திருமூலரின் வேத அநுபூதி: சொல் நிலையிலிருந்து சிவநிலை நோக்கிய உள் யோகப் பரிணாமம்

வேதம் என்பது ஏடுகளில் உறங்கும் சடங்கு மொழியா அல்லது உங்கள் மூச்சிலும் பேச்சிலும் விழித்தெழ வேண்டிய பிரபஞ்சப் பேரொலியா?
திருமூலர் தனது திருமந்திரத்தில் வேதத்தைப் புத்தக அறிவாகப் பார்க்காமல், அகங்காரத்தைக் கரைத்துச் சித்தத்தைச் சிவமாக மாற்றும் ஒரு நுட்பமான ‘உள் நாத அறிவியலாக’ விளக்குகிறார்.
வெறும் தர்க்க வாதங்களைக் கடந்து, மந்திர அதிர்வை இதயத்தின் ஆழத்தில் ‘மெய்ப்பொருள்’ அனுபவமாக மாற்றும் இந்த ரகசியம், ஸ்ரீ அரவிந்தர் மற்றும் காவ்யகண்ட கணபதி முனி போன்ற நவீன கால ஞானிகளின் ஆன்மிகப் பார்வைகளுடன் எவ்வாறு வியக்கத்தக்க வகையில் ஒன்றிணைகிறது?
சடங்கு வேள்விகளைத் தாண்டி, உங்கள் குணத்தையே சிவகுணமாக மாற்றி, உங்களை ஒரு அணையாத ‘விடியா விளக்காக’ ஒளிரச் செய்யும் அந்த உன்னத வேத-சிவயோகப் பாதையைத் திறந்து காட்டும் ஓர் அரிய விஷயம் இதோ!
திருமூலர் அருளிய திருமந்திரத்தின் "வேதச்சிறப்பு" எனும் அதிகாரத்தில் உள்ள இந்த ஆறு பாடல்கள், வேதத்தைப் புறச் சடங்குகளாகப் பார்க்காமல், ஒரு முழுமையான உள்நிலை சிவயோக அறிவியலாக முன்வைக்கின்றன.
இக்கருத்துகளை வேதத்திற்கு பொருள் கண்ட தற்காலத்து யோகிகளான ஸ்ரீ அரவிந்தர், காவ்யகண்ட கணபதி முனி, கபாலி சாஸ்திரியார் மற்றும் டாக்டர் ஆர். எல். காஸ்யப் ஆகியோரின் நவீன வேத ஆராய்ச்சிகளுடன் ஒப்பிட்டு நோக்கும்போது ஒரு வியக்கத்தக்க ஒருமைப்பாடு புலப்படுகிறது.
திருமந்திரத்தில் வேதச்சிறப்பு என வரும் ஆறுபாடல்கள் இவை: இந்த ஆறு பாடல்களின் மொத்த வரிகள் 24; இது வேத சாரமான காயத்ரி மகாமந்திரத்தின் அக்ஷரங்களின் எண்ணிக்கை! வேதத்தின் சிறப்பை 24 அடிகளாகச் சொல்லிய திருமூலரின் பரிபாஷையைப் பார்த்தீர்கள?
வேதத்தை விட்டு அறம் இல்லை;
வேதத்தின் ஓதத் தகும் அறம் எல்லாம் உள;
தர்க்க வாதத்தை விட்டு, மதி ஞர்
வளம் உற்ற வேதத்தை ஓதியே வீடு பெற்றார்களே.

வேதம் உரைத்தானும் ஆகிலன்;
வேதம் உரைத்தாலும் வேதா விளங்கிட;
வேதம் உரைத்தானும் வேதியர் வேள்விக்காய்;
வேதம் உரைத்தானும் மெய்ப்பொருள் காட்டவே.

இருக்கு உருவாம் எழில் வேதத்தின் உள்ளே,
உருக்கு உணர்வாய் உணர் வேதத்துள் ஓங்கி,
வெருக்கு உருவாகிய வேதியர் சொல்லும்
கருக்கு உருவாய் நின்ற கண்ணனும் ஆமே.

திரு நெறி ஆவது செய்து அசித்து அன்றிப்,
பெரு நெறி ஆய பிரானை நினைந்து,
குரு நெறி ஆம் சிவ மரம் நெறி கூடும்
ஒரு நெறி ஒன்றாக வேதாந்தம் ஓதுமே.

ஆறு அங்கமாய் வரு மா மறை ஓதியைக்,
கூறு அங்கம் ஆகக் குணம் பயில்வார் இல்லை;
வேறு அங்கம் ஆக விளைவு செய்து அப்புறம்,
பேறு அங்கம் ஆகப் பெருக்குகின்றாரே.

பாட்டும் ஒலியும் பரக்கும் கணிகையர்
ஆட்டும் அறாத அவனியில் மாட்டாதார்,
வேட்டு விருப்பார்; விரதம் இல்லாதவர்,
ஈட்டும் இடம் சென்று இகலல் உற்றாரே.

இந்த ஆறு பாடல்களின் மைய உட்கருத்து

1. அறமும் அனுபவ ஞானமும் (பாடல்: வேதத்தை விட்டு அறமில்லை...)
திருமூலர் வேதத்தை அறத்தின் (தர்மத்தின்) ஆதிமூலமாக நிறுவுகிறார். எனினும், வெறும் தர்க்க வாதங்களில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், தர்மத்தை வாழ்வாக்கி அனுபவ ஞானம் பெற்றவர்களே "வீடு" பேற்றினை அடைந்தனர் என்கிறார்.
இது ஸ்ரீ அரவிந்தரின் வேதப் பார்வையுடன் நேரடியாக ஒத்துள்ளது. அவர் வேதத்தை வெறும் சடங்கு நூலாகப் பார்க்காமல், மனித மனத்தின் பரிணாமப் பாதையை மறைபொருளாக விளக்கும் "ரிஷி மொழி" (Psychological and universal symbols) என்று வாசித்தார்.
2. மெய்ப்பொருள் தரிசனமே வேள்வி (பாடல்: வேதம் உரைத்தானும் ஆகிலன்...)
வேதத்தை வெறுமனே உச்சரிப்பவன் ஞானி அல்ல. வேதம் உரைக்கப்பட்டது அதன் உட்பொருள் விளங்குவதற்கும், வேள்வி செய்வதற்கும், இறுதியில் "மெய்ப்பொருளைக்" காட்டுவதற்கும் ஆகும். இங்கு கர்மகாண்டம் (சடங்கு) என்பது வெளிப்புற வடிவம்; மெய்ப்பொருள் அனுபவமே அதன் உள் நோக்கம்.
கபாலி சாஸ்திரியார் ஸ்ரீ அரவிந்தரின் வழியில் ரிக் வேத மந்திரங்களுக்குத் தரும் உள் விளக்கத்துடன் இது இணைகிறது. வேதச் சடங்குகளுக்குப் பின்னால் ஆழமான யோக-மனோதத்துவ அர்த்தங்கள் உள்ளன என்பதை அவர் வலியுறுத்தினார்.
3. உள் நாத-சோதி அனுபவம் (பாடல்: இருக்கு உருவாம் எழில் வேதத்தின்...)
ரிக் வேதத்தை (இருக்கு) எழில்மிக்க ஒளியாகவும், "உருக்கு உணர்வாய்" உருகிய சித்தத்தில் விழிக்கும் பரநாதமாகவும் திருமூலர் காண்கிறார். இதுவே வேதத்துள் ஓங்கிய சிவஞானம்.
டாக்டர் ஆர். எல். காஸ்யப் வேத மந்திரங்களை வெறும் சடங்கு மொழியாக அல்லாமல், மனிதனின் நுண்ணிய உள் அமைப்புகள் மற்றும் உளவியல் கொள்கைகளை விளக்கும் வழியாகவே முன்வைக்கிறார். உருகிய உணர்வில் வேதம் வெளிப்படும் என்ற திருமூலரின் கூற்று இதனுடன் இணைகிறது.
4. சிவ ஒருமையும் வேதாந்தமும் (பாடல்: திரு நெறி ஆவது செய்து...)
வெளிப்புறச் செயல்களை (அசித்து) விடுத்து, குரு காட்டும் நெறியில் நின்று "சிவமரம்" எனும் சுஷும்னா பாதையில் பயணிக்கும்போது, வேதாந்தம் கூறும் அந்த "ஒன்றான" ஒருமை நிலை கைகூடும் என்கிறார் திருமூலர்.
ஸ்ரீ அரவிந்தர் மரபிலும் வேதம், உபநிடதம் மற்றும் யோகம் ஆகியவை மனித சித்தத்தின் உயர்வுப் பயணமாகவே கருதப்படுகின்றன. புத்தக ஞானத்தைக் கடந்து அனுபவ நிலையில் சிவத்தோடு ஒன்றிப்பதே உண்மையான வேதாந்தம் என்பது இவர்களின் பொதுவான கருத்தாகும்.
5. குணப் பரிணாமமே வேதப் பயன் (பாடல்: ஆறு அங்கமாய் வரு மாமறை...)
வேதாங்கங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்து வேதத்தை ஓதினாலும், அதன் சாரத்தைச் சாதகன் தனது "குணமாக" மாற்றிக் கொள்ளவில்லை என்றால் அதனால் பயனில்லை என்று திருமூலர் கடுமையாகச் சாடுகிறார். வெறும் வெளிப்புற அறிவாகப் பெருக்குவது வேதத்தை இகழ்வதாகும்.
டாக்டர் காஸ்யப் வேத மந்திரங்களை உள் மன-ஆன்மீக சக்தி மொழியாகவும், ஒரு ஒழுக்க நெறியாகவும் (Inner discipline) வாசிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துவது திருமூலரின் இந்தக் "குணப் பரிணாம" கருத்துடன் ஒத்துப் போகிறது.
6. புலனடக்கமும் விரதமும் (பாடல்: பாட்டும் ஒலியும் பரக்கும்...)
வேதச்சிறப்பின் முடிவாகத் திருமூலர் புலனடக்கத்தைப் பேசுகிறார். புலன் இன்பங்களால் ஆட்டப்படுபவர்கள் மற்றும் விரதம் (ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு) இல்லாதவர்கள் வேதத்தின் உள் நோக்கத்தை அடைய முடியாது.
காவ்யகண்ட கணபதி முனியின் மரபில் வேதம் என்பது தவம் (Tapas) மற்றும் உபாசனையுடன் இணைந்த அனுபவமாகும். வேதத்தின் ஒளி மந்திர-தவங்களின் வழியே உயிர்ப்படைய வேண்டும் என்ற அவரது அணுகுமுறை, திருமூலர் கூறும் ஒழுக்கம் மற்றும் புலனடக்கத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது.
திருமூலரின் வேதச்சிறப்பு என்பது வெறும் வேதப் புகழ்ச்சி அல்ல; அது வேதத்தை அனுபவச் சிவயோகமாக மாற்றும் ஒரு நுட்பமான உள் அறிவியல் ஆகும்.
ஸ்ரீ அரவிந்தர் & கபாலி சாஸ்திரியார்: வேதத்தை உள் யோகச் சின்ன மொழியாகப் பார்க்கின்றனர்.
காவ்யகண்ட கணபதி முனி: வேதத்தைத் தவ அனுபவமாக (Mantra-Tapas) உயிர்ப்பிக்கிறார்.
ஆர். எல். காஸ்யப் வேதத்தை உளவியல் மற்றும் ஆன்மீக ஒழுக்க நெறியாக விளக்குகிறார்.
திருமூலர் இவர்களுக்கெல்லாம் முன்னோடியாக, வேதம் என்பது ஓதப்படும் சொல் அல்ல, அது "சித்தத்தைச் சிவமாக மாற்றும் உள் நாத அறிவியல்" என்பதைத் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தெள்ளத்தெளிவாக நிறுவியுள்ளார்.