உடல் மற்றும் ஊனுக்குள் அக்னி-சோம ஒளியாகப் புகுந்து உயிராக மலரும் சிவானுபவம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 37
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (37) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். முன்னைய மந்திரத்தில், மனித முயற்சியால் இயலாததைச் செய்ய வைக்கும் இறைசக்தியை “போற்றி–புகழ்” என்ற தொடர்ந்த சிவநினைவு மூலம் இயக்க முடியும் என்றும்; அந்தப் புகழ்ச்சி சாதகனின் வாழ்க்கைத் திசைகளையே மாற்றி அமைக்கும் என்றும் திருமூலர் விளக்கினார். அந்த வெளிப்புற வாழ்க்கை–கர்ம மாற்றத்தை இப்பாடலில் அவர் ஒரு படி மேலே கொண்டு சென்று, 'உள் அனுபவ' நிலைக்கு (Internal Experience) எடுத்துச் செல்கிறார். சாதகன் தினந்தோறும் சிவனைப் புகழும் போது, சிவனும் அவனுள் நிலைபெற்று, அக்னி–சோம ஒளியாக உடலுக்குள் வந்து, இறுதியில் உயிராகவே விளங்குகிறான் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். முன்னைய பாடல் சிவபுகழ்ச்சி புற வாழ்க்கையை மாற்றும் விசை என்பதைச் சொன்னால், இப்பாடல் அந்தப் புகழ்ச்சி இறுதியில் சாதகனின் உடல்–உயிர் அமைப்பையே 'சிவமயமாக' மாற்றுகிறது என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்த உயிர்-சக்தி மகா மந்திரம் இதோ:
நானும் நின்று ஏத்துவன் நாள்தொறும் நந்தியைத்; தானும் நின்றான்; தழல் தான் ஒக்கும் மேனியன்; வானில் நின்று ஆர் மதி போல் உடல் உள்ளு வந்து, ஊனில் நின்று ஆங்கே உயிர்க்கின்ற வாறே.
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் சாதகனின் இடைவிடா புகழ்ச்சி → இறைவனின் உள்ளார்ந்த பதில் → ஒளி–சாந்த உவமை → உடலுக்குள் இறை நுழைவு → உயிராக நிலைபெறுதல் என்ற ஆழமான படிநிலைகளில் நகர்கிறது: 1. இடைவிடாத ஸ்மரணம் (நானும் நின்று ஏத்துவன்): சாதகன் தினமும் ஒரு நிலையான நினைவுடன் (Constant awareness) சிவனைப் புகழ்கிறான். இப்படித் தொடர்ந்து ஏத்துவதால், அதற்குப் பதிலாக "தானும் நின்றான்" — அதாவது அந்தப் பரம்பொருளும் சாதகனின் சித்தத்தில் அசைவற்று நிலைபெறுகிறான். 2. அக்னி-சோம மேனி (தழல்... ஆர் மதி): சிவன் இங்கே இரு முரண்பட்ட ஆற்றல்களின் சங்கமமாகக் காட்டப்படுகிறார். "தழல்" போன்ற செம்மேனியனாக (Fire/Agni) இருந்து கர்மங்களை எரிக்கிறான்; அதே சமயம் வானில் விளங்கும் "குளிர்ந்த நிலவு" (Moon/Soma) போல அமிர்த சக்தியாகவும் விளங்குகிறான். 3. உடலுள் நுழைதல் (உடல் உள்ளு வந்து, ஊனில் நின்று): இந்த ஒளி மற்றும் குளிர்ச்சி ஆகிய இரு சக்திகளும் சாதகனின் உடல் மற்றும் சித்த அமைப்புக்குள் நுழைந்து, நரம்புத் தாதுக்களிலும் (ஊன்) நிலைபெறுகின்றன. 4. உயிராதல் (உயிர்க்கின்ற வாறே): இறுதியில், சிவன் எட்டாத தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு தெய்வமாக இல்லாமல், சாதகனின் மூச்சாகவும், உயிராகவும், ஆன்மாவாகவும் மாறி அங்கேயே உயிர்க்கிறான். நாள் தோறும் நிலையான சிவபுகழ்ச்சி, வெளியில் வணங்கப்படும் சிவனை உடலுள் நிலைபெறும் உயிர்ச் சிவமாக மாற்றுகிறது என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
யோக இரகசிய நுணுக்கங்கள்
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், தொடர்ச்சியான சிவஸ்மரணம் எவ்வாறு 'வெளிப்புறத் தெய்வ உணர்வை' 'உள் உயிர்ச் சக்தியாக' மாற்றுகிறது என்பதில் உள்ளது: சித்த ஒருமுகம்: "நாள்தொறும் நின்று ஏத்துதல்" என்பது வெறும் பக்திப் பழக்கம் அல்ல; அது சித்தத்தை ஒரே மையத்தில் நிலைநிறுத்தும் யோகப் பயிற்சி. அலைச்சல் குறையும் போது "தானும் நின்றான்" — அதாவது சிவசக்தி சித்தத்தில் பதிலளிக்கத் தொடங்கும் (Divine Resonancy). சக்தி நிலைப்பாடு: "தழல்" என்பது குண்டலினி அக்னி சக்தியையும், "ஆர் மதி" என்பது சகஸ்ராரத்தில் இருக்கும் சோம–அமிர்த குளிர்ச்சி சக்தியையும் குறிக்கும். யோகத்தில் இந்த அக்னி மற்றும் சோமம் சமநிலைக்கு வரும்போது, சுஷும்னா மார்க்கம் திறந்து சக்தி உடலுக்குள் நுண்ணிய ஓட்டமாக மாறுகிறது. சாட்சி விழிப்பு: "ஊனில் நின்று" என்பது நரம்பு மற்றும் பிராண ஓட்டங்களின் உள்ளார்ந்த சாட்சியாகச் சிவம் வெளிப்படுவதைச் சுட்டுகிறது. இறுதியில் "உயிர்க்கின்ற" என்பது உச்சக்கட்ட நுணுக்கம் — சாதகன் சிவனை நினைப்பதில்லை; அவனுடைய ஒவ்வொரு சுவாசமும், உயிரோட்டமுமே சிவ நினைவாகத் தானாக மாறுகிறது (Spontaneous awareness).
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைபேறு
இந்த நுணுக்கத்தை உணர்ந்தவுடன், சிவயோக சாதகனின் பயிற்சி வெளிப்புற வழிபாட்டிலிருந்து உள்ளார்ந்த உயிர் அனுபவமாக மாறுகிறது: ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட சாதனை: ஜபம், தியானம் ஆகியவை தனித்தனிப் பயிற்சிகளாக இல்லாமல், வாழ்வின் ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டமாக மாறுகின்றன. பிராணச் சீர்மை: தழல் மற்றும் மதி என்ற இரு சக்திகளின் சமநிலை மூலம், உடலின் பிராண ஓட்டம் சீராகி, சாதகன் அபாரமான உயிர்ப்பையும் தெளிவையும் அனுபவிக்கிறான். தனிமை மறைதல்: "உடல் உள்ளு வந்து" என்ற அனுபவம் ஆழமடையும் போது, இறைவன் வெளியில் எங்கோ இருப்பவன் என்ற எண்ணம் மறைந்து, தன்னுள் உயிராகவே இருப்பவன் என்ற உறுதி பிறக்கிறது. இதனால் பயம், தனிமை மற்றும் வெறுமை ஆகியவை கரைகின்றன. சாதகன் தனது சுவாசம், சிந்தனை, உயிரோட்டம் ஆகியவற்றைச் சிவசக்தியின் வெளிப்பாடாக உணரத் தொடங்குவதால், அவனது வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு தொடர்ந்த தியானமாக மாறுகிறது. சிவமே அக்னி! சிவமே நிலவு! சிவமே நமக்குள் உயிர்க்கும் உயிர்!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 37
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (37) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரத்தில், மனித முயற்சியால் இயலாததைச் செய்ய வைக்கும் இறைசக்தியை “போற்றி–புகழ்” என்ற தொடர்ந்த சிவநினைவு மூலம் இயக்க முடியும் என்றும்; அந்தப் புகழ்ச்சி சாதகனின் வாழ்க்கைத் திசைகளையே மாற்றி அமைக்கும் என்றும் திருமூலர் விளக்கினார்.
அந்த வெளிப்புற வாழ்க்கை–கர்ம மாற்றத்தை இப்பாடலில் அவர் ஒரு படி மேலே கொண்டு சென்று, 'உள் அனுபவ' நிலைக்கு (Internal Experience) எடுத்துச் செல்கிறார்.
சாதகன் தினந்தோறும் சிவனைப் புகழும் போது, சிவனும் அவனுள் நிலைபெற்று, அக்னி–சோம ஒளியாக உடலுக்குள் வந்து, இறுதியில் உயிராகவே விளங்குகிறான் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்.
முன்னைய பாடல் சிவபுகழ்ச்சி புற வாழ்க்கையை மாற்றும் விசை என்பதைச் சொன்னால், இப்பாடல் அந்தப் புகழ்ச்சி இறுதியில் சாதகனின் உடல்–உயிர் அமைப்பையே 'சிவமயமாக' மாற்றுகிறது என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்த உயிர்-சக்தி மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
நானுநின் றேத்துவ னாடொறு நந்தியைத்
தானுநின் றான்றழ லொக்குஞ்செம் மேனியன்
வானினின் றார்மதி போலுட லுள்ளுவந்
தூனினின் றாங்கே யுயிர்க்கின்ற வாறே. (37)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
நானும் நின்று ஏத்துவன் நாள்தொறும் நந்தியைத்;
தானும் நின்றான்; தழல் தான் ஒக்கும் மேனியன்;
வானில் நின்று ஆர் மதி போல் உடல் உள்ளு வந்து,
ஊனில் நின்று ஆங்கே உயிர்க்கின்ற வாறே.
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் சாதகனின் இடைவிடா புகழ்ச்சி → இறைவனின் உள்ளார்ந்த பதில் → ஒளி–சாந்த உவமை → உடலுக்குள் இறை நுழைவு → உயிராக நிலைபெறுதல் என்ற ஆழமான படிநிலைகளில் நகர்கிறது:
1. இடைவிடாத ஸ்மரணம் (நானும் நின்று ஏத்துவன்):
சாதகன் தினமும் ஒரு நிலையான நினைவுடன் (Constant awareness) சிவனைப் புகழ்கிறான். இப்படித் தொடர்ந்து ஏத்துவதால், அதற்குப் பதிலாக "தானும் நின்றான்" — அதாவது அந்தப் பரம்பொருளும் சாதகனின் சித்தத்தில் அசைவற்று நிலைபெறுகிறான்.
2. அக்னி-சோம மேனி (தழல்... ஆர் மதி):
சிவன் இங்கே இரு முரண்பட்ட ஆற்றல்களின் சங்கமமாகக் காட்டப்படுகிறார். "தழல்" போன்ற செம்மேனியனாக (Fire/Agni) இருந்து கர்மங்களை எரிக்கிறான்; அதே சமயம் வானில் விளங்கும் "குளிர்ந்த நிலவு" (Moon/Soma) போல அமிர்த சக்தியாகவும் விளங்குகிறான்.
3. உடலுள் நுழைதல் (உடல் உள்ளு வந்து, ஊனில் நின்று):
இந்த ஒளி மற்றும் குளிர்ச்சி ஆகிய இரு சக்திகளும் சாதகனின் உடல் மற்றும் சித்த அமைப்புக்குள் நுழைந்து, நரம்புத் தாதுக்களிலும் (ஊன்) நிலைபெறுகின்றன.
4. உயிராதல் (உயிர்க்கின்ற வாறே):
இறுதியில், சிவன் எட்டாத தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு தெய்வமாக இல்லாமல், சாதகனின் மூச்சாகவும், உயிராகவும், ஆன்மாவாகவும் மாறி அங்கேயே உயிர்க்கிறான். நாள் தோறும் நிலையான சிவபுகழ்ச்சி, வெளியில் வணங்கப்படும் சிவனை உடலுள் நிலைபெறும் உயிர்ச் சிவமாக மாற்றுகிறது என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
யோக இரகசிய நுணுக்கங்கள்
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், தொடர்ச்சியான சிவஸ்மரணம் எவ்வாறு 'வெளிப்புறத் தெய்வ உணர்வை' 'உள் உயிர்ச் சக்தியாக' மாற்றுகிறது என்பதில் உள்ளது:
சித்த ஒருமுகம்:
"நாள்தொறும் நின்று ஏத்துதல்" என்பது வெறும் பக்திப் பழக்கம் அல்ல; அது சித்தத்தை ஒரே மையத்தில் நிலைநிறுத்தும் யோகப் பயிற்சி. அலைச்சல் குறையும் போது "தானும் நின்றான்" — அதாவது சிவசக்தி சித்தத்தில் பதிலளிக்கத் தொடங்கும் (Divine Resonancy).
சக்தி நிலைப்பாடு:
"தழல்" என்பது குண்டலினி அக்னி சக்தியையும், "ஆர் மதி" என்பது சகஸ்ராரத்தில் இருக்கும் சோம–அமிர்த குளிர்ச்சி சக்தியையும் குறிக்கும். யோகத்தில் இந்த அக்னி மற்றும் சோமம் சமநிலைக்கு வரும்போது, சுஷும்னா மார்க்கம் திறந்து சக்தி உடலுக்குள் நுண்ணிய ஓட்டமாக மாறுகிறது.
சாட்சி விழிப்பு:
"ஊனில் நின்று" என்பது நரம்பு மற்றும் பிராண ஓட்டங்களின் உள்ளார்ந்த சாட்சியாகச் சிவம் வெளிப்படுவதைச் சுட்டுகிறது. இறுதியில் "உயிர்க்கின்ற" என்பது உச்சக்கட்ட நுணுக்கம் — சாதகன் சிவனை நினைப்பதில்லை; அவனுடைய ஒவ்வொரு சுவாசமும், உயிரோட்டமுமே சிவ நினைவாகத் தானாக மாறுகிறது (Spontaneous awareness).
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைபேறு
இந்த நுணுக்கத்தை உணர்ந்தவுடன், சிவயோக சாதகனின் பயிற்சி வெளிப்புற வழிபாட்டிலிருந்து உள்ளார்ந்த உயிர் அனுபவமாக மாறுகிறது:
ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட சாதனை: ஜபம், தியானம் ஆகியவை தனித்தனிப் பயிற்சிகளாக இல்லாமல், வாழ்வின் ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டமாக மாறுகின்றன.
பிராணச் சீர்மை:
தழல் மற்றும் மதி என்ற இரு சக்திகளின் சமநிலை மூலம், உடலின் பிராண ஓட்டம் சீராகி, சாதகன் அபாரமான உயிர்ப்பையும் தெளிவையும் அனுபவிக்கிறான்.
தனிமை மறைதல்:
"உடல் உள்ளு வந்து" என்ற அனுபவம் ஆழமடையும் போது, இறைவன் வெளியில் எங்கோ இருப்பவன் என்ற எண்ணம் மறைந்து, தன்னுள் உயிராகவே இருப்பவன் என்ற உறுதி பிறக்கிறது. இதனால் பயம், தனிமை மற்றும் வெறுமை ஆகியவை கரைகின்றன.
சாதகன் தனது சுவாசம், சிந்தனை, உயிரோட்டம் ஆகியவற்றைச் சிவசக்தியின் வெளிப்பாடாக உணரத் தொடங்குவதால், அவனது வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு தொடர்ந்த தியானமாக மாறுகிறது.
சிவமே அக்னி! சிவமே நிலவு! சிவமே நமக்குள் உயிர்க்கும் உயிர்!
திருச்சிற்றம்பலம்.