பிரபஞ்சச் சுழற்சி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 65

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அறுபத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (65) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "ஆகமச்சிறப்பு" அதிகாரத்தின் ஒன்பதாவது திருப்பாடலாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், சிவ ஆகமங்கள் எண்ணற்ற கோடிகளாகப் பரவியிருந்தாலும், அவற்றின் உண்மையான நோக்கம் சிவன் வெளிப்படுத்திய உள் ஞானத்தைச் சாதகனின் சித்தத்தில் உயிர்ப்பிப்பதே என்றும்; அந்த அனுபவ ஞானம் இல்லாவிட்டால் எல்லா ஆகமப் பெருக்குகளும் “நீர் மேல் எழுத்து” போல நிலையற்றதாகிவிடும் என்றும் மிக ஆழமான எச்சரிக்கையை வழங்கினார். அங்கு அவர் ஆகமங்களின் தெய்வீகத் தோற்றம் (Divine origin), சாஸ்திரப் பெருக்கின் வரம்பு, அனுபவமற்ற அறிவின் பயனின்மை மற்றும் சிவஞானம் சித்தத்தில் விழிக்க வேண்டிய அவசியம் என்பவற்றை மையமாக வைத்து, ஆகமத்தின் உண்மையான நோக்கம் புத்தக அறிவு அல்ல, அது 'சித்த பரிணாமமே' என்ற தத்துவத்தை நிறுவினார்.
அந்த “ஆகமம் அனுபவமாக உயிர்ப்பெற வேண்டும்” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் உயிர்ப்பான முறையில் விரிவுபடுத்துகிறார். இங்கு அவர் மழை, வெயில், பனி, அக்னி போன்ற பிரபஞ்ச மற்றும் உள் பரிணாமச் சுழற்சிகளின் நடுவே, வேத–ஆகம ஞானமும் தமிழும் ஒன்றிணைந்து சக்திக்குப் போதிக்கப்படுகின்றன என்பதை விளக்குகிறார். முந்தைய பாடல் “அனுபவமற்ற ஆகம அறிவின் நிலையின்மை” பற்றி எச்சரித்தால், இந்த மந்திரம் “உண்மையான சிவஞானம் வாழ்க்கை, இயற்கை, சக்தி, மொழி மற்றும் சித்தப் பரிணாமத்தின் நடுவே உயிருள்ள அருளாக வெளிப்படுகிறது” என்ற இன்னும் நுண்ணிய சிவாகம–தந்திர–சிவயோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் இந்தப் பாடல், வெளிப்புற சாஸ்திர அறிவிலிருந்து உயிர்ப்பெற்ற சக்தி–அனுபவ சிவயோகத்திற்குச் சாதகனை நகர்த்தும் அடுத்த கட்ட அறிமுகமாக அமைகிறது.
அந்தப் பேரண்டச் சுழற்சியின் ஞானத்தை உணர்த்தும் மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பிரபஞ்ச காலச்சுழற்சி --> இயற்கை சக்தி இயக்கம் --> உலகின் நிலையின்மை --> ஞானத்தின் அவசியம் --> ஆகம–தமிழ் ஒருமை --> சக்திக்கான உபதேசம் --> அருள் வெளிப்பாடு” என்ற சிவாகம–தந்திர அமைப்பில் நகர்ந்து, பின்வருமாறு விரிவடைகிறது:
1. பிரபஞ்சக் காலச்சுழற்சி (மாரியுங் கோடையும் வார்பனி):
இங்கு “மாரி” என்பது மழை, “கோடை” என்பது வெப்பம், “பனி” என்பது குளிர்ச்சி ஆகும். இவை வெறும் வெளிப்புற இயற்கை விவரிப்புகள் அல்ல; பிரபஞ்சத்தின் அநாதியான சுழற்சித் தன்மையைக் (Cyclical nature) குறிக்கின்றன. உலகம் ஒரே நிலையில் நிலைநிற்காமல் தொடர்ந்து மாறுவதற்கும், சுழல்வதற்கும் உட்பட்டது என்ற உண்மையை முதற்கட்டமாகத் திருமூலர் நிறுவுகிறார். வாழ்க்கை மற்றும் பிரபஞ்சம் என்பது தொடர்ச்சியான மாற்றத்தின் வெளிப்பரப்பேயாகும்.
2. மறைமுகப் பேரண்ட ஒழுங்கு (தூங்கநின்று):
“தூங்க நின்று” என்பது கால ஓட்டத்திற்குள் நிகழும் ஒரு தற்காலிகச் சமநிலைப்பாடு (Dynamic equilibrium) ஆகும். பிரபஞ்சத்தில் பலப்பல மாற்றங்கள் தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும், அவை அனைத்தும் ஒரு மகா பிரபஞ்ச ஒழுங்கமைப்பின் (Cosmic order) கீழ்தான் இயங்குகின்றன. உலகம் என்பது வெறும் குழப்பங்களின் குவியல் அன்று, அது ஒரு மறைபொருளான பேரண்ட நியதியில் இயங்குகிறது என்பது இரண்டாவது தர்க்கத் திருப்பம்.
3. தோற்றங்களின் நிலையின்மை (ஏரியு நின்றங் கிளைக்கின்ற காலத்து):
“ஏரி” என்பது இங்கே அக்னி, உள்வயிற்று வெப்பம் மற்றும் உருமாற்றும் மகா சக்தியைக் குறிக்கும். “இளைக்கின்ற காலத்து” என்பது காலச்சுழற்சியினால் ஏற்படும் தேய்மானம், ஒடுக்கம் மற்றும் தளர்ச்சியைக் (Decay, fatigue, transformation) குறிக்கிறது. உலகில் உள்ள அனைத்தும் பருவங்கள், உடல், மனம், சக்தி நிலைகள் என யாவும் காலச்சுழற்சியின் கீழ் மாறுகின்றன. இந்த நிலையின்மை (Impermanence) பிரபஞ்சத் தோற்றத்தின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்கு.
4. மொழி-மரபுகளின் ஏகத்துவ ஒருமை (வாரிய முந்தமி ழும்):
இந்த நிலையின்மையின் நடுவே திருமூலர் ஒரு பெரும் தத்துவத் திருப்பத்தை அளிக்கிறார். “வாரியம்” என்பது வேத–ஆகம மரபு ஞானம்; “தமிழ்” என்பது அநுபூதியில் விளைந்த ஆன்மீக மொழி. இதன் மூலம், உண்மையான சிவஞானம் என்பது ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட மொழியிலோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள்ளோ மட்டும் அடைபட்டுக் கிடப்பதன்று. ஆகம ஞானமும் தமிழின் அநுபூதி ஞானமும் ஒரே சிவசக்தி ஓட்டத்தின் இரண்டு வடிவங்களே ஆகும்.
5. சாஸ்திர-அநுபூதி ஒத்திசைவு (உடனேசொலி):
திருமூலர் ஆகமத்தையும் தமிழையும் வெவ்வேறானவை என்று பிரிக்காமல், “உடனே சொல்லி” என்ற சொல்லின் மூலம் இரண்டும் ஒருமிக்க, ஒன்றாகவே சொல்லப்பட்டது என்கிறார். சாஸ்திரத்தின் கட்டமைப்பும் (Theory) அநுபூதியின் நேரடி அனுபவமும் (Experience) சாதகனின் வாழ்வில் ஒன்றாக இணைய வேண்டும் என்பதே ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்கு.
6. ஏற்புத்திறன் கொண்ட சக்தி உபதேசம் (காரிகை யார்க்குக் கருணைசெய் தானே):
“காரிகையார்” என்பது உமாதேவியாகிய பராசக்தி மற்றும் அருளை முழுமையாக ஏற்கும் சுத்த உணர்வு நிலை (Receptive consciousness) ஆகும். சிவன் இந்த உன்னத சிவஞானத்தை வெறும் வெற்று உலகிற்குப் பிரகடனப்படுத்தாமல், சக்திக்கே உபதேசிக்கிறார்; ஏனெனில் சிவஞானம் முதலில் சக்தியிலேயே உயிர்ப்பட வேண்டும். இந்த ஞான வெளிப்பாடு எல்லையற்ற பெருங்கருணையின் வடிவம் (Liberation-oriented revelation) என்பது முழுப் பாடலின் இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “பிரபஞ்ச பரிணாமச் சுழற்சிகளின் நடுவே சிவசக்தி விழிப்பு” பற்றிய உள் ரகசியங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. சிவயோகம் என்பது உலகத்தை வெறுத்து ஓடுவது அன்று; உலகியல் மாற்றங்கள், மன அலைவுகள், உள்நெருக்கடிகள் ஆகிய அனைத்திற்கும் நடுவே சிவஞானத்தைச் சக்தியில் உயிர்ப்பிப்பதே ஆகும்:
உள் ஆன்மீகப் பருவங்கள்:
யோக தந்திர மரபில் மாரி, கோடை, பனி என்பவை சாதகனின் அக மன நிலைகளையும் (Consciousness phases), பிராண ஓட்டங்களையும் குறிக்கும். “மாரி” என்பது உள் உணர்ச்சிகளின் சுத்திகரிப்பும் (Emotional release/Rasa flow), “கோடை” என்பது தீவிரத் தியானத்தின் மூலம் எழும் யோக அக்னியும் (Yogic heat/Tapas), “பனி” என்பது சித்த அலைகள் ஒடுங்கிய பேரமைதியும் (Inward silence) ஆகும். சாதகனின் அக வாழ்க்கையும் இப்பருவ மாற்றங்களைப் போலச் சுழல்வது இயல்பே. ஆன்மீகப் பயணத்தில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் (Fluctuations) இயற்கையானவை என்பதே முதல் ரகசியம்.
சக்தியின் மௌன வேலைப்பாடு:
"தூங்க நின்று" என்பது சக்தி எப்போதும் ஒரே தீவிரத்துடன் இயங்காமல், சில கட்டங்களில் தற்காலிகமாக அமைதியடைவதைக் குறிக்கும். சாதகர்கள் தியானத்தில் தற்காலிகமாக அனுபவங்கள் குறையும் போது தங்களுக்குள் ஆன்மீகத் தேக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டதாக அஞ்சுகின்றனர். ஆனால், சக்தியின் இத்தகு மௌனக் கட்டங்களும் அதன் உள்முக வேலைப்பாடே (Inner stillness is part of transformation) என்பது இரண்டாவது ரகசியம்.
உள் உடைப்பின் அவசியம்:
“ஏரி” என்பது குண்டலினி அக்னி (Kundalini fire) எனில், “இளைத்தல்” என்பது தீவிரச் சாதனையின் பின்னர் ஏற்படும் முழுமையான சரணாகதி நிலை (Surrender phase) ஆகும். சாதகன் எப்போதும் ஒரே மகா சக்தி நிலையில் நீடிக்க முடியாது, சில கட்டங்களில் அவனது பழைய அகங்கார வடிவங்கள் கரைந்து உடைய வேண்டும். இந்த உள் உடைப்புகள் (Inner crises) சிவசக்தியின் ஆழமான சுத்திகரிப்புச் செயல்பாடே ஆகும்.
ஏற்புத்திறன் உணர்வு (காரிகை தத்துவம்):
சிவஞானம் புத்தியில் ஏறும் முன், "காரிகை" எனப்படும் சாதகனின் உடல், பிராணன், நாடி மற்றும் நுண்ணிய உணர்வுகளில் (Embodied spirituality) விழிப்படைய வேண்டும். சாதகன் செய்ய வேண்டியது தன்னைத் தகுதியாக்கிக் கொள்வது மட்டுமே; விழிப்பைத் தருவது சிவனின் பெருங்கருணையாகிய அருள் ஓட்டமே (Divine descent) ஆகும்.
மாரி --> உணர்ச்சிச் சுத்தி ---> கோடை --> தவ நெருப்பு ---> பனி ---> மௌன விழிப்பு ---> காரிகை --> விழித்தெழுந்த சக்தி
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம் (The Shift to Spiritual Resilience and Flow)
இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் நேர்க்கோட்டு எதிர்பார்ப்புகள் மறைந்து, ஆன்மீகப் பருவ மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும் உன்னத முதிர்ச்சி (Yogic Resilience) பிறக்கிறது:
அகச் சமநிலை மலர்தல் (Psychological Balance): ஆன்மீகம் என்றால் எப்போதும் ஒரே மாதிரியான பேரின்பம் மட்டுமே என்ற மாயை விலகுகிறது. ஒரு நாள் ஆழ்ந்த பக்தி, ஒரு நாள் வறண்ட வெறுமை, சில நாட்கள் தீவிரத் தவம் என மாறும் அகநிலைகளை "ஆன்மீகப் பருவங்கள்" (Spiritual seasons) என உணர்வதால், தன் மீதான குற்றச்சாட்டுகளும் (Self-judgment) பதற்றங்களும் (Anxiety) நீங்கி இயல்பான ஆன்மீக ஓட்டம் கூடுகிறது.
யோகப் பொறுமை கூடுதல் (Yogic Patience): தியானத்தில் வெளிப்புற அசைவுகள் குறைந்து ஜபம் வறண்டு போவது போலத் தோன்றினாலும், சாதகன் கலங்குவதில்லை. சக்தி தன்னுள் சூட்சுமமாக வேலை செய்யும் மௌனக் கட்டங்களை உணர்வதால், ஆன்மீக அவசரங்கள் (Impatience) மறைந்து ஆழமான உள்முக நம்பிக்கை (Inward trust) நிலைபெறுகிறது.
உள்நெருக்கடிகளைத் தாங்கும் வீரம்: குண்டலினி அக்னி வேலை செய்யும்போது ஏற்படும் உடல் சோர்வு, அடக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளின் வெடிப்பு மற்றும் தன்முனைப்புச் சிதைவுகளைக் (Identity collapse) கண்டு சாதகன் அஞ்சுவதில்லை. இவை ருத்ர சுத்திகரிப்பின் மகா வேள்வி என்பதை அறிவதால், ஆன்மீகத் தளர்ச்சி (Burnout) நீங்கி உள்நெருக்கடிகளைத் தாங்கும் மாபெரும் தந்திர வீரம் (Tantric resilience) கூடுகிறது.
ஒருங்கிணைந்த யோக வாழ்வு (Integrated Yoga): சாஸ்திரக் கோட்பாடுகள் ஒரு புறமும், அன்றாட வாழ்க்கை மறுபுறமும் என ஆன்மீகத்தைப் பிரிக்காமல், ஆகம ஞானத்தை அன்றாட உணர்வாக மாற்றுகிறான். தியானமும் மந்திரமும் சாதாரண உலகியல் வாழ்க்கையிலிருந்து பிரியாமல், ஒட்டுமொத்த வாழ்வுமே சிவமயமாக ஒருங்கிணைக்கப்படுகிறது.
உடல்-பிராண விழிப்புணர்வு (Embodied Spirituality):
தன் உடலையோ அல்லது உணர்ச்சிகளையோ ஆன்மீகத்திற்கு எதிரியாகக் கருதாமல், அவற்றைப் பராசக்தியின் உன்னத வடிவமாகக் காண்கிறான். இதனால் பிராண ஓட்டங்களின் நுண்மையும் (Prana sensitivity), குண்டலினியின் இயல்பான அசைவுகளும் உடலளவிலும் சித்ததளவிலும் மலரத் தொடங்குகின்றன.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை முரட்டுத்தனமான தன்முனைப்புச் சாதனைகளிலிருந்து விடுவித்து, பிரபஞ்சப் பருவநிலைகளைப் போலத் தன்னுள் உயிருடன் பரிணமிக்கும் சிவசக்தி அருளின் மகா ஓட்டத்தில் பேரமைதியுடன் திளைக்கச் செய்கிறது.
சிவமே மாரி! சிவமே கோடை! சிவமே காரிகையார்க்குக் கருணை செய்யும் ஆகமத் தமிழ் வடிவம்!