ஆனந்தத் தாண்டவம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 51

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் ஐம்பத்தோராவது படிக்கட்டில் (51) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், சிவநாதனை உள்ளே தியானித்து, பசு-பாச உண்மையை ஒருமுகமாக உணர்ந்த சாதகன் கர்ம-வாசனைப் பெருங்கடலைத் தாண்டி முக்திக் கரையை அடைகிறான் என்று விளக்கினார்.
உள் சிவநாத தியானம் சாதகனைப் பாசப் பந்தத்திலிருந்து விடுவித்து, முக்திப் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது என்ற உண்மை அங்கே வலியுறுத்தப்பட்டது.
அந்த முக்திப் பயணத்தின் அனுபவ வெளிப்பாட்டை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் அவர் எடுத்துச் செல்கிறார்.
சிவத்தைத் தலையில் சூடி, இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, நாமஸ்மரணமாகப் பாடி, அன்பு-பணிவுடன் அர்ப்பணித்து, இறுதியில் ஆனந்தத் தாண்டவமாக அனுபவிக்கிறேன் என்று கூறுகிறார்.
முந்தைய மந்திரம் பாசக் கடலைக் கடக்கும் உள் யோகப் பயணத்தை விளக்கினால், இந்த மந்திரம் அந்த உள் விடுதலை எவ்வாறு பக்தி, நாதம், ஆனந்தம் மற்றும் நேரடி சிவானுபவமாக மலர்கிறது என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தப் பேரின்பத் தாண்டவ மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் வெளிப்புறப் பூஜை → உள் நிலைநிறுத்தல் → நாமபக்தி → அர்ப்பணம் → ஆனந்த வெளிப்பாடு → சிவநாடல் → அனுபவ ஞானம் என்ற வரிசையில் நேர்த்தியாக நகர்கிறது:
உச்ச மதிப்பு (சூடுவன்):
முதலில் “சூடுவன்” என்று, சாதகன் சிவத்தைத் தலையில் சூடும் மிக உயர்ந்த மரியாதைப் பொருளாக ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
இதயத்தில் இருத்துதல் (நெஞ்சிடை வைப்பன்):
அந்த வெளிப்புற மரியாதை உள்ளார்ந்த இதய நினைவாக (Inner contemplation) மாறுகிறது.
நாதத் துதி (பிரான் என்று பாடுவன்):
மனத்தில் நிலைபெற்ற சிவநினைவு நாமஸ்மரணமாகவும், நாதபக்தியாகவும் (Vocal resonance) வெளிப்படுகிறது.
சர்வ சமர்ப்பணம் (பல் மலர் தூவிப் பணிந்து):
உடல், மனம் மற்றும் உணர்வு ஆகிய அனைத்தும் இறைவனிடம் சமர்ப்பணமாகின்றன.
ஆனந்தத் தாண்டவம் (ஆடுவன்; ஆடி):
இந்தத் தத்துவார்த்தச் சமர்ப்பணத்தின் விளைவாகப் பக்தி என்பது ஒரு 'ஆனந்த அசைவாக', அதாவது சிவானந்த அனுபவமாகத் தன்னுள் மலர்கிறது.
அனுபவ ஞானம் (நான் இன்று அறிவது தானே):
இந்த முழு வழிபாட்டு ஓட்டமும் சாதகனைத் தேவர்களின் தலைவனாகிய சிவனை நாடும் 'அனுபவ ஞானத்தில்' (Experiential wisdom) நிலைநிறுத்துகிறது. சிவத்தைத் தன்னுள் நிலைநிறுத்தினால், அது நாமஸ்மரணம் மற்றும் ஆனந்தம் வழியாக அனுபவ ஞானமாக மலரும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், பக்தியின் வெளிப்புறச் செயல்கள் எவ்வாறு உள்ளார்ந்த சிவானந்த சமாதி நிலையாகப் பரிணமிக்கின்றன என்பதில் உள்ளது:
சஹஸ்ரார நிலைப்பாடு:
“சூடுவன்” என்பது சிவத்தைச் சஹஸ்ரார மையத்தின் உச்ச மதிப்பாக ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது. வாழ்க்கையின் மையப்புள்ளியில் சிவத்தை நிறுவுவதே இதன் நோக்கம்.
ஹ்ருதயத் தியானம்:
தலையில் வைக்கப்பட்ட சிவம் இதயத்திற்குள் (நெஞ்சிடை) இறக்கப்படுகிறது. இது வெளிப்புற வழிபாடு 'உள் ஹ்ருதயத் தியானமாக' மாறும் நுட்பமான யோக மாற்றமாகும்.
நாத யோகம்:
“பாடுவன்” என்பது நாத யோகத்தின் குறியீடு. இறைநாமம் அலைபாயும் மனத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் உள் அதிர்வாக (Inner vibration) மாறுகிறது.
சித்தத்தின் தாண்டவம்:
“ஆடுவன்” என்பது குண்டலினி பேரின்பம் அல்லது சித்தத்தின் பேரின்ப அதிர்வைக் குறிக்கும். இது ஒரு வெளிப்புற நடனம் அல்ல, இது உள் உணர்வுகளின் ஒருமித்த தாண்டவம்.
வாழப்பட்ட அறிவு:
“நான் இன்று அறிவது தானே” என்பது புத்தக அறிவோ அல்லது பிறர் சொல்லக் கேட்டதோ அல்ல; இது நேரிடையாக 'வாழப்பட்ட அனுபவ ஞானம்' (Direct perception).

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகன் தனது வழிபாட்டை உள்ளார்ந்த சித்த மாற்றத்தின் யோக முறையாக அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறான்:
நிரந்தரச் சந்நிதி: இறைவன் புறக்கோயில்களில் மட்டும் அல்ல, இதயத்தின் நிரந்தர இருப்பாக உணரப்படுவதால் சாதகன் உள்ளார்ந்த சிவசந்நிதியில் நிலைத்திருக்கக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
நாத ஒழுங்கு: நாமஸ்மரணம் மன அலைகளை ஒழுங்குபடுத்தும் நாத யோகமாக மாறுவதால், தியானம் இயல்பாகவே ஆழமடைகிறது.
குண மலர்கள்: வெளிப்புறப் பூக்களை விட அன்பு, தாழ்மை, கருணை போன்ற 'மன மலர்களே' உண்மையான பூஜை என்பதை உணர்வதால், அவனது அன்றாட வாழ்க்கையே ஒரு சாதனையாக மாறுகிறது.
ஆனந்த ஓட்டம்: தியானத்தைக் கடமையாக எண்ணாமல் ஒரு 'ஆனந்த ஓட்டமாக' அனுபவிக்கத் தொடங்குவதால், உள்ளே எழும் அமைதி அவனைச் சிவயோகத்தில் நிலைபெறச் செய்கிறது.
இவ்வாறு இந்தப் புரிதல் சாதகனைச் சடங்கு மையப்பட்ட பக்தியிலிருந்து உயிரோடு கூடிய சிவானந்த அனுபவத்திற்கும், கருத்து ஞானத்திலிருந்து வாழப்பட்ட சிவஞானத்திற்கும் எடுத்துச் செல்கிறது.
சிவமே சூடும் மலர்! சிவமே நெஞ்சில் உறைபவன்! சிவமே ஆடும் ஆனந்தத் தாண்டவம்!

திருச்சிற்றம்பலம்.