பந்த விமோசனம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 66

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அறுபத்தாறாவது படிக்கட்டில் (66) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "ஆகமச்சிறப்பு" அதிகாரத்தின் பத்தாவது திருப்பாடலின் ஆழமான செயல்முறை விளக்கமாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், மழை, வெயில், பனி, அக்னி போன்ற பிரபஞ்ச மற்றும் உள் பரிணாமச் சுழற்சிகளின் நடுவே, வேத–ஆகம ஞானமும் தமிழும் ஒன்றிணைந்து சக்திக்குப் போதிக்கப்படுகின்றன என்பதை விளக்கினார்.
அங்கு உலகின் மாற்றமிக்க இயல்பு, சாதகனின் உள் சக்தி ஏற்றத் தாழ்வுகள், தமிழ் மற்றும் ஆகமத்தின் ஒருமை, சிவஞானம் சக்தியில் உயிர்ப்பட வேண்டிய அவசியம் என்பவற்றை மையமாக வைத்து, உண்மையான சிவயோகம் என்பது வாழ்க்கை மற்றும் சித்தப் பரிணாமத்தின் நடுவே சிவசக்தி விழிப்பதாகும் என்ற தந்திர உண்மையை அவர் நிறுவினார்.
அந்த “சிவஞானம் சக்தியில் உயிர்ப்படுதல்” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் உள்நோக்கி ஆழப்படுத்துகிறார்.
இங்கு அவர், உயிர் எவ்வாறு பந்தத்தில் சிக்குகிறது, எவ்வாறு அவிழ்கிறது, எவ்வாறு மீண்டும் பிணைகிறது, மற்றும் உயிரின் நிலையின்மை என்ன என்பதைக் கூறி, தமிழ் மற்றும் வடமொழி ஆகம மரபுகள் இரண்டும் ஒரே பரசிவ உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதை எடுத்துரைக்கிறார்.
முந்தைய பாடல் “பிரபஞ்ச–சக்தி பரிணாமத்தின் நடுவே சிவஞானம் உயிர்ப்படுதல்” பற்றிப் பேசினால், இந்த மந்திரம் “அந்தச் சிவஞானம் உயிரின் பந்த–மோட்ச இரகசியத்தை வெளிப்படுத்திச் சாதகனை நேரடிப் பரசிவ உணர்விற்கு வழிநடத்துகிறது” என்ற இன்னும் ஆழமான சிவாகம–தந்திர–சிவயோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனால் இந்தப் பாடல், வெளிப்புறப் பிரபஞ்சச் சுழற்சிகளிலிருந்து உயிரின் உள் பந்த–விடுதலை இயக்கத்திற்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் உன்னதத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தப் பந்த-மோட்ச இரகசியத்தை உணர்த்தும் மகா மந்திரம் இதோ:

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பந்தம் ---> விடுதலை ---> மறுபந்தம் ---> உயிரின் நிலையின்மை ---> தமிழ்–வடமொழி ஆகம ஒருமை ---> பரசிவ உணர்வு” என்ற சிவாகம–சிவயோகத் தர்க்க ஓட்டத்தில் அமைந்து, பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது:
1. பாசவிமோசன அவிழ்ப்பு (அவிழ்க்கின்ற வாறும்):“
அவிழ்தல்” என்பது பாசவிமோசனம், கர்மக் கட்டுகள் தளர்தல், அகங்காரச் சிதைவு மற்றும் உயிரின் விடுதலை ஆகும்.
இதன் மூலம் திருமூலர் முதலில் நிறுவுவது, மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் விடுதலையே என்பதாகும்.
உயிர் தற்போது கட்டுண்ட நிலையில் இருந்தாலும், அதிலிருந்து அவிழும் யோக வழி உண்டு; பந்தம் (Bondage) நிரந்தரமானது அன்று என்பதே முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
2. பந்த பாச இயங்குமுறை (அது கட்டும் மாறும்):
இங்குத் திருமூலர் விடுதலையை (Liberation) மட்டும் பேசாமல், பந்தத்தின் இயங்குமுறையையும் (Bondage mechanism) பேசுகிறார். உயிர் எப்படி மீண்டும் மாயையில் விழுகிறது? ஏன் ஆசைகள் திரும்புகின்றன? ஏன் கர்மமும் அகங்காரமும் மறுபடியும் எழுகிறது? என்பதைச் சுட்டுகிறார். விடுதலையின் பாதையை முழுமையாக அறிய வேண்டுமெனில், பந்தத்தின் இயல்பையும் ஆழமாக அறிய வேண்டும் என்பதே இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும் (Understanding bondage is part of liberation).
3. கணநேர நிலையின்மை (சிமிட்டலைப் பட்டு உயிர் போகின்ற வாறும்):
இது மிக ஆழமான இருத்தலியல் (Existential) உண்மை. “சிமிட்டலைப் பட்டு” என்பது கண் சிமிட்டும் நேரம், ஒரு நொடிக்குள் நிகழும் கணநேர நிலையின்மை (Instant impermanence) ஆகும். மனிதன் இங்கே நிரந்தரமானவன் அல்ல, காலம் மிகக் குறுகியது, மரணம் திடீரென வரலாம் என்று நினைவூட்டுவதன் மூலம் சாதகனுக்குள் ஒரு 'ஆன்மீக அவசரத்தை' (Subtle urgency) ஏற்படுத்துகிறார். வாழ்க்கை மிகக் குறுகியதாக இருப்பதால், விடுதலைப் பாதையை இப்போதே அறிய வேண்டும், தள்ளிப்போடக் கூடாது (Liberation cannot be postponed indefinitely) என்பது மூன்றாவது தர்க்கத் திருப்பமாகும்.
4. மொழி கடந்த ஏகத்துவம் (தமிழ்ச்சொல் வடசொல் எனும் இவ்விரண்டும்):
இங்குச் சித்தர் அனுபவ மொழியான 'தமிழ்ச் சொல்லும்', சமஸ்கிருத ஆகம–வேத மரபான 'வட சொல்லும்' ஒன்றிணைக்கப்படுகின்றன. திருமூலர் இவற்றுக்கிடையே எத்தகு மொழிப் பிரிவினையையும் காட்டவில்லை. மொழிகள் வேறாக இருந்தாலும், வெளிப்பாட்டு முறைகள் மாறினாலும், அநுபூதி நிலை (Realization) ஒன்றுதான். இவ்விரண்டு மரபுகளும் ஒரே பரசிவ உண்மையையே வெளிப்படுத்துகின்றன என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும் (Truth transcends linguistic division).
5. சாஸ்திரத்தின் அக விழிப்பு (உணர்த்தும்):
இது மிக முக்கியமான தந்திரச் சொல். மொழிகள் வெறும் தகவல்களைத் தருகின்றன (Information) என்று கூறாமல், அவை "உணர்த்துகின்றன" (Awakening / Pointing / Inner recognition) என்கிறார். சாஸ்திரங்களின் நோக்கம் தகவல்களைச் சேகரிப்பதன்று, அது அக விழிப்பைத் தூண்டும் ஒரு கருவியே (Inward awakening trigger) ஆகும்.
6. பரசிவ அநுபூதி (அவனை உணரலும் ஆமே):
“அவன்” என்பது பரசிவம், எல்லையற்ற சுத்த விழிப்புணர்வு மற்றும் கடந்த நிலை உண்மை (Ultimate consciousness / Transcendent reality). பந்தமும் மோட்சமும் பற்றிய உண்மையை வெறும் அறிவாக அன்றி, அனுபவமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போதுதான் பரசிவ உணர்வு சாத்தியமாகிறது. மொழியோ, சாஸ்திரங்களோ, விடுதலைக் கோட்பாடுகளோ இறுதி இலக்கன்று; நேரடிச் சிவ உணர்வே இறுதி இலக்கு என்பது முழுப் பாடலின் இறுதித் தர்க்க முடிவுக் கட்டமைப்பாகும்.

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “பந்தமும் மோட்சமும் உயிரின் உள்ளேயே நடைபெறும்” என்ற தந்திர யோகக் கட்டமைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. விடுதலையும் பந்தமும் வெளியில் இருந்து வருவதில்லை; அவை சித்தத்தின் அசைவுகளிலேயே உருவாகின்றன:
கிரந்தி பேதம்:
யோக ரீதியில் “அவிழ்தல்” என்பது வெளிப்புறக் கட்டுகளை உடைப்பது மட்டுமல்ல; அது உள்ளார்ந்த அக அடையாளங்கள் கரைவதைக் குறிக்கும். தந்திர யோகத்தில் இது குண்டலினி எழும்பும்போது நிகழும் முடிச்சுகள் அவிழ்தல் (Granthi-bheda), அகங்காரத் தளர்ச்சி (Ego loosening), கர்ம விமோசனம் (Karmic unbinding) மற்றும் நாடிச் சுத்தியைக் குறிக்கும். மனதின் பழைய கட்டமைப்புகள் கரையும் போதே உண்மையான விடுதலை தொடங்குகிறது.
மறுபந்தத் தற்காப்பு:
உலகம் உயிரைக் கட்டவில்லை; உயிர் தன் கர்ம வாசனையினாலும், நினைவுச் சுழற்சியினாலும் (Ego reconstruction) தானே மீண்டும் கட்டுண்டு கொள்கிறது. எனவே, பெறப்பட்ட ஆன்மீக விழிப்புநிலை தடையற்று நிலைநிறுத்தப்பட (Stabilized) வேண்டும்; இல்லையெனில் மனம் மீண்டும் பழைய பந்த அமைப்பிற்குள் சுருங்கிவிடும்.
ஆன்மீக அவசரம் (Awakened Urgency):
கண் சிமிட்டும் நேரமே உயிரின் எல்லை (Blink / Momentary impermanence) என்பதை உணர்த்துவது மரண பயத்தை ஊட்டுவதற்காக அன்று; அது சாதகனுக்கு உன்னத இருத்தலியல் தெளிவை (Existential clarity) அளிப்பதற்காகவே. "பிறகு செய்வேன்" என்ற தள்ளிப்போடும் மனநிலை (Procrastination) ஒரு மகா மாயை என்பதால், யோக விழிப்பு இக்கணமே தொடங்க வேண்டும்.
உயிரும் வடிவமும்:
“தமிழ்” என்பது அநுபூதியில் உருகிய சித்தர் அனுபவ உயிர் மொழி (Lived mystical experience) எனில், “வட சொல்” என்பது ஆகமத் தந்திரக் கோட்பாட்டு வடிவமாகும் (Tantric codification / Āgamic structure). கோட்பாடுகள் இல்லாத அனுபவம் குழப்பத்தையும், அனுபவம் இல்லாத கோட்பாடு வறட்சியையும் தரும் என்பதால், தமிழ் (உயிர்) - வடசொல் (வடிவம்) இரண்டும் இணையும் போதுதான் உயிருள்ள தந்திரம் (Living Tantra) சித்தத்தில் மலர்கிறது.
இது மிக முக்கியமான ஒரு செய்தி; தமிழிலேயே தந்திர ஆகம சாஸ்திரங்களைக் கடைப்பிடிப்பதால் கிடைக்கும் சிவானுபவம் பன்னிரு திருமுறைகளாக இருக்கிறது. இதற்குரிய தொழில் நுட்பங்கள் சமஸ்க்ருதத்தில் ஆகமங்களாக இருக்கிறது.
சாஸ்திரம் பாதை, அனுபவம் இலக்கு:
சாஸ்திரங்களும் மந்திரங்களும் இறுதி இலக்கல்ல, அவை உண்மையை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டும் உன்னதக் கருவிகள் (Pointing devices) மட்டுமே. வார்த்தைகள் அநுபூதிக்கான வாகனங்களே (Words are vehicles toward realization). பரசிவ உணர்வு என்பது வெளிப்புற வழிபாடன்று; அது தனக்குள்ளே அகண்ட சாட்சியாக விழித்தெழும் 'உள் விழிப்பு' (Inner Śiva-consciousness) ஆகும்.
சிவம் என்பது பந்த-மோட்ச உணர்வுகளின் விரிவும் ஒடுக்கமுமாகும் (Consciousness mechanics):
அவிழ்தல் --> அகங்காரக் கரைசல் ---> கட்டுதல் ---> மறுபாசப் பிணைப்பு ---> சிமிட்டல் ---> கணநேர விழிப்பு ---> அவன் ---> உள் சிவசாட்சி

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் பந்தத்திற்கான வெளிப்புறக் காரணங்களைக் குற்றம் சொல்லும் நிலை மாறி, முழுமையான அகப் பொறுப்புணர்வு (Inward responsibility) விழிப்படைகிறது:
அக விடுதலைத் தொடக்கம்: விடுதலையை மரணத்திற்குப் பின் கிடைக்கும் ஒரு தத்துவக் கருத்தாகப் பார்க்காமல், ஒவ்வொரு விழிப்புணர்வான தருணத்திலும் நிகழும் நுண்ணிய 'அவிழ்தலாக' (Inward process) சாதகன் அனுபவிக்கிறான். இதனால் உலகியல் பற்றுகளின் பிடி தளரத் தொடங்கி, அகங்கார அடையாளம் (Ego-identification) குறைந்து, சித்தத்தில் உன்னத ஆன்மீக வெட்டவெளி (Inward spaciousness) உருவாகிறது. இதுவே உளவியல் விடுதலை (Psychological liberation) ஆகும்.
மனக் கண்ணிகளின் விழிப்பு (Yogic Vigilance):
ஆன்மீக அநுபூதிகள் சில கைகூடினாலும், மனம் மீண்டும் புதிய அகங்கார அடையாளங்களை (Spiritual Ego) உருவாக்கிக் கொள்ளும் என்பதைச் சாதகன் உணர்கிறான். "நான் அடைந்துவிட்டேன்" என்ற மாயை அகன்று, தொடர்ந்த சுயகவனிப்பு (Self-observation) ஆழமடைகிறது.
மூச்சின் தீவிரம்:
உயிர் கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் உடலை விட்டு நீங்கலாம் என்ற பேரண்டத் தெளிவு (Existential clarity) பிறப்பதால், சாதனையைத் தள்ளிப்போடும் மந்தத்தனம் மறைகிறது. ஒவ்வொரு சுவாசமும் மிக முக்கியமாக மாறிச் சாதனையில் அசாத்திய தீவிரம் (Awakened urgency) கூடுகிறது.
ஒருங்கிணைந்த சாதனை (Integrated Sadhana):
சாஸ்திரக் கோட்பாடுகளையும் அன்றாட அனுபவங்களையும் தனித்தனியாகப் பிரிக்காமல், இரண்டின் ஒருமையைக் காண்பதால் சடங்குகள் இயந்திரத்தனமாக இல்லாமல் உயிர்ப்படத் தொடங்குகின்றன; மந்திரங்கள் உயிருள்ள பிராணச் சக்தியாக மாறித் தத்துவம் வாழ்க்கையில் இறங்குகிறது.
வார்த்தை கடந்து மௌன அநுபூதி:
வெறும் வார்த்தைகளிலும் தத்துவ விவாதங்களிலும் (Concepts debate) சிக்கிக் கொள்ளாமல், அவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட உள்முகப் பொருளை (Inward meaning) நோக்கத் தொடங்குகிறான். சாஸ்திரங்கள் வெறும் வாயில்களே (Words are windows) என்பதை அறிவதால், மௌனத்தின் மீதான ஈர்ப்பும் (Silence appreciation), மந்திரங்களின் சூட்சும அதிர்வை (Subtle vibration) உணரும் தியான ஆழமும் கூடுகிறது.
சிவமயமாக விழித்தல்:
சிவனைத் தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு பொருளாகத் தேடாமல், தன்னுள் விழித்தெழ வேண்டிய தூய சாட்சி உணர்வாக (Witnessing awareness) உணர்கிறான். சாதனை என்பது தற்காலிகப் பயிற்சியாக இல்லாமல், இடைவிடாத சிவ விழிப்புணர்வாக (Śiva-conscious orientation) அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்வையும் ஊடுருவி நிற்கிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெளிப்புறத் தேடல்களிலிருந்து அகச் சிவ விழிப்பிற்கும், பந்தத்திற்கான வெளிப்புறக் காரணங்களைக் குற்றம் சொல்லும் நிலையிலிருந்து அகப் பொறுப்புணர்விற்கும் (Inward responsibility) உயர்த்திச் செல்கிறது. பந்தமும் விடுதலையும் வெளியில் இல்லை, அவை தன் சித்தத்தின் இயக்கங்களிலேயே உருவாகின்றன என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே அவிழ்ப்பு! சிவமே கட்டு! சிவமே தமிழும் வடசொல்லும் உணர்த்தும் பரசிவப் பேரொளி!