முரட்டுத் தவங்களைக் கடந்து அக்னி-சோம சமநிலை வழிச் சாந்த சித்த சமாதி கூடும் சிவாகம யோக ரகசியம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 71
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்தோராவது படிக்கட்டில் (71) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் ஆறாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும். திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், பரமசிவனின் அருள்மழை (Anugraha-pravāha) எவ்வாறு உள்முகமாக (Inwardly) இறங்கி, இயம-சித்த பரிசுத்தி, சாந்த சித்தம் (Śānta-citta), அக்னி-சோம சமநிலை, பிராண சம்யம் (Prāṇa-sāmya) ஆகியவற்றின் மூலம் சாதகனைச் சமாதி ஒடுக்கத்திற்கும் (Samādhi absorption) சிவஞான அநுபூதிக்கும் (Realization) தயார்படுத்துகிறது என்பதை விளக்கினார். அங்கு அவர் இயமம் என்பது வெறும் வெளிப்புற ஒழுக்க நெறி (Moral code) மட்டுமல்ல, அது சித்த-பிராண சுத்திகரண முறை என்றும்; சக்திநிபாதத்திற்குத் (Śaktipāta) தகுதி தரும் உள்முக ஒழுக்கம் (Inward discipline) என்றும் நிறுவினார். மேலும், சனகாதி நால்வர் சமாதியில் அழுந்தியவர்கள் என்றும், அருள் அலைகளை ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுந்த ஆன்மீகப் பாத்திரங்கள் (Receptacles) என்றும், பரமசிவ அருள் கடத்தலைப் (Grace-transmission) பெற்ற சிவயோக நாதர்கள் என்ற நிலைமையிலும் காட்டப்பட்டனர். அதாவது, “சித்த சாந்தி மற்றும் யம-பரிசுத்தி இல்லாமல் உயர்ந்த சிவயோகம் நிலைபெறாது” என்ற யோக-ஆகம உண்மையை முந்தைய பாடல் அஸ்திவாரமாக நிறுவியது. அந்த “அருள் இறங்கத் தகுந்த சித்த தயாரிப்பு” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் உயர்ந்த அதீத தத்துவ (Metaphysical) மற்றும் சிவஞான பரிமாணத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறார். இங்கு அவர், பரமசிவன் மொழிந்த உபதேசம் என்பது வெறும் சமுதாய ஒழுக்க நெறியோ அல்லது எளிய யோக முறையோ அல்ல, அது ஜன்ம–மரணச் சுழற்சியைத் தாண்டிய ஆதிஜோதி பரசிவ அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தும் உபதேச சக்தி (Upadeśa-Śakti) என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாகக் காட்டுகிறார். முந்தைய பாடல் “சித்தம் அருளை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக வேண்டும்” என்ற சிவயோக அடித்தளத்தை வலியுறுத்தினால், இந்த மந்திரம் “அந்த அருளின் இறுதி இலக்கு பரசிவ ஆதிஜோதி அநுபூதியே (Realization)” என்ற பரமார்த்த சைவ-ஆகம உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் இந்தப் பாடல், இயம-சித்த சுத்தியில் தொடங்கிய சிவயோகப் பயணத்தை, ஜன்ம–மரண அதீத சித்-ஜோதி (Cid-jyoti) அனுபவத்திற்கு உயர்த்தும் உன்னதக் குருபாரம்பரிய உபதேசத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்தப் பிராணப் பெருக்கையும் சித்தச் சுத்தியையும் அருளும் மகா மந்திரம் இதோ:
சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவமும் பதவுரையும்)
எழுந்து நீர் பெய்யினும் எட்டுத் திசையும், செழும் தண் இயமங்கள் செய்மின் என்று அண்ணல், கொழும் தண் பவளக் குளிர் சடையோடே, அழுந்திய நால்வர்க்கு அருள் புரிந்தானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பரமசிவ அருள் பிரவாகம் --> அஷ்டதிக் பரவல் --> இயம–சித்த சுத்தி உபதேசம் --> சாந்த சித்த நிலை --> சமாதி அவேசம் --> அருள் தீட்சை” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்து, பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது: அனுக்ரஹ அமிர்த வர்ஷணம் (எழுந்து நீர் பெய்யினும்): வெளிப்படையாக இது மேகம் எழுந்து மழை பொழிவதைப் போலத் தோன்றினாலும், யோக–ஆகம தர்க்கத்தில் “நீர்” என்பது பரமசிவ அனுக்ரஹம் (Anugraha), அமுதப் பிரவாகம் (Amṛta-pravāha), சக்தி ஓட்டம் (Śakti-flow) மற்றும் சிவஞானப் பிரசாதத்தைக் குறிக்கும். “பெய்தல்” என்பது மேலிருந்து கீழ் நோக்கிய அருளிறக்கம், அதாவது சக்திநிபாதப் பாதம் (Śaktipāta descent) ஆகும். பரமசிவ அருள் உள்முகமாக மழைபோல் இறங்கும்போதுதான் சிவயோகப் பரிணாமம் உண்மையாக ஆரம்பமாகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும். அஷ்டதிக் சித்த வியாபகம் (எட்டுத் திசையும்): இது வெறும் புவியியல் சார்ந்த எட்டுத் திசைகளை மட்டும் குறிப்பதன்று; அது சாதகனின் முழுமையான சித்தப் பரப்பு (Total field of consciousness) மற்றும் அஷ்டதிக் சித்தவியாபகத்தை (Aṣṭa-dik-vyāpti) குறிக்கும். பரமசிவ அருளானது சாதகனின் அனைத்து உணர்வுத் தளங்களிலும் (Consciousness fields) ஏககாலத்தில் பரவி ஊடுருவுகிறது என்பது இதன் தர்க்க விரிவாக்கமாகும். யோக விஞ்ஞான இயம அச்சு (செழும் தண் இயமங்கள் செய்மின் என்று): இது இப்பாடலின் மைய யோக–ஆகம உபதேசமாகும். “இயமங்கள்” என்பது உலகியல் ஒழுக்க விதிகள் அல்ல. பதஞ்சலி யோக சூத்திரத்தில் பயின்று வரும் அஹிம்ஸா (Ahiṃsā), சத்யம் (Satya), அஸ்தேயம் (Asteya), பிரம்மச்சரியம் (Brahmacarya), அபரிக்ரஹம் (Aparigraha) ஆகிய இயமங்களின் உள்முகத் தந்திர வடிவமே இங்குக் குறிக்கப்படுகிறது. திருமூலர் இதனைச் சித்த சாந்தி, இந்திரிய நிக்ரஹம் (Indriya-nigraha), பிராண பரிசுத்தி (Prāṇa-śuddhi), மனோநிக்ரஹம் மற்றும் வாசனை சுத்திகரணம் என்ற சிவயோக உள் ஒழுங்காக விரிவுபடுத்துகிறார். “தண்” என்பது மிக நுண்ணிய யோகச் சொல்; அது குளிர்ச்சி, சாந்தம், சோம தத்துவம் மற்றும் சாந்த சித்தத்தைக் (Śānta-citta) குறிக்கும். சிவயோகத்தின் அடித்தளம் முரட்டுத்தனமான தவமன்று, அது சாந்த சித்தத்தில் நிலைபெற்ற பிராண சுத்தியே ஆகும். “செழும்” என்பது ஆன்மீகச் செழுமை தரும் வளமையைக் (Spiritually fertile) குறிக்கும். இயம-சித்த பரிசுத்தி இல்லாமல் உயர்ந்த சிவயோக நிலை சாத்தியமில்லை என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும். நாதப் பிரம்ம குரு மூலாதாரம் (அண்ணல்): இங்கு அண்ணல் என்பது பராபரப் பரமசிவன், பிரபஞ்சத்தின் ஆதிகுரு (Ādi-guru) மற்றும் நாத பிரம்ம மூலச் சித்தத்தைக் குறிக்கும். இயம நெறிகள் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட சமூகச் சட்டங்கள் அல்ல, அவை பரமசிவ சித்தத்தின் அநாதி ஒழுங்குமுறைத் தத்துவங்கள் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும். அக்னி-சோம பிராண சமயோகம் (கொழும் தண் பவளக் குளிர்சடையோடே): இது மிக உயர்ந்த யோக–தந்திரக் குறியீடாகும் (Symbolism). “பவளம்” என்பது செந்நிற ஞான அக்னி (Jñānāgni), குண்டலினி தேஜஸ் (Kuṇḍalinī tejas) மற்றும் சிவசக்திப் பிரகாசத்தைக் குறிக்கும். “தண்” என்பது சோம தத்துவம் (Soma-tattva), குளிர்விக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வு (Cooling consciousness) மற்றும் அமிர்தத் தாரையாகும் (Amṛta flow). இதன் மூலம் அக்னியும் சோமமும் சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட சிவசித்தம் (Agni-Soma balance) வெளியாகிறது. “குளிர்சடை” என்பது சஹஸ்ரார ஓட்டம் (Sahasrāra-flow), சிதாகாச நிலைப்பாடு (Cid-ākāśa stabilization) மற்றும் உள்முகமாகக் குளிர்விக்கப்பட்ட குண்டலினி எழுச்சியைக் குறிக்கும். உண்மையான சிவயோகத்தில் தீவிர சக்தி விழிப்பும் சாந்த சித்தமும் உன்னத ஒருமையில் இணைகின்றன என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும். சிதாகாச சமாதியில் ஆழ்ந்திருத்தல் (அழுந்திய நால்வர்க்கு): “அழுந்துதல்” என்பது உள்முக ஒடுக்கம் (Inward absorption), நிர்விகல்ப சமாதித் திளைப்பு (Samādhi immersion) மற்றும் சிதாகாசப் பிரவேசம் (Cid-ākāśa entry) ஆகும். இங்குச் சனகாதி நால்வர் வெறும் தத்துவ ஞானிகள் அல்லர், அவர்கள் உள்முகச் சமாதி நிலைபெற்ற சுத்த யோகிகள் (Inward samādhi-established beings). யம-சித்த சுத்தி இறுதியாகச் சமாதி ஒடுக்கத்திற்கே வழிவகுக்கிறது என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும். சக்திநிபாத அனுக்ரஹ தீட்சை (அருள் புரிந்தானே): இங்கு அருள் என்பது ஈசனின் அனுக்ரஹ சக்தி (Anugraha-śakti), குருக்ருபா (Grace-transmission) மற்றும் சக்திநிபாத தீட்சை (Śaktipāta-dīkṣā) ஆகும். சிவயோக அநுபூதி (Realization) என்பது தனிமனித அகங்கார முயற்சியால் மட்டும் விளைவதன்று, அது பரமசிவ அருள் இறங்கும்போது மட்டுமே சமாதி நிலையாய் விழிப்படைகிறது என்பது இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும் (Metaphysical conclusion). ⚖️ இயமம் ⬇️ 🕊️ சாந்த சித்தம் ⬇️ 🔥🌙 அக்னி–சோம சமநிலை ⬇️ 🧘 சமாதி ஒடுக்கம் ⬇️ ✨ அருள் ஆவேசம் ⬇️ 🔱 சிவஞான அநுபூதி ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 🌺 ஒழுக்கத்திலிருந்து சாந்தத்திற்கும், சாந்தத்திலிருந்து அருளிறக்க சிவஞான அநுபூதிக்கும் நிகழும் சிவயோக அகப் பரிணாமப் பாதை 🌺
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “உயர்ந்த சமாதி நிலை என்பது இயம-சித்த சுத்தி மற்றும் பரமசிவ அருளிறக்கம் இல்லாமல் நிலைபெறாது” என்ற ஆகம–தந்திர–யோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. சிவயோகத்தின் உண்மையான ஆரம்பம் சித்த பரிசுத்தியிலும், அருள் அலைகளை ஏற்கும் உள்முக ஏற்புத்திறனிலும் (Inward receptivity) மட்டுமே உள்ளது என்பதை இது சுட்டுகிறது: அனுக்ரஹ சக்திநிபாத இரகசியம்: “எழுந்து நீர் பெய்யினும்” என்பதில் நீர் என்பது சாதாரண மழையன்று, அது அனுக்ரஹப் பிரவாகம் (Anugraha-pravāha), சக்தி ஓட்டம் (Śakti-flow), அமிர்தத் தாரை (Amṛta-dhārā) மற்றும் சிவஞான அருளாகும். சிவயோக அநுபூதி என்பது வெறும் சுய முயற்சியால் வருவதன்று; அது பரமசிவ அருள் உள்முகமாக இறங்கும் போது மட்டுமே முதிர்ச்சியடைகிறது. (Yoga matures through grace-descent, not effort alone). சித்தவியாபக உருமாற்றம்: “எட்டுத் திசையும்” என்பது அஷ்டதிக் உணர்வு விஸ்தரிப்பு (Aṣṭa-dik consciousness expansion) மற்றும் ஒட்டுமொத்தச் சித்தப் பரப்பாகும். அருளானது ஏதோ ஒரு புள்ளியில் மட்டும் வேலை செய்யாமல், சாதகனின் ஒட்டுமொத்தச் சித்த அமைப்பையும் முழுமையாக ஊடுருவி உருமாற்றுகிறது. (Śakti transforms the total consciousness field). யோக நெறி விஞ்ஞானம்: “இயமங்கள்” என்பது வெற்று மதக் கட்டளைகள் ஒழுக்க விதிகள் அல்ல; அது சித்த பரிசுத்தி முறை (Citta-śuddhi process), பிராண ஒத்திசைவு (Prāṇic alignment), இந்திரிய நிக்ரஹம், வாசனை ஒழுங்குமுறை (Vāsanā regulation) மற்றும் சக்தித் தேக்க ஒழுக்கமாகும் (Śakti containment discipline). “தண்” என்பது சாந்த சித்தம் (Śānta-citta), சோம தத்துவம் (Soma-principle) மற்றும் குளிர்விக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வாகும். குண்டலினி விழிப்படைவதற்கு முன்னரே சித்தம் முழுமையாகச் சாந்தப்பட வேண்டும்; தீவிர தவத்திற்கு முன்னர் சாந்த பாவம் இன்றியமையாதது. (Without inner cooling and discipline, higher śakti cannot stabilize). ஆதிகுரு தத்துவப் பொருத்தம்: “அண்ணல்” என்பது பரமசிவச் சித்தத்தின் இயல்பான பேரண்ட ஒழுங்குமுறையைக் குறிக்கும். யம-நியமங்கள் என்பவை மனிதர்கள் இயற்றிய தற்காலிகச் சட்டங்கள் அல்ல, அவை ஆதிகுருவின் நாத பிரம்ம விழிப்புணர்வு வடிவங்களாகும். (True discipline is alignment with Śiva-consciousness). அக்னி-சோம சமரச யோகம்: “பவளக் குளிர்சடை” காட்டும் தந்திர இரகசியம், சிவயோகத்தில் அக்னியும் சோமமும் கச்சிதமாகச் சமநிலைப்பட வேண்டும் என்பதாகும். அங்கு அதீத உஷ்ணமோ (Excessive heat) அல்லது மந்தமான சோம்பேறித்தனமோ (Dull passivity) இருக்கக் கூடாது; அது சமநிலைப்பட்ட விழிப்புணர்வு நிலை (Balanced awakened awareness) ஆகும். (Perfected yoga is the union of agni and soma). சஹஸ்ரார ஜோதி நிலைப்பாடு: “குளிர்சடை” என்பது குண்டலினிச் சக்தி சஹஸ்ராரத்தில் ஏறி அக்னியாக எரியாமல், குளிர்ச்சியான சாந்த ஜோதியாக (Stabilized sahasrāra-flow / Cid-ākāśa flow) நிலைபெறுவதைக் குறிக்கும். “அழுந்திய நால்வர்க்கு” என்பது தியான ஒடுக்கம் மற்றும் நிர்விகல்ப உள்முக நிமக்னத்தைக் குறிப்பதால், பேரருளானது இத்தகைய அசைவற்ற சமாதிச் சித்தத்தில் மட்டுமே நேரிடையாக இறங்குகிறது. (Grace descends into absorbed consciousness / Samādhi culminates in grace-revelation). 💧 நீர் (**அனுக்ரஹம்**) ⬇️ 🕉️ இயமங்கள் (**பிராண சுத்தி**) ⬇️ 🌙 தண் (**சோம சாந்தி**) ⬇️ 🔥 பவளம் (**குண்டலினி தேஜஸ்**) ⬇️ 🧘 அழுந்துதல் (**நிர்விகல்ப சமாதி**) ⬇️ ✨ அருள் (**சக்திநிபாதம்**) ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 🌺 அனுக்ரஹத்திலிருந்து பிராண சுத்திக்கும், பிராண சுத்தியிலிருந்து குண்டலினி தேஜஸுக்கும், அங்கிருந்து நிர்விகல்ப சமாதி வழி அருள் சக்திநிபாதத்திற்கும் செல்லும் சிவயோக–தந்திர அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் 'வெளிப்புற முரட்டு ஆன்மீக முயற்சிகள்' என்ற நிலை மாறி, அருள் ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுந்த 'சித்த–பிராண பரிசுத்தி' என்னும் உன்னத உள்முக உருமாற்றம் (Inward transformation) நிகழ்கிறது. சாதகன் அதுவரைProgress என்று நினைத்திருந்த அதிக ஜப எண்ணிக்கை, முரட்டுத் தவம், சடங்குப் பெருக்கம் மற்றும் பலவந்த மனக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் போலித் தன்மை விளங்கி, “சிவயோகத்தின் உண்மையான ஆரம்பம் சக்தி எழுச்சியில் அல்ல, அது சித்த சாந்தியிலேயே உள்ளது” என்ற பேரொளி பிறக்கிறது: அனுக்ரஹ விழிப்பு (Anugraha-Awareness): அநுபூதி என்பது தன்முனைப்பு முயற்சியின் பலன் மட்டும் அன்று, அது அருளின் கொடை என்பதை அறிவதால் ஆன்மீகத் தற்பெருமை (Spiritual arrogance) முற்றிலும் கரைகிறது. சரணாகதியும் (Surrender), குருவருளை ஏற்கும் உள்முகத் திறப்பும் ஆழமடைகின்றன. சித்த-வியாபக அவதானம் (Expanded Awareness-Field): தியான நேரத்தைத் தாண்டி, அன்றாட வாழ்வின் ஒட்டுமொத்தச் சித்த இயக்கத்தையுமே யோகப் புலமாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான். இதனால் இந்திரிய விருத்திகளும், மனச் சலனங்களும் பிராண இயக்கங்களும் விழிப்புணர்வுக்குள் வர, சாக்கிர, சொப்பன, சுழுத்தி மற்றும் கர்மங்கள் அனைத்திலும் இடைவிடாத உள்முகக் கவனிப்பு (Mindfulness / Awareness continuity) கூடுகிறது. தூய சித்த சுத்தி அநுபூதி (Citta-Śuddhi): இயமங்களை வெறும் ஒழுக்க விதிகளாகப் பார்க்காமல், சித்த-பிராண அமைப்பை அருள் தாங்குவதற்கேற்ப மாற்றும் உன்னத யோக அறிவியல் என்று சாதகன் உணர்கிறான். இதனால் அஹிம்சை என்பது அகத்தின் மென்மையாகவும் (Inward softness), சத்யம் என்பது உளவியல் வெளிப்படைத்தன்மையாகவும் (Psychological transparency), பிரம்மச்சரியம் என்பது சக்தித் தேக்கமாகவும் (Śakti containment), அபரிக்ரஹம் என்பது வாசனைப் பாரமற்ற தன்மையாகவும் மாறிப் பிராண நிலைப்பாடும், மந்திரத்தின் ஆழமும் கூடுகின்றன. சோம-சித்த நிலைப்பாடு (Soma-Conscious Stabilization): நரம்பு மண்டலத்தைக் கெடுக்கும் பலவந்தக் குண்டலினி முயற்சிகளும், தீவிர உஷ்ணத் தற்காப்புகளும் ஒடுங்குகின்றன. சாந்த சித்தம் இல்லாமல் உயர்ந்த பேராற்றலைச் சித்தத்தில் நிலைநிறுத்த முடியாது என்பதை உணர்வதால், உணர்ச்சிச் சமநிலையும் (Emotional balance), குளிர்விக்கப்பட்ட அக விழிப்புணர்வும் (Inward coolness) நிலைபெறுகின்றன. அக்னி-சோம சமயோக ஒருங்கிணைப்பு (Agni–Soma Integration): குண்டலினி விழிப்பு என்னும் தியான நெருப்பும், சாந்த நிலைப்பாடு என்னும் சோம அமுதமும் சாதனையில் சமமாக இணைகின்றன. சக்தி ஏற்றத்தாழ்வுகள் (Energy imbalance) நீங்கிப் பிராண ஒத்திசைவு கூடுவதால், சூட்சுமமான பேரின்பமும் (Subtle bliss) தரைதட்டாத அக விழிப்புணர்வும் (Grounded awareness) ஒரே புள்ளியில் இணைகின்றன. சமாதி அவசான ஒடுக்கம் (Samādhi Absorption Tendency): தியானத்தை வற்புறுத்திச் செய்யும் கவனக் குவியலாகச் செய்யாமல் (No effortful concentration), சாந்த சித்தத்தில் தன்னிச்சையாக நிகழும் அக ஒடுக்கமாகச் சாதகன் அநுபூதி கொள்கிறான். இதனால் தியானம் ஆழமடைந்து, சுவாசம் இயல்பாகவே நுண்மையாகி மௌனம் உயிருள்ள சிவ அதிர்வாக மாறுகிறது. அனுக்ரஹ சமர்ப்பணக் கரைசல் (Grace-Oriented Surrender): "நான் சாதித்தேன்", "நான் முன்னேறுகிறேன்" என்ற கர்த்த பாவ ஆன்மீகத் தன்முனைப்பு (Doership) வேரோடு சாய்கிறது. அநுபூதி என்பது பரமசிவ அருளின் வெளிப்பாடே என்பதை உணர்வதால், எல்லையற்ற ஆன்மீகத் தாழ்மையும் (Humility), பேரொளி நன்றியறிதலும் கூடி அகங்காரம் முழுமையாகக் கரைகிறது. இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெளிப்புறத் தவங்களிலிருந்து சித்த-பிராண பரிசுத்திக்கும், பலவந்தப் பயிற்சிகளிலிருந்து சாந்த சித்த நிலைப்பாட்டிற்கும் உயர்த்தி, அவனது சாதனையை முழுமையான உணர்வுப் பரிணாமமாக மாற்றியமைக்கிறது. சிவயோகம் என்பது சக்தியை வலுக்கட்டாயமாக எழுப்புவது அல்ல; அது பரமசிவ அருள் நேரிடையாக இறங்குவதற்கேற்பத் தன்னைச் சாந்த சித்தமாகப் பரிசுத்தப்படுத்திக் கொள்ளும் மகா தந்திரக் கலையே என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான். சிவமே நீர்! சிவமே இயமங்கள்! சிவமே அக்னி-சோமமாய் சடையில் அழுந்தும் பரமசிவப் பேரொளி!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 71
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்தோராவது படிக்கட்டில் (71) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் ஆறாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், பரமசிவனின் அருள்மழை (Anugraha-pravāha) எவ்வாறு உள்முகமாக (Inwardly) இறங்கி, இயம-சித்த பரிசுத்தி, சாந்த சித்தம் (Śānta-citta), அக்னி-சோம சமநிலை, பிராண சம்யம் (Prāṇa-sāmya) ஆகியவற்றின் மூலம் சாதகனைச் சமாதி ஒடுக்கத்திற்கும் (Samādhi absorption) சிவஞான அநுபூதிக்கும் (Realization) தயார்படுத்துகிறது என்பதை விளக்கினார்.
அங்கு அவர் இயமம் என்பது வெறும் வெளிப்புற ஒழுக்க நெறி (Moral code) மட்டுமல்ல, அது சித்த-பிராண சுத்திகரண முறை என்றும்; சக்திநிபாதத்திற்குத் (Śaktipāta) தகுதி தரும் உள்முக ஒழுக்கம் (Inward discipline) என்றும் நிறுவினார்.
மேலும், சனகாதி நால்வர் சமாதியில் அழுந்தியவர்கள் என்றும், அருள் அலைகளை ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுந்த ஆன்மீகப் பாத்திரங்கள் (Receptacles) என்றும், பரமசிவ அருள் கடத்தலைப் (Grace-transmission) பெற்ற சிவயோக நாதர்கள் என்ற நிலைமையிலும் காட்டப்பட்டனர்.
அதாவது, “சித்த சாந்தி மற்றும் யம-பரிசுத்தி இல்லாமல் உயர்ந்த சிவயோகம் நிலைபெறாது” என்ற யோக-ஆகம உண்மையை முந்தைய பாடல் அஸ்திவாரமாக நிறுவியது.
அந்த “அருள் இறங்கத் தகுந்த சித்த தயாரிப்பு” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் உயர்ந்த அதீத தத்துவ (Metaphysical) மற்றும் சிவஞான பரிமாணத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறார்.
இங்கு அவர், பரமசிவன் மொழிந்த உபதேசம் என்பது வெறும் சமுதாய ஒழுக்க நெறியோ அல்லது எளிய யோக முறையோ அல்ல, அது ஜன்ம–மரணச் சுழற்சியைத் தாண்டிய ஆதிஜோதி பரசிவ அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தும் உபதேச சக்தி (Upadeśa-Śakti) என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாகக் காட்டுகிறார்.
முந்தைய பாடல் “சித்தம் அருளை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக வேண்டும்” என்ற சிவயோக அடித்தளத்தை வலியுறுத்தினால், இந்த மந்திரம் “அந்த அருளின் இறுதி இலக்கு பரசிவ ஆதிஜோதி அநுபூதியே (Realization)” என்ற பரமார்த்த சைவ-ஆகம உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனால் இந்தப் பாடல், இயம-சித்த சுத்தியில் தொடங்கிய சிவயோகப் பயணத்தை, ஜன்ம–மரண அதீத சித்-ஜோதி (Cid-jyoti) அனுபவத்திற்கு உயர்த்தும் உன்னதக் குருபாரம்பரிய உபதேசத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தப் பிராணப் பெருக்கையும் சித்தச் சுத்தியையும் அருளும் மகா மந்திரம் இதோ:
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
எழுந்துநீர் பெய்யினு மெட்டுத் திசையுஞ்
செழுந்தண் ணியமங்கள் செய்மினென் றண்ணல்
கொழுந்தண் பவளக் குளிர்சடை யோடே
யழுந்திய நால்வர்க் கருள்புரிந் தானே. (71)
சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவமும் பதவுரையும்)
எழுந்து நீர் பெய்யினும் எட்டுத் திசையும்,
செழும் தண் இயமங்கள் செய்மின் என்று அண்ணல்,
கொழும் தண் பவளக் குளிர் சடையோடே,
அழுந்திய நால்வர்க்கு அருள் புரிந்தானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பரமசிவ அருள் பிரவாகம் --> அஷ்டதிக் பரவல் --> இயம–சித்த சுத்தி உபதேசம் --> சாந்த சித்த நிலை --> சமாதி அவேசம் --> அருள் தீட்சை” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்து, பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது:
அனுக்ரஹ அமிர்த வர்ஷணம் (எழுந்து நீர் பெய்யினும்):
வெளிப்படையாக இது மேகம் எழுந்து மழை பொழிவதைப் போலத் தோன்றினாலும், யோக–ஆகம தர்க்கத்தில் “நீர்” என்பது பரமசிவ அனுக்ரஹம் (Anugraha), அமுதப் பிரவாகம் (Amṛta-pravāha), சக்தி ஓட்டம் (Śakti-flow) மற்றும் சிவஞானப் பிரசாதத்தைக் குறிக்கும். “பெய்தல்” என்பது மேலிருந்து கீழ் நோக்கிய அருளிறக்கம், அதாவது சக்திநிபாதப் பாதம் (Śaktipāta descent) ஆகும். பரமசிவ அருள் உள்முகமாக மழைபோல் இறங்கும்போதுதான் சிவயோகப் பரிணாமம் உண்மையாக ஆரம்பமாகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
அஷ்டதிக் சித்த வியாபகம் (எட்டுத் திசையும்):
இது வெறும் புவியியல் சார்ந்த எட்டுத் திசைகளை மட்டும் குறிப்பதன்று; அது சாதகனின் முழுமையான சித்தப் பரப்பு (Total field of consciousness) மற்றும் அஷ்டதிக் சித்தவியாபகத்தை (Aṣṭa-dik-vyāpti) குறிக்கும். பரமசிவ அருளானது சாதகனின் அனைத்து உணர்வுத் தளங்களிலும் (Consciousness fields) ஏககாலத்தில் பரவி ஊடுருவுகிறது என்பது இதன் தர்க்க விரிவாக்கமாகும்.
யோக விஞ்ஞான இயம அச்சு (செழும் தண் இயமங்கள் செய்மின் என்று):
இது இப்பாடலின் மைய யோக–ஆகம உபதேசமாகும். “இயமங்கள்” என்பது உலகியல் ஒழுக்க விதிகள் அல்ல. பதஞ்சலி யோக சூத்திரத்தில் பயின்று வரும் அஹிம்ஸா (Ahiṃsā), சத்யம் (Satya), அஸ்தேயம் (Asteya), பிரம்மச்சரியம் (Brahmacarya), அபரிக்ரஹம் (Aparigraha) ஆகிய இயமங்களின் உள்முகத் தந்திர வடிவமே இங்குக் குறிக்கப்படுகிறது.
திருமூலர் இதனைச் சித்த சாந்தி, இந்திரிய நிக்ரஹம் (Indriya-nigraha), பிராண பரிசுத்தி (Prāṇa-śuddhi), மனோநிக்ரஹம் மற்றும் வாசனை சுத்திகரணம் என்ற சிவயோக உள் ஒழுங்காக விரிவுபடுத்துகிறார். “தண்” என்பது மிக நுண்ணிய யோகச் சொல்; அது குளிர்ச்சி, சாந்தம், சோம தத்துவம் மற்றும் சாந்த சித்தத்தைக் (Śānta-citta) குறிக்கும்.
சிவயோகத்தின் அடித்தளம் முரட்டுத்தனமான தவமன்று, அது சாந்த சித்தத்தில் நிலைபெற்ற பிராண சுத்தியே ஆகும். “செழும்” என்பது ஆன்மீகச் செழுமை தரும் வளமையைக் (Spiritually fertile) குறிக்கும். இயம-சித்த பரிசுத்தி இல்லாமல் உயர்ந்த சிவயோக நிலை சாத்தியமில்லை என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
நாதப் பிரம்ம குரு மூலாதாரம் (அண்ணல்):
இங்கு அண்ணல் என்பது பராபரப் பரமசிவன், பிரபஞ்சத்தின் ஆதிகுரு (Ādi-guru) மற்றும் நாத பிரம்ம மூலச் சித்தத்தைக் குறிக்கும். இயம நெறிகள் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட சமூகச் சட்டங்கள் அல்ல, அவை பரமசிவ சித்தத்தின் அநாதி ஒழுங்குமுறைத் தத்துவங்கள் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
அக்னி-சோம பிராண சமயோகம் (கொழும் தண் பவளக் குளிர்சடையோடே):
இது மிக உயர்ந்த யோக–தந்திரக் குறியீடாகும் (Symbolism). “பவளம்” என்பது செந்நிற ஞான அக்னி (Jñānāgni), குண்டலினி தேஜஸ் (Kuṇḍalinī tejas) மற்றும் சிவசக்திப் பிரகாசத்தைக் குறிக்கும்.
“தண்” என்பது சோம தத்துவம் (Soma-tattva), குளிர்விக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வு (Cooling consciousness) மற்றும் அமிர்தத் தாரையாகும் (Amṛta flow). இதன் மூலம் அக்னியும் சோமமும் சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட சிவசித்தம் (Agni-Soma balance) வெளியாகிறது.
“குளிர்சடை” என்பது சஹஸ்ரார ஓட்டம் (Sahasrāra-flow), சிதாகாச நிலைப்பாடு (Cid-ākāśa stabilization) மற்றும் உள்முகமாகக் குளிர்விக்கப்பட்ட குண்டலினி எழுச்சியைக் குறிக்கும். உண்மையான சிவயோகத்தில் தீவிர சக்தி விழிப்பும் சாந்த சித்தமும் உன்னத ஒருமையில் இணைகின்றன என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சிதாகாச சமாதியில் ஆழ்ந்திருத்தல் (அழுந்திய நால்வர்க்கு):
“அழுந்துதல்” என்பது உள்முக ஒடுக்கம் (Inward absorption), நிர்விகல்ப சமாதித் திளைப்பு (Samādhi immersion) மற்றும் சிதாகாசப் பிரவேசம் (Cid-ākāśa entry) ஆகும். இங்குச் சனகாதி நால்வர் வெறும் தத்துவ ஞானிகள் அல்லர், அவர்கள் உள்முகச் சமாதி நிலைபெற்ற சுத்த யோகிகள் (Inward samādhi-established beings). யம-சித்த சுத்தி இறுதியாகச் சமாதி ஒடுக்கத்திற்கே வழிவகுக்கிறது என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சக்திநிபாத அனுக்ரஹ தீட்சை (அருள் புரிந்தானே):
இங்கு அருள் என்பது ஈசனின் அனுக்ரஹ சக்தி (Anugraha-śakti), குருக்ருபா (Grace-transmission) மற்றும் சக்திநிபாத தீட்சை (Śaktipāta-dīkṣā) ஆகும். சிவயோக அநுபூதி (Realization) என்பது தனிமனித அகங்கார முயற்சியால் மட்டும் விளைவதன்று, அது பரமசிவ அருள் இறங்கும்போது மட்டுமே சமாதி நிலையாய் விழிப்படைகிறது என்பது இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும் (Metaphysical conclusion).
⚖️ இயமம்
⬇️
🕊️ சாந்த சித்தம்
⬇️
🔥🌙 அக்னி–சோம சமநிலை
⬇️
🧘 சமாதி ஒடுக்கம்
⬇️
✨ அருள் ஆவேசம்
⬇️
🔱 சிவஞான அநுபூதி
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 ஒழுக்கத்திலிருந்து சாந்தத்திற்கும்,
சாந்தத்திலிருந்து அருளிறக்க சிவஞான அநுபூதிக்கும்
நிகழும் சிவயோக அகப் பரிணாமப் பாதை 🌺
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “உயர்ந்த சமாதி நிலை என்பது இயம-சித்த சுத்தி மற்றும் பரமசிவ அருளிறக்கம் இல்லாமல் நிலைபெறாது” என்ற ஆகம–தந்திர–யோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. சிவயோகத்தின் உண்மையான ஆரம்பம் சித்த பரிசுத்தியிலும், அருள் அலைகளை ஏற்கும் உள்முக ஏற்புத்திறனிலும் (Inward receptivity) மட்டுமே உள்ளது என்பதை இது சுட்டுகிறது:
அனுக்ரஹ சக்திநிபாத இரகசியம்:
“எழுந்து நீர் பெய்யினும்” என்பதில் நீர் என்பது சாதாரண மழையன்று, அது அனுக்ரஹப் பிரவாகம் (Anugraha-pravāha), சக்தி ஓட்டம் (Śakti-flow), அமிர்தத் தாரை (Amṛta-dhārā) மற்றும் சிவஞான அருளாகும். சிவயோக அநுபூதி என்பது வெறும் சுய முயற்சியால் வருவதன்று; அது பரமசிவ அருள் உள்முகமாக இறங்கும் போது மட்டுமே முதிர்ச்சியடைகிறது. (Yoga matures through grace-descent, not effort alone).
சித்தவியாபக உருமாற்றம்:
“எட்டுத் திசையும்” என்பது அஷ்டதிக் உணர்வு விஸ்தரிப்பு (Aṣṭa-dik consciousness expansion) மற்றும் ஒட்டுமொத்தச் சித்தப் பரப்பாகும். அருளானது ஏதோ ஒரு புள்ளியில் மட்டும் வேலை செய்யாமல், சாதகனின் ஒட்டுமொத்தச் சித்த அமைப்பையும் முழுமையாக ஊடுருவி உருமாற்றுகிறது. (Śakti transforms the total consciousness field).
யோக நெறி விஞ்ஞானம்:
“இயமங்கள்” என்பது வெற்று மதக் கட்டளைகள் ஒழுக்க விதிகள் அல்ல; அது சித்த பரிசுத்தி முறை (Citta-śuddhi process), பிராண ஒத்திசைவு (Prāṇic alignment), இந்திரிய நிக்ரஹம், வாசனை ஒழுங்குமுறை (Vāsanā regulation) மற்றும் சக்தித் தேக்க ஒழுக்கமாகும் (Śakti containment discipline). “தண்” என்பது சாந்த சித்தம் (Śānta-citta), சோம தத்துவம் (Soma-principle) மற்றும் குளிர்விக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வாகும். குண்டலினி விழிப்படைவதற்கு முன்னரே சித்தம் முழுமையாகச் சாந்தப்பட வேண்டும்; தீவிர தவத்திற்கு முன்னர் சாந்த பாவம் இன்றியமையாதது. (Without inner cooling and discipline, higher śakti cannot stabilize).
ஆதிகுரு தத்துவப் பொருத்தம்:
“அண்ணல்” என்பது பரமசிவச் சித்தத்தின் இயல்பான பேரண்ட ஒழுங்குமுறையைக் குறிக்கும். யம-நியமங்கள் என்பவை மனிதர்கள் இயற்றிய தற்காலிகச் சட்டங்கள் அல்ல, அவை ஆதிகுருவின் நாத பிரம்ம விழிப்புணர்வு வடிவங்களாகும். (True discipline is alignment with Śiva-consciousness).
அக்னி-சோம சமரச யோகம்:
“பவளக் குளிர்சடை” காட்டும் தந்திர இரகசியம், சிவயோகத்தில் அக்னியும் சோமமும் கச்சிதமாகச் சமநிலைப்பட வேண்டும் என்பதாகும். அங்கு அதீத உஷ்ணமோ (Excessive heat) அல்லது மந்தமான சோம்பேறித்தனமோ (Dull passivity) இருக்கக் கூடாது; அது சமநிலைப்பட்ட விழிப்புணர்வு நிலை (Balanced awakened awareness) ஆகும். (Perfected yoga is the union of agni and soma).
சஹஸ்ரார ஜோதி நிலைப்பாடு:
“குளிர்சடை” என்பது குண்டலினிச் சக்தி சஹஸ்ராரத்தில் ஏறி அக்னியாக எரியாமல், குளிர்ச்சியான சாந்த ஜோதியாக (Stabilized sahasrāra-flow / Cid-ākāśa flow) நிலைபெறுவதைக் குறிக்கும். “அழுந்திய நால்வர்க்கு” என்பது தியான ஒடுக்கம் மற்றும் நிர்விகல்ப உள்முக நிமக்னத்தைக் குறிப்பதால், பேரருளானது இத்தகைய அசைவற்ற சமாதிச் சித்தத்தில் மட்டுமே நேரிடையாக இறங்குகிறது. (Grace descends into absorbed consciousness / Samādhi culminates in grace-revelation).
💧 நீர்
(**அனுக்ரஹம்**)
⬇️
🕉️ இயமங்கள்
(**பிராண சுத்தி**)
⬇️
🌙 தண்
(**சோம சாந்தி**)
⬇️
🔥 பவளம்
(**குண்டலினி தேஜஸ்**)
⬇️
🧘 அழுந்துதல்
(**நிர்விகல்ப சமாதி**)
⬇️
✨ அருள்
(**சக்திநிபாதம்**)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 அனுக்ரஹத்திலிருந்து பிராண சுத்திக்கும்,
பிராண சுத்தியிலிருந்து குண்டலினி தேஜஸுக்கும்,
அங்கிருந்து நிர்விகல்ப சமாதி வழி
அருள் சக்திநிபாதத்திற்கும் செல்லும்
சிவயோக–தந்திர அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் 'வெளிப்புற முரட்டு ஆன்மீக முயற்சிகள்' என்ற நிலை மாறி, அருள் ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுந்த 'சித்த–பிராண பரிசுத்தி' என்னும் உன்னத உள்முக உருமாற்றம் (Inward transformation) நிகழ்கிறது. சாதகன் அதுவரைProgress என்று நினைத்திருந்த அதிக ஜப எண்ணிக்கை, முரட்டுத் தவம், சடங்குப் பெருக்கம் மற்றும் பலவந்த மனக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் போலித் தன்மை விளங்கி, “சிவயோகத்தின் உண்மையான ஆரம்பம் சக்தி எழுச்சியில் அல்ல, அது சித்த சாந்தியிலேயே உள்ளது” என்ற பேரொளி பிறக்கிறது:
அனுக்ரஹ விழிப்பு (Anugraha-Awareness):
அநுபூதி என்பது தன்முனைப்பு முயற்சியின் பலன் மட்டும் அன்று, அது அருளின் கொடை என்பதை அறிவதால் ஆன்மீகத் தற்பெருமை (Spiritual arrogance) முற்றிலும் கரைகிறது. சரணாகதியும் (Surrender), குருவருளை ஏற்கும் உள்முகத் திறப்பும் ஆழமடைகின்றன.
சித்த-வியாபக அவதானம் (Expanded Awareness-Field): தியான நேரத்தைத் தாண்டி, அன்றாட வாழ்வின் ஒட்டுமொத்தச் சித்த இயக்கத்தையுமே யோகப் புலமாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான். இதனால் இந்திரிய விருத்திகளும், மனச் சலனங்களும் பிராண இயக்கங்களும் விழிப்புணர்வுக்குள் வர, சாக்கிர, சொப்பன, சுழுத்தி மற்றும் கர்மங்கள் அனைத்திலும் இடைவிடாத உள்முகக் கவனிப்பு (Mindfulness / Awareness continuity) கூடுகிறது.
தூய சித்த சுத்தி அநுபூதி (Citta-Śuddhi):
இயமங்களை வெறும் ஒழுக்க விதிகளாகப் பார்க்காமல், சித்த-பிராண அமைப்பை அருள் தாங்குவதற்கேற்ப மாற்றும் உன்னத யோக அறிவியல் என்று சாதகன் உணர்கிறான். இதனால் அஹிம்சை என்பது அகத்தின் மென்மையாகவும் (Inward softness), சத்யம் என்பது உளவியல் வெளிப்படைத்தன்மையாகவும் (Psychological transparency), பிரம்மச்சரியம் என்பது சக்தித் தேக்கமாகவும் (Śakti containment), அபரிக்ரஹம் என்பது வாசனைப் பாரமற்ற தன்மையாகவும் மாறிப் பிராண நிலைப்பாடும், மந்திரத்தின் ஆழமும் கூடுகின்றன.
சோம-சித்த நிலைப்பாடு (Soma-Conscious Stabilization):
நரம்பு மண்டலத்தைக் கெடுக்கும் பலவந்தக் குண்டலினி முயற்சிகளும், தீவிர உஷ்ணத் தற்காப்புகளும் ஒடுங்குகின்றன. சாந்த சித்தம் இல்லாமல் உயர்ந்த பேராற்றலைச் சித்தத்தில் நிலைநிறுத்த முடியாது என்பதை உணர்வதால், உணர்ச்சிச் சமநிலையும் (Emotional balance), குளிர்விக்கப்பட்ட அக விழிப்புணர்வும் (Inward coolness) நிலைபெறுகின்றன.
அக்னி-சோம சமயோக ஒருங்கிணைப்பு (Agni–Soma Integration):
குண்டலினி விழிப்பு என்னும் தியான நெருப்பும், சாந்த நிலைப்பாடு என்னும் சோம அமுதமும் சாதனையில் சமமாக இணைகின்றன. சக்தி ஏற்றத்தாழ்வுகள் (Energy imbalance) நீங்கிப் பிராண ஒத்திசைவு கூடுவதால், சூட்சுமமான பேரின்பமும் (Subtle bliss) தரைதட்டாத அக விழிப்புணர்வும் (Grounded awareness) ஒரே புள்ளியில் இணைகின்றன.
சமாதி அவசான ஒடுக்கம் (Samādhi Absorption Tendency): தியானத்தை வற்புறுத்திச் செய்யும் கவனக் குவியலாகச் செய்யாமல் (No effortful concentration), சாந்த சித்தத்தில் தன்னிச்சையாக நிகழும் அக ஒடுக்கமாகச் சாதகன் அநுபூதி கொள்கிறான். இதனால் தியானம் ஆழமடைந்து, சுவாசம் இயல்பாகவே நுண்மையாகி மௌனம் உயிருள்ள சிவ அதிர்வாக மாறுகிறது.
அனுக்ரஹ சமர்ப்பணக் கரைசல் (Grace-Oriented Surrender):
"நான் சாதித்தேன்", "நான் முன்னேறுகிறேன்" என்ற கர்த்த பாவ ஆன்மீகத் தன்முனைப்பு (Doership) வேரோடு சாய்கிறது. அநுபூதி என்பது பரமசிவ அருளின் வெளிப்பாடே என்பதை உணர்வதால், எல்லையற்ற ஆன்மீகத் தாழ்மையும் (Humility), பேரொளி நன்றியறிதலும் கூடி அகங்காரம் முழுமையாகக் கரைகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெளிப்புறத் தவங்களிலிருந்து சித்த-பிராண பரிசுத்திக்கும், பலவந்தப் பயிற்சிகளிலிருந்து சாந்த சித்த நிலைப்பாட்டிற்கும் உயர்த்தி, அவனது சாதனையை முழுமையான உணர்வுப் பரிணாமமாக மாற்றியமைக்கிறது.
சிவயோகம் என்பது சக்தியை வலுக்கட்டாயமாக எழுப்புவது அல்ல; அது பரமசிவ அருள் நேரிடையாக இறங்குவதற்கேற்பத் தன்னைச் சாந்த சித்தமாகப் பரிசுத்தப்படுத்திக் கொள்ளும் மகா தந்திரக் கலையே என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே நீர்! சிவமே இயமங்கள்! சிவமே அக்னி-சோமமாய் சடையில் அழுந்தும் பரமசிவப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.