மந்திரப் பரிணாமம்

திருமூலர் படிக்கட்டு = 68

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அறுபத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (68) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் மூன்றாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், பேரானந்த பரசிவமான நந்தியின் அருள் உள்முகமாக (Inwardly) இறங்கும்போது, சாதகன் “நாதன்” என்ற சிவஞான விழிப்பு நிலையை அடைந்து, தனது மூலசிவத்தை அகமுகமாய் நாடத் தொடங்குகிறான் என்றும்; பின்னர் அதே அருள் ஓட்டத்தை உலகிற்கு வழிகாட்டும் கருவியாக மாற்றுகிறான் என்றும் விளக்கினார்.
அங்கு அவர் அருள் இறக்கம், நாத உணர்வு (Nāda-consciousness), மூலசிவ தேடல் மற்றும் மெய்ம்மை நிலை கடத்தல் (Realization --> Transmission) என்ற உள்முக அருள்-உருமாற்றத்தை (Inward grace-transformation) மையமாக வைத்து, உண்மையான குரு என்பது தனிப்பட்ட மனித ஆசிரியர் அல்லர், அது பேரானந்த சிவஅருள் செயல்படும் உயிருள்ள வாயில் (Channel) என்பதைக் கோட்பாடாக நிறுவினார்.
அந்த “அருள் உள்முகமாக விழித்து மெய்ம்மை நிலையாக (Realization) மாறுதல்” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் கட்டமைக்கப்பட்ட யோக–தந்திரப் பரிணாம அமைப்பாக (Structured yoga-tantra consciousness evolution) விரிவுபடுத்துகிறார்.
இங்கு அவர், மந்திர சக்தி எவ்வாறு குருபரம்பரை வழியாக அகத்தே உயிர்ப்பெற்று, சாதகனின் உணர்வு நிலையைப் (Consciousness) படிப்படியாக மாற்றுகிறது என்பதை ஒரு சூட்சும யோக வரைபடமாக (Symbolic yogic lineage) விளக்குகிறார்.
மாலாங்கன், இந்திரன், சோமன், உருத்திரன், காலாங்கி போன்ற பெயர்களின் மூலம் அவர் வெறும் தன்னுடைய தீக்ஷை பெற்ற மாணவர்களின் வரலாற்றப் பட்டியலை மட்டும் தரவில்லை; மாறாக, மந்திர விழிப்பு (Mantra activation), இந்திரிய அடக்கம் (Indriya mastery), சோம-அமுத உணர்வு (Soma-awareness), அகங்காரம் கரைதல் (Ego dissolution), தவ நெருப்பு (Tapas-fire), அசைவற்ற உள்நிலைத்தன்மை (Rooted stillness) மற்றும் சமாதி நிலைப்பாடு (Samādhi stability) போன்ற அக யோக உருமாற்றத்தின் பல்வேறு கட்டங்களை (Inward yogic transformation stages) வெளிப்படுத்துகிறார்.
மாணவர்களின் பெயர்கள் மூலம் திருமந்திர உபதேசம் எத்தகைய யோக பரிணாம உருமாற்றத்தை உருவாக்கும் என்பதை விளக்குகிறார்.
முந்தைய பாடல் “அருள் சாதகனை நாத மெய்ம்மை நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது” என்பதை வலியுறுத்தினால், இந்த மந்திரம் “அந்த மெய்ம்மை நிலை மந்திர–யோகப் பரிணாமத்தின் பல்வேறு உள்முக நிலைகள் வழியாக முழுமையான சிவசமாதி நிலைக்குப் பரிணமிக்கிறது” என்ற இன்னும் ஆழமான சிவாகம–தந்திர–சிவயோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனால் இந்தப் பாடல், அருள் விழிப்பிலிருந்து சீரமைக்கப்பட்ட மந்திர-யோக உணர்வுப் பரிணாமத்திற்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் அடுத்த கட்ட சிவயோக அறிமுகமாக அமைகிறது.
அந்த மந்திரப் பரிணாமத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “மந்திர சக்தி -->தீட்சை --> குருபரம்பரை --> உணர்வு நிலை உருமாற்றம் --> அக மௌன நிலைத்தன்மை --> தவசக்தி நெருப்பு ---> சிவசமாதிப் பரம்பரை” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோகப் பரிணாம ஓட்டத்தில் அமைந்து, பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது:
மந்திர அதிர்வு விழிப்பு (மந்திரம் பெற்ற):
இது இந்தப் பாடலின் மையத் திறவுகோல். “மந்திரம்” என்பது இங்குக ஒரு சொல் அல்லது ஜெப வார்த்தை அன்று; அது உயிருள்ள உணர்வு அதிர்வு (Consciousness-vibration / Śakti-seed) என்று அர்த்தம்.
“பெற்ற” என்பது வெற்று மனப்பாடம் செய்தல் அன்று; அது தகுந்த தீட்சை பெற்று அகத்தே உயிர்ப்பித்தலாகும். சிவயோகப் பரம்பரியின் ஆதி அடித்தளமே குருவிடமிருந்து பெற்ற மந்திர சக்தி விழிப்படைதல் (Mantra-śakti activation / Realization begins with awakened vibration) என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
சீரமைக்கப்பட்ட கடத்தல் முறை (வழிமுறை): “
வழி” என்பது ஆன்மீகப் பாதை அல்லது அருட்சக்தி பரிமாறப்படும் பாதை (Path / Transmission current) என்று அர்த்தம். “முறை” என்பது ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட செயல்முறை மற்றும் சீரமைக்கப்பட்ட பரம்பரையாகும்.
சிவயோகம் என்பது தனிப்பட்ட முறையில் எதேச்சையாக நிகழும் ஏதோ ஒரு ஆன்மீகக் குழப்பமன்று (Not a random mystical experience); அது உயிருள்ள பரம்பரை உணர்வுக் கட்டமைப்பாகும் (Awakened consciousness moves through lineage transmission) என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
உணர்வு நிலை மாற்றங்களின் அடுக்கு (மாலாங்கன், இந்திரன், சோமன், பிரமனுருத்திரன்):
திருமூலர் இங்கு தனது வரலாற்றுச் சீடர்களை (Historical disciples) மட்டும் குறிப்பிடவில்லை. ஒவ்வொரு பெயரும் அவரிடம் திருமந்திர உபதேசம் பெற்ற சாதகனின் உள்ளே நிகழும் ஒரு பெரும் யோக நிலை அல்லது உணர்வுச் செயல்பாட்டைக் (Inward yogic state / Consciousness function) குறிக்கிறது.
1. மாலாங்கன்: விரிவடைந்த தூய விழிப்புணர்வு நிலை (Expansive / Expanded awareness).
2. இந்திரன்: இந்திரியங்களை முழுமையாக ஆளும் புலனடக்கம் (Indriya / Sense mastery).
3. சோமன்: குளிர்ச்சியான அமுத உணர்வு நிலை (Cooling nectar-consciousness / Inward lunar bliss).
4. பிரமன்: படைப்பாற்றல் மிக்க ஆன்மீகப் பேரறிவு (Creative intelligence).
5. உருத்திரன்: அகங்காரத்தைக் கரைக்கும் உருமாற்றத் தவசக்தி (Destructive transformative force / Ego dissolution).
6. காலாங்கி: காலம், கர்மம், அகங்காரத் தொடர்ச்சியை எரித்து சுத்திகரிக்கும் யோக அக்னி நிலை (Transformative tapas-fire / Kālagnī consciousness).
7. கஞ்சமலையன்: மலைபோல் அசையாத, நிலைபெற்ற சிவசமாதி விழிப்புணர்வு நிலை (Stable mountain-like samādhi consciousness / Immovable awareness).
மந்திர விழிப்பு என்பது சாதகனின் உள்ளே இத்தகு தொடர்ச்சியான உணர்வு நிலை உருமாற்றங்களை (Consciousness transformations) ஏற்படுகிறது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
அசைவற்ற மௌன அக்னி நிலை (கந்துருக் காலாங்கி):
“கந்து உரு” என்பது பூமியில் அடித்த முளைக்கம்பைப் போல அசைவற்ற, நிலைபெற்ற அக விழிப்புணர்வு நிலை ஆகும் (Rooted stillness / Stabilized consciousness). யோகப் பரிணாமத்தின் உயர் நிலை அசைவற்ற அக மௌனமே (Inward stillness). “காலாங்கி” என்பது காலாக்கினி (Kālāgni / Tapas-fire), அதாவது கர்மங்களை உருமாற்றும் ததியான நெருப்பாகும். யோகத்தின் உயர்நிலை என்பது உயிரற்ற நிலை அன்று; அது அகங்காரங்களை உள்ளே எரித்துக் கொண்டிருக்கும் விழிப்புணர்வுத் தீப்பிழம்பாகும் (Inwardly burning transformative awareness / Stabilized stillness and transformative fire coexist) என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சமாதி நிலைத்தன்மை (கஞ்ச மலையனோடு):
“மலை” என்பது அசைக்க முடியாத அகண்ட விழிப்புணர்வு மற்றும் உன்னத சமாதி நிலைத்தன்மை ஆகும் (Immovable awareness / Samādhi stability). அகத்தே எரியும் ததியான நெருப்பானது இறுதியில் அசைக்க முடியாத மலை போன்ற சமாதி விழிப்புணர்வில் (Mountain-like immovable consciousness) சென்று நிறைகிறது என்பது ஐந்தாவது தர்க்கத் திருப்பம்.
பரம்பரை ஏகத்துவ விஸ்தரிப்பு (இந்த எழுவரு மென்வழியாமே):
திருமூலர் “இவர்கள் என் சீடர்கள்” என்று மட்டும் தற்பெருமை பேசாமல், "இந்த ஒட்டுமொத்த மந்திர-யோக உருமாற்றப் பரம்பரையும் (Mantra-yoga transformation lineage) என்னுள்ளே உயிருடன் நிலைபெற்றுத் தொடர்கிறது" என்கிறார்.
திருமந்திரம் என்பது தனிப்பட்ட கவிதை அன்று; அது உயிருள்ள சிவயோகப் பேரண்டக் கடத்தல் (Living consciousness transmission).
இங்குக் குறிக்கப்படும் “எழுவர்” என்ற எண் சூட்சுமமான சக்கர விழிப்புகள் (Sapta cakras), ஏழு நிலைச் சுத்தி மற்றும் உணர்வு நிலை ஏற்றங்களைக் (Seven consciousness ascents) குறிக்கும் தந்திரக் குறியீடாகும்.
இன்னொரு விதத்தில் சொன்னால் திருமூலர் கூறிய திருமந்திரத்தின் இரகசியங்களைப் புரிந்து கொள்ள இந்த ஏழு சீடர் நிலை எம்முள் இருக்க வேண்டும்!
குருபரம்பரை என்பது வெறும் மனிதர்களின் பெயர்ப் பட்டியல் அன்று; அது அக யோகப் பரிணாமத்தின் முழுமையான வரைபடம் (Inward yogic evolution map) என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “மந்திரம் என்பது வெற்று ஒலியன்று; அது உயிரைப் பரிணமிக்கச் செய்யும் உணர்வு நெருப்பு” (Consciousness-fire) என்ற தந்திர உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. மந்திர சக்தி அகத்தே விழிக்கப் பெறும்போது சாதகனின் சித்தம் எவ்வாறு படிப்படியாகப் பரிணமித்துச் சமாதி நிலையை எட்டுகிறது என்பதன் தந்திர வரைபடம் இதோ:
ஸ்பந்த அதிர்வு ரகசியம்:
“மந்திரம் பெற்ற” என்பதில் மந்திரம் என்பது நாவால் வெறும் இயந்திரத்தனமாக உச்சரிக்கப்படும் சொல்லன்று; அது சித்தத்தில் தீட்சை வழி விழிப்பித்த உயிருள்ள அதிர்வுச் சக்தியாகும் (Awakened vibration / Śakti-seed). உண்மையான மந்திரம் ஒலியாகத் தொடங்கி அதிர்வாகி, உணர்வாகி, இறுதியில் அசைவற்ற மௌனமாக (Sound--> Vibration -->Consciousness ---> Stillness) மாறும் மகா பரிணாமக் குறியீடாகும்.
குரு பரம்பரை ஒத்திசைவு (Alignment):
சிவயோகப் பாதையில் சாதகன் தனித்து நின்று உச்ச அநுபூதியை எட்ட முடியாது. குருவிடமிருந்து அருள் ஓட்டம் , மந்திர ஓட்டம் (Mantra-current) மற்றும் சக்தி ஓட்டம் (Śakti-current) ஆகிய உயிருள்ள பேரலைகளோடு தன்னை ஒத்திசைத்துக் கொள்ளும்போது மட்டுமே அவனது உணர்வு நிலை முழு யோக முதிர்ச்சியை (Yoga matures through alignment) அடைகிறது.
அகப் பரிணாமப் படிக்கட்டுகள்:
மாலாங்கன் முதல் கஞ்சமலையான் வரையிலான நிலைகள் சாதகனின் உள்முக வளர்ச்சியைத் துல்லியமாகக் காட்டுகின்றன.
மந்திரம் அகத்தே விழிக்கும்போது சித்தம் முதலில் எல்லையற்று விரிவடைகிறது (Expanded consciousness). புலன்கள் உணர்வை வெளியே இழுப்பது நின்று இந்திரிய அடக்கம் (Sense mastery) கைகூடுகிறது.
குண்டலினியின் சக்தியான வெப்பமானது சந்திர மண்டல அமுத ஓட்டத்தால் (Soma-flow / Lunar nectar-awareness) சமநிலைப்பட்டுப் பேரானந்தம் பொழிகிறது. இறுதியில், தீவிர ருத்ர ஆற்றல் மேலெழுந்து போலி அகங்கார வடிவங்களை (False self / Ego burning) முழுமையாக எரித்துச் சாம்பலாக்குகிறது. True mantra first refines, then dissolves ego-identity.
முளைக்கம்ப மௌன நிலை:
“கந்து உரு” என்பது அடக்குமுறையிலான மௌனம் அன்று (Not mental suppression); அது குண்டலினி நிலைபெற்றுச் சுசுமுனையில் அசைவற்று நிற்கும் இயல்பான உள்முக நிலைத்தன்மை (Rooted stillness / Unmoving awareness) ஆகும். மந்திரத்தின் உச்சக்கட்டப் பயனே இத்தகைய அசைவற்ற உணர்வு நிலைதான் (Motionless consciousness).
காலங்கடந்த தியான நெருப்பு:
“காலாங்கி” என்பது உளவியல் சார்ந்த கால அடையாளங்களையும் (Psychological time), தொடரும் கர்மப் பதிவுகளையும் ததியான நெருப்பினால் முற்றிலுமாக எரித்துச் சாம்பலாக்கும் அதிதீவிரத் தவ உணர்வு (Transformative inner combustion) ஆகும். Advanced yoga burns psychological time and karmic continuity.
அசைக்க முடியாத சமாதி:
“கஞ்ச மலையன்” என்பது எத்தகு உணர்ச்சி அலைகளாலும், சித்த விகாரங்களாலும் அசைக்க முடியாத, குன்றென நிமிர்ந்து நிற்கும் சமாதி நிலை விழிப்புணர்வு (Mountain-consciousness / Unwavering still awareness) ஆகும். தீட்சை என்பது இத்தகைய மகா உணர்வுப் பரிணாம ஓட்டத்திற்குள் (Transformative current of consciousness) நம்மைக் கரைத்துக் கொள்வதேயாகும்.
✨ திருமூலர் காட்டும் திருமந்திரத்திர உபதேசம் பெற்ற சீடனின் சமாதிவரை நிகழும் சிவயோக அகப் பரிணாமப் பாதையைப் இப்படிப் புரிந்து கொள்ளலாம்:
🌺 மந்திரம்
(**உணர்விளக்கம்**)
⬇️
⚡ இந்திரன்
(**புலனடக்கம்**)
⬇️
🌙 சோமன்
(**அமுத உணர்வு**)
⬇️
🔥 உருத்திரன்
(**அகங்காரக் கரைசல்**)
⬇️
🕉️ கந்துரு
(**மௌன நிலை**)
⬇️
🔥 காலாங்கி
(**தவ நெருப்பு**)
⬇️
⛰️ கஞ்சமலை
(**சமாதி**)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த யோகப் பரிணாமத்தின் இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் 'வெற்று ஒலி உச்சரிப்பு' என்ற நிலையிலிருந்து மாறி, ஒட்டுமொத்த உணர்வு நிலையும் மாபெரும் மந்திர உருமாற்றத்தை (Mantra consciousness transformation) அடைகிறது:
உயிருள்ள மந்திர விழிப்பு:
மந்திரத்தை வெறும் எண்ணிக்கைக்காகவும், கடமைக்காகவும் உச்சரிக்கும் இயந்திரத்தனம் (Mechanical repetition) முற்றிலுமாக மாறி மந்திரம் என்பது தன் சித்தத்தைப் பரிணமிக்கச் செய்யும் உயிருள்ள சிவசக்தி என்பதை உணர்வதால், ஜபத்தில் அசாத்திய விழிப்புணர்வு கூடி மந்திர அதிர்வுகள் சூட்சுமமாக (Subtle vibration) உடலில் பதியத் தொடங்குகின்றன.
குருபரம்பரை அநுபூதி முதிர்ச்சி:
சாதனையைத் தனது தனிப்பட்ட ஆன்மீகப் பொழுதுபோக்காகப் (Spiritual hobby) பார்க்காமல், தான் ஒரு மகா பிரபஞ்சப் பரம்பரைக்குள் இணைந்திருப்பதை உணர்கிறான். இதனால் தினசரி பயிற்சியில் தடையற்ற தொடர்ச்சியும் (Continuity), ஆன்மீக ஒழுக்கமும் கூடிக் குருவருள் ஏற்புத்திறன் (Receptivity) ஆழமடைகிறது.
அக நிலைகளின் தெளிவு:
தியானத்தின் போது எழும் மன மாற்றங்களைக் கண்டு சாதகன் குழப்பமடைவதில்லை. ஆன்மீகப் பாதையில் இத்தகு உணர்வு நிலைகள் (Consciousness phases) மாறி மாறி வருவது இயல்பான பரிணாமமே என்ற மகா உளவியல் தெளிவும் (Psychological clarity), நுட்பமான அகக்கணிப்பும் கூடுகின்றன.
இந்திரியப் பிரத்யாகார முதிர்ச்சி:
"இந்திரன்" தத்துவம் புரிவதால், புலன்கள் வழியே மனம் வெளிப்புறக் குப்பைகளில் சிதறுவது (Sensory impulsiveness) முற்றிலுமாக ஒடுங்குகிறது. கவனச் சிதறல்கள் நீங்கி, உள்முக ஒருமைப்பாடு கூடிப் பிரத்யாகார நிலை (Pratyāhāra maturity) முழு முதிர்ச்சியடைகிறது.
சமநிலையான அமுத வோட்டம்:
முரட்டுத்தனமான ஆன்மீகப் பிரயாசைகளைக் (Aggressive tapas) குறைத்து, அமுத தத்துவமாகிய "சோம" நிலையின் குளிர்ச்சியான பேரமைதியையும் (Inward nectar-like peace), சூட்சுமமான பேரானந்தத்தையும் சாதனையில் சமநிலையாகக் (Soma-conscious balance) கையாளுமொரு பக்குவம் கூடுகிறது.
ருத்ர மாற்றத்தை ஏற்கும் துணிவு:
"உருத்திர" தத்துவத்தால், தியானத்தின் போது எழும் உணர்ச்சி வெடிப்புகள், மன உடைப்புகள் மற்றும் தன்முனைப்புச் சிதைவுகளைக் கண்டு சாதகன் அஞ்சுவதில்லை. இவை பழைய கர்மங்களைக் கரைக்கும் ருத்ர வேள்வி என்பதை உணர்வதால், எதிர்ப்புணர்வுகள் (Resistance) மறைந்து தந்திர உருமாற்றம் மிக எளிதாக நிகழ்கிறது.
இயல்பான மௌன ஒடுக்கம்:
பலவந்தமாக மனதை அடக்கித் தியானிக்க முயலாமல் (Forced silence), "கந்து உரு" காட்டும் முளைக்கம்பைப் போன்ற அசைவற்ற அமைதி தன்னுள் இயல்பாகவே கைகூடுகிறது. சுவாசம் தானாகவே நுண்மையடைந்து ஒடுங்க, சித்தம் ஆழமான தியான ஒடுக்கத்தில் (Stabilized meditative absorption) நிலைபெறடுகிறது.
கர்ம வினைகளை எரிக்கும் வீரம்:
"காலாங்கி" தத்துவத்தால், சாதனையின் போது தோன்றும் அக அழுத்தங்களையும், கர்ம சுத்திகரிப்பு வலிகளையும் (Inner friction) சாதகன் விவேகத்துடன் எதிர்கொள்கிறான். தவ நெருப்பானது தன் ஆதி கர்மப் பதிவுகளை வேரறுக்கிறது என்பதை அறிவதால், சகிப்புத்தன்மையும் (Endurance) ஆன்மீகப் பாதையின் மீதான நம்பிக்கையும் கூடுகின்றன.
சமாதி நோக்கிய அகப்பார்வை:
ஆன்மீகத்தின் இறுதி நோக்கம் தற்காலிகக் காட்சிகளோ (Visions), சித்திகளோ (Siddhis) அல்லது தற்காலிக உணர்ச்சிப் பரவசங்களோ அல்ல என்பதைத் துல்லியமாக உணர்கிறான். அசைக்க முடியாத, குன்றென நிமிர்ந்தோங்கும் தூய சாட்சி விழிப்புணர்வே (Unwavering still awareness) இலக்கு என்பதை உணர்ந்து, சித்தம் நேரிடையாகச் சமாதி நிலையை நோக்கி (Samādhi orientation) உன்னத அச்சு மாறுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை இயந்திரத்தனமான மந்திர ஜபங்களிலிருந்து விடுவித்து, அவனது உணர்வு நிலையைப் படிப்படியாகப் பேரண்டப் படிக்கட்டுகளில் ஏற்றி, அசைக்க முடியாத மலை போன்ற மகா சிவசமாதி அநுபூதியில் பேரமைதியுடன் நிலைநிறுத்துகிறது. மந்திரம் என்பது நாம் உச்சரிக்கும் வெற்று ஒலியன்று, அது நம்மைச் சிவசித்தமாக மாற்றியமைக்கும் உயிருள்ள பேரண்ட அருள் அதிர்வே என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே மந்திரம்! சிவமே வழிமுறை! சிவமே அசைவற்ற மலையென என்னுள் ஒளிரும் சமாதிப் பேரொளி!