தனிமனித மோக்ஷ நிலைகளைக் கடந்து அகிலமண்டல லோகசங்கிரக அருளாய் விழிக்கும் சிவாகம யோக ரகசியம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 69
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அறுபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (69) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் நான்காவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும். திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், மந்திர சக்தி எவ்வாறு குருபரம்பரை வழியாக அகத்தே (Inwardly) உயிர்ப்பெற்று, சாதகனை இந்திரிய நிக்ரஹம் (Indriya-nigraha), சோம அமுத உணர்வு (Soma-consciousness), ருத்ரப் பரிணாமம் (Rudra-pariṇāma), தவ அக்னி (Tapas-agni), அசைவற்ற சமாதி போன்ற பல்வேறு சிவயோக பரிணாம நிலைகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது என்பதை மாலாங்கன், இந்திரன், சோமன், உருத்திரன், காலாங்கி, கஞ்சமலையன் போன்ற யோக–தந்திர மூலவடிவங்கள் (Archetypes) வழியாக வெளிப்படுத்தினார். அங்கு அவர் மந்திரம் என்பது வெறும் ஒலி அல்ல, அது உயிரைச் சிவசித்தமாக மாற்றும் மந்திர சக்தி (Mantra-śakti) என்றும்; குருபரம்பரை என்பது மனிதர்களின் பட்டியல் அல்ல, அது தூய உணர்வுப் பரிணாம ஓட்டம் (Consciousness evolution stream) என்றும் நிறுவினார். அந்த உள்முக மந்திர யோக உருமாற்றப் (Inward mantra-yoga transformation) பரிணாமக் கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் விசாலமான சிவஞான பரிமாணத்திற்கு உயர்த்துகிறார். இங்கு அவர், நந்தி அருள் பெற்ற சனகாதி நால்வர் தங்களின் அநுபூதியைத் (Realization) தனிப்பட்ட சமாதிக்குள் மறைத்து வைத்தவர்கள் அல்லர் என்றும்; அவர்கள் நாலு திசைகளிலும் நாத ஞான (Nāda-jñāna) ஓட்டங்களாகப் பரப்பி, தாம் அடைந்த பரசிவ அனுபவத்தை உலக உயிர்கள் அனைத்தும் பெற வேண்டும் என்ற மகா கருணா சங்கல்பத்துடன் (Karuṇā-saṅkalpa) செயல்பட்ட தேவரூப நாதர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறார். முந்தைய பாடல் “மந்திரம் சாதகனை அகத்தே (Inwardly) மாற்றுகிறது” என்ற சிவயோக இரகசியத்தை வலியுறுத்தினால், இந்த மந்திரம் “அந்த அநுபூதி (Realization) உலகளாவிய அருள்–ஞானப் பரவலாக (Universal compassionate transmission) மாறுகிறது” என்ற இன்னும் உயர்ந்த சிவாகம–தந்திர–லோகசங்கிரகத் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் இந்தப் பாடல், தனிப்பட்ட யோக பரிணாமத்திலிருந்து பரசிவ அருள் உலகினில் பிரவகிக்கும் தெய்வீக குரு-சித்த நிலைக்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் உன்னதத் தந்திர அறிமுகமாக அமைகிறது. அகிலமண்டல அருள் பிரவாகத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)
நால்வரும் நாலு திசைக்கு ஒன்று நாதர்கள், நால்வரும் நானா விதப் பொருள் கைக் கொண்டு, நால்வரும் நான் பெற்றது எல்லாம் பெறுக என, நால்வரும் தேவராய் நாதர் ஆனார்களே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பரசிவ அருள் ---> நந்திநாத பரம்பரை ---> சனகாதி ஞான ஓட்டம் ---> திசைமுக சிவஞானப் பரவல் ---> பன்முக தத்துவ வெளிப்பாடு ---> லோகசங்கிரக அருள் ---> தேவரூப நாத நிலை” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்து, பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது: தூய உணர்வு நிலைகளின் பன்முகத்தன்மை (நால்வரும்): இது இலக்கண ரீதியாக முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட “நந்திகள் நால்வர்” என்ற சனகாதி முனிவர்களையே சுட்டுகிறது. சனகர், சனந்தனர், சனாதனர், சனத்குமாரர் என்ற நான்கு நந்திநாத சிவயோக மாமுனிகளுமே இங்குக் குறிக்கப்படுகின்றனர். இவர்கள் வெறும் வரலாற்று முனிவர்கள் அல்லர்; ஞானம் (Jñāna), ஆனந்தம் (Ānanda), நித்திய சைதன்யம் (Nitya-caitanya), குமார தத்துவம் (Kumāra-tattva) என்ற நான்கு சிவசித்த வெளிப்பாடுகளாகவே அமைகின்றனர். பரசிவ ஞானம் ஒரே வடிவில் இல்லாது, பல்வேறு சித்த வெளிப்பாடுகளாகப் பரவுகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும். திசைமுக உணர்வுப் பிரவாகம் (நாலு திசைக்கு ஒன்று நாதர்கள்): “திசை” என்பது வெளிப்புறப் புவியியல் திசைகளை மட்டுமல்ல; சித்தத்தின் பரவல் தளங்களையும் (Planes of consciousness manifestation) குறிக்கும். ஆகம தந்திர மரபில், கிழக்கு என்பது ஞான உதயம் (Jñānodaya), தெற்கு என்பது கர்ம பரிசுத்தி, மேற்கு என்பது லய சமாதி நிலை, வடக்கு என்பது அமரத்துவ உயர்வு என்ற யோக–தந்திர அடையாளக் குறியீடுகளைக் கொண்டது. நந்திநாத சிவஞானம் உலகின் அனைத்து சித்த நிலைகளிலும் செயல்படும் நான்கு அநுபூதி ஓட்டங்களாகப் (Realization currents) பிரவகிக்கிறது. இங்கு “நாதர்” என்பது நாத பிரம்மத்தில் (Nāda-Brahman) விழித்த சிவயோக சித்தர்கள்; மந்திரம் அவர்களிடம் ஒலியல்ல, அது பரசிவ ஸ்பந்தம் (Spanda) ஆகும். அநுபூதி என்பது திசைமுக அருள் கடத்தலாக மாறுகிறது (Realization becomes directional transmission) என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும். அநுபூதி வழித் தத்துவப் பன்முகத்தன்மை (நானா விதப் பொருள் கைக் கொண்டு): “நானா விதப் பொருள்” என்பது வேதம், ஆகமம், யோகம், தந்திரம், மந்திரம், ஞானம், நாதம், சக்தி, கலா, தத்துவம் என்ற பன்முக சிவஞானப் பரிமாணங்களைச் சுட்டுகிறது. “கைக் கொண்டு” என்பது வெற்றுப் புத்தக அறிவைத் தாங்குதல் அல்ல; அது அநுபூதிச் சித்தமாக உடலிற் பதித்துக் கொள்ளுதலாகும் (Embodied realization). ஒரே பரசிவ உண்மை, தனது அநாதித் தன்மையைக் கைவிடாமல் பல்வேறு ஞான வடிவங்களாக வெளிப்படுகிறது (Unity expresses as multiplicity without losing its essential oneness) என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும். லோகசங்கிரக அருள் சங்கல்பம் (நான் பெற்றது எல்லாம் பெறுக என): இதுவே இப்பாடலின் மகா வாக்கிய ஆன்மாவாகும். திருமூலர் அநுபூதியைத் (Realization) தனிப்பட்ட மோக்ஷ அனுபவமாக மட்டும் சுருக்கிவிடவில்லை. "நான் அடைந்த சிவானுபவம் அனைத்துயிர்களுக்கும் கிடைக்க வேண்டும்" என்ற மகா கருணா சங்கல்பத்தை (Karuṇā-saṅkalpa) வெளிப்படுத்துகிறார். சிவயோகத்தில் உயர்ந்த அநுபூதி என்பது தனிமனித விடுதலையிலோ, குகை மௌனத்திலோ (Cave mysticism) அல்லது தனிப்பட்ட சமாதியிலோ முடிந்துவிடுவதில்லை. அது லோகசங்கிரகம் (Loka-saṅgraha), ஜீவோத்காரம், சிவஞானப் பரவல் மற்றும் சித்த உத்தாரணம் ஆக மாறுகிறது. உண்மை அநுபூதி இயல்பாகவே உலகளாவிய பேரருளாக மலர்கிறது (True realization naturally becomes compassionate universalization) என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும். தேவரூப நாத நிலைப்பேறு (தேவராய் நாதர் ஆனார்களே): இங்கு “தேவர்” என்பது புராணத் தேவர்கள் அல்லர்; அவர்கள் தெய்வீகச் சித்தத்தில் நிலைபெற்ற பரிசுத்த சுத்தசிவ சைதன்ய வடிவங்கள் (Deified consciousness-beings). “நாதர்” என்போர் நாத தத்துவத்தில் விழித்து, சிவஸ்பந்தமாகவே வாழ்ந்து, மந்திரமய சித்த ஓட்டமாக மாறியவர்கள். நந்தி அருள், சனகாதி ஞானம், திசைமுகப் பரவல், பன்முகத் தத்துவ வெளிப்பாடு, லோகசங்கிரக அருள் ஆகிய யாவும் இறுதியில் “தேவராய் நாதர்” என்ற தெய்வீகச் சிவசித்த நிலைக்குக் கொண்டு சேர்க்கின்றன என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “சிவஞானம் தனிப்பட்ட மோக்ஷத்தில் முடிவதில்லை; அது பரசிவ அருள் ஓட்டமாக உலகில் பிரவகிக்க வேண்டும்” என்ற ஆகம–தந்திர–யோக அக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது: பரிமாண உணர்வு விஸ்தரிப்பு: சனகாதி நால்வர் என்பது நான்கு முனிவர்கள் மட்டுமல்லர்; அவர்கள் விவேகம், ஆனந்தம், காலங்கடந்த உணர்வு போன்ற நான்கு அநுபூதிச் செயல்பாடுகளும் (Realization-functions), நான்கு சிவசித்த வெளிப்பாடுகளுமாவர். பரசிவம் ஒரே அனுபவமாக இல்லாது, பல்வேறு உள்முக விழிப்பு ஓட்டங்களாகப் (Inward awakening streams) பரிணமிக்கிறது. அநுபூதி என்பது பன்முக உணர்வு விஸ்தரிப்பாகும் (Realization is multidimensional consciousness expansion). தெய்வீகச் சித்தப் பரிணாமம்: "தேவராய் நாதர்" என்பது யோகத்தின் இறுதி நிலை மனிதத் தன்மைகளைக் கடந்து (Transcend), உன்னதத் தெய்வீக உணர்வு நிலையாக (Divinized awareness / Perfected consciousness becomes divinized awareness) உருமாறுவதைக் குறிக்கும். குருபரம்பரை என்பது பெயர்களின் வரிசையன்று; அது பரசிவ சித்தத்தின் அதிர்வெண் கடத்தல் ஆகும்: 🔥 ஆனந்த சித்தத்திலிருந்து தெய்வீக உணர்விற்குச் செல்லும் சிவாகம–சிவயோகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔥 🌺 நந்தி (**ஆனந்த சித்தம்**) ⬇️ 🕉️ சனகாதிகள் (**அநுபூதி ஓட்டம்**) ⬇️ 🔱 நாதர் (**நாத விழிப்பு**) ⬇️ 📖 நானா பொருள் (**ஞான வெளிப்பாடு**) ⬇️ ✨ தேவர் (**தெய்வீக உணர்வு**) ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை அகத்தே (Inwardly) உணரும்போது, சாதகனின் சாதனையில் 'தனிப்பட்ட முக்தி நாடல்' என்ற குறுகிய எண்ணம் மாறி, பரசிவ அருள் ஓட்டத்தில் இணைந்த மகா சிவஞானச் சித்தப் பரிணாமம் விழிப்படைகிறது: விசால சித்த விழிப்பு (Expanded Spiritual Cognition): சிவஞானம் என்பது ஒரே வார்ப்பில் அமைந்த உள்முக அனுபவம் அன்று, அது பல்வேறு அநுபூதி ஓட்டங்களாக (Multiple realization streams) மலர்கிறது என்பதை உணர்வதால் ஆன்மீகப் பதற்றங்களும், "என் தியான அனுபவம் சரியா?" என்ற பாதுகாப்பற்ற தன்மைகளும் (Insecurity) விலகுகின்றன. பிற சாதகர்களின் அகப் பாதையை மதிக்கும் சமதரிசனம் (Sama-darśana) கூடி, அகலப் பார்வையும் விசால சித்தமும் மலர்கின்றன. நாதானுசந்தான முதிர்ச்சி (Nāda-Anusandhāna): மந்திர ஜபம் என்பது வெறும் இயந்திரத்தனமான உச்சரிப்பாக இல்லாமல், நாத அநுபூதியாக அகத்தே விழிக்கத் தொடங்குகிறது. இதனால்: 🕉️ மந்திரம் ⬇️ ✨ சூட்சும அதிர்வு ⬇️ 🌬️ பிராண ஒத்திசைவு ⬇️ 🔥 சைதன்ய ஸ்பந்தம் என்ற உள்முக மாற்றம் நிகழ்ந்து, சுவாசம் இயல்பாகவே அஜபா ஜபமாக (Ajapā-japa) மாறி, உள்ளார்ந்த நிசப்தம் உயிருள்ள சிவ அதிர்வாக உணரப்படும் நாதானுசந்தான முதிர்ச்சி கூடுகிறது. ஒருமைப் பூர்ண தரிசனம் (Pūrṇa-Darśana): வேதம், ஆகமம், யோகம், தந்திரம், பக்தி, ஞானம் யாவும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; அவை அனைத்தும் ஒரே பரசிவ சித்தத்தின் பல்வேறு அதிர்வுகளே என்பதை உணர்வதால் தத்துவ அகந்தைகளும், கோட்பாட்டுப் பிடிவாதங்களும் (Sectarian rigidity) முற்றிலுமாக மறைந்து, ஒருமை நோக்காகிய பூர்ண தரிசனம் (Pūrṇa-darśana) கைகூடுகிறது. கருணா சக்தி விழிப்பு (Karuṇā-Śakti Awakening): தனிப்பட்ட சித்தி, தனிப்பட்ட ஆனந்தம், தனிமைச் சமாதி என்ற குறுகிய எல்லைகளைக் கடந்து, "நான் அடையும் சிவானுபவம் உலகிற்கும் ஒளியாக வேண்டும்" என்ற உன்னத அருள் சங்கல்பம் பிறக்கிறது. இதனால் சேவை உணர்வும் (Sevā-bhāva), லோகசங்கிரக மனநிலையும் கூடி, சாதனை என்பது அருள் பரப்பும் மகா கருணா சக்தி விழிப்பாக மாறுகிறது. தேவ சைதன்யப் பரிணாமம் (Deva-Caitanya-Pariṇāma): யோகத்தின் இறுதி இலக்கு தற்காலிகச் சித்திகளோ அல்லது தற்காலிக உணர்ச்சிப் பரவசங்களோ (Emotional ecstasy) அல்ல; அது முழுமையாகத் தெய்வீகச் சித்தமாகப் (Divinized consciousness) பரிணமிப்பதே என்பதைச் சாதகன் உணர்கிறான். இதனால் "நான் சாதகன்" என்ற நுண்ணிய அகங்கார அடையாளங்களும் கரைந்து, சிவசித்தம் இயல்பாக வெளிப்படும் தேவ சைதன்யப் பரிணாமம் நிலைபெறுகிறது. இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தனிப்பட்ட மோக்ஷ நாடலிலிருந்து லோகசங்கிரக அருள் சாதனைக்கும், இயந்திரத்தனமான மந்திர ஜபங்களிலிருந்து நாத ஸ்பந்த அநுபூதிக்கும் உயர்த்தி, அவனது சித்தத்தை உலக உயிர்களின் துயர் துடைக்கும் பரசிவ அருள் பிரவாகமாக மாற்றி அமைக்கிறது. சிவஞானம் என்பது நான் மட்டும் அடைய வேண்டிய அனுபவமன்று, அது பரசிவ அருள் உலகில் பிரவகிக்க என்னை ஒரு தூய கருவியாக மாற்றும் சித்தப் பரிணாமமே என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான். சிவமே நால்வர்! சிவமே நாலு திசை! சிவமே நான் பெற்றது எல்லாம் பெறுகென்றருளும் நாதப் பேரொளி!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 69
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அறுபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (69) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் நான்காவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், மந்திர சக்தி எவ்வாறு குருபரம்பரை வழியாக அகத்தே (Inwardly) உயிர்ப்பெற்று, சாதகனை இந்திரிய நிக்ரஹம் (Indriya-nigraha), சோம அமுத உணர்வு (Soma-consciousness), ருத்ரப் பரிணாமம் (Rudra-pariṇāma), தவ அக்னி (Tapas-agni), அசைவற்ற சமாதி போன்ற பல்வேறு சிவயோக பரிணாம நிலைகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது என்பதை மாலாங்கன், இந்திரன், சோமன், உருத்திரன், காலாங்கி, கஞ்சமலையன் போன்ற யோக–தந்திர மூலவடிவங்கள் (Archetypes) வழியாக வெளிப்படுத்தினார்.
அங்கு அவர் மந்திரம் என்பது வெறும் ஒலி அல்ல, அது உயிரைச் சிவசித்தமாக மாற்றும் மந்திர சக்தி (Mantra-śakti) என்றும்; குருபரம்பரை என்பது மனிதர்களின் பட்டியல் அல்ல, அது தூய உணர்வுப் பரிணாம ஓட்டம் (Consciousness evolution stream) என்றும் நிறுவினார்.
அந்த உள்முக மந்திர யோக உருமாற்றப் (Inward mantra-yoga transformation) பரிணாமக் கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் விசாலமான சிவஞான பரிமாணத்திற்கு உயர்த்துகிறார்.
இங்கு அவர், நந்தி அருள் பெற்ற சனகாதி நால்வர் தங்களின் அநுபூதியைத் (Realization) தனிப்பட்ட சமாதிக்குள் மறைத்து வைத்தவர்கள் அல்லர் என்றும்; அவர்கள் நாலு திசைகளிலும் நாத ஞான (Nāda-jñāna) ஓட்டங்களாகப் பரப்பி, தாம் அடைந்த பரசிவ அனுபவத்தை உலக உயிர்கள் அனைத்தும் பெற வேண்டும் என்ற மகா கருணா சங்கல்பத்துடன் (Karuṇā-saṅkalpa) செயல்பட்ட தேவரூப நாதர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறார்.
முந்தைய பாடல் “மந்திரம் சாதகனை அகத்தே (Inwardly) மாற்றுகிறது” என்ற சிவயோக இரகசியத்தை வலியுறுத்தினால், இந்த மந்திரம் “அந்த அநுபூதி (Realization) உலகளாவிய அருள்–ஞானப் பரவலாக (Universal compassionate transmission) மாறுகிறது” என்ற இன்னும் உயர்ந்த சிவாகம–தந்திர–லோகசங்கிரகத் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனால் இந்தப் பாடல், தனிப்பட்ட யோக பரிணாமத்திலிருந்து பரசிவ அருள் உலகினில் பிரவகிக்கும் தெய்வீக குரு-சித்த நிலைக்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் உன்னதத் தந்திர அறிமுகமாக அமைகிறது.
அகிலமண்டல அருள் பிரவாகத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
நால்வரு நாலு திசைக்கொன்று நாதர்க
ணால்வரு நானா விதப்பொருள் கைக்கொண்டு
நால்வரு நான்பெற்ற தெல்லாம் பெறுகென
நால்வருந் தேவராய் நாதரா னார்களே. (69)
சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)
நால்வரும் நாலு திசைக்கு ஒன்று நாதர்கள்,
நால்வரும் நானா விதப் பொருள் கைக் கொண்டு,
நால்வரும் நான் பெற்றது எல்லாம் பெறுக என,
நால்வரும் தேவராய் நாதர் ஆனார்களே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பரசிவ அருள் ---> நந்திநாத பரம்பரை ---> சனகாதி ஞான ஓட்டம் ---> திசைமுக சிவஞானப் பரவல் ---> பன்முக தத்துவ வெளிப்பாடு ---> லோகசங்கிரக அருள் ---> தேவரூப நாத நிலை” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்து, பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது:
தூய உணர்வு நிலைகளின் பன்முகத்தன்மை (நால்வரும்):
இது இலக்கண ரீதியாக முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட “நந்திகள் நால்வர்” என்ற சனகாதி முனிவர்களையே சுட்டுகிறது. சனகர், சனந்தனர், சனாதனர், சனத்குமாரர் என்ற நான்கு நந்திநாத சிவயோக மாமுனிகளுமே இங்குக் குறிக்கப்படுகின்றனர்.
இவர்கள் வெறும் வரலாற்று முனிவர்கள் அல்லர்; ஞானம் (Jñāna), ஆனந்தம் (Ānanda), நித்திய சைதன்யம் (Nitya-caitanya), குமார தத்துவம் (Kumāra-tattva) என்ற நான்கு சிவசித்த வெளிப்பாடுகளாகவே அமைகின்றனர். பரசிவ ஞானம் ஒரே வடிவில் இல்லாது, பல்வேறு சித்த வெளிப்பாடுகளாகப் பரவுகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
திசைமுக உணர்வுப் பிரவாகம் (நாலு திசைக்கு ஒன்று நாதர்கள்):
“திசை” என்பது வெளிப்புறப் புவியியல் திசைகளை மட்டுமல்ல; சித்தத்தின் பரவல் தளங்களையும் (Planes of consciousness manifestation) குறிக்கும்.
ஆகம தந்திர மரபில், கிழக்கு என்பது ஞான உதயம் (Jñānodaya), தெற்கு என்பது கர்ம பரிசுத்தி, மேற்கு என்பது லய சமாதி நிலை, வடக்கு என்பது அமரத்துவ உயர்வு என்ற யோக–தந்திர அடையாளக் குறியீடுகளைக் கொண்டது. நந்திநாத சிவஞானம் உலகின் அனைத்து சித்த நிலைகளிலும் செயல்படும் நான்கு அநுபூதி ஓட்டங்களாகப் (Realization currents) பிரவகிக்கிறது.
இங்கு “நாதர்” என்பது நாத பிரம்மத்தில் (Nāda-Brahman) விழித்த சிவயோக சித்தர்கள்; மந்திரம் அவர்களிடம் ஒலியல்ல, அது பரசிவ ஸ்பந்தம் (Spanda) ஆகும். அநுபூதி என்பது திசைமுக அருள் கடத்தலாக மாறுகிறது (Realization becomes directional transmission) என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
அநுபூதி வழித் தத்துவப் பன்முகத்தன்மை (நானா விதப் பொருள் கைக் கொண்டு):
“நானா விதப் பொருள்” என்பது வேதம், ஆகமம், யோகம், தந்திரம், மந்திரம், ஞானம், நாதம், சக்தி, கலா, தத்துவம் என்ற பன்முக சிவஞானப் பரிமாணங்களைச் சுட்டுகிறது. “கைக் கொண்டு” என்பது வெற்றுப் புத்தக அறிவைத் தாங்குதல் அல்ல; அது அநுபூதிச் சித்தமாக உடலிற் பதித்துக் கொள்ளுதலாகும் (Embodied realization).
ஒரே பரசிவ உண்மை, தனது அநாதித் தன்மையைக் கைவிடாமல் பல்வேறு ஞான வடிவங்களாக வெளிப்படுகிறது (Unity expresses as multiplicity without losing its essential oneness) என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
லோகசங்கிரக அருள் சங்கல்பம் (நான் பெற்றது எல்லாம் பெறுக என):
இதுவே இப்பாடலின் மகா வாக்கிய ஆன்மாவாகும். திருமூலர் அநுபூதியைத் (Realization) தனிப்பட்ட மோக்ஷ அனுபவமாக மட்டும் சுருக்கிவிடவில்லை.
"நான் அடைந்த சிவானுபவம் அனைத்துயிர்களுக்கும் கிடைக்க வேண்டும்" என்ற மகா கருணா சங்கல்பத்தை (Karuṇā-saṅkalpa) வெளிப்படுத்துகிறார்.
சிவயோகத்தில் உயர்ந்த அநுபூதி என்பது தனிமனித விடுதலையிலோ, குகை மௌனத்திலோ (Cave mysticism) அல்லது தனிப்பட்ட சமாதியிலோ முடிந்துவிடுவதில்லை.
அது லோகசங்கிரகம் (Loka-saṅgraha), ஜீவோத்காரம், சிவஞானப் பரவல் மற்றும் சித்த உத்தாரணம் ஆக மாறுகிறது. உண்மை அநுபூதி இயல்பாகவே உலகளாவிய பேரருளாக மலர்கிறது (True realization naturally becomes compassionate universalization) என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
தேவரூப நாத நிலைப்பேறு (தேவராய் நாதர் ஆனார்களே):
இங்கு “தேவர்” என்பது புராணத் தேவர்கள் அல்லர்; அவர்கள் தெய்வீகச் சித்தத்தில் நிலைபெற்ற பரிசுத்த சுத்தசிவ சைதன்ய வடிவங்கள் (Deified consciousness-beings). “நாதர்” என்போர் நாத தத்துவத்தில் விழித்து, சிவஸ்பந்தமாகவே வாழ்ந்து, மந்திரமய சித்த ஓட்டமாக மாறியவர்கள்.
நந்தி அருள், சனகாதி ஞானம், திசைமுகப் பரவல், பன்முகத் தத்துவ வெளிப்பாடு, லோகசங்கிரக அருள் ஆகிய யாவும் இறுதியில் “தேவராய் நாதர்” என்ற தெய்வீகச் சிவசித்த நிலைக்குக் கொண்டு சேர்க்கின்றன என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “சிவஞானம் தனிப்பட்ட மோக்ஷத்தில் முடிவதில்லை; அது பரசிவ அருள் ஓட்டமாக உலகில் பிரவகிக்க வேண்டும்” என்ற ஆகம–தந்திர–யோக அக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது:
பரிமாண உணர்வு விஸ்தரிப்பு:
சனகாதி நால்வர் என்பது நான்கு முனிவர்கள் மட்டுமல்லர்; அவர்கள் விவேகம், ஆனந்தம், காலங்கடந்த உணர்வு போன்ற நான்கு அநுபூதிச் செயல்பாடுகளும் (Realization-functions), நான்கு சிவசித்த வெளிப்பாடுகளுமாவர். பரசிவம் ஒரே அனுபவமாக இல்லாது, பல்வேறு உள்முக விழிப்பு ஓட்டங்களாகப் (Inward awakening streams) பரிணமிக்கிறது. அநுபூதி என்பது பன்முக உணர்வு விஸ்தரிப்பாகும் (Realization is multidimensional consciousness expansion).
தெய்வீகச் சித்தப் பரிணாமம்:
"தேவராய் நாதர்" என்பது யோகத்தின் இறுதி நிலை மனிதத் தன்மைகளைக் கடந்து (Transcend), உன்னதத் தெய்வீக உணர்வு நிலையாக (Divinized awareness / Perfected consciousness becomes divinized awareness) உருமாறுவதைக் குறிக்கும். குருபரம்பரை என்பது பெயர்களின் வரிசையன்று; அது பரசிவ சித்தத்தின் அதிர்வெண் கடத்தல் ஆகும்:
🔥 ஆனந்த சித்தத்திலிருந்து தெய்வீக உணர்விற்குச் செல்லும்
சிவாகம–சிவயோகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔥
🌺 நந்தி
(**ஆனந்த சித்தம்**)
⬇️
🕉️ சனகாதிகள்
(**அநுபூதி ஓட்டம்**)
⬇️
🔱 நாதர்
(**நாத விழிப்பு**)
⬇️
📖 நானா பொருள்
(**ஞான வெளிப்பாடு**)
⬇️
✨ தேவர்
(**தெய்வீக உணர்வு**)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை அகத்தே (Inwardly) உணரும்போது, சாதகனின் சாதனையில் 'தனிப்பட்ட முக்தி நாடல்' என்ற குறுகிய எண்ணம் மாறி, பரசிவ அருள் ஓட்டத்தில் இணைந்த மகா சிவஞானச் சித்தப் பரிணாமம் விழிப்படைகிறது:
விசால சித்த விழிப்பு (Expanded Spiritual Cognition): சிவஞானம் என்பது ஒரே வார்ப்பில் அமைந்த உள்முக அனுபவம் அன்று, அது பல்வேறு அநுபூதி ஓட்டங்களாக (Multiple realization streams) மலர்கிறது என்பதை உணர்வதால் ஆன்மீகப் பதற்றங்களும், "என் தியான அனுபவம் சரியா?" என்ற பாதுகாப்பற்ற தன்மைகளும் (Insecurity) விலகுகின்றன. பிற சாதகர்களின் அகப் பாதையை மதிக்கும் சமதரிசனம் (Sama-darśana) கூடி, அகலப் பார்வையும் விசால சித்தமும் மலர்கின்றன.
நாதானுசந்தான முதிர்ச்சி (Nāda-Anusandhāna):
மந்திர ஜபம் என்பது வெறும் இயந்திரத்தனமான உச்சரிப்பாக இல்லாமல், நாத அநுபூதியாக அகத்தே விழிக்கத் தொடங்குகிறது. இதனால்:
🕉️ மந்திரம்
⬇️
✨ சூட்சும அதிர்வு
⬇️
🌬️ பிராண ஒத்திசைவு
⬇️
🔥 சைதன்ய ஸ்பந்தம்
என்ற உள்முக மாற்றம் நிகழ்ந்து, சுவாசம் இயல்பாகவே அஜபா ஜபமாக (Ajapā-japa) மாறி, உள்ளார்ந்த நிசப்தம் உயிருள்ள சிவ அதிர்வாக உணரப்படும் நாதானுசந்தான முதிர்ச்சி கூடுகிறது.
ஒருமைப் பூர்ண தரிசனம் (Pūrṇa-Darśana):
வேதம், ஆகமம், யோகம், தந்திரம், பக்தி, ஞானம் யாவும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; அவை அனைத்தும் ஒரே பரசிவ சித்தத்தின் பல்வேறு அதிர்வுகளே என்பதை உணர்வதால் தத்துவ அகந்தைகளும், கோட்பாட்டுப் பிடிவாதங்களும் (Sectarian rigidity) முற்றிலுமாக மறைந்து, ஒருமை நோக்காகிய பூர்ண தரிசனம் (Pūrṇa-darśana) கைகூடுகிறது.
கருணா சக்தி விழிப்பு (Karuṇā-Śakti Awakening):
தனிப்பட்ட சித்தி, தனிப்பட்ட ஆனந்தம், தனிமைச் சமாதி என்ற குறுகிய எல்லைகளைக் கடந்து, "நான் அடையும் சிவானுபவம் உலகிற்கும் ஒளியாக வேண்டும்" என்ற உன்னத அருள் சங்கல்பம் பிறக்கிறது. இதனால் சேவை உணர்வும் (Sevā-bhāva), லோகசங்கிரக மனநிலையும் கூடி, சாதனை என்பது அருள் பரப்பும் மகா கருணா சக்தி விழிப்பாக மாறுகிறது.
தேவ சைதன்யப் பரிணாமம் (Deva-Caitanya-Pariṇāma): யோகத்தின் இறுதி இலக்கு தற்காலிகச் சித்திகளோ அல்லது தற்காலிக உணர்ச்சிப் பரவசங்களோ (Emotional ecstasy) அல்ல; அது முழுமையாகத் தெய்வீகச் சித்தமாகப் (Divinized consciousness) பரிணமிப்பதே என்பதைச் சாதகன் உணர்கிறான். இதனால் "நான் சாதகன்" என்ற நுண்ணிய அகங்கார அடையாளங்களும் கரைந்து, சிவசித்தம் இயல்பாக வெளிப்படும் தேவ சைதன்யப் பரிணாமம் நிலைபெறுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தனிப்பட்ட மோக்ஷ நாடலிலிருந்து லோகசங்கிரக அருள் சாதனைக்கும், இயந்திரத்தனமான மந்திர ஜபங்களிலிருந்து நாத ஸ்பந்த அநுபூதிக்கும் உயர்த்தி, அவனது சித்தத்தை உலக உயிர்களின் துயர் துடைக்கும் பரசிவ அருள் பிரவாகமாக மாற்றி அமைக்கிறது. சிவஞானம் என்பது நான் மட்டும் அடைய வேண்டிய அனுபவமன்று, அது பரசிவ அருள் உலகில் பிரவகிக்க என்னை ஒரு தூய கருவியாக மாற்றும் சித்தப் பரிணாமமே என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே நால்வர்! சிவமே நாலு திசை! சிவமே நான் பெற்றது எல்லாம் பெறுகென்றருளும் நாதப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.