திருமந்திர சாதகர்களை உருவாக்குவது என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சமயக் குழுவை வளர்ப்பதோ அல்லது ஒரு தத்துவ நூலைப் பரப்புரை செய்வதோ அல்ல.
அது மனித மனத்தின் அடுத்தகட்டப் பரிணாமத்திற்கான அவசியமான யோக–ஆகம தந்திரத் தேவை ஆகும். சிவாகம மற்றும் உள்நோக்கு யோகப் பார்வையில், இதற்கான காரணங்கள் பின்வருமாறு வகுக்கப்பட்டுள்ளன:
பொதுவெளியில் திருமந்திரம் என்பது ஒரு செய்யுள் தொகுப்பாகவோ, சைவ சித்தாந்த தத்துவ நூலாகவோ மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், உண்மையில் திருமூலர் வழங்கியிருப்பது "ஒரு புதிய சிவத்தன்மை மிகுந்த தெய்வீக மனிதனை உருவாக்குவதற்கான உள்-யோகத் தொழில்நுட்பம்" ஆகும்.
உடற்கூறு மாற்றம் (Physical Transformation), சுவாச ஒழுங்கு (Pranic Regulation), மன ஒழுக்கம் (Psycho-Emotional Discipline), குண்டலினி எழுச்சி, சித்த நிலை மற்றும் சிவ உணர்வு (Universal Consciousness) ஆகிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய முழுமையான பரிணாம வரைபடம் இந்த நூலில் உள்ளது.
இக்கோட்பாடுகள் வெறும் வாசிப்பினால் மட்டும் உயிர் பெறாது. முறையான சாதனை (Sadhana) மூலம் தங்களை உருக்கிக்கொள்ளும் சாதகர்களால் மட்டுமே இந்த ஞானம் மீண்டும் நடைமுறைக்கு வரும்.
நவீன உலகம் ஆன்மீகத் தகவல்களாலும், தத்துவத் துணுக்குகளாலும் (Quotes) நிரம்பியுள்ளது; ஆனால் உள்ளார்ந்த மாற்றம் நிகழவில்லை.
மனிதன் ஆயிரம் காணொளிகளைக் காண்கிறான், பகிர்வுகளைச் செய்கிறான். ஆனால் அவனிடம் மன அமைதியோ, கூர்மையான கவனக் குவிப்போ (Cognitive Focus), உள்ளார்ந்த ஒழுங்கோ (Inner Alignment) இல்லை.
"உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பாலயம்" என்ற நேரடிப் பாதையை திருமூலர் வகுத்தார். இந்த யோக அனுபவத்தை தமக்குள் வாழும் மனிதர்களே எதிர்கால ஆன்மீகப் பண்பாட்டின் முதன்மை விதைகள்.
திருமந்திர மரபு என்பது வெறும் சொற்பொழிவுகளுக்கானதோ (Lecture Tradition) அல்லது தர்க்க வாதங்களுக்கானதோ (Debate Tradition) அல்ல. இது முழுக்க முழுக்க "சாதகர்களை மையமாகக் கொண்ட செயல்பாட்டு மரபு". நாம் அந்த திருமூலம் மரபை பரசிவத்தின் ஒளியால் உருவாக்கித் தொடர வேண்டும்.
மந்திர எழுத்துரு, ஜபம், பிராணாயாமம், தியானம், உள்-ஒழுக்கம் மற்றும் குரு-சீடப் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றின் வழியாக மட்டுமே திறக்கப்பட வேண்டிய மறைபொருள் இது.
எனவே, திருமந்திரத்தைப் பேணிக் காப்பது என்பது நூலகங்களை உருவாக்குவது அல்ல; கோயிலில் கற்கற்களில் பதித்து வைப்பது அல்ல! மாறாக, உயிருள்ள சாதகர்களை உருவாக்குவதே ஆகும்.
நவீன மனிதன் புறவுலகத் தொழில்நுட்பத்தில் உச்சம் தொட்டுள்ளான்; ஆனால் அகவுலகில் முற்றிலும் சிதறுண்டு போயுள்ளான்.
அவனிடம் தரவுகள் (Information) உள்ளன, ஆனால் முழுமைப் படுத்தும் ஒருங்கிணைவு (Integration) இல்லை. நாம் திருமந்திர அரண்மனை - திருமூலர் குருகுலத்தில் கற்பிக்கும் திருமந்திரச் சாதனை என்பது சிதறிய மனதை (Scattered Mind), ஒருங்கிணைந்த சிவ உணர்வாக மாற்றியமைக்கிறது.
இச்சாதகர்கள் வெறும் தனிமனிதர்கள் அல்லர்; சமூகத்திற்கு "உள்ளார்ந்த நிலைத்தன்மையை" (Inner Stability and Resilience) வழங்கும் தூண்கள்.
ஒரு மெய்யான சாதகர் என்பவன் திருமந்திரத்தை வாசிப்பவன் அல்ல; அவன் அந்த அதிர்வாகவே மாறுபவன் (Walking Vibration).
அவனது சுவாசம், பேச்சு, அவதானிப்பு, வாழ்வியல் முறை யாவும் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை எட்டும். அவன் தன்னைச் சுற்றியுள்ளோருக்கும் அமைதியையும் தெளிவையும் பரப்பும் "உயிருள்ள மந்திரக் களம்" ஆக மாறுவான். இதுவே சிவாகம மரபு குறிப்பிடும் "சிவமயமாகும் நிலை" ஆகும்.
ஒரு தனித்த ஞானி உலகிற்கு வழிகாட்ட முடியும்; ஆனால் ஒரு கூட்டுச் சாதகப் புலம் (Collective Sadhaka Field) ஒரு யுகத்தையே மாற்றியமைக்கும் வல்லமை கொண்டது. 1000 மெய்யான திருமந்திர சாதகர்கள் உருவாவதன் விளைவுகள்:
சிவாகமங்களின் ஆகச்சிறந்த நோக்கம் என்பது வெறும் சடங்குசார் வழிபாடுகள் (External Rituals) மட்டுமல்ல; மனிதனை சிவ நிலைக்கு உயர்த்துவதே (Transmutation into Shiva-Consciousness) ஆகும். திருமூலர் காட்டியதும் இந்த உன்னத யாகத்தையே.
எனவே, திருமந்திரச் சாதகர்களை உருவாக்குவது என்பது ஒரு சமூகத் திட்டமோ (Social Project) அல்லது ஆன்மீக அடையாளப்படுத்தலோ (Spiritual Branding) அல்ல. அது "சிவ-சித்த மனிதர்களை உருவாக்கும் உன்னத யாகம்."
உலகம் தகவல்களால் நிரம்பி வழிந்தாலும், உள்ளார்ந்த விழிப்பின்மையால் வறண்டு போயுள்ளது. திருமூலர் தேடியது வெறும் புத்திசாலி வாதிகளை அல்ல; விழிப்படைந்த மனிதர்களை (Awakened Beings). அந்த விழிப்பை, அந்தப் பாரம்பரியப் பேராற்றலை மீண்டும் பூமிக்குக் கொண்டுவர திருமந்திர சாதகர்களின் உருவாக்கம் இன்றைய காலத்தின் கட்டாயத் தேவையாகும்.