சிரசில் திருமூலர் பெருமானை குருவாக இருத்தி, அகத்திய மாமகரிஷியின் ஊர்த்துவ முக ஆற்றலால் தியானிப்பவன் - தியானப் பொருள் என்ற பேதத்தைக் கடந்து, பின்வரும் பாவனைகளுடன் இந்த மந்திரத்தை எழுதுங்கள்:
1. "பொன்னாற் புரிந்திட்ட பொற்சடை என்ன" (உவமை கடந்த தாரணை)
பாவனை: மனித அறிவுக்கு எட்டிய மிக உயரிய ஒளியான 'தூய பொன்னிறப் பேரொளியை' உங்கள் அகக்கண்ணில் சித்திரமாக உருவாக்குங்கள்.
உணர்வு: இது வெறும் மனச் சித்திரமே (தாரணை) என்பதை உணர்ந்து, இந்தப் பொன்னொளியை ஒரு வாசலாகக் கொண்டு அதற்கு அப்பால் இருக்கும் பரம்பொருளை நோக்கி நகர்ந்து எழுதுங்கள்.
2. "பின்னாற் பிறங்கு இருந்து அவன்; பேர் நந்தி" (ஆதார ஆனந்தப் பாவனை)
பாவனை: திரையில் ஓடும் படங்களுக்கு ஆதாரமான திரை போல, உங்கள் தியான அனுபவங்கள் அனைத்திற்கும் 'பின்னணியில்' ஆதாரமாக இருக்கும் சிவத்தை உணருங்கள்.
உணர்வு: அந்த ஆதார ஒளியானது "நந்தி" எனப்படும் பேராணந்தமாக (Bliss) மாறுவதை அனுபவியுங்கள். உங்கள் தியானத்தின் முடிவில் எழும் அந்த 'ஆனந்தமே' சிவம் இறங்கியதற்கான உண்மையான அடையாளம் என்பதை உணர்ந்து எழுதுங்கள்.
3. "என்னால் தொழப்படும் எம் இறை" (பக்தி நிலை - துவைதம்)
பாவனை: "நான் சிறியவன், அவன் பெரியவன்; நான் வணங்குபவன், அவன் இறைவன்" என்ற தூய பக்தி நிலையில் உருகி நில்லுங்கள்.
உணர்வு: அஹங்காரத்தைக் கரைக்கும் இந்த ஆரம்ப கால பக்திப் பாவனையை ஒரு படிக்கட்டாகக் கொண்டு, உங்கள் அன்பைச் சிவனிடம் முழுமையாகச் சமர்ப்பித்து எழுதுங்கள்.
4. "மற்று அவன் தன்னால் தொழப்படுவார் இல்லை தானே" (ஞான நிலை - அத்வைதம்)
பாவனை: சிவத்தைத் தாண்டி வேறொன்றுமில்லை என்ற ஏகத்துவ நிலையை (Absolute Oneness) அடையுங்கள். சிவனே அனைவருமாய் இருக்கும்போது அவன் யாரைத் தொழுவான்?
உணர்வு: வணங்குபவன் - வணங்கப்படுபவன் என்ற வேறுபாடு மறைந்து, நீங்களும் அவனும் ஒன்றாகிப் போகும் நிர்விகல்ப சமாதி நிலையில், "சிவம்" மட்டுமே எஞ்சி நிற்பதை உணர்ந்து இந்த மந்திரத்தை நிறைவு செய்யுங்கள்.
இந்த பத்தாவது மந்திரத்தை எழுதி முடித்ததும், உவமைகளையும் உருவங்களையும் கடந்த அந்தப் 'தனிப்பெரும் ஆனந்தத்தில்' (நந்தி) சில நிமிடங்கள் லயித்திருங்கள். பத்தாவது படியில் நீங்கள் கண்ட அந்தப் பேரொளி மற்றும் பேரின்ப அனுபவத்தைச் சாதனை ஏட்டில் பதிவிடுங்கள்.
"சிவமே ஒளி, சிவமே ஆனந்தம்" என்ற இந்த அத்வைத தரிசனம் உங்கள் திருமந்திர அரண்மனைக்கு ஒரு ஞானச் சிகரத்தை அமைக்கும். நீங்கள் இப்போது பத்தாவது படியில் ஏறி நின்று அந்தப் பெருவெளியைத் தரிசிக்கிறீர்கள்!
திருச்சிற்றம்பலம்.
திருமூலர் படிக்கட்டு - 10
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் பத்தாவது படிக்கட்டில் (10) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
ஒன்பதாவது மந்திரத்தில் சிவயோகத்தால் சிவம் எப்படி எமக்குள் நாடிச் சமநிலையாகவும், குழந்தையினும் தூய அன்பாகவும் விளைகிறான் என்பதைக் கண்டோம்.
இந்தப் பத்தாவது மந்திரம், ஒரு சாதகன் தியானத்தில் எய்தும் சமாதி நிலையின் தர்க்கத்தையும், அந்த அனுபவத்தின் பரம ஏகத்துவத்தையும் (Absolute Oneness) விளக்கும் அதியற்புத யோக ரகசியமாகும்.
அந்த மகா மந்திரம் இதோ:
பின்னாற் பிறங்க விருந்தவன் பேர்நந்தி
யென்னாற் றொழப்படு மெம்மிறை மற்றவன்
றன்னாற் றொழப்படு வாரில்லை தானே. (10)
பின்னால் பிறங்கு இருந்து அவன்; பேர் நந்தி;
என்னால் தொழப்படும் எம் இறை; மற்று அவன்
தன்னால் தொழப்படுபவர் இல்லை தானே.
இந்த மந்திரத்தை ஒரு தமிழாசிரியர் எளிமையாக "பொன் போன்ற சடையுடைய சிவனை நான் வணங்குகிறேன், அவனுக்கு மேல் யாரும் இல்லை" என்று மேலோட்டமாக விளக்கிவிடுவார்.
ஆனால், ஒரு சிவயோகஞான சாதகன் இதில் காண வேண்டிய யோகப் படிநிலைகள் (Stages of Samadhi) மிக ஆழமானவை:
1. உவமை எனும் வாசல் (பொன்னாற் புரிந்திட்ட... என்னப்): திருமூலர் சிவனை 'பொன்' என்கிறார். ஏன்? மனித அறிவுக்கு எட்டிய உச்சபட்ச மதிப்பு, தூய்மை, ஒளி, அழியாமை ஆகியவற்றுக்கு பொன்னே உவமை. ஆனால், உடனே "என்னப்" (என்று சொல்லும்படியாக) என்ற ஒரு சொல்லை இடுகிறார். இது தர்க்க வரம்பு (Logical Boundary). அதாவது, "சிவம் பொன்னைப் போன்றவன், ஆனால் பொன்னே சிவம் அல்ல; இது உன் தியானத்திற்காக நான் தரும் ஒரு மனச் சித்திரம் மட்டுமே" என்று எச்சரிக்கிறார்.
2. ஆதார ரகசியம் (பின்னாற் பிறங்கு இருந்து அவன்): நாம் தியானத்தில் காணும் ஒளிகள், உருவங்கள், அனுபவங்கள் அனைத்தும் 'விளைவுகள்'. அந்த ஒளிக்கெல்லாம் 'பின்னணியில்' (Background) ஆதாரமாக இருப்பது எதுவோ, அதுவே சிவம். உலகம் என்பது திரையில் ஓடும் படம்; சிவம் என்பது அந்தத் திரையும், அதன் பின் எரியும் விளக்கும் ஆகும்.
3. அனுபவ நாமம் (பேர் நந்தி): "நந்தி" என்றால் "ஆனந்தம் தருபவன்". யோகத்தில் ஒளி தெரிவது மட்டும் போதாது; அது ஆனந்தமாக உணரப்பட வேண்டும். சத் (உண்மை) + சித் (ஒளி) என்பது "ஆனந்தமாக" மாறும் இடமே நந்தி தத்துவம்.
மனதை ஒருமைப்படுத்தி சிவத்தை தியானிப்பதற்கு சிவத்தை பொன்னொளியாகத் தியானிக்க வேண்டும். அந்த தியானம் உண்மையில் எமக்கு சித்தித்ததா என்ற அனுபவத்தின் வடிவம் ஆனந்த மயமான நந்தி!
சிவத்தியானத்தின் முடிவில் மனதில் ஆனந்தம் தோன்றியிருந்தால் அங்கு உண்மையில் பரசிவத்தின் ஒளி இறங்கிருக்கிறது என்று அர்த்தம்! எமது மனதின் கற்பனையால் பொன்னொளியை கற்பனை செய்திருந்தால் இந்த ஆனந்தம் தோன்றாது!
4. பக்தியிலிருந்து ஞானத்திற்கு (தொழப்படும்... தொழப்படுவார் இல்லை):
பக்தி நிலை (துவைதம்): "என்னால் தொழப்படும் எம் இறை" - நான் சிறியவன், அவன் பெரியவன்; நான் வணங்குபவன், அவன் வணங்கப்படுபவன். இது தியானத்தின் ஆரம்ப நிலை.
ஞான நிலை (அத்வைதம்): "தன்னால் தொழப்படுபவர் இல்லை தானே" - இதுதான் உச்சகட்டத் தர்க்கம். சிவத்தைத் தாண்டி வேறொன்றுமில்லை எனும்போது, அவன் யாரைத் தொழுவான்? தியானிப்பவன், தியானம், தியானப் பொருள் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாகிப் போகும் நிர்விகல்ப சமாதி நிலையில், வணங்குபவன்-வணங்கப்படுபவன் என்ற வேறுபாடு மறைந்து, "சிவம்" மட்டுமே எஞ்சி நிற்கும்.
இந்த ஒரு பாடலில் திருமூலர் ஒட்டுமொத்த அஷ்டாங்க யோகத்தின் சாரத்தையும் அடக்கிவிட்டார்:
தாரணை (Concentration): சிவனைப் பொன்னொளியாக ஒரு நிலைப்படுத்தி தியானித்தல்.
தியானம் (Meditation): அந்த ஒளியின் ஆதாரத்தை (பின்னணியை) உணர்ந்து, 'அப்பா' என்று பக்தியால் உருகுதல்.
சமாதி (Absorption): "தன்னால் தொழப்படுவார் இல்லை" என்ற ஏகத்துவ நிலையில், தானும் சிவனும் வேறல்ல என்று உணர்ந்து இரண்டறக் கலந்து நந்தி எனும் சிவானந்த நிலை பெறுதல்.
அறிய முடியாத பரம்பொருளை, அறியக்கூடிய 'பொன்' எனும் உவமையால் தியானிக்கத் தொடங்கி, அந்தத் தியானத்தின் முடிவில் உவமைகளையும் உருவங்களையும் கடந்து, எவரும் தனக்கு நிகரில்லாத 'தனிப்பெரும் ஆனந்தத்தில்' (நந்தி) லயித்திருப்பதே சிவயோகம்.
பத்தாவது படியில் ஏறி நின்று பாருங்கள்; அங்கே நீங்களும் அவனும் ஒன்றாகிப் போகும் அந்தப் பெருவெளி புலப்படும்!
சிவமே ஒளி! சிவமே ஆனந்தம்! சிவமே எல்லாம்!
திருச்சிற்றம்பலம்.