உள் சிவசந்நிதி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 45

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நாற்பத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (45) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், சாதகன் சிவனை நினைத்து உருகி, அழுது, பரம்பொருளின் திருவடியையே தினந்தோறும் தியானித்து, மனத்தை உள்ளே ஒதுக்க வல்லவர்களுக்கு, சிவன் தானே முழுமையாக அவர்களுள் நிரம்பி நிலைபெறுகிறான் என்று விளக்கினார்.
அதாவது, உருகிய பக்தி மற்றும் உள் ஒடுங்குதல் மூலம் சிவம் சாதகனின் சித்தத்தில் நிரம்புகிறது என்ற உண்மை அங்கே வலியுறுத்தப்பட்டது. அந்த உள் நிரம்பிய சிவ அனுபவத்தின் அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் அவர், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் என எல்லோரும் போற்றும் அந்தப் புனித சிவத்தை, வெறும் வெளிப்புறப் புகழ்ச்சியாக விடாமல், தன் அன்பின் உள்ளே விளங்குமாறு நிலைநிறுத்தினேன் என்று கூறுகிறார்.
முந்தைய மந்திரம் உள் ஒதுங்கிய சித்தத்தில் சிவம் நிரம்புகிறது என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்த நிரம்பிய சிவம் அன்பின் இதய மையத்தில் நிரந்தரமாகப் பிரகாசிக்கும் 'உள் சிவசந்நிதியாக' மாறுகிறது என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்த இதயக் கமலத்தில் ஒளிரும் மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் உலகளாவிய போற்றுதல் → இறைவனின் பரிசுத்த ஆதாரம் → தனிப்பட்ட உள் மாற்றம் → அன்பில் நிலைபெறும் சிவானுபவம் என்ற படிநிலையில் நேர்த்தியாக நகர்கிறது:
1. அண்ட சராசரங்களின் துதி (அமரர், அசுரர், மனிதர்):
தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் என எல்லா நிலைகளில் இருக்கும் உயிர்களும் இறைவனைப் புகழ்கின்றன என்பதை முதலில் நிறுவுகிறார். இதனால் சிவன் ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்திற்கோ அல்லது சமய அனுபவத்திற்கோ மட்டும் உரியவன் அல்ல; அவன் அனைத்திற்கும் பொதுவான பரிசுத்த ஆதாரம் என்பது தெளிவாகிறது.
2. பரிசுத்த இலக்கு (புனிதன் அடி):
இந்தப் பொதுப் புகழ்ச்சியின் மையப்புள்ளி இறைவனின் பரிசுத்தமான திருவடிகளே (புனிதன் அடி) என்பதைத் திருமூலர் வலியுறுத்துகிறார்.
3. அந்தரங்க அனுபவம் (அன்புள் விளங்க வைத்தேன்):
உலகம் முழுவதும் போற்றும் அந்தச் சிவத்தை நான் வெறும் வெளிப்புறப் புகழ்ச்சியாக மட்டும் விடவில்லை; என் உள்ளார்ந்த அன்பின் மையத்தில் அவன் பிரகாசமாக விளங்குமாறு நிலைநிறுத்தினேன் என்று சாதகர்களுக்கான வழியைக் காட்டுகிறார். எல்லோரும் சிவனைப் புகழலாம்; ஆனால் உண்மையான சாதகன் அந்தப் புகழ்ச்சியை அன்பின் உள்ளார்ந்த அனுபவமாக மாற்றி, சிவத்தைத் தன் இதயத்தில் இலங்கச் செய்கிறான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.

யோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், வெளிப்புற இறைபுகழ்ச்சி எவ்வாறு உள்ளார்ந்த சிவசந்நிதி அனுபவமாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்பதில் உள்ளது:
சித்தத்தின் மூன்று அடுக்குகள்:
அமரர், அசுரர், மனிதர் என்பது வெறும் உயிரின வகைப்பாடு அல்ல. யோக ரீதியில் இவை மனதின் மூன்று அடுக்குகளைச் சுட்டுகின்றன - உயர்ந்த தெய்வீகச் சிந்தனை (Sattva), ஆசை-அகங்கார மயக்கம் (Rajas), மற்றும் சாதாரண மனித சித்தம். எந்த நிலை மனமாக இருந்தாலும், அதனைச் சிவனை நோக்கித் திருப்ப முடியும் என்பதே இதன் பொருள்.
நாதத்தின் உள் பயணம்:
“போற்றி” என்பது ஒரு சாதாரணச் சொல் அல்ல; அது மந்திர அதிர்வு மற்றும் சித்தத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் ஜப சக்தி. இந்த நாதம் வாயிலிருந்து மனத்திற்கும், மனத்திலிருந்து இதயச் சித்தத்திற்கும் (Hridaya Dhyana) இறங்க வேண்டும்.
உயிர்ப்புள்ள சந்நிதி:
“விளங்க வைத்தேன்” என்பதே மிக நுண்ணிய தந்திர உபதேசம். சாதகன் தன் அன்பு மற்றும் தியானத்தால் உள்ளார்ந்த சித்தத்தைத் தயார் செய்து, சிவசந்நிதியை உள்ளே உயிர்ப்பிக்க வேண்டும். அப்போது இறைவன் வெளியில் வணங்கப்படும் உருவமாக இல்லாமல், அன்பின் உள்ளே பிரகாசிக்கும் நிரந்தரச் சோதியாகிறான். இதுவே புற நாத ஜபம் → மன ஒருமுகம் → இதய அன்பு விழிப்பு → உள் சிவசந்நிதி வெளிப்பாடு என்ற உள் பரிணாமம் ஆகும்.

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த நுணுக்கத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை வெளிப்புற வழிபாட்டிலிருந்து உள்ளார்ந்த சிவசந்நிதி அனுபவத்திற்கு மாறுகிறது:
இயந்திரத்தனமற்ற ஜபம்: மந்திரம் மற்றும் பூஜைகள் வெறும் வெளிப்புறச் செயல்களாக இல்லாமல், இதயத்தில் சிவனை உயிர்ப்பிக்கும் 'அன்பு-நினைவாக' மாறுகின்றன. இதனால் ஜபம் இயந்திரத்தன்மையிலிருந்து விடுபட்டு உயிரோட்டம் பெறுகிறது.
குணங்களைக் கடத்தல்: தனது மனதின் உயர்வு-தாழ்வு நிலைகளைக் கண்டு சாதகன் அஞ்சத் தேவையில்லை. கோபம், ஆசை போன்ற அசுரத் தன்மைகளையும், அமைதி போன்ற தெய்வத் தன்மைகளையும் ஒரே சீராகச் சிவனை நோக்கித் திருப்பக் கற்றுக்கொள்வதால் மனப்போராட்டம் குறைகிறது.
இதய ஒருமுகப்பாடு: ஜபம் உள்ளே ஆழமடையும் போது, மனம் மெதுவாக ஒருமுகமடைந்து, இதயத்தில் மென்மையான ஆனந்தம் தோன்றுகிறது.
இறுதியில், சிவம் தூரத்தில் உள்ள ஒரு தத்துவமாக இல்லாமல், அன்பின் உள்ளே எப்போதும் பிரகாசிக்கும் உயிர்-ஒளி அனுபவமாக நிலைபெறுகிறது. இந்தப் புரிதல் சாதகனைச் சிதறிய மனத்திலிருந்து இதய ஒருமுகத்திற்கும், ஆழமான உள் அமைதிக்கும் இட்டுச் செல்கிறது.
சிவமே புனிதன்! சிவமே இதயத்துதி! சிவமே அன்பில் பொலியும் சோதி!

திருச்சிற்றம்பலம்.