புத்தியால் அறிய முடியாத சிவனை இடைவிடாத நினைவால் உயிரோட்டமாக மாற்றும் ரகசியம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 38
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்து எட்டாவது படிக்கட்டில் (38) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். முந்தைய மந்திரத்தில், சாதகன் தினந்தோறும் நந்தியைப் புகழும் போது, சிவனும் அவனுள் நிலைபெற்று, அக்னி–சோம ஒளியாக உடலுக்குள் வந்து, இறுதியில் உயிராகவே விளங்குகிறான் என்று திருமூலர் விளக்கினார். அதாவது, தொடர்ந்த சிவபுகழ்ச்சி வெளிப்புற பக்தியை உள் உயிர்ச் சிவ அனுபவமாக மாற்றுகிறது என்பதே அந்தப் பாடலின் மையம். அந்த உள் அனுபவத்தின் அடுத்த கட்டமாக இப்பாடலில் அவர், சிவன் அறிய முடியாத பரம்பொருளாகவும், பிறப்பற்ற ஆதிச் சித்தமாகவும் இருந்தாலும், அவனைப் பற்றிய நினைவும் உரைத்தலும் ஒருபோதும் நிற்கக் கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறார். முந்தைய பாடல் சிவன் உயிராக உள்ளே நிலைபெறும் அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தினால், இப்பாடல் அந்த அனுபவம் எவ்வாறு 'இடைவிடாத சிவஸ்மரணாக' (Unbroken Awareness) தொடர்ந்து ஓட வேண்டும் என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்த இடைவிடாத சிவ-அலை மகா மந்திரம் இதோ:
பிதற்று ஒழியேன் பெரியான் அரியானை; பிதற்று ஒழியேன் பிறவா உருவானைப்; பிதற்று ஒழியேன் எங்கள் பேர் நந்தி தன்னை; பிதற்று ஒழியேன் பெருமைத் தவன் தானே.
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் இடைவிடாத உரைத்தல் → பரம்பொருளின் அறிய முடியாத தன்மை → பிறப்பற்ற சிவ வடிவு → தனிப்பட்ட ஆனந்த உறவு → உறுதியான சிவஸ்மரணம் என்ற வரிசையில் மிக நேர்த்தியாக நகர்கிறது: 1. ஓயாத உரைத்தல் (பிதற்று ஒழியேன்): "பிதற்று ஒழியேன்" என்ற மீளுரைத்தல் (Repetition), சாதகனின் நினைவு இடைவிடாமல் சிவத்தைச் சுற்றியே ஓடுகிறது என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இது வெறும் பேச்சு அல்ல, இது சிவத்தின் மீது சித்தத்தின் ஒருமித்த ஓட்டம். 2. அறியொணாப் பரமம் (பெரியான் அரியானை): அவன் சாதாரண அறிவால் எட்ட முடியாத, அளவிட முடியாத "பெரியான்"; தர்க்கங்களால் பிடிக்க முடியாத "அரியான்" என்று பரசிவம் உயர்த்திக் காட்டப்படுகிறது. 3. காலாதீத தத்துவம் (பிறவா உருவானை): சிவன் பிறப்பு–இறப்பு எனும் கால வரம்பிற்குள் சிக்காத ஆதி தத்துவம். அந்தப் பிறவா உருவத்தை நினைப்பதன் மூலம் சாதகன் காலத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடுகிறான். 4. ஆனந்த குரு உறவு (எங்கள் பேர் நந்தி): அளவிட முடியாத அந்தப் பரமம் சாதகனுக்குத் தூரமான தத்துவம் அல்ல; "எங்கள் நந்தி" எனும் நெருக்கமான, உரிமையான ஆனந்த–குரு உறவாக இங்கே மாறுகிறது. அவன் ஆதியோகியாகவும், பெருமை மிக்க தவத்தின் உச்சமாகவும் (பெருமைத் தவன்) திகழ்கிறான். அறிய முடியாத பரம சிவம், இடைவிடா நினைவின் மூலம் சாதகனுக்கு நெருக்கமான அனுபவமாக மாறுகிறது என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
யோக இரகசிய நுணுக்கங்கள்
இந்தப் பாடல் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், இடைவிடாத சிவஸ்மரணம் எவ்வாறு சாதாரண மனநினைவிலிருந்து 'அஜபா–ஜப' நிலைக்குத் தன்னை மாற்றுகிறது என்பதில் உள்ளது: இயல்பான நினைவு: "பிதற்று ஒழியேன்" என்பது வெறும் வாய்மொழிப் பக்தி அல்ல; அது சுவாசம் போல இயல்பாக ஓடும் உள்ளார்ந்த நினைவு நிலை. யோகத்தில் ஒரு மந்திரம் அல்லது சிவநினைவு தொடர்ந்து சித்தத்தில் பதியும்போது, அது தானாகவே ஓடும் 'அஜபா ஜபமாக' (Spontaneous Chanting) மாறுகிறது. தர்க்கம் கடந்த அனுபவம்: "அரியானை" என்பது பரசிவம் புத்தியால் அளக்க முடியாதது என்பதைச் சுட்டுகிறது. எனவே, அதை விவாதத்தால் அடைய முடியாது; "பிதற்றுதல்" எனும் இடைவிடா நினைவால் மட்டுமே அனுபவிக்க முடியும். பயமின்மை: "பிறவா உருவம்" என்ற நினைவில் சாதகன் ஆழும்போது, அவனுள் இருக்கும் பிறப்பு–மரணம் பற்றிய அச்சம் மெதுவாகத் தளர்கிறது. சித்த ஒருமை: இந்தத் தொடர் ஸ்மரணம் மன அலைச்சலை மெதுவாகக் கரைத்து, சித்தத்தை ஒரே அதிர்வில் (Single resonance) நிலைநிறுத்துகிறது. இதனால் சாதகன் 'சிவத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்' நிலையிலிருந்து, 'சிவநினைவே உயிரோட்டமாக மாறும்' நிலைக்கு உயர்கிறான்.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைபேறு
இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரப் பயிற்சியிலிருந்து, 'இடைவிடாத உள் சிவநினைவு ஓட்டமாக' மாறுகிறது: சிதறாத கவனம்: சிவநினைவு சுவாசம் போல இயல்பாக ஓடத் தொடங்குவதால், மனம் வெளிப்புறக் கவர்ச்சிகளால் இழுக்கப்படாமல் ஒரே மையத்தில் நிலைபெறுகிறது. கவனம் மற்றும் உள் அமைதி ஆகியவை ஆழமடைகின்றன. அனுபவ நோக்கு: "அரியான்" என்ற நுணுக்கத்தால் சாதகன் வீண் வாதங்களில் சிக்காமல் அனுபவத்தை நோக்கி நகர்கிறான். இது ஆன்மீக அகங்காரத்தைக் குறைக்கிறது. நெருக்கமான அனுபவம்: "எங்கள் பேர் நந்தி" என்ற உணர்வு வளரும்போது, இறைவன் தூரத்தில் இருக்கும் ஒருவன் அல்ல; உள்ளே துணையாக, குருவாக, ஆனந்தமாக இருப்பவன் என்ற உறுதி பிறக்கிறது. இவ்வாறு, இந்தப் புரிதல் சாதகனைச் சிதறிய நினைவிலிருந்து நிரந்தர சிவஸ்மரணத்திற்கும், முயற்சிச் சாதனயிலிருந்து இயல்பான சிவநிலை வாழ்விற்கும் எடுத்துச் செல்கிறது. சிவமே பெரியான்! சிவமே பிறவா உருவம்! சிவமே எங்கள் பேர் நந்தி!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 38
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்து எட்டாவது படிக்கட்டில் (38) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முந்தைய மந்திரத்தில், சாதகன் தினந்தோறும் நந்தியைப் புகழும் போது, சிவனும் அவனுள் நிலைபெற்று, அக்னி–சோம ஒளியாக உடலுக்குள் வந்து, இறுதியில் உயிராகவே விளங்குகிறான் என்று திருமூலர் விளக்கினார்.
அதாவது, தொடர்ந்த சிவபுகழ்ச்சி வெளிப்புற பக்தியை உள் உயிர்ச் சிவ அனுபவமாக மாற்றுகிறது என்பதே அந்தப் பாடலின் மையம். அந்த உள் அனுபவத்தின் அடுத்த கட்டமாக இப்பாடலில் அவர், சிவன் அறிய முடியாத பரம்பொருளாகவும், பிறப்பற்ற ஆதிச் சித்தமாகவும் இருந்தாலும், அவனைப் பற்றிய நினைவும் உரைத்தலும் ஒருபோதும் நிற்கக் கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறார்.
முந்தைய பாடல் சிவன் உயிராக உள்ளே நிலைபெறும் அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தினால், இப்பாடல் அந்த அனுபவம் எவ்வாறு 'இடைவிடாத சிவஸ்மரணாக' (Unbroken Awareness) தொடர்ந்து ஓட வேண்டும் என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்த இடைவிடாத சிவ-அலை மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
பிதற்றொழி யேன் பெரி யானரி யானைப்
பிதற்றொழி யேன்பிற வாவுரு வானைப்
பிதற்றொழி யேனெங்கள் பேர்நந்தி தன்னைப்
பிதற்றொழி யேன்பெரு மைத்தவ னானே. (38)
நவீன மனதிற்குப் புரியும் சந்தி பிரித்த வடிவம்
பிதற்று ஒழியேன் பெரியான் அரியானை;
பிதற்று ஒழியேன் பிறவா உருவானைப்;
பிதற்று ஒழியேன் எங்கள் பேர் நந்தி தன்னை;
பிதற்று ஒழியேன் பெருமைத் தவன் தானே.
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் இடைவிடாத உரைத்தல் → பரம்பொருளின் அறிய முடியாத தன்மை → பிறப்பற்ற சிவ வடிவு → தனிப்பட்ட ஆனந்த உறவு → உறுதியான சிவஸ்மரணம் என்ற வரிசையில் மிக நேர்த்தியாக நகர்கிறது:
1. ஓயாத உரைத்தல் (பிதற்று ஒழியேன்):
"பிதற்று ஒழியேன்" என்ற மீளுரைத்தல் (Repetition), சாதகனின் நினைவு இடைவிடாமல் சிவத்தைச் சுற்றியே ஓடுகிறது என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இது வெறும் பேச்சு அல்ல, இது சிவத்தின் மீது சித்தத்தின் ஒருமித்த ஓட்டம்.
2. அறியொணாப் பரமம் (பெரியான் அரியானை):
அவன் சாதாரண அறிவால் எட்ட முடியாத, அளவிட முடியாத "பெரியான்"; தர்க்கங்களால் பிடிக்க முடியாத "அரியான்" என்று பரசிவம் உயர்த்திக் காட்டப்படுகிறது.
3. காலாதீத தத்துவம் (பிறவா உருவானை):
சிவன் பிறப்பு–இறப்பு எனும் கால வரம்பிற்குள் சிக்காத ஆதி தத்துவம். அந்தப் பிறவா உருவத்தை நினைப்பதன் மூலம் சாதகன் காலத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
4. ஆனந்த குரு உறவு (எங்கள் பேர் நந்தி):
அளவிட முடியாத அந்தப் பரமம் சாதகனுக்குத் தூரமான தத்துவம் அல்ல; "எங்கள் நந்தி" எனும் நெருக்கமான, உரிமையான ஆனந்த–குரு உறவாக இங்கே மாறுகிறது. அவன் ஆதியோகியாகவும், பெருமை மிக்க தவத்தின் உச்சமாகவும் (பெருமைத் தவன்) திகழ்கிறான். அறிய முடியாத பரம சிவம், இடைவிடா நினைவின் மூலம் சாதகனுக்கு நெருக்கமான அனுபவமாக மாறுகிறது என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
யோக இரகசிய நுணுக்கங்கள்
இந்தப் பாடல் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், இடைவிடாத சிவஸ்மரணம் எவ்வாறு சாதாரண மனநினைவிலிருந்து 'அஜபா–ஜப' நிலைக்குத் தன்னை மாற்றுகிறது என்பதில் உள்ளது:
இயல்பான நினைவு: "பிதற்று ஒழியேன்" என்பது வெறும் வாய்மொழிப் பக்தி அல்ல; அது சுவாசம் போல இயல்பாக ஓடும் உள்ளார்ந்த நினைவு நிலை. யோகத்தில் ஒரு மந்திரம் அல்லது சிவநினைவு தொடர்ந்து சித்தத்தில் பதியும்போது, அது தானாகவே ஓடும் 'அஜபா ஜபமாக' (Spontaneous Chanting) மாறுகிறது.
தர்க்கம் கடந்த அனுபவம்: "அரியானை" என்பது பரசிவம் புத்தியால் அளக்க முடியாதது என்பதைச் சுட்டுகிறது. எனவே, அதை விவாதத்தால் அடைய முடியாது; "பிதற்றுதல்" எனும் இடைவிடா நினைவால் மட்டுமே அனுபவிக்க முடியும்.
பயமின்மை: "பிறவா உருவம்" என்ற நினைவில் சாதகன் ஆழும்போது, அவனுள் இருக்கும் பிறப்பு–மரணம் பற்றிய அச்சம் மெதுவாகத் தளர்கிறது.
சித்த ஒருமை: இந்தத் தொடர் ஸ்மரணம் மன அலைச்சலை மெதுவாகக் கரைத்து, சித்தத்தை ஒரே அதிர்வில் (Single resonance) நிலைநிறுத்துகிறது. இதனால் சாதகன் 'சிவத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்' நிலையிலிருந்து, 'சிவநினைவே உயிரோட்டமாக மாறும்' நிலைக்கு உயர்கிறான்.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைபேறு
இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரப் பயிற்சியிலிருந்து, 'இடைவிடாத உள் சிவநினைவு ஓட்டமாக' மாறுகிறது:
சிதறாத கவனம்:
சிவநினைவு சுவாசம் போல இயல்பாக ஓடத் தொடங்குவதால், மனம் வெளிப்புறக் கவர்ச்சிகளால் இழுக்கப்படாமல் ஒரே மையத்தில் நிலைபெறுகிறது. கவனம் மற்றும் உள் அமைதி ஆகியவை ஆழமடைகின்றன.
அனுபவ நோக்கு:
"அரியான்" என்ற நுணுக்கத்தால் சாதகன் வீண் வாதங்களில் சிக்காமல் அனுபவத்தை நோக்கி நகர்கிறான். இது ஆன்மீக அகங்காரத்தைக் குறைக்கிறது.
நெருக்கமான அனுபவம்: "எங்கள் பேர் நந்தி" என்ற உணர்வு வளரும்போது, இறைவன் தூரத்தில் இருக்கும் ஒருவன் அல்ல; உள்ளே துணையாக, குருவாக, ஆனந்தமாக இருப்பவன் என்ற உறுதி பிறக்கிறது.
இவ்வாறு, இந்தப் புரிதல் சாதகனைச் சிதறிய நினைவிலிருந்து நிரந்தர சிவஸ்மரணத்திற்கும், முயற்சிச் சாதனயிலிருந்து இயல்பான சிவநிலை வாழ்விற்கும் எடுத்துச் செல்கிறது.
சிவமே பெரியான்! சிவமே பிறவா உருவம்! சிவமே எங்கள் பேர் நந்தி!
திருச்சிற்றம்பலம்.