உருகிய பக்தியால் உள்ளே ஒதுங்கி ஈசன் திருவடியில் ஒன்றும் பரம யோக நிலை
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 44
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நாற்பத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (44) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில், சிவனை உண்மையாக அணைந்து புகழும் போது, சிவன் தானே பரிபூரண பலனை வழங்கி, சாதகனை மாயையைத் தாண்டும் நிலைக்கு உயர்த்துகிறான்; ஆனால் அந்த எல்லா அனுபவங்களின் இறுதி இலக்கும் சிவ ஒன்றியமே என்று திருமூலர் விளக்கினார். அந்த இறுதி ஒன்றியத்தை அடைவதற்கான உள் சாதனை முறையை அடுத்த கட்டமாக இந்த மந்திரத்தில் அவர் வெளிப்படுத்துகிறார். சிவனை நினைத்து உருகி, அழுது, பரம்பொருளின் திருவடியையே தினந்தோறும் தியானித்து, மனத்தை உள்ளே ஒதுக்க வல்லவர்களுக்கு, சிவன் தானே முழுமையாக அவர்களுள் நிரம்பி நிலைபெறுகிறான் என்று கூறுகிறார். முந்தைய மந்திரம் மாயையைத் தாண்டி சிவத்தை இறுதி இலக்காக நிலைநிறுத்துகிறது என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்த இறுதி சிவ ஒன்றியம் எவ்வாறு உருகிய பக்தி, ஏகநிஷ்டை, மற்றும் உள் ஒதுக்கத்தின் மூலம் அனுபவமாகிறது என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்தப் பேரன்பு நிறைந்த மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
அரனடி சொல்லி யாற்றி யழுது பரனடி நாடியே பாவிப்ப நாளு முரனடி செய்தங் கொதுங்கவல் லார்க்கு நிரனடி செய்து நிறைந்துநின் றானே. (44)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
அரன் அடி சொல்லி, அரற்றி, அழுது, பரன் அடி நாடியே, பாவிப்ப நாளும், உரன் அடி செய்து அங்கு ஒதுங்க வல்லார்க்கு, நிரன் அடி செய்து நிறைந்து நின்றானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் உருகிய பக்தி → பரம்பொருள் தேடல் → தினந்தோறும் தியானம் → உறுதியான உள் ஒதுக்கு → சிவ நிறைவு என்ற ஆழமான படிநிலையில் நகர்கிறது: 1. உருகும் உள்ளம் (அரனடி சொல்லி, அரற்றி, அழுது): முதலில் சாதகனின் பக்தி வெறும் வாய்ப் புகழ்ச்சியாக இல்லாமல், "அரற்றி, அழுது" என மனம் உருகும் அளவிற்குத் தீவிரமான உள்ளார்ந்த அழைப்பாக மாறுகிறது. இது அகங்காரத்தைக் கரைக்கும் கண்ணீர். 2. ஏகநிஷ்டை (பரன் அடி நாடியே): அந்தப் பக்தி உணர்ச்சி சிதறிவிடாமல், பரம்பொருளின் திருவடியையே நாடும் ஒருமுகத் தேடலாக (One-pointed focus) உயர்கிறது. 3. தியான நிஷ்டை (பாவிப்ப நாளும்): இது ஏதோ ஒரு நாள் ஏற்படும் உணர்ச்சி அல்ல; "நாளும்" எனத் தினமும் மனத்தில் நிலைநிறுத்தப்படும் தியான நிஷ்டையாக மாற வேண்டும் என்கிறார் திருமூலர். 4. உள் ஒடுக்கம் (உரன் அடி செய்து ஒதுங்க): மனம் உறுதியான (உரன்) அடிப்படையில், வெளிப்புறப் புலன்களிலிருந்து விலகி உள்ளே ஒதுங்கும் திறனைப் பெற வேண்டும். இத்தகைய பக்குவம் பெற்றவர்களுக்குச் சிவன் தற்காலிக அனுபவமாக அல்ல, "நிரன் அடி செய்து" என வரிசைக்கிரமமாகத் தனது அருளால் சாதகனுள் முழுமையாக நிரம்பி நிலைபெறுகிறான். உருகிய பக்தி தியானமாகி, மனம் உள்ளே ஒடுங்கும் போது சிவமே நமக்குள் நிறைகிறான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.
யோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், உணர்ச்சி உருகலால் தொடங்கும் பக்தி எவ்வாறு சமாதி நிலையாக வளர்ந்து சிவமாக மாறுகிறது என்பதில் உள்ளது: அகங்காரக் கரைசல்: "சொல்லி, அரற்றி, அழுது" என்பது சாதாரண அழுகை அல்ல; யோக ரீதியில் இது மனதின் வெளிப்புறக் கடினத் தன்மை உடைந்து, அகங்காரம் கரையும் உள் பரிமாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. அஜபா ஸ்மரணம்: "பாவிப்ப நாளும்" என்பது அஜபா ஜபம் போன்ற இடைவிடாத உள் நினைவோட்டத்தைச் சுட்டுகிறது. சிந்தனை எங்கு சென்றாலும் அதன் ஆதிமூலம் சிவத்தை நோக்கியே நிலைத்திருக்கும். உள் ஒதுக்கம்: "உரன் அடி செய்து அங்கு ஒதுங்க" என்பது மிக முக்கியமான தந்திரக் குறிப்பு. சாதகன் மனத்தை உள்ளே இழுத்து (Pratyahara), பிராண ஓட்டத்தை அமைதிப்படுத்தி, வெளிப்புறப் புலன் சிதறல்களிலிருந்து சித்தத்தை ஒதுக்கிக் கொள்ள வேண்டும். பூரண நிறைவு: மனம் இவ்வாறு ஒடுங்கும்போது "நிரந்து நின்றான்" — சிவம் ஒரு கண நேர அனுபவமாக இல்லாமல், சாதகனின் சித்தம்-பிராணன்-உயிர் ஆகிய அனைத்தையும் நிரப்பும் நிரந்தர இருப்பாக (Static Awareness) மாறுகிறது.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை வெறும் உணர்ச்சிப் போராட்டத்திலிருந்து 'ஆழ்ந்த அமைதி நிலை'க்கு மாறுகிறது: உணர்ச்சி ஒருமுகப்படுதல்: மன அலைச்சல்கள் உருகிய பக்தியால் தணிக்கப்பட்டு, அவை இறைவனை நோக்கிய தேடலாக மாறுகின்றன. இதனால் தியானத்தில் ஏகாந்தமும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடும் பிறக்கின்றன. தொடர் விழிப்பு: "பாவிப்ப நாளும்" என்ற புரிதல் வந்தவுடன், சாதனை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரப் பயிற்சியாக இல்லாமல், நாள் முழுவதும் ஓடும் விழிப்புணர்வு ஓட்டமாக மாறுகிறது. ஆன்மீக உறுதி: "உரன்" (உறுதி) பிறப்பதால், வெளிப்புறச் சூழல்கள் சாதகனைப் பாதிப்பதில்லை. அவன் தனக்குள்ளே ஒரு புனிதமான ஒதுக்கிடத்தைக் (Inner Sanctuary) கண்டுகொள்கிறான். இதன் விளைவாக, இறைவன் வெளியில் இருப்பவன் என்ற எண்ணம் மறைந்து, தன்னுள் பூரணமாக நிரம்பி இருப்பவன் என்ற அனுபவம் நிலைபெறுகிறது. இந்தப் புரிதல் சாதகனைத் தேடும் நிலையிலிருந்து 'சிவமயமாகத் திகழும்' நிலைக்கு உயர்த்திச் செல்கிறது. சிவமே அரன்! சிவமே பரன்! சிவமே அடியவர் நெஞ்சில் நிறைந்து நிற்பவன்!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 44
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நாற்பத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (44) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில், சிவனை உண்மையாக அணைந்து புகழும் போது, சிவன் தானே பரிபூரண பலனை வழங்கி, சாதகனை மாயையைத் தாண்டும் நிலைக்கு உயர்த்துகிறான்; ஆனால் அந்த எல்லா அனுபவங்களின் இறுதி இலக்கும் சிவ ஒன்றியமே என்று திருமூலர் விளக்கினார்.
அந்த இறுதி ஒன்றியத்தை அடைவதற்கான உள் சாதனை முறையை அடுத்த கட்டமாக இந்த மந்திரத்தில் அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்.
சிவனை நினைத்து உருகி, அழுது, பரம்பொருளின் திருவடியையே தினந்தோறும் தியானித்து, மனத்தை உள்ளே ஒதுக்க வல்லவர்களுக்கு, சிவன் தானே முழுமையாக அவர்களுள் நிரம்பி நிலைபெறுகிறான் என்று கூறுகிறார்.
முந்தைய மந்திரம் மாயையைத் தாண்டி சிவத்தை இறுதி இலக்காக நிலைநிறுத்துகிறது என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்த இறுதி சிவ ஒன்றியம் எவ்வாறு உருகிய பக்தி, ஏகநிஷ்டை, மற்றும் உள் ஒதுக்கத்தின் மூலம் அனுபவமாகிறது என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தப் பேரன்பு நிறைந்த மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
அரனடி சொல்லி யாற்றி யழுது
பரனடி நாடியே பாவிப்ப நாளு
முரனடி செய்தங் கொதுங்கவல் லார்க்கு
நிரனடி செய்து நிறைந்துநின் றானே. (44)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
அரன் அடி சொல்லி, அரற்றி, அழுது,
பரன் அடி நாடியே, பாவிப்ப நாளும்,
உரன் அடி செய்து அங்கு ஒதுங்க வல்லார்க்கு,
நிரன் அடி செய்து நிறைந்து நின்றானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் உருகிய பக்தி → பரம்பொருள் தேடல் → தினந்தோறும் தியானம் → உறுதியான உள் ஒதுக்கு → சிவ நிறைவு என்ற ஆழமான படிநிலையில் நகர்கிறது:
1. உருகும் உள்ளம் (அரனடி சொல்லி, அரற்றி, அழுது):
முதலில் சாதகனின் பக்தி வெறும் வாய்ப் புகழ்ச்சியாக இல்லாமல், "அரற்றி, அழுது" என மனம் உருகும் அளவிற்குத் தீவிரமான உள்ளார்ந்த அழைப்பாக மாறுகிறது. இது அகங்காரத்தைக் கரைக்கும் கண்ணீர்.
2. ஏகநிஷ்டை (பரன் அடி நாடியே):
அந்தப் பக்தி உணர்ச்சி சிதறிவிடாமல், பரம்பொருளின் திருவடியையே நாடும் ஒருமுகத் தேடலாக (One-pointed focus) உயர்கிறது.
3. தியான நிஷ்டை (பாவிப்ப நாளும்):
இது ஏதோ ஒரு நாள் ஏற்படும் உணர்ச்சி அல்ல; "நாளும்" எனத் தினமும் மனத்தில் நிலைநிறுத்தப்படும் தியான நிஷ்டையாக மாற வேண்டும் என்கிறார் திருமூலர்.
4. உள் ஒடுக்கம் (உரன் அடி செய்து ஒதுங்க):
மனம் உறுதியான (உரன்) அடிப்படையில், வெளிப்புறப் புலன்களிலிருந்து விலகி உள்ளே ஒதுங்கும் திறனைப் பெற வேண்டும். இத்தகைய பக்குவம் பெற்றவர்களுக்குச் சிவன் தற்காலிக அனுபவமாக அல்ல, "நிரன் அடி செய்து" என வரிசைக்கிரமமாகத் தனது அருளால் சாதகனுள் முழுமையாக நிரம்பி நிலைபெறுகிறான். உருகிய பக்தி தியானமாகி, மனம் உள்ளே ஒடுங்கும் போது சிவமே நமக்குள் நிறைகிறான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.
யோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், உணர்ச்சி உருகலால் தொடங்கும் பக்தி எவ்வாறு சமாதி நிலையாக வளர்ந்து சிவமாக மாறுகிறது என்பதில் உள்ளது:
அகங்காரக் கரைசல்:
"சொல்லி, அரற்றி, அழுது" என்பது சாதாரண அழுகை அல்ல; யோக ரீதியில் இது மனதின் வெளிப்புறக் கடினத் தன்மை உடைந்து, அகங்காரம் கரையும் உள் பரிமாற்றத்தைக் குறிக்கிறது.
அஜபா ஸ்மரணம்:
"பாவிப்ப நாளும்" என்பது அஜபா ஜபம் போன்ற இடைவிடாத உள் நினைவோட்டத்தைச் சுட்டுகிறது. சிந்தனை எங்கு சென்றாலும் அதன் ஆதிமூலம் சிவத்தை நோக்கியே நிலைத்திருக்கும்.
உள் ஒதுக்கம்:
"உரன் அடி செய்து அங்கு ஒதுங்க" என்பது மிக முக்கியமான தந்திரக் குறிப்பு. சாதகன் மனத்தை உள்ளே இழுத்து (Pratyahara), பிராண ஓட்டத்தை அமைதிப்படுத்தி, வெளிப்புறப் புலன் சிதறல்களிலிருந்து சித்தத்தை ஒதுக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.
பூரண நிறைவு:
மனம் இவ்வாறு ஒடுங்கும்போது "நிரந்து நின்றான்" — சிவம் ஒரு கண நேர அனுபவமாக இல்லாமல், சாதகனின் சித்தம்-பிராணன்-உயிர் ஆகிய அனைத்தையும் நிரப்பும் நிரந்தர இருப்பாக (Static Awareness) மாறுகிறது.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை வெறும் உணர்ச்சிப் போராட்டத்திலிருந்து 'ஆழ்ந்த அமைதி நிலை'க்கு மாறுகிறது:
உணர்ச்சி ஒருமுகப்படுதல்:
மன அலைச்சல்கள் உருகிய பக்தியால் தணிக்கப்பட்டு, அவை இறைவனை நோக்கிய தேடலாக மாறுகின்றன. இதனால் தியானத்தில் ஏகாந்தமும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடும் பிறக்கின்றன.
தொடர் விழிப்பு:
"பாவிப்ப நாளும்" என்ற புரிதல் வந்தவுடன், சாதனை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரப் பயிற்சியாக இல்லாமல், நாள் முழுவதும் ஓடும் விழிப்புணர்வு ஓட்டமாக மாறுகிறது.
ஆன்மீக உறுதி:
"உரன்" (உறுதி) பிறப்பதால், வெளிப்புறச் சூழல்கள் சாதகனைப் பாதிப்பதில்லை. அவன் தனக்குள்ளே ஒரு புனிதமான ஒதுக்கிடத்தைக் (Inner Sanctuary) கண்டுகொள்கிறான்.
இதன் விளைவாக, இறைவன் வெளியில் இருப்பவன் என்ற எண்ணம் மறைந்து, தன்னுள் பூரணமாக நிரம்பி இருப்பவன் என்ற அனுபவம் நிலைபெறுகிறது. இந்தப் புரிதல் சாதகனைத் தேடும் நிலையிலிருந்து 'சிவமயமாகத் திகழும்' நிலைக்கு உயர்த்திச் செல்கிறது.
சிவமே அரன்! சிவமே பரன்! சிவமே அடியவர் நெஞ்சில் நிறைந்து நிற்பவன்!
திருச்சிற்றம்பலம்.