அறியாமை கடந்து எப்போதும் பேணும் ஈசனின் அந்தர்யாமித் தத்துவம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 23
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் இருபத்தி மூன்றாவது படிக்கட்டில் (23) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். முன்னைய மந்திரத்தில், சிவன் சம்சாரப் பிறவியை ஒழிக்கும் ஒருவனாகவும், யானைபோல் வலிமையான அகங்காரத்தை உடைக்கும் சக்தியாகவும் விளங்கி, அவனைப் புகழ்ந்து சார்ந்தால் சிவத்துடன் கூடுதல் சாத்தியம் எனும் நடைமுறை யோகப் பாதையைத் திருமூலர் வெளிப்படுத்தினார். அந்த உபதேசத்தை அடுத்த கட்டமாக இந்த மந்திரத்தில் அவர் மேலும் உள்நோக்கி மாற்றி, மனிதன் தன் மனத்தில் எழும் மாய எண்ணங்களால் தனக்குள் இருக்கும் இறைவனை மறந்து, “எனக்கு இறை அன்பு இல்லை” எனத் தவறாகக் குற்றம் சுமத்துகிறான் என்பதையும், உண்மையில் இறைவன் அவனை எப்போதும் கைவிடாமல் சாட்சி சித்தமாக அவனுள்ளே நின்று காத்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதையும் விளக்குகிறார். இவ்வாறு முன்னைய பாடல் அகங்காரம் உடைந்து சிவத்தைச் சார வேண்டிய அவசியத்தைச் சொன்னால், இப்பாடல் அந்தச் சார்பு வெளியில் அல்ல, உள்ளே எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது என்பதை உணரச் செய்யும் உள் யோக நுணுக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் தொடர்ச்சியான விளக்கமாக அமைகிறது. அந்த அந்தர்யாமி ரகசிய மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
மனத்தி லெழுகின்ற மாயநன் னாட
னினைத்த தறிவ னெனிற்றா நினைக்கில
ரெனக்கிறை யன்பில னென்ப ரிறைவன்
பிழைக்கநின் றார்பக்கம் பேணிநின் றானே. (23)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
மனத்தில் எழுகின்ற மாய நன் நாடன்,நினைத்தது அறிவன் எனில், தான் நினைக்கிலர்;எனக்கு இறை அன்பு இலன் என்பர்;இறைவன் பிழைக்க நின்றார் பக்கம் பேணி நின்றானே.
ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் இறைவனின் சர்வஜ்ஞத்துவம் → மனிதனின் மறதி → தவறான குற்றச்சாட்டு → அறியாமை நிலை → அருளின் நிலைத்த பாதுகாப்பு என்ற வரிசையில் மிக நேர்த்தியாக நகர்கிறது: 1. அந்தர்யாமித் தத்துவம் (மாய நன் நாடன்): முதலில் “மனத்தில் எழுகின்ற மாய நன் நாடன்” என்று, மனத்தில் எழும் எண்ணங்களையும் மாயையின் நுட்பமான இயக்கத்தையும் உள்ளிருந்து அறிந்து நடத்தும் 'அந்தர்யாமி'யாகிய சிவன் நிறுவப்படுகிறான். 2. முரண்பட்ட நிலை (நினைத்தது அறிவன்... தான் நினைக்கிலர்): இறைவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன் (சர்வஜ்ஞன்) என்பதை மனிதன் ஒரு கருத்தாக (Idea) ஏற்றுக்கொண்டாலும், நடைமுறையில் அவனைத் தான் நினைக்காமல் மறந்திருக்கிறான். இந்த முரண்பாடே அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும் காரணம். 3. அறியாமையின் குற்றச்சாட்டு (இறை அன்பு இலன் என்பர்): தன் நினைவின்மையையும், தன் பக்கமுள்ள பக்திக் குறைவையும் உணராமல், "இறைவனுக்கு என் மீது அன்பு இல்லை, அவன் எனக்கு அருள் செய்யவில்லை" என்று தன் பிழைக்கு இறைவனைப் பொறுப்பாக்கும் மனித அறியாமை இங்கே வெளிப்படுகிறது. 4. மாறாத அருள் (பக்கம் பேணி நின்றானே): ஆனால் இறுதி வரியில் ஒரு மாபெரும் உண்மையைச் சொல்கிறார்: இப்படித் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு இறைவனைத் தூற்றுபவர்களையும், மறந்தவர்களையும் கூட அவன் கைவிடுவதில்லை. அவர்கள் பிழைத்து உய்யும் பொருட்டு, அவர்களுக்குள்ளேயே ஒரு சாட்சியாக நின்று, அவர்களைத் தாங்கிக் காத்து அருள்கிறான்.
சிவஞான சாதகர்களுக்கான யோக இரகசியம்
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக நுணுக்கம், சாதகன் தியானத்தில் அனுபவிக்கும் மனஅலைச்சலைச் சீர்செய்வதில் உள்ளது: மாய அலைகள்: “மனத்தில் எழுகின்ற மாய” எனக் கூறுவதால், தியானத்தில் எழும் எண்ணங்கள், ஆசைகள், கற்பனைகள் ஆகியவை ஏதோ வெளிப்புறத் தடைகள் அல்ல, அவை சித்தத்தில் தோன்றும் மாய அலைகள் என்பதை முதலில் உணர வேண்டும். சாட்சி சித்தம்: “நினைத்தது அறிவன்” என்பதால், அந்த எண்ணங்களையும் மன இயக்கத்தையும் ஒரு ஆழ்ந்த 'சாட்சி சித்தம்' (Witness Consciousness) அமைதியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதைச் சுட்டுகிறது. போராட்டமற்ற முன்னேற்றம்: யோகத்தில் முன்னேற்றம் என்பது எண்ணங்களை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கி நிறுத்துவது அல்ல; அவற்றை அறியும் சாட்சி நிலையில் நிலைபெறுவதே ஆகும். “பக்கம் பேணி நின்றானே” என்பது, அந்தச் சாட்சி சித்தமே இறைவனின் அருளாக எப்போதும் உள்ளே நிலைத்து, சாதகன் தவறினாலும் அவனது 'ஆன்மக் கருவாக' நின்று காப்பதைக் குறிக்கிறது.
இந்த மந்திரத்தின் பொருளை அறிவதால் சாதனையில் ஏற்படும் உள் மாற்றம்
இந்த நுணுக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை ஒரு தரமான மாற்றத்தை அடைகிறது: அழுத்தம் நீங்குதல்: எண்ணங்களைத் தடுக்க வேண்டும், அமைதியைப் பிடிக்க வேண்டும் என்று போராடிய சாதகன், இப்போது எண்ணங்கள் எழுவது இயல்பு என்றும், அவற்றை அறியும் 'சாட்சி' தான் தனது உண்மை நிலை என்றும் தெளிவு பெறுகிறான். இதனால் மனஅழுத்தம் குறைகிறது. குறை உணர்வு மறைதல்: “என்னால் தியானம் செய்ய முடியவில்லை” என்ற குற்ற உணர்வு நீங்கி, சாதனை இயல்பாகத் தொடரும் ஓட்டமாக மாறுகிறது. நிச்சயமான உறுதி: இறைவன் தன்னைக் கைவிட்டுவிட்டான் என்ற சந்தேகம் மறைந்து, “அவன் எப்போதும் என்னுள் சாட்சியாக இருக்கிறான்” என்ற பேராதரவு கிடைக்கிறது. இந்த நிச்சயம் அகங்காரத்தைக் கரைத்து, சாதகனைச் சிவத்துடன் ஒன்றும் 'லய நிலையை' நோக்கி இயல்பாக முன்னேற்றுகிறது. மறப்பது மனிதன்; அறிந்தும் காத்திருப்பது சிவன்!
திருச்சிற்றம்பலம்.
🧘
பகுதி 2சிவானுபவம் தரும் திருமந்திர எழுத்து சாதனை
திருமந்திர அரண்மனை சாதனைக் குழுவில் இணைந்து சாதனை செய்ய
திருமூலர் படிக்கட்டு - 23
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் இருபத்தி மூன்றாவது படிக்கட்டில் (23) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரத்தில், சிவன் சம்சாரப் பிறவியை ஒழிக்கும் ஒருவனாகவும், யானைபோல் வலிமையான அகங்காரத்தை உடைக்கும் சக்தியாகவும் விளங்கி, அவனைப் புகழ்ந்து சார்ந்தால் சிவத்துடன் கூடுதல் சாத்தியம் எனும் நடைமுறை யோகப் பாதையைத் திருமூலர் வெளிப்படுத்தினார்.
அந்த உபதேசத்தை அடுத்த கட்டமாக இந்த மந்திரத்தில் அவர் மேலும் உள்நோக்கி மாற்றி, மனிதன் தன் மனத்தில் எழும் மாய எண்ணங்களால் தனக்குள் இருக்கும் இறைவனை மறந்து, “எனக்கு இறை அன்பு இல்லை” எனத் தவறாகக் குற்றம் சுமத்துகிறான் என்பதையும், உண்மையில் இறைவன் அவனை எப்போதும் கைவிடாமல் சாட்சி சித்தமாக அவனுள்ளே நின்று காத்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதையும் விளக்குகிறார்.
இவ்வாறு முன்னைய பாடல் அகங்காரம் உடைந்து சிவத்தைச் சார வேண்டிய அவசியத்தைச் சொன்னால், இப்பாடல் அந்தச் சார்பு வெளியில் அல்ல, உள்ளே எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது என்பதை உணரச் செய்யும் உள் யோக நுணுக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் தொடர்ச்சியான விளக்கமாக அமைகிறது.
அந்த அந்தர்யாமி ரகசிய மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் இறைவனின் சர்வஜ்ஞத்துவம் → மனிதனின் மறதி → தவறான குற்றச்சாட்டு → அறியாமை நிலை → அருளின் நிலைத்த பாதுகாப்பு என்ற வரிசையில் மிக நேர்த்தியாக நகர்கிறது:
1. அந்தர்யாமித் தத்துவம் (மாய நன் நாடன்):
முதலில் “மனத்தில் எழுகின்ற மாய நன் நாடன்” என்று, மனத்தில் எழும் எண்ணங்களையும் மாயையின் நுட்பமான இயக்கத்தையும் உள்ளிருந்து அறிந்து நடத்தும் 'அந்தர்யாமி'யாகிய சிவன் நிறுவப்படுகிறான்.
2. முரண்பட்ட நிலை (நினைத்தது அறிவன்... தான் நினைக்கிலர்):
இறைவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன் (சர்வஜ்ஞன்) என்பதை மனிதன் ஒரு கருத்தாக (Idea) ஏற்றுக்கொண்டாலும், நடைமுறையில் அவனைத் தான் நினைக்காமல் மறந்திருக்கிறான். இந்த முரண்பாடே அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும் காரணம்.
3. அறியாமையின் குற்றச்சாட்டு (இறை அன்பு இலன் என்பர்):
தன் நினைவின்மையையும், தன் பக்கமுள்ள பக்திக் குறைவையும் உணராமல், "இறைவனுக்கு என் மீது அன்பு இல்லை, அவன் எனக்கு அருள் செய்யவில்லை" என்று தன் பிழைக்கு இறைவனைப் பொறுப்பாக்கும் மனித அறியாமை இங்கே வெளிப்படுகிறது.
4. மாறாத அருள் (பக்கம் பேணி நின்றானே):
ஆனால் இறுதி வரியில் ஒரு மாபெரும் உண்மையைச் சொல்கிறார்: இப்படித் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு இறைவனைத் தூற்றுபவர்களையும், மறந்தவர்களையும் கூட அவன் கைவிடுவதில்லை. அவர்கள் பிழைத்து உய்யும் பொருட்டு, அவர்களுக்குள்ளேயே ஒரு சாட்சியாக நின்று, அவர்களைத் தாங்கிக் காத்து அருள்கிறான்.
சிவஞான சாதகர்களுக்கான யோக இரகசியம்
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக நுணுக்கம், சாதகன் தியானத்தில் அனுபவிக்கும் மனஅலைச்சலைச் சீர்செய்வதில் உள்ளது:
மாய அலைகள்:
“மனத்தில் எழுகின்ற மாய” எனக் கூறுவதால், தியானத்தில் எழும் எண்ணங்கள், ஆசைகள், கற்பனைகள் ஆகியவை ஏதோ வெளிப்புறத் தடைகள் அல்ல, அவை சித்தத்தில் தோன்றும் மாய அலைகள் என்பதை முதலில் உணர வேண்டும்.
சாட்சி சித்தம்:
“நினைத்தது அறிவன்” என்பதால், அந்த எண்ணங்களையும் மன இயக்கத்தையும் ஒரு ஆழ்ந்த 'சாட்சி சித்தம்' (Witness Consciousness) அமைதியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதைச் சுட்டுகிறது.
போராட்டமற்ற முன்னேற்றம்:
யோகத்தில் முன்னேற்றம் என்பது எண்ணங்களை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கி நிறுத்துவது அல்ல; அவற்றை அறியும் சாட்சி நிலையில் நிலைபெறுவதே ஆகும்.
“பக்கம் பேணி நின்றானே” என்பது, அந்தச் சாட்சி சித்தமே இறைவனின் அருளாக எப்போதும் உள்ளே நிலைத்து, சாதகன் தவறினாலும் அவனது 'ஆன்மக் கருவாக' நின்று காப்பதைக் குறிக்கிறது.
இந்த மந்திரத்தின் பொருளை அறிவதால் சாதனையில் ஏற்படும் உள் மாற்றம்
இந்த நுணுக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை ஒரு தரமான மாற்றத்தை அடைகிறது:
அழுத்தம் நீங்குதல்:
எண்ணங்களைத் தடுக்க வேண்டும், அமைதியைப் பிடிக்க வேண்டும் என்று போராடிய சாதகன், இப்போது எண்ணங்கள் எழுவது இயல்பு என்றும், அவற்றை அறியும் 'சாட்சி' தான் தனது உண்மை நிலை என்றும் தெளிவு பெறுகிறான். இதனால் மனஅழுத்தம் குறைகிறது.
குறை உணர்வு மறைதல்:
“என்னால் தியானம் செய்ய முடியவில்லை” என்ற குற்ற உணர்வு நீங்கி, சாதனை இயல்பாகத் தொடரும் ஓட்டமாக மாறுகிறது.
நிச்சயமான உறுதி:
இறைவன் தன்னைக் கைவிட்டுவிட்டான் என்ற சந்தேகம் மறைந்து, “அவன் எப்போதும் என்னுள் சாட்சியாக இருக்கிறான்” என்ற பேராதரவு கிடைக்கிறது.
இந்த நிச்சயம் அகங்காரத்தைக் கரைத்து, சாதகனைச் சிவத்துடன் ஒன்றும் 'லய நிலையை' நோக்கி இயல்பாக முன்னேற்றுகிறது.
மறப்பது மனிதன்; அறிந்தும் காத்திருப்பது சிவன்!
திருச்சிற்றம்பலம்.