அகண்ட ஸ்மரணம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 37

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' என்னும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அளப்பரியதொரு திருப்புமுனைப் படிக்கட்டில் அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

இந்தப் பாடல், திருமந்திரத்தின் குருபரம்பரை, சிவயோக அனுபவம், அல்லது திருமூலரின் அவதார நோக்கம் போன்ற குறிப்பிட்ட தத்துவ அடுக்குகளை மட்டும் நேரடியாக விளக்குவதற்காக அமைந்ததல்ல. மாறாக, முழு திருமந்திரப் பெருவெளியையும் வாசிக்கும் ஒவ்வொரு சாதகருக்கும் திருமூலர் வழங்கும் ஒரு பொதுவான, ஆனால் மிக ஆழமான ஆன்மீக பரமார்த்த உபதேசமாக இது விளங்குகிறது.

இதுவரை கூறப்பட்ட அனைத்து யோக, ஆகம, தந்திர, ஞான ரகசியங்களின் மையத்தில் இருப்பது இறைவனது அருளே என்பதை நினைவூட்டும் மகா சாரம் போன்ற பாடலாக இது அமைகிறது.

இங்குத் திருமூலர் சிவனை “அப்பன்”, “நந்தி”, “ஆரா அமுது”, “ஒப்பிலி வள்ளல்”, “ஊழி முதல்வன்” என்று பல்வேறு திருநாமங்களால் அழைத்து, பரம்பொருளின் பன்முகப் பரிமாணங்களை எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

பின்னர், அவனை அணுகுவதற்குக் கட்டாயமான ஒரேயொரு முறை மட்டுமே இல்லை; மாறாக, மனமார்ந்த சிவநினைவும் உண்மையான இறைநேசமும் இருந்தால் எந்த வழியிலாயினும் ஈசனருளைப் பெறலாம் என்ற பரந்த சைவ ஆகமக் கொள்கையை அநாதியாக அறிவிக்கிறார். ஆகவே இந்தப் பாடல், யோக முறைகளைவிட அருளின் முக்கியத்துவத்தையும், சடங்குகளைவிட சிவசிந்தனையின் ஆழத்தையும், சமய வேறுபாடுகளைவிட இறைநேசத்தின் உண்மைத்தன்மையையும் வலியுறுத்தும் திருமூலரின் மகா கருணை உபதேசமாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

அந்தப் பரந்த சைவ ஆகமப் பேரருளைப் பிரகடனம் செய்யும் மகா மந்திரம் இதோ:

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு, இதுவரை திருமூலர் கூறிய குருபரம்பரை, நந்தி அருள், சதாசிவ தத்துவ அநுபூதி, சிவ–சக்தி திருக்கூத்து ரகசியம் ஆகிய அனைத்திற்கும் ஒரு உன்னதமான நடைமுறை முடிவுரையாக (Practical conclusion) கச்சிதமாக அமைந்துள்ளது.

இப்பாடல் “அந்த அருளை நீங்கள் எவ்வாறு பெறலாம்?” என்ற வினாவிற்கு விடையளிக்கும் பரமார்த்த ஒழுங்கில் பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது:
பரசிவ அனுபவ அடுக்கு விளிம்பு (அப்பனை நந்தியை ஆரா அமுதினை ஒப்பிலி வள்ளலை ஊழி முதல்வனை): முதலில் திருமூலர், சிவனை ஐந்து வேறுபட்ட பெயர்களால் அழைக்கிறார். இவை ஐந்து தனித் தெய்வங்கள் அல்ல; ஒரே பரசிவத்தின் ஐந்து அநுபூதி அடுக்குகள் (Five layers of realization) ஆகும்.“அப்பன்” எனும்போது, சிவன் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஆதார காரணமாக விளங்கும் பித்ருத் தத்துவம் (Pitṛ-tattva) என வெளிப்படுகிறார்.“நந்தி” எனும்போது, அவர் பேராநந்த சொரூபமாக (Ānanda-svarūpa) அநுபூதி செய்யப்படுகிறார். “ஆரா அமுது” எனும்போது, அவர் அனுபவிக்க அனுபவிக்கத் தீராத சிவானந்த ரஸமாக (Undiminishing bliss-nectar) விளங்குகிறார். “ஒப்பிலி வள்ளல்” எனும்போது, அவர் எல்லையற்ற அனுக்ரஹ சக்தியாக (Anugraha-śakti) வெளிப்படுகிறார். “ஊழி முதல்வன்” எனும்போது, காலம், கர்மம், பிரபஞ்சம் ஆகிய அனைத்திற்கும் முன்னிருக்கும் ஆதி சைதன்யமாக (Primordial consciousness) விளங்குகிறார்.இதன் மூலம் திருமூலர் நிறுவும் முதல் தர்க்கம், சிவம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட குறுகிய உருவமோ அல்லது சமயத் தெய்வமோ அல்ல; அது காரணம், ஆனந்தம், அருள், அமிர்தம், ஆதித்துவம் ஆகிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய பரிபூரண பரம்பொருள் என்பதாகும்.
அதிகார பேத விநியோகம் (எப் பரிசாயினும் ஏத்துமின்): இங்குத் திருமூலர் மிகப் பெரிய ஆகமப் புரட்சிகரமான வாக்கியத்தைச் சொல்கிறார். அவர் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட மார்க்கத்தையும் சாதகனுக்குக் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. "இந்த மந்திரத்தை மட்டுமே ஜபிக்க வேண்டும், இந்தத் தெய்வத்தை மட்டுமே வழிபட வேண்டும், இந்த யோக முறையை மட்டுமே தீவிரமாகப் பின்பற்ற வேண்டும்" என்று அவர் குறுகிய எல்லைகளை வகுக்கவில்லை. மாறாக, உன் சுபாவத்திற்கும், உன் அதிகாரத்திற்கும், உன் மனப்பக்குவத்திற்கும் ஏற்ற தனித்துவமான வழியில் சிவனை அணுகு என்று அறிவிக்கிறார். இது சைவ ஆகமங்களில் ஆழமாகக் காணப்படும் அதிகார பேதம் (Adhikāra-bheda) என்ற மகா கொள்கையை நிலைநிறுத்துகிறது. ஒருவருக்கு மந்திரம் வழியாகலாம், ஒருவருக்கு யோகம் வழியாகலாம், ஒருவருக்குப் பக்தி வழியாகலாம், ஒருவருக்கு ஞான விசாரம் வழியாகலாம் அல்லது ஒருவருக்குச் சேவை வழியாகலாம். மார்க்கங்கள் பலவாக இருந்தாலும், உன்னதமான சிவநினைவு ஒன்றே அனைத்திற்கும் உயிர் என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
அனுக்ரஹ உளவியல் விதி (ஏத்தினால் அப் பரிசு ஈசன் அருள் பெறலாமே): இங்கு “அப் பரிசு” என்ற சொல் மிகவும் நுண்ணிய தந்திரப் பொருளுடையது. திருமூலர் கூறுவது, "நீ ஈசனை எவ்வாறு உள்முகமாக அணுகுகிறாயோ, அவ்வாறே அவனது பேரருள் உனக்குள் வெளிப்படும்" என்பதாகும். இது சிவாகமத்தின் அடிப்படை உளவியல் விதியாகும் (Spiritual psychology rule). பரசிவம் பாகுபாடு பார்ப்பதில்லை; ஆனால் சாதகனின் ஆன்மீகப் பாத்திரம் (Pātra) எந்த அதிர்வெண்ணில் திறக்கப்பட்டுள்ளதோ, அந்தப் பரிசிலாகவே அருள் அகத்தே வெளிப்படுகிறது. பக்தியால் அணுகுபவனுக்குப் பக்தி ரசமாகவும், தியானத்தால் அணுகுபவனுக்குச் சமாதி அநுபூதியாகவும், ஞான விசாரத்தால் அணுகுபவனுக்குத் தத்துவ அவபோதமாகவும், மந்திர சாதனையால் அணுகுபவனுக்கு மந்திர சைதன்யமாகவும் ஈசன் வெளிப்படுகிறான். அருள் என்பது வெளியிலிருந்து வரும் ஜடப் பொருள் அல்ல; அது சிவநினைவின் அளவிற்கு ஏற்ப உள்ளத்தில் தன்னிச்சையாக வெளிப்படும் பராசக்தியின் சித்-பிரகாசம் பேரொளியே ஆகும் என்பது இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும்.
🔱 பரசிவம்
(ஐந்து அடுக்கு)
⬇️
📜 அதிகார பேத மார்க்கம்
⬇️
🙏 சிவநினைவு
(ஏத்துதல்)
⬇️
🌺 பாத்திரத் தகுதி
(அப்பரிசு)
⬇️
✨ அனுக்ரஹ இறக்கம்
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 பரசிவத்தின் ஐந்து அடுக்கு மறைநிலையிலிருந்து,
அதிகார பேத மார்க்கத்தின் வழியாகச் சாதகன் வழிநடத்தப்பட்டு,
சிவநினைவில் இடைவிடாது நிலைபெற்று,
பாத்திரத் தகுதியை (அப்பரிசு) அடைந்து,
இறுதியில் பேரருளின் அனுக்ரஹ இறக்கத்தைப் பெறும்
சிவாகம–சிவயோக அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ பரசிவம்
→ மார்க்கத் தகுதி
→ சிவநினைவு
→ பாத்திரம்
→ அனுக்ரஹம் ✨
🔱 அருளுக்குத் தகுதியாகும் சாதகரின் உள்முகப் பயணம் 🔱

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இப்பாடலின் வெளிப்புறப் பொருள் மிகவும் எளிமையானதாகத் தோன்றினாலும், சதாசிவ தத்துவம், திருக்கூத்து ரகசியம், சிவ–சக்தி ஐக்கியம், ஆகம வேதத்தின் உள் பொருள் ஆகியவற்றைப் பேசிய உடனேயே இப்பாடல் வருவதால், இதன் யோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமானதாகிறது:
முக்குண மார்க்க அநுபூதி: திருமூலர் இங்குச் சிவனை மூன்று முக்கிய உள் நிலைகளில் காட்டுகிறார். “அப்பன்” என்பது பக்தி மார்க்கத்தின் பார்வை; சாதகன் தன்முனைப்பைக் கரைத்துத் தாஸ்ய பாவத்தில் (Dāsya-bhāva) சரணாகதி அடைகிறான். “நந்தி” என்பது யோக மார்க்கத்தின் பார்வை; இங்குச் சிவன் தூய சிதானந்த அநுபூதியாக (Cidānanda) உள்முகமாக அனுபவிக்கப்படுகிறார். “ஆரா அமுது” என்பது ஞான மார்க்கத்தின் பார்வை; அங்கு அனுபவிக்க அனுபவிக்க விரிவடையும் பரமானந்தப் பிரம்மரசம் (Brahma-rasa) வெளிப்படுகிறது. சிவம் ஒரே உண்மை; ஆனால் சாதகனின் பக்குவத்திற்கேற்ப அது பல உள் நிலைகளில் அநுபூதியாகிறது.
அதிகார பேதத் தந்திரம்: “எப் பரிசாயினும்” என்பது அதிகார பேதத்தின் (Adhikāra-bheda) மகா ரகசியமாகும். அனைத்து சாதகர்களும் ஒரே உணர்வு நிலைமையில் இருப்பதில்லை என்பதால், ஒருவன் மந்திரத்திலும், மற்றொருவன் பக்தியிலும், வேறொருவன் தியானத்திலும், இன்னொருவன் ஞான விசாரத்திலும் வளர்கிறான். "என் வழி மட்டும் தான் சரி" என்ற ஆன்மீகக் குரோதங்களை விடுத்து, எவ்வகையிலாயினும் சிவமுகமாகத் திரும்புவதே சிவயோகத்தின் பரந்த தந்திர மனப்பான்மையாகும்.
ஸ்மரண யோகத்தின் உயிர்நிலை: பல சாதகர்கள் சரியான ஆசனமோ, சரியான மந்திரக் கணக்கோ கிடைத்தால் மட்டுமே முன்னேற முடியும் என்று வெளிப்புற முறைகளில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் திருமூலர் சொல்வது, முறையை விட முக்கியமானது நினைவே என்பதாகும்; ஏனெனில் மந்திரம், தியானம், பூஜை ஆகிய அனைத்து யோகக் கிரியைகளின் இறுதி உயிர்நிலை என்பது சித்தத்தைச் சிவத்தில் நிலைநிறுத்துவதே (Śiva-cintanā) ஆகும். “ஏத்துதல்” என்பது வாய்மொழிப் புகழ்ச்சி அல்ல, அது அகண்ட ஸ்மரணம் (Akhaṇḍa-smaraṇa), நிதித்யாசனம் (Nididhyāsana), மற்றும் அஜபா ஜபமாகும் (Ajapā-japa). இடைவிடாத சிவசிந்தனையே உயர்ந்த உபாசனை.
அனுக்ரஹ எரிபொருள் இரகசியம்: சிவயோகத்தின் உண்மையான உந்துசக்தி என்பது தனிமனிதக் கர்த்திருத்துவ முயற்சி மட்டுமல்ல, அந்த முயற்சிக்குள் திறந்த மனத்துடன் இறங்கும் ஈசனின் பேரருளே ஆகும். முயற்சி கதவைத் திறக்கும்; ஆனால் அருள் மட்டுமே சாதகனை உள்ளே அழைத்துச் செல்லும். சிவாகம விதிப்படி, சிவனை நீ எவ்வண்ணம் பாவிக்கிறாயோ, அவ்வண்ணமாகவே உனது சுய சொரூபமாய் ஈசன் உனக்குள் விழித்தெழுவான்.

🕉️ சிவசிந்தனை(Śiva-cintanā)
⬇️
✨ சித்த சுத்தி
⬇️
🌺 அனுக்ரஹ இறக்கம்
⬇️
🌌 சைதன்ய விரிவு
⬇️
🔱 சிவானுபூதி
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 இடைவிடாத சிவசிந்தனையிலிருந்து சித்த சுத்திக்கும்,
சித்த சுத்தியிலிருந்து அனுக்ரஹ இறக்கத்திற்கும்,
அனுக்ரஹ இறக்கத்திலிருந்து சைதன்ய விரிவிற்கும்,
இறுதியில் நேரடி சிவஞான அநுபவமான
சிவானுபூதிக்குச் செல்லும்
சிவயோக–ஞான மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ சிவசிந்தனை
→ சித்த சுத்தி
→ அனுக்ரஹம்
→ சைதன்ய விரிவு
→ சிவானுபூதி ✨
🔱 நினைவிலிருந்து நித்திய அநுபூதிக்குச் செல்லும் சிவமார்க்கப் பயணம் 🔱

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த மகா மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஒரு மிகப்பெரிய உள்மாற்றம் நிகழ்கிறது. இந்தப் பாடல், சாதகனை முறைகள் மையமான ஆன்மீகப் போராட்டங்களிலிருந்து (Method-centred spirituality) விடுத்து, அருள் மையமான உன்னதச் சிவயோகத்திற்கு நேரிடையாக அழைத்துச் செல்கிறது:
விஸ்தீர்ண சித்த விஸ்தரிப்பு (Expanded Consciousness): "எந்த மந்திரம் உயர்ந்தது, எந்த மரபு முதன்மையானது" என்ற குறுகிய தர்க்க விவாதங்களிலிருந்தும், சமய அகங்காரங்களிலிருந்தும் சாதகன் முழுமையாக வெளியேறுகிறான். மந்திரங்கள் பலவாக இருந்தாலும் மந்திர சைதன்யம் ஒன்று, மார்க்கங்கள் பலவாக இருந்தாலும் பரசிவம் ஒன்று என்ற பரந்த ஆகமப் பார்வை கூடுவதால் ஆன்மீக ஒப்பீடுகள் நீங்கி உள்ளார்ந்த பணிவு வளர்கிறது.
பாவ-சித்தநிலை நோக்கு (Citta-Sthiti Centred Yoga): "எத்தனை மாலை ஜபம் செய்தேன், எத்தனை ஹோமச் சடங்குகளை நடத்தினேன்" என்ற கிரியை (Kriyā) மையக் கணக்குகள் ஒடுங்குகின்றன. "என் சித்தம் எவ்வளவு நேரம் சிவமுகமாக இருந்தது, எவ்வளவு தூரம் சிவநினைவில் உருகியது" என்று தன் உள்நிலைச் சித்த நிலைப்பாட்டையே (Bhāva / Citta-sthiti) முதன்மையாகக் கவனிக்கத் தொடங்குகிறான்.
அகண்ட ஸ்மரண நிலைப்பாடு (Akhaṇḍa-Smaraṇa): தியானத்தை ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட தியான அறைக்குரிய பகுதிநேரப் பயிற்சியாகப் பார்க்காமல், அது தனது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கை முழுவதையும் ஆட்கொள்ளும் உன்னதச் சாதனையாக மாறுவதை உணர்கிறான். வேலை செய்யும் போதும், நடக்கும் போதும், சுவாசிக்கும் போதும் தடையற்ற சிவ சிந்தனையாகிய அகண்ட ஸ்மரணமும், அஜபா ஜபமும் அவனுள் இயல்பாகவே பாயத் தொடங்குகின்றன.
கர்த்திருத்துவக் கரைசல் அவபோதி (Awareness of Divine Grace): "நான் சாதனை செய்கிறேன், அதனால் நான் முன்னேறுகிறேன்" என்ற போலி அகங்காரக் கர்த்திருத்துவம் ஆழமாகக் கரைகிறது. சாதனை என்பது பாத்திரத்தைச் சுத்தப்படுத்தும் தந்திரமே அன்றி, உண்மையான ஆன்மீகப் பரிணாமத்தை நிகழ்த்துவது தனக்குள் இறங்கும் அனுக்ரஹ சக்தியே என்பதை உணர்வதால் எல்லையற்ற நன்றியுணர்வும் பணிவும் கூடுகின்றன.
சிவபாவ பரிபாக மலர்ச்சி (Śiva-Bhāva Paripāka): சிவம் என்பது எங்கோ தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு சமயத் தெய்வம் அல்ல; அது பேரானந்தம், அது அமுத அநுபூதி, அது மகா கருணை, அதுவே தன் சித்தத்தின் ஆதி மூலாதாரம் என்ற நேரடிச் சிவபாவ பரிபாகம் அவனுள் மலர்கிறது. சடங்கு விதிகளால் ஏற்படும் பயங்களும், குற்ற உணர்வுகளும் நீங்கி அன்பு மட்டுமே சாதனையின் எரியூட்டியாக மாறுகிறது.
ஸஹஜ சமாதி நோக்கிய நகர்வு (Sahaja Samādhi): விதிமுறைகளின் மன அழுத்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, உண்மையான சிவநினைவு இருந்தால் எத்தகு சடங்குக் குறைகளும் தடையாகாது என்ற ஆகமத் துணிவு பிறக்கிறது. இதனால் தியானம் என்பது போராட்டமாக இல்லாமல், நாளாந்த வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் சிவ சைதன்யத்தை உணரும் உன்னத ஸஹஜ சமாதி நிலையை நோக்கி இயல்பாக நகர்கிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைக் கிரியை மையத்திலிருந்து அருள் மையத்திற்கும், முறை மையத்திலிருந்து சிவநினைவு மையத்திற்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. "என்னைச் சிவத்திடம் கொண்டு சேர்ப்பது மந்திரத்தின் வறண்ட எண்ணிக்கை அல்ல, அது சிவநினைவின் பேராழமே; என்னை ஆன்மீகத்தில் முன்னேற்றுவது என் தன்முனைப்பு முயற்சி மட்டுமல்ல, அந்த முயற்சிக்குள் தாரை வார்க்கப்படும் அனுக்ரஹ சக்தியே" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே அப்பன் நந்தி! சிவமே ஆரா அமுது! சிவமே எப்பரிசாயினும் ஏத்தினும் அப்பரிசளிக்கும் அருள் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.