ஜீவ–சிவ ஐக்கியம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 55

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் ஐம்பத்தி நான்காவாது படிக்கட்டில் (55) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "வேதச்சிறப்பு" அதிகாரத்தின் உன்னதமான செயல்முறை விளக்கமும், ஒட்டுமொத்த திருமந்திரப் பெருவெளியின் மிக முக்கிய தத்துவச் சிகரமுமாகும்.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் திருமூலர் ஆழமான, வேதாந்த-சிவாகமங்களின் இறுதிப் பரமார்த்த முடிவிற்குள் நம்மை நேரிடையாக அழைத்துச் செல்கிறார். “நான் ஏன் வந்தேன்?” என்ற அவதாரப் பிரகடனத்திலிருந்து, “வந்த நான் உங்களுக்காக அவிழ்க்கும் வேதத்தின் இறுதி உண்மை என்ன?” என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு இப்பாடல் விடையளிக்கிறது.

பொதுவாக வேதம் என்பது சடங்குகள், மந்திரங்கள், யாகங்கள், தத்துவக் கோட்பாடுகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் திருமூலர் இங்கு வேதத்தின் வெளிப்புறப் பகுதியை விட அதன் உள்நோக்கத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

குறிப்பாக, சித்து (Cit) மற்றும் அசித்து (Acit) ஆகிய தத்துவப் பிரிவுகளை அறிவது மட்டுமே ஆன்மீகப் பயணத்தின் நிறைவு அல்ல; அவற்றின் ஆதாரமாக விளங்கும் பரமசிவனை நினைந்து, குரு அருளால் சிவமாநெறியில் நிலைபெறுவதே வேதாந்தத்தின் உண்மையான பயன் என்பதை அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

எனவே இப்பாடல், தத்துவ அறிவிலிருந்து தியானத்திற்கு, தியானத்திலிருந்து குருநெறிக்கு, குருநெறியிலிருந்து சிவயோக அநுபூதிக்கு, அங்கிருந்து ஜீவ–சிவ ஐக்கியத்திற்குச் சாதகனை வழிநடத்தும் ஒரு சுருக்கமான ஆன்மீக வரைபடமாக (Metaphysical map) விளங்குகிறது. வேதம், வேதாந்தம், ஆகமம், குரு, சிவம் ஆகியவை தனித்தனி உண்மைகள் அல்ல; ஒரே பரம்பொருளை நோக்கிய பல்வேறு வெளிப்பாடுகள் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும் பாடலாக இதை அணுக வேண்டும்.

தூய உணர்வின் ஏக நெறி அநுபூதியை அருளும் மகா மந்திரம் இதோ:

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் நுண்ணிய “சித்து-அசித்து அறிவு → அறிவைத் தாண்டிய பரம்பொருள் உணர்வு → பிரானை நினைவு (உபாசனை) → குருநெறி (அருள் வழி) → சிவ மாநெறி (சிவயோகம்) → ஜீவ–சிவ ஐக்கியம் —> ஒருநெறி → வேதாந்தத்தின் இறுதி அநுபூதி” என்ற சிவாகம–சிவயோக பரிணாம வரிசையில் கச்சிதமாக அமைந்துள்ளது. திருமூலர் இங்கு வேதத்தின் உண்மைப் பொருளை வெறும் புகழ்ச்சியாக அன்றி, ஒரு சாதகனின் அகப்பயண வரைபடமாக ஆகமத் தர்க்க வடிவில் வெளிப்படுத்துகிறார்:
தத்துவ அதீதத் தொடக்கம் (திருநெறி யாவது சித்தசித் தன்றிப்): சித்து (Cit) என்பது சைதன்யம், அறிவுரு, ஆன்மத் தத்துவம்; அசித்து (Acit) என்பது ஜடப்பிரபஞ்சம், மாயை, தத்துவப் படைப்பு. வேதாந்தம், சைவசித்தாந்தம், ஆகமம் போன்ற தரிசனங்கள் யாவும் இந்தச் சித்து–அசித்து உறவையே ஆராய்கின்றன. ஆனால் திருமூலர் இங்கு மிகவும் நுட்பமாக “சித்தசித் தன்றிப்” என்கிறார். அதாவது, "சித்து என்ன? அசித்து என்ன?" என்று பகுத்தறியும் வெறும் அறிவார்ந்த விவாதம் மட்டுமே திருநெறி அல்ல. தத்துவ அறிவு அவசியம், ஆனால் அதிலேயே தேங்கி நின்றுவிடக் கூடாது; வரைபடம் நாட்டைச் சுட்டுவது போல, சித்து–அசித்து பகுப்பாய்வு பரம்பொருளை நோக்கிச் செலுத்தும் ஆரம்பக் கருவியே என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
விசாரத்திலிருந்து உபாசனைக்கு நகர்வு (பெருநெறி யாய பிரானை நினைந்து): இது மிக ஆழமான அகமாற்றத் திருப்பமாகும்; ஏனெனில் இதுவரை புத்தி (Buddhi) செயல்பட்ட நிலை மாறி, இங்கிருந்து சித்தம் (Citta) செயல்படத் தொடங்குகிறது. சித்து–அசித்து பகுப்பாய்வு என்பது அறிவார்ந்த விசாரம் (Tattivic-vicāra); ஆனால் பிரானை நினைவு கூருதல் என்பது உன்னத உபாசனை (Upāsanā / Smaraṇa) ஆகும். தத்துவம் தியானத்தில் மட்டுமே உயிர் பெறுகிறது. ஒருவன் பரம்பொருளைப் பற்றிப் புத்தகங்கள் வழி அறிந்திருக்கலாம்; ஆனால் அவனைத் தன்னுள் நினைக்காமல் இருந்தால் அத்தகைய அறிவு வறண்டதாகவே எஞ்சும் என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சக்திநிபாத அருள் வாயில் (குருநெறி யாஞ்சி): தத்துவம் உண்மையை விளக்குகிறது, நினைவு உண்மையை நோக்கிச் செலுத்துகிறது; ஆனால் அந்த அநாதி அநுபூதியில் சாதகனை நிலைநிறுத்துவது குரு தத்துவமே ஆகும். சாஸ்திரம் திசையைக் காட்டும், ஆனால் குரு பயணத்தை நேரிடையாக நடத்துவார். ஆகமப் பொருளில் குரு என்பது வெறும் மனித உடலன்று, அது பரமசிவ அருள் நேரிடையாக இறங்கும் சக்திநிபாத வாயில் (Śaktipāta gateway) ஆகும். குருநெறி இல்லாத வேதாந்தம், அனுபவமற்ற வெற்றுப் பிரசங்கமாக மாறும் அபாயம் உள்ளது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சிவசைதன்ய நிலைப்பேறு (சிவ மாநெறி கூடும்): குருவின் உண்மையான பங்கு என்பது சீடனைத் தன் தனிப்பட்ட மனித ஆளுமையோடு கட்டி வைப்பதன்று; அவனது உணர்வைச் சிவத்தில் நிலைநிறுத்துவதேயாகும். அதனால் குருநெறி என்பது தன்னிச்சையாகச் சிவநெறியாக, அதாவது சிவயோகமாக மலர்கிறது. குருவே இறுதி இலக்கன்று, சிவமே இறுதி இலக்கு; உண்மையான குரு தன்னைத் தாண்டிச் சாதகனைச் சிவ சைதன்யத்தை நோக்கிச் செலுத்துபவர் என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
ஜீவ–சிவ ஐக்கிய ஏக அநுபூதி (மொருநெறி ஒன்ராக வேதாந்த மோதுமே): இது முழுப் பாடலின் பரமார்த்த உச்ச தர்க்கமாகும் (Metaphysical climax). தொடக்கத்தில் சித்து, அசித்து, தத்துவம், உபாசனை, குரு, சிவம் என்று பல நிலைகள், பல மார்க்கங்கள் தோன்றுமாயினும், அநுபூதியின் உச்சியில் இவை அனைத்தும் ஒரே பரமசிவ அநுபூதியில் சங்கமிக்கின்றன. வேதம் கூறுவதும், ஆகமம் கற்பிப்பதும், யோகம் அனுபவிப்பதும் இந்த ஏக நெறியே (Eka-mārga / Eka-tattva), அதாவது ஜீவ-சிவ ஐக்கியமே ஆகும் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🔍 சித்து–அசித்து பகுப்பு
⬇️
🕉️ சிவசிந்தனை
(உபாசனை)
⬇️
🙏 குருநெறி
(சக்திநிபாதம்)
⬇️
🧘 சிவயோகம்
⬇️
🔱 ஜீவ–சிவ ஐக்கியம்
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 சித்து–அசித்து வேறுபாட்டை உணர்வதிலிருந்து,
சிவசிந்தனை உபாசனையின் வழியாக அகத்தைச் சுத்திகரித்து,
குருநெறியின் சக்திநிபாத அருளைப் பெற்று,
சிவயோகத்தில் நிலைபெற்று,
இறுதியில் ஜீவனும் சிவமும் வேறல்ல என்ற
உன்னத ஐக்கிய அநுபூதியை அடையும்
சிவாகம–சிவயோக–ஞான மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ சித்து–அசித்து பகுப்பு
→ சிவசிந்தனை
→ குருவருள்
→ சிவயோகம்
→ ஜீவ–சிவ ஐக்கியம் ✨
🔱 விவேகத்திலிருந்து ஐக்கியத்திற்குச் செல்லும் சிவஞானப் பேர்பயணம் 🔱

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் காட்டும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமானது. தத்துவங்களைப் புறத்தே அறிதல் (Intellectual knowledge) முக்தி அல்ல; தத்துவங்களின் ஆதி ஆதாரமாகிய பரசிவத்தில் சித்தம் முழுமையாக நிலைபெறுதலே (Anubhūti) முக்திக்கான உண்மையான யோகப் பாதை என்ற பரமார்த்த உண்மையை இது சுட்டுகிறது:
விசாரக் கடந்த அநுபூதி: பெரும்பாலான ஆன்மீக மரபுகளில் சாதகன் முதலில் "நான் யார், உடல் யார், உலகம் என்ன?" என்ற தத்துவ விசாரத்தில் (Tattivic-vicāra) நுழைகிறான். திருமூலர் அதனை மறுக்கவில்லை; ஆனால் “சித்தசித் தன்றிப்” என்று கூறுவதன் மூலம் மிக நுட்பமான எச்சரிக்கையை அளிக்கிறார். தத்துவ அறிவு என்பது கதவைத் திறக்கும் வழிகாட்டியே அன்றி, அதுவே இறுதி அனுபவமாகாது; அறிவு மாற்றமும் உணர்வு நிலை மாற்றமும் (Consciousness transformation) இரண்டும் ஒன்றல்ல.
சிவசிந்தனை உபாசனை அச்சு: சாஸ்திரங்களின் தத்துவப் பகுப்பாய்வுகள் யாவும் இறுதியில் உள்முக இடைவிடாத நினைப்பாகிய ஸ்மரணம் (Smaraṇa) மற்றும் சிவசிந்தனையில் (Śiva-cintanā) மட்டுமே உயிர் பெறுகின்றன. அறிவது மட்டும் போதாது, நினைக்க வேண்டும்; நினைப்பது மட்டும் போதாது, அந்த நினைப்பிலேயே சித்தம் முழுமையாக நிலைநிற்க வேண்டும்.
சைதன்ய பரிமாற்ற ரகசியம்: வேதம் என்று தொடங்கி, குருநெறி என்று நடுவில் கொண்டு வந்து, சிவமாநெறி என்று திருமூலர் முடிப்பதன் உள்நோக்கம், குருவின்றிச் சிவயோகம் சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்த்துவதற்கே ஆகும். நூல் வழி ஞானம் என்பது வெறும் தகவல் பரிமாற்றம்; ஆனால் குரு அருளால் விழிக்கும் ஞானம் என்பது தூய சைதன்ய பரிமாற்றம், அதாவது மகா சக்திநிபாதம் (Śaktipāta) ஆகும்.
சிவநெறி என்னும் சித்த நிலை: இங்குச் சிவமாநெறி என்பது வெளிப்புறக் கோயில் வழிபாடுகளோ அல்லது சடங்கு அடையாளங்களோ மட்டும் அன்று; அது ஜீவ சைதன்யம் சிவ சைதன்யத்தில் கரையும் உன்னதச் சிவயோகமாகும். சிவநெறி என்பது ஒரு தற்காலிக மதமன்று; அது அகங்காரமற்ற தூய சித்த நிலை ஆகும்.
ஏகதத்துவ அநுபூதி சங்கமம்: ஆரம்பத்தில் பக்தி, யோகம், ஞானம், தந்திரம் என்று பல பாதைகள் வேறு வேறாகத் தோன்றினாலும், சமாதி அநுபூதியில் (Samādhi absorption) பக்தன் காணும் சிவம், யோகி அனுபவிக்கும் நாதம், ஞானி உணரும் பிரம்மம் யாவும் ஒரே பரமசிவ உண்மையாக, அதாவது ஏகதத்துவ அநுபூதியாக (Eka-tattva-anubhūti) வெளிப்படுகின்றன.

📖 தத்துவ அறிவு
⬇️
🕉️ சிவசிந்தனை
⬇️
🙏 குருநெறி
(சக்திநிபாதம்)
⬇️
🧘 சிவநெறி
⬇️
🔱 ஜீவ–சிவ ஐக்கியம்
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 தத்துவ அறிவிலிருந்து சிவசிந்தனைக்கும்,
சிவசிந்தனையிலிருந்து குருநெறியின் சக்திநிபாத அருளுக்கும்,
அங்கிருந்து சிவநெறியில் நிலைபெற்று,
இறுதியில் ஜீவனும் சிவமும் ஒன்றே என்ற
உன்னத ஐக்கிய அநுபூதியை அடையும்
சிவாகம–சிவயோக–ஞான மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ தத்துவ அறிவு
→ சிவசிந்தனை
→ குருநெறி
→ சிவநெறி
→ ஜீவ–சிவ ஐக்கியம் ✨
🔱 அறிவிலிருந்து அநுபூதிக்கும்,
அநுபூதியிலிருந்து ஐக்கியத்திற்கும் செல்லும்
சிவஞானப் பேர்பயணம் 🔱

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த மகா மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது ஆன்மீகப் பயணத்தில் மிக முக்கியமான ஒரு மகா தடையைத் தாண்டுகிறான். அந்தத் தடை, 'அறிவுசார்ந்த தத்துவப் புரிதல்களையே ஆன்மீக அநுபூதி என்று தவறாக எண்ணி மயங்கும்' பேராபத்தாகும்:
சாஸ்திரக் கடந்த தியானப் பிரவேசம் (Jñāna → Dhyāna): "எனக்கு இந்தச் சாஸ்திரம் தெரியும், அந்தத் தத்துவம் புரியும்" என்ற புத்திசார்ந்த அகந்தைகள் ஒடுங்குகின்றன. "என் சித்தம் எவ்வளவு நேரம் தடையற்ற சிவசிந்தனையில் உருகி நின்றது" என்ற கேள்வி முக்கியமாவதால், வறண்ட வாதங்கள் முற்றிலும் குறைந்து, உள்முக நினைவாகிய ஸ்மரணம் ஆழமடைந்து ஞானம் தியானமாக உருமாறுகிறது.
சித்த மைய சிவயோக விழிப்பு (Citta-Sthiti Centred Yoga): புத்தியால் (Buddhi) தத்துவங்களை ஆராயும் தர்க்க நிலை மாறி, சித்தத்தில் (Citta) சிவத்தை நிலைநிறுத்தும் உன்னத ஆன்மீகம் தொடங்குகிறது. அறிவு புத்தியில் மட்டுமே தங்கும், ஆனால் பரசிவம் தூய்மையான சித்தத்தில் மட்டுமே அநுபூதியாகும் என்பதை உணர்வதால், மன ஒருமையும் தியான ஆழமும் தன்னிச்சையாகப் பெருகுகின்றன.
குரு தத்துவ அவபோதி முதிர்ச்சி (Guru-Tattva Realization): குருவை வெறும் ஆன்மீகத் தகவல் வழங்கும் ஒரு சாதாரண மனித ஆசிரியராகப் பார்க்கும் மேலோட்டமான பார்வை மாறுகிறது. குரு என்பவர் தன் உள்ளே தூய சைதன்யத்தை விழிப்பிக்கும் மகா சக்திநிபாத அருள் வாயில் என்பதை நேரிடையாக அனுபவிக்கத் தொடங்குவதால் குரு பக்தியும் உபதேசங்களின் மதிப்பும் அசாத்தியமாக ஆழமடைகின்றன.
ஏகதத்துவ தரிசன விஸ்தரிப்பு (Eka-Tattva Vision): "யோகம் வேறு, பக்தி வேறு, ஞானம் வேறு, தந்திரம் வேறு" என்ற குறுகிய மார்க்கப் பிடிவாதங்கள் கரைகின்றன. இவை அனைத்தும் ஒரே பரசிவக் கடலை நோக்கிப் பாயும் வெவ்வேறு நதிகள் என்ற ஏகதத்துவ தரிசனம் கூடுவதால், குறுகிய சமயப் பொறாமைகளும் ஆன்மீகத் தன்முனைப்புகளும் வேரோடு சாய்கின்றன.
இயந்திரக் கடந்த உயிருள்ள அநுபூதி: ஜப எண்ணிக்கை, பூஜை நேரக் கணக்குகள், சடங்கு விதிகள் போன்ற இயந்திரத்தனமான ஆன்மீகப் பயிற்சிகளிலிருந்து சாதகன் விடுதலை பெறுகிறான். சாதனையில் எண்ணிக்கையை (Quantity) விடுத்து, சித்தம் சிவத்தில் எவ்வளவு தூரம் திளைத்து நின்றது என்ற தரத்திற்கே (Quality) முக்கியத்துவம் தருவதால் சாதனை உயிருள்ள அநுபூதியாக மாறுகிறது.
ஸஹஜ சிவயோக ஜீவநதி ஓட்டம் (Sahaja Śivayoga): சிவநெறி என்பது தியான அறைக்கோ அல்லது குறிப்பிட்ட வழிபாட்டு நேரங்களுக்கோ உரியது மட்டும் அன்று, அது வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்திற்குமுரியது என்பதை அறிகிறான். அவனது சுவாசம் சிவசிந்தனையாகவும், வேலை கர்மயோகமாகவும், உறவுகள் அருளின் பயிற்சியாகவும் மாறி ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையே உன்னத ஸஹஜ சிவயோகமாக உருமாறுகிறது.
ஜீவ–சிவ சம்பந்த அவபோதி (Jīva-Śiva Realization): சாதகன் தன்னை வெறும் தசை உடலாகவோ, அலைபாயும் மனமாகவோ அல்லது ஒரு தனிப்பட்ட ஜீவனாகவோ காண்பதை நிறுத்துகிறான். தான் பரசிவத்தை நோக்கிப் பிரவகசிக்கும் தூய சைதன்ய ஓட்டம் என்பதை உணரத் தொடங்குவதால், இதுவே அவனது சிவயோக சமாதி நிலைகளுக்கான அசைக்க முடியாத அஸ்திவாரமாக மாறுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புриதல் சாதகனைத் தத்துவப் பகுப்பாய்வுகளிலிருந்து தியானத்திற்கும், தியானத்திலிருந்து குருவருளுக்கும், குருவருளிலிருந்து சிவமாநெறியின் ஜீவ-சிவ ஐக்கியத்திற்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. "வேதங்களையும் சாஸ்திரங்களையும் படித்துக் கொண்டே காலத்தைக் கழிக்காதே, வேதம் சுட்டும் சிவத்தில் நிலைநில்; தத்துவங்களை எண்ணிக்கொண்டிருக்காதே, அவற்றின் ஆதாரமாகிய பரசிவனை நினை; குருவின் வார்த்தைகளை மட்டும் கேட்டுத் தேங்காதே, குரு சுட்டும் சிவமாநெறியில் நட" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே திருநெறி! சிவமே பிரானை நினைக்கும் பெருநெறி! சிவமே குருநெறியாம் சிவமாநெறியின் ஏகப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.