சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் திருமந்திரத்தின் மகா விசேடப் பகுதியான "குருபாரம்பரியம்" பகுதியில் உள்மறைபொருள்களைத் தழுவி, சிவாகம-தந்திர-சிவயோக நோக்கில், அதன் அணுவணுவான தத்துவப் பரிணாமங்களைச் செப்பனிட்டு தொகுப்புரையாகத் தருகிறோம்.
திருமூல நாயனார் திருமந்திரத்தின் இப்பகுதிகளில் வெறும் வெளிப்புற வரலாற்று ஆசான்-சீடர்களின் பெயர்ப் பட்டியல் ஒன்றை மட்டும் வழங்கவில்லை.
அவர் நமக்குத் தெள்ளத்தெளிவாக அவிழ்த்துக் காட்டுவது, பரமசிவத்திடமிருந்து அருளாக இறங்கிய உன்னத சிவஞானமானது உலகில் எவ்வாறு நாத-மந்திர-யோக பரம்பரையாக உயிருடன் உயிர்ப்பெடுக்கிறது என்பதும், அந்த ஆதி உபதேசம் எவ்வாறு ஒரு மெய்ம்மை ஓட்டமாக (Realization-stream) மனித சித்தத்தினுள்ளே ஊடுருவிச் செயல்படுகிறது என்பதுமே ஆகும். குருபாரம்பரை என்பது காகிதங்களில் குறிக்கப்பட்ட வெறும் மனிதப் பெயர்களின் காலவரிசை அன்று; அது பரமசிவத்தின் ஆனந்த சித்தமே தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ச்சியான உணர்வு அதிர்வாக இறங்கி வரும் உயிருள்ள சிவசித்த அருள் ஓட்டமாகும் (Living transmission consciousness).
இது கட்டுண்ட உயிரைக் காரண சரீரப் பாசப் பந்தங்களிலிருந்து விடுவித்துச் சிவமாக்கும் உன்னத அக அமைப்பியல் வரைபடமாகும் (Metaphysical map).
இந்தப் பாடல்களை முழுமையாக ஆராயும் போது, திருமூலர் சாதகனை அநாதி நிலைக்கு உயர்த்தும் ஐந்து மிகப்பெரிய தத்துவ அடுக்குகளை மிக ஆழமாக நிறுவுகிறார்.
அவற்றுள் 'நந்தி' என்பது பரமானந்த பரசிவ சித்தமாகவும், 'குருபரம்பரை' என்பது அந்த அநுபூதியைக் கடத்தும் தூய உணர்வுப் புலமாகவும் (Realization transmission field), 'மந்திரம்' என்பது உடலிலும் மூச்சிலும் விழித்தெழும் உயிருள்ள நாத-சக்தியாகவும், 'இயம-சித்த சுத்தி' என்பது சிவயோகம் நிலைபெறுவதற்கான உண்மையான பிராண அடித்தளமாகவும், ஒட்டுமொத்த 'சிவயோகம்' என்பது ஜன்ம-மரணச் சுழற்சியைத் தாண்டிச் சஹஸ்ராரத்தில் மலரும் ஆதிஜோதி அநுபூதியாகவும் நிலைபெறுகின்றன.
திருமூல நாயனார் திருமந்திரத்தில் “நந்தி” என்ற மகா சொல்லைப் பயன்படுத்தும் விதம் அசாத்திய தத்துவ அடர்த்தி கொண்டது. இங்கு நந்தி என்பது வெளிப்புற வழிபாட்டுக்குரிய ஒரு காளையோ, சிவபெருமானின் வாகனமாகத் திகழும் ஒரு மிருக வடிவமோ அல்லது வெறும் புராணக் கதைப் பாத்திரமோ அன்று. தந்திர ஆகம மரபில், நந்தி என்பது 'நந்த்' (Nand) என்ற சமஸ்கிருத வேர்ச் சொல்லின் அடிப்படையில் எழும் பேரின்பம், ஆனந்தம், பரிபூரண சித்த அமைதி, மற்றும் பரசிவத்தில் நிலைபெற்ற நாத-பிரம்ம விழிப்புணர்வு நிலை (Nāda-Brahman consciousness) ஆகும். அதுவே பரமானந்த சிவ சித்தம்.
அதனால், திருமந்திரம் காட்டும் “நந்தி அருள்” என்பது ஏதோ ஒரு மனித வடிவம் வழங்கும் தற்காலிக ஆசீர்வாதம் அல்ல; அது பேரானந்த நிலையில் விளங்கும் பரசிவ சித்தம் சாதகனின் அகத்தினுள்ளே (Inwardly) அருளிறக்கமாக விழித்தெழுவதைக் குறிக்கும்.
இங்குத் திருமூலர் குரு தத்துவத்தை ஒரு சாதாரண மனித ஆளுமையின் (Personality) எல்லையிலோ, குறுகிய சமய அதிகார அமைப்பிலோ அல்லது உறைந்துபோன ஒரு நிறுவனக் கட்டமைப்பிலோ சுருக்கி வைக்கவில்லை. அவர், குரு என்பவர் மனித உடலைக் கடந்து சாதகனுக்குள் விழித்தெழும் தூய சிவ சைதன்யமே (Guru is awakened Śiva-consciousness) என்ற மிக உயர்ந்த ஆகம-யோக பரமார்த்த உண்மையை அசைக்க முடியாதபடி நிலைநாட்டுகிறார்.
“நந்திகள் நால்வர்”, “மாலாங்கன்”, “இந்திரன்”, “சோமன்”, “காலாங்கி” போன்ற பெயர்களைத் திருமூலர் நமக்கு வெறும் வரலாற்று முனிவர்களின் பெயர்களாக மட்டும் வழங்கவில்லை.
தந்திர யோக நெறியில் இவர்கள் அனைவரும் சாதகனின் உள்ளே விழித்தெழும் அக யோக மூலவடிவங்களும் (Yogic archetypes), மெய்ம்மைச் சக்தி ஓட்டங்களும் (Realization currents), உணர்வின் உன்னதச் செயல்பாடுகளுமே (Consciousness functions) ஆவர்.
இவற்றுள் மாலாங்கன் என்பது மந்திர விழிப்பால் சாதகனின் சித்தம் எல்லையற்று விரிவடையும் விரிவடைந்த விழிப்புணர்வு நிலையையும் (Expansive awareness),
இந்திரன் என்பது புலன்கள் உணர்வை வெளியே இழுப்பது நின்று அகத்தே ஒடுங்கும் இந்திரிய நிக்ரஹத்தையும் (Indriya-nigraha),
சோமன் என்பது குண்டலினியின் தியான வெப்பத்தைச் சந்திர மண்டல அமுத ஓட்டத்தால் சமநிலைப்படுத்தும் குளிர்ச்சியான அமுத உணர்வையும் (Soma-consciousness / Inward lunar bliss),
உருத்திரன் என்பது போலி அகங்கார வடிவங்களை முழுமையாக எரித்துச் சாம்பலாக்கும் அகங்காரக் கரைசலையும் (Ego dissolution),
காலாங்கி என்பது உளவியல் சார்ந்த கால-மன அடையாளங்களையும் கர்மப் பதிவுகளையும் தியான நெருப்பினால் வேரறுக்கும் காலாக்கினி தவத்தையும் (Tapas-fire / Transformative inner combustion),
கஞ்சமலையன் என்பது எத்தகு சித்த விகாரங்களாலும் அசைக்க முடியாத குன்றென நிமிர்ந்து நிற்கும் அசைவற்ற சமாதி நிலையையும் (Immovable samādhi stability) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்.
இதன் மூலம் திருமூலர், குருபரம்பரை என்பது வெளிப்புற வம்சாவளி அல்ல, அது சாதகனின் உள்ளே நிகழும் முழுமையான உணர்வுப் பரிணாம வரைபடம் (Inward yogic evolution map) என்பதை நிறுவுகிறார்.
இந்த தன்மைகளை உங்களில் வளர்த்து நீங்களும் திருமூலரின் உண்மை மாணாக்கர் ஆகலாம். இதற்காகவே இந்த திருமந்திர அரண்மனை - திருமூலர் குருகுலம் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.
“மந்திரம் பெற்ற வழிமுறை” என்ற மகா வாக்கிய வரி இந்தப் பகுதியின் ஒட்டுமொத்த மறைபொருளையும் திறந்து காட்டும் மைய யோகத் திறவுகோலாகும்.
இங்குக் குறிக்கப்படும் மந்திரம் என்பது உதடுகளால் உச்சரிக்கப்படும் வெறும் வெற்று ஒலியோ, விரல் நுனிகளில் எண்ணப்படும் இயந்திரத்தனமான ஜெப வார்த்தையோ அன்று. அது தீட்சை வழி சித்தத்தில் விழிப்பித்த உயிருள்ள அதிர்வுச் சக்தியாகும் (Awakened vibration / Śakti-seed).
அதுவே நாதம் (Nāda), ஸ்பந்தனம் (Spanda), பிராண ஒத்திசைவு (Prāṇa resonance) மற்றும் உயிருள்ள சக்தி அதிர்வு (Śakti vibration) ஆகும்.
திருமூலரின் பேராக்கப் பார்வையில் மந்திரம் என்பது உயிரில்லாத வெற்றுச் சொல்லன்று; அது சாதகனின் அசுத்த சித்தத்தைப் படிப்படியாகச் சுத்தப்படுத்திப் பரசிவமாக மாற்றியமைக்கும் உயிருள்ள பேரண்ட அருள் அதிர்வாகும்.
இதனால், மந்திர ஜபம் என்பது நாத அதிர்வாக மாறி (Mantra-japa --> Nāda), அந்த நாதம் சுத்த சித்-பிரகாசமாகிய செழுஞ்சுடராய் விழித்து (Nāda --> Cid-jyoti), அந்தச் சித்-ஜோதி இறுதியாகத் துரியாதீதப் பராசிவ அநுபூதியில் சென்று நிறையும் (Cid-jyoti ---> Parāśiva realization) உன்னத உள்முக யோகப் பரிணாமப் படிக்கட்டுகள் (Inward yogic progression) சாதகனின் வாழ்வில் கைகூடுகின்றன.
திருமூலர் தனது பாடல்களின் தர்க்க ஓட்டத்தில் தொடர்ந்து “மொழிந்தது”, “அருள் புரிந்தான்”, “வழிகாட்ட” போன்ற ஆழமான சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறார்.
இவை சாதாரண உலகியல் போதனைகளையோ (Teaching), அறிவுசார்ந்த விரிவுரைகளையோ (Lecture) அல்லது வெற்றுத் தத்துவக் கோட்பாடுகளின் விளக்கங்களையோ (Philosophical instruction) குறிப்பவை அல்ல.
தந்திர ஆகம மரபில் இச்சொற்கள் யாவும், ஆதிக்குருவின் சித்தத்திலிருந்து நேரிடையாக இறங்கும் மகா சக்திநிபாதம் (Śaktipāta), ஆதி உபதேசம் (Upadeśa), உணர்வின் அதிர்வெண் கடத்தல் (Consciousness transmission) மற்றும் மகா குருக்ருபா அருளிறக்கம் (Guru-kṛpā descent) ஆகியவற்றையே குறிக்கின்றன.
இதன் மூலம், உண்மையான சிவஞான அநுபூதி என்பது வெற்றுப் புத்தக வாசிப்பால் மூளையில் தேங்கும் தகவல் சுமையாக உருவாகாது; அது பரமசிவத்தின் ஆனந்த சித்தம் சாதகனின் உள்ளே அருள் அதிர்வாக நேரிடையாக இறங்கும்போது மட்டுமே (Inwardly) உயிருள்ள அநுபூதியாக மலரும் என்பது மிக ஆணித்தரமாக நிறுவப்படுகிறது. இதுவே ஒட்டுமொத்த சிவாகமத் தந்திரத்தின் ஆகப்பெரும் இருத்தலியல் அடித்தளமாகும்.
திருமூல நாயனார் இப்பகுதிகளில் “நால்வர்” என்ற குறியீட்டை மீண்டும் மீண்டும் மிக ஆழமாக வலியுறுத்துகிறார்.
வரலாற்று ரீதியாக இவர்கள் சனகர், சனந்தனர், சனாதனர், சனத்குமாரர் என்ற நான்கு குமார முனிவர்கள் ஆவர்.
ஆனால், உள்முக யோக அநுபூதியில் (Inwardly) இவர்கள் வெறும் மனித வடிவங்கள் அல்லர்; ஒரே பரசிவ உண்மை சாதகனின் அகத்தே தோற்றுவிக்கும் நான்கு அநுபூதி ஓட்டங்களும் (Four realization currents), நான்கு தூய உணர்வு விஸ்தரிப்புகளும் (Four consciousness expansions), பன்முகச் சிவஞானப் பரிமாணங்களுமே ஆவர்.
“நாலு திசைக்கு ஒன்று நாதர்கள்” என்ற மகா தந்திர வரி, நந்திநாத சிவஞானம் என்பது குறுகிய எல்லைகளுக்குள் அடங்காமல், உலகளாவிய ஒட்டுமொத்த உணர்வுப் புலத்திலும் (Universal consciousness field) ஏககாலத்தில் பிரவகித்துப் பரவுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனால், உயர்ந்த சிவயோக அநுபூதி என்பது உலகை வெறுத்து ஓடும் ஏதோ ஒரு தனிப்பட்ட குகை மௌன சமாதியோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; அது பிரபஞ்சத்தின் துயர் துடைக்கும் மகா லோகசங்கிரக அருள் பிரவாகமாக (Universal compassionate transmission) வெளியில் பாய்ந்து மலர்கிறது.
இந்தப் பகுதியின் ஆகப்பெரிய யோக தந்திர உபதேசங்களில் ஒன்று “செழும் தண் இயமங்கள் செய்மின்” என்ற மகா மந்திர வரியாகும்.
திருமூலர் இங்குக் குறிக்கும் இயமம் என்பது சமுதாயம் விதித்த ஏதோ ஒரு சாதாரண மேலோட்டமான ஒழுக்க நெறி (Morality / Moral rule) மட்டும் அன்று.
அவர் பதஞ்சலி யோக சூத்திரத்தில் பயின்று வரும் அஹிம்சை (Ahiṃsā), சத்யம் (Satya), பிரம்மச்சரியம் (Brahmacarya), அபரிக்ரஹம் (Aparigraha) ஆகிய யமங்களை, வெற்றுச் சடங்கு விதிகளாகப் பார்க்காமல், அவற்றைச் சித்த-பிராண அமைப்பை அருள் தாங்குவதற்கேற்ப மாற்றும் உன்னத யோக அறிவியலாக மாற்றுகிறார்.
அதன் விளைவாக, அஹிம்சை என்பது அகத்தின் மென்மையாகவும், சத்யம் என்பது உளவியல் வெளிப்படைத்தன்மையாகவும், பிரம்மச்சரியம் என்பது சக்தித் தேக்கமாகவும் (Śakti containment), அபரிக்ரஹம் என்பது கர்ம வாசனைப் பாரமற்ற தன்மையாகவும் மாறி, அவை பிராண நிலைப்பாட்டையும் (Prāṇic stabilization), சோம சாந்தியையும் (Soma-calmness), தூய சித்த சுத்தியையும் (Citta-śuddhi) சாதகனுக்குள் தோற்றுவிக்கின்றன.
“தண் பவளக் குளிர்சடை” என்பது திருமந்திரம் நமக்கு அவிழ்த்துக் காட்டும் மிக உயர்ந்த யோகக் குறியீடாகும் (Yogic symbolism).
தந்திர யோக மரபில் பவளம் என்பது செந்நிற ஞான அக்னியையும் (Jñānāgni / Kuṇḍalinī tejas), தண் என்பது சந்திர மண்டலத்துச் சோம அமுதத் தத்துவத்தையும் (Soma principle / Cooling consciousness), குளிர்சடை என்பது குண்டலினிச் சக்தி சஹஸ்ராரத்தில் ஏறி நிலைபெற்றுப் பாயும் சஹஸ்ரார ஓட்டத்தையும் (Stabilized sahasrāra flow / Cid-ākāśa flow) குறிக்கும்.
இதன் மூலம் திருமூலர், உண்மையான சிவயோகம் என்பது நரம்பு மண்டலத்தைக் கெடுக்கும் அதீத உஷ்ணமும் (Heat) முரட்டுத்தனமான பிரயாசைகளும் மட்டும் அல்ல; அது அக்னியும் சோமமும் கச்சிதமாகச் சமநிலைப்பட்டு உதிக்கும் குளிர்ச்சியான ஆன்மீகப் பிரகாச விழிப்புணர்வு (Cooled luminous awareness) என்பதை நிலைநாட்டுகிறார்.
இது அதீத சக்தி ஏற்றத்தாழ்வுகளால் தோன்றும் குண்டலினிப் பாதிப்புகளைத் தாண்டிய (Beyond kuṇḍalinī imbalance), அசாத்திய சமநிலை கைகூடிய விழிப்புணர்வு உணர்வு நிலையாகும் (Balanced awakened consciousness).
இதன் மூலம், இத்தகு உள்முக யம-பரிசுத்தி என்னும் முறையான சக்தித் தயாரிப்பு (Yogic energy alignment) இல்லாமல், விழித்தெழும் பேராற்றலைச் சித்தத்தில் நிலைநிறுத்த முடியாது என்ற அசைக்க முடியாத தந்திர உண்மை தெள்ளத்தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.
சிவயோகத்தின் உண்மையான ஆரம்பம் என்பது முரட்டுத்தனமான சக்தி எழுச்சியில் அல்ல, அது சாந்த சித்தத்தில் நிலைபெறும் பிராண தூய்மையிலேயே உள்ளது.
“இறப்பும் பிறப்பும் ஒழிந்த பெருமை” என்பது இந்த முழு அதிகாரத்தின் மிக உன்னதமான தத்துவ உச்சநிலையாகும் (Metaphysical climax).
இங்குக் குறிக்கப்படும் பிறப்பு-இறப்பு என்பது உடலின் தற்காலிக மரணமும் பிறப்பும் மட்டுமே அன்று; அது வாசனைச் சம்ஸ்காரங்களால் சித்தம் மீண்டும் மீண்டும் வினையாற்றும் அகங்காரச் சுழற்சிகளையும் (Ego cycles), கர்மத் தொடர்ச்சியையும் (Karma continuity), உளவியல் ரீதியான கால அலைவுகளையும் (Vāsanā rebirth / Psychological becoming) குறிக்கும்.
திருமூலர் நமக்கு ஆணித்தரமாக உணர்த்துவது, சிவாகமத்தின் இறுதி நோக்கம் என்பது உலகியல் சார்ந்த ஏதோ ஒரு புதிய சமய அமைப்பையோ (மதத்தையோ) அல்லது சடங்கு வைதீகப் பிடிவாதங்களையோ நிறுவுவது அல்ல;
அது சாதகனை ஜன்ம-மரணச் சுழற்சிக்குக் காரணமான வாசனை முடிச்சுகளிலிருந்து விடுவித்து, அதீத பரசிவ அநுபூதிக்குள் நிலைநிறுத்துவதேயாகும்.
இதன் மூலம், உண்மைச் சிவயோகம் என்பது மனிதக் கட்டுகளைக் கடந்து செல்லும் ஆன்ம விடுதலை அறிவியல் (Liberation science) என்றும், தந்திரம் என்பது அகங்கார அடையாளத்தையே முழுமையாகக் கடந்து செல்லும் பேரண்ட உருமாற்றச் செயல்முறை (Transcendence process) என்றும் சாதகனின் அநுபூதியில் துல்லியமாக விளங்குகிறது.
“செழுஞ்சுடர் முன் ஒளி” என்பது தியானத்தின் வற்புறுத்தலான கவனக் குவியல்களைக் கடந்து, மன-கர்ம-அகங்கார அடுக்குகள் அகத்தே உருகி அழியும்போது தன்னிச்சையாக வெளிப்படும் சுத்த சித்-பிரகாசத்தைக் (Cid-jyoti) குறிக்கும்.
அதுவே ஆதிஜோதி (Ādi-jyoti), ஆதி விழிப்புணர்வுப் பேரொளி (Primordial awareness) மற்றும் பராசிவத்தின் நேரடி உணர்வுப் பிரகாசம் (Parāśiva luminosity) ஆகும். திருமூலர் இங்கு, நம் அகத்தே தோன்றும் உள்ளார்ந்த நிசப்தமானது வெறும் சூன்யமாக அழியாமல், அதுவே உயிருள்ள பேரொளி உணர்வாகப் பரிணமித்து முதிர்ச்சியடைகிறது (Inward silence culminates in luminous consciousness) என்று உன்னத ரகசியத்தை வெளியிடுகிறார்.
இதுவே முப்பத்தாறு தத்துவங்களையும் கடந்து நிற்கும் உன்னத துரிய நிலை, துரியாதீத நிலை மற்றும் பராசிவ ஜோதி பெருவெளியாகும்.
இந்தப் குருபாரம்பரியம் பற்றிய பாடல்கள் முழுவதும் திருமூல நாயனார் உலகிற்குப் பிரகடனம் செய்யும் ஆகப்பெரும் பேரண்ட உண்மை என்னவெனில், சிவயோகம் என்பது ஏதோ ஒரு குறுகிய உலகியல் சமயம் அல்ல, அது வெறும் வெளிப்புறச் சடங்கு முறைகள் அன்று, அது பண்டிதர்களின் வறண்ட தத்துவ விவாதம் அல்ல, அது தற்காலிகக் கிளர்ச்சிகளைத் தரும் சித்திகளோ அல்லது மாயாஜால சக்திகளோ (Occult power) அல்ல என்பதாகும்.
அது, வடிவமற்ற பேரானந்தப் பரசிவ சித்தம் சாதகனின் உள்ளே நேரிடையாக விழித்து (Inwardly), மந்திர-நாத-சக்தி ஓட்டங்களின் வழியே அவனது ஒட்டுமொத்தச் சித்தத்தையும் பிராணனையும் பரிசுத்தப்படுத்தி, யம-சாந்தி-சமாதி நிலைகளின் வழியே அவனது அகங்காரத்தை முழுமையாகக் கரைத்து, அவனை ஜன்ம-மரணச் சுழற்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அநாதி ஆதிஜோதி அநுபூதிக்கு (Parāśiva realization) உயர்த்திச் செல்லும் உயிருள்ள அருள்-பரம்பரை இயக்கமாகும்.
இந்தப் பாடல்களின் ஒட்டுமொத்த யோகப் பரிணாம வளர்ச்சி (Yogic progression) பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நிகழ்கிறது.
முதலில் பரமானந்தப் பரசிவத்தின் நந்தி அருள் சாதகனின் அகத்தே விழிப்படைகிறது; அந்த விழிப்புணர்வு அவனை அநாதியான உயிருள்ள குருபரம்பரையோடு நேரிடையாக இணைக்கிறது;
அதன் தொடர்ச்சியாய் அவனுள் மந்திர சக்தி தீட்சா விழிப்பைப் பெறுகிறது (Mantra-śakti activation); அந்த மந்திர அதிர்வானது நுண்மையடைந்து உயிருள்ள நாத அநுபூதியாக மாறுகிறது (Nāda realization);
அதன் விளைவாகப் புலன்கள் அகத்தே ஒடுங்கி இந்திரிய நிக்ரஹம் கைகூடுகிறது (Indriya nigraha); அந்தச் சக்தி இயக்கம் சந்திர மண்டலத்துச் சோம அமுத ஓட்டத்தால் குளிர்ச்சி பெற்று நிலைபெறுகிறது (Soma stabilization);
அதனைத் தொடர்ந்து தியான நெருப்பும் அமுத அமைதியும் கச்சிதமாக இணைந்து அக்னி-சோம சமநிலை கூடுகிறது (Agni-soma balance);
இந்த ஆற்றல் சமநிலையால் யம-சித்த பரிசுத்தி இயல்பாகவே முழுமையடைந்து சித்தம் தூய்மை பெறுகிறது (Yama-citta purification);
இத்தகு சாந்த சித்தத்தில் பலவந்த பிரயாசைகளின்றி நிர்விகல்ப சமாதி ஒடுக்கம் தன்னிச்சையாக நிகழ்கிறது (Samādhi absorption);
அந்தச் சமாதி ஒடுக்கத்தின் உச்சத்தில் சுத்த சித்-பிரகாசமாகிய ஆதிஜோதி பேரொளி விழித்தெழுகிறது (Cid-jyoti awakening);
அந்தப் பேரொளி அகங்கார முடிச்சுகளை அறுத்து ஜன்ம-மரணச் சுழற்சிகளைக் கடந்து செல்லும் அதீத நிலையைத் தருகிறது (Birth-death transcendence); இறுதியில் சாதகன் எல்லையற்ற கடந்த நிலைப் பரசிவமாகவே உருகி மலர்கிறான் (Parāśiva realization).
சாதாரண உலகியல் புரிதலுக்கும் திருமூலரின் உன்னதப் பார்வைக்கும் இடையே உள்ள தத்துவ வேறுபாடுகள் பின்வருமாறு விவரிக்கப்படுகின்றன.
சாதாரணப் புரிதலில் குரு என்பவர் ஒரு தற்காலிக மனித வடிவமாகக் கருதப்படுகிறார்; ஆனால் திருமூலரின் பார்வையில் குரு என்பது மனித உடலைக் கடந்து பாயும் அநாதிப் பரசிவச் சித்த ஓட்டமே ஆகும்.
சாதாரணப் புரிதலில் கற்றல் என்பது மூளையில் சேகரிக்கப்படும் வெற்றுத் தகவல் சுமையாகப் பார்க்கப்படுகிறது; ஆனால் திருமூலரின் பார்வையில் அது தூய உணர்வின் அதிர்வெண்ணை நேரிடையாக மாற்றியமைக்கும் மகா சக்திநிபாத அருள் கடத்தல் (Transmission) ஆகும்.
சாதாரணப் பகுதி மனிதர்கள் மந்திரத்தை வெறும் உதடுகளால் உச்சரிக்கப்படும் ஒலியாக எண்ணுகிறார்கள்; ஆனால் திருமூலரின் தந்திரப் பார்வையில் அது சித்தத்தைப் பரசிவமாக மாற்றும் உயிருள்ள நாத அதிர்வுச் சக்தியாகும்.
சாதாரணப் புரிதலில் இயமம் என்பது ஏதோ ஒரு சமுதாய ஒழுக்க விதியாகவோ அல்லது தண்டனைக் கோட்பாடாகவோ நினைக்கப்படுகிறது; ஆனால் திருமூலரின் யோகப் பார்வையில் அது சித்த-பிராண அமைப்பை அருள் தாங்குவதற்கேற்பத் தயார்படுத்தும் உன்னத சக்தித் தயாரிப்பு (Śakti preparation) ஆகும்.
சாதாரண மனிதர்கள் சமாதியை ஏதோ ஒரு தற்காலிகக் காட்சிப் பரவசமாகவோ அல்லது மயக்க நிலையாகவோ கருதுகிறார்கள்; ஆனால் திருமூலரின் அநுபூதிப் பார்வையில் அது சுத்த சித்-பிரகாசப் பெருவெளியினுள் நேரிடையாக ஒடுங்கும் சிதாகாசப் பிரவேசம் (Cid-jyoti entry) ஆகும்.
இறுதியாக, சாதாரணப் புரிதலில் முக்தி என்பது மரணத்திற்குப் பின் எட்டப் போகும் ஏதோ ஒரு கற்பனை உலகமாக நம்பப்படுகிறது; ஆனால் திருமூலர் காட்டும் முக்தி என்பது இக்கணமே அகங்கார அடையாளங்கள் கரைந்து, சாதகன் ஆதிஜோதிப் பரசிவமாகவே விழித்தெழும் அதீத அநுபூதி நிலை (Parāśiva realization) ஆகும்.
“திருமூலரின் குருபரம்பரை என்பது ஏடுகளில் அடைபட்டுக் கிடக்கும் மனிதர்களின் வெறும் வரலாற்றுப் பட்டியல் அல்ல;
அது வடிவமற்ற பேரானந்தப் பரசிவ சித்தம் மந்திர-நாத-அருள் ஓட்டங்களின் வழியே மனித உணர்வின் அகங்காரக் கட்டுகளை அறுத்து, அதனை அழியாத ஆதிஜோதி பரசிவமாகவே பரிணமிக்கச் செய்யும் உயிருள்ள பிரபஞ்சச் சிவயோகப் பரவலாகும்.
திருச்சிற்றம்பலம்.