சம்சாரச் சக்கரங்களைக் கடந்து பரமசிவ உபதேச அருளால் சித்-பிரகாசமாய் விழிக்கும் தந்திர யோகம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 70
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபதாவது படிக்கட்டில் (70) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் ஐந்தாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும். திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், நந்திநாத பரம்பிரியில் விழித்த சனகாதி நால்வர் தங்களின் அநுபூதியைத் (Realization) தனிப்பட்ட சமாதிக்குள் மறைத்து வைத்தவர்கள் அல்லர் என்றும்; அவர்கள் நாலு திசைகளிலும் நாத ஞான (Nāda-jñāna) ஓட்டங்களாகப் பரப்பி, “நான் பெற்ற பேரின்பம் இவ்வையகமெல்லாம் பெறுக” என்ற மகா கருணா சங்கல்பத்துடன் லோகசங்கிரக (Loka-saṅgraha) அருள் இயக்கமாகச் செயல்பட்ட தேவரூப நாதர்கள் என்பதைக் காட்டினார். அங்கு அவர் உள்முக அநுபூதி (Inward realization) எவ்வாறு உலகளாவிய அருள்–ஞானப் பரவலாக (Universal compassionate transmission) மாறுகிறது என்பதைச் சிவாகம–தந்திர–யோக அடிப்படையில் நிறுவினார். அதாவது, அநுபூதி அருள் கடத்தலாகவும் (Realization --> Transmission), நாதம் ஞானப் பிரவாகமாகவும் (Nāda --> Jñāna-pravāha), குருத்துவம் தேவ சைதன்யமாகவும் (Guruhood ---> Deva-consciousness) பரிணமிக்கும் உன்னதக் கோட்பாட்டைத் தந்தார். அந்த “சிவஞானப் பரவல்” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் உள்நோக்கி உயர்த்துகிறார். இங்கு அவர், அந்த நாதர்கள் உலகிற்குப் பகிர்ந்த ஞானத்தின் உண்மையான பரமார்த்த மூலாதாரம் என்ன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். அதாவது, அவர்கள் வழங்கிய சிவஞானம் அவர்களது புத்தியினால் உருவாக்கப்பட்டதன்று; அது பரமசிவனாகிய ஈசன் நேரடியாக மொழிந்த உபதேச அருள்சக்தி (Upadeśa-śakti) என்பதைக் காட்டுகிறார். மேலும் அந்த உபதேசத்தின் உன்னத நோக்கம்: புதிய சமய அமைப்புகளைத் (மதங்களை) தோற்றுவிப்பது அல்ல, வெளிப்புறச் சடங்கு வைதீகப் பிடிவாதங்கள் (Ritual orthodoxy) அன்று, வறண்ட தத்துவ விவாதங்கள் (Philosophical debate) அல்ல, மாறாக, ஜன்ம–மரணச் சுழற்சியைக் கடந்த ஆதிஜோதிப் பரசிவ அநுபூதியை அகத்தே வெளிப்படுத்துவதேயாகும் என்று அவர் நிலைநிறுத்துகிறார். முந்தைய பாடல் “அநுபூதி உலகில் அருள் ஓட்டமாகப் பரவுகிறது” என்ற சிவயோக உண்மையை வலியுறுத்தினால், இந்த மந்திரம் “அந்த அநுபூதியின் மூலாதாரம் பரமசிவ உபதேசம்; அதன் இறுதி இலக்கு ஜன்ம–மரண அதீத பராசிவ ஜோதி அனுபவமே” என்ற இன்னும் உயர்ந்த ஆகம–தந்திர–பரமார்த்த உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் இந்தப் பாடல், குருபரம்பரையின் வெளிப்புற அருள்–ஞானப் பரவலிலிருந்து, அதன் அதீத தத்துவ மூலாதாரமாகிய (Metaphysical source) பரமசிவ ஆதிஜோதி மெய்ம்மைக்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் உன்னதத் தந்திரத் திருப்புமுனையாக அமைகிறது. அந்தப் பரமார்த்தப் பேரொளியை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவமும் பதவுரையும்)
ஈசன் மூவர்க்கும் நால்வர்க்கும் மொழிந்தது; இறப்பும் பிறப்பும் ஒழிந்த பெருமை; செழுஞ்சுடர் முன் ஒளி ஆகிய தேவன், கழிந்த பெருமையைக் காட்டக் கலானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பரமசிவ உபதேசம் --> மந்திர–யோக பரம்பரை --> ஜன்ம–மரண அதீத ஞானம் -->ஆதிஜோதி அனுபவம் --> பரசிவ வெளிப்பாடு” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்து, பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது: அருளிறக்கச் சக்திநிபாத உரை (மொழிந்தது): இந்தச் சொல் முழுப் பாடலின் மையத் திறவுகோலாகும். “மொழிதல்” என்பது இங்கு சாதாரண வார்த்தை உச்சரிப்பு அன்று; அது ஆதி உபதேசம் (Upadeśa), மகா மந்திர தீட்சை (Mantra-dīkṣā), சக்திநிபாதம் (Śaktipāta), மற்றும் சிவஞான ஆவேசம் (Śiva-jñāna-āveśa) எனப்படும் அக உணர்வுக் கடத்தல் (Inward transmission) ஆகும். சிவஞானம் புத்தக வாசிப்பால் உருவாவதில்லை; அது பரமசிவ சித்தத்திலிருந்து அநுபூதிக் கடத்தலாக இறங்குகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும். மந்திரச் சங்கிலி ஏகத்துவம் (மூவர்க்கு நால்வர்க்கும்): இங்கு “மூவர்” மற்றும் “நால்வர்” என்பது முந்தைய பாடல்களில் விவரிக்கப்பட்ட மாலாங்கன், இந்திரன், சோமன், பிரமன், உருத்திரன், காலாங்கி, கஞ்சமலையன் என்ற ஏழு மகா மந்திர-யோகப் பரம்பரை வடிவங்களையே (Sapta-mantra-yoga lineage beings) ஒருமிக்கச் சுட்டுகிறது. இந்த ஏழு முனிவர்களும் திருமூலரின் சாதாரணச் சீடர்கள் அல்லர்; அவர்கள் மந்திர சக்தித் தாங்கிகளும் (Mantra-śakti carriers), நாத விழிப்புணர்வு அருள் கடத்தல்களும் (Nāda-conscious transmission currents), சிவயோக அநுபூதி ஓட்டங்களுமாவர் (Realization streams). பரசிவ உபதேசம் ஒரே மனிதனிடம் முடிந்துவிடுவதில்லை; அது பல்வேறு சித்த ஓட்டங்களில் பிரவகிக்கிறது என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும். நாதப் பிரம்ம மூல சைதன்யம் (ஈசன்): இங்கு ஈசன் என்பது புராணச் சிவன் மட்டுமல்லர்; அவர் அகிலத்தின் ஆதிகுரு (Ādi-guru), பராபரப் பரமசிவம் (Paramaśiva), நாத பிரம்ம மூல சித்தம் (Nāda-Brahman source-consciousness) ஆவார். எல்லா மந்திர-யோக அநுபூதிகளுக்கும் மூலாதாரம் பரமசிவனே என்பதால், குருபரம்பரை மனிதர்களால் தொடங்கப்படவில்லை; அது பரசிவத்தின் நேரடி அவதாரமே என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும். சம்சாரச் சக்கர விமோசனம் (ஒழிந்த பெருமை இறப்பும் பிறப்பும்): இது மிக உயர்ந்த உள்முக யோகப் பிரகடனம் (Inward yogic statement) ஆகும். “ஒழிந்த” என்பது கடந்த, அதீத (Transcended / Atīta) நிலை. “இறப்பும் பிறப்பும்” என்பது உடலின் மரணம்–பிறப்பு மட்டுமல்ல; அது கர்மச் சக்கரம் (Karma-cakra), வாசனை–சம்ஸ்கார மறுபிறப்புச் சுழற்சி, மற்றும் அகங்காரத் தொடர்ச்சி (Ego continuity) ஆகிய அனைத்தையும் குறிக்கும். ஈசன் மொழிந்த ஞானம் சாதாரண உலகியல் தர்மமோ அல்லது எளிய பக்தி உபதேசமோ அன்று; அது ஜன்ம–மரணச் சுழற்சியை வேரறுக்கும் அதீத பரசிவ ஞானம் என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும். சித்-ஜோதி அநுபூதி விளிம்பு (செழுஞ்சுடர் முன்னொளி யாகிய தேவன்): இது இப்பாடலின் தத்துவ உச்சநிலையாகும் (Metaphysical climax). “செழுஞ்சுடர்” என்பது சித்-ஜோதி (Cid-jyoti), ஞானாக்னி (Jñānāgni), பரிபூரணப் பிரகாசம். “முன்னொளி” என்பது ஆதிஜோதி (Ādi-jyoti), ஆதிநாதம் (Ādi-nāda), மற்றும் ஆதி விழிப்புணர்வுப் பேரொளி (Primordial awareness) ஆகும். “தேவன்” என்பது வெளிப்புறத் தெய்வம் அன்று; அது தெய்வீகச் சித்த நிலை. ஜன்ம–மரண அடுக்குகள் கழலும்போது சாதகன் ஆதிஜோதி பரசிவ அனுபவத்திற்குள் நேரிடையாக நுழைகிறான் என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும். துரியாதீதப் பராசிவ அநாதி நிலை (கழிந்த பெருமையைக் காட்டக் கலானே): “கஞ்ச மலை” தத்துவத் தொடர்ச்சியாய் வரும் “கழிந்த பெருமை” என்பது முப்பத்தாறு தத்துவங்களையும் கடந்த நிலை, அதாவது துரியம் (Turīya), துரியாதீதம் (Turīyātīta), பராசிவ நிலை ஆகும். “காட்டுதல்” என்பது வெற்றுத் தகவல் பகிர்வு அன்று; அது அறியாமைத் திரையை விலக்கி அநுபூதியை அகத்தே வெளிப்படுத்துவதாகும் (Unveiling / Revelation). சிவாகம உபதேசத்தின் இறுதி நோக்கம், சாதகனைப் பரசிவத்தின் ஆதிஜோதி அனுபவத்திற்குள் இட்டுச் சென்று, ஜன்ம–மரண அதீத சித்தத்தில் நிலைநிறுத்துவதே ஆகும் என்பது இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும் (Metaphysical conclusion).
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “சிவாகம உபதேசத்தின் இறுதி நோக்கம் ஜன்ம–மரணச் சுழற்சியைத் தாண்டிய ஆதிஜோதி பரசிவ அனுபவமே” என்ற பரம யோக–தந்திர ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: சக்திநிபாத ஆவேச விழிப்பு: “மொழிந்தது” என்பது வெற்றுப் பேச்சுப் போதனையன்று; அது பரமசிவ சித்தத்திலிருந்து அகத்தே இறங்கும் அருள் அதிர்வாகிய சக்திநிபாதம் (Śaktipāta) மற்றும் சிவஞான ஆவேசம் (Śiva-jñāna-āveśa) ஆகும். உன்னதச் சிவஞானம் புத்தக வாசிப்பால் உருவாவதில்லை; அது உணர்வு கடத்தலால் மட்டுமே சாத்தியம் (Realization is transmitted consciousness, not accumulated information). ஏழு உணர்வு அதிர்வெண்கள்: “மூவர்க்கு நால்வர்க்கும்” என்பதில் திருமூலர் வெறும் ஏழு முனிவர்களின் வம்சாவளியை மட்டும் பேசவில்லை; ஒரே பரசிவ சித்தம் அநுபூதியின் பல்வேறு அதிர்வெண்களாகப் (Awakening frequencies) பிரவகிக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறார். இந்த ஏழு யோக ஓட்டங்களும் மந்திரம், நாதம், தவம், ஞானம், சோம அமுதம், ருத்ரக் கரைசல், சமாதி நிலைப்பாடு (Mantra, nāda, tapas, jñāna, soma, rudra, samādhi) என்ற அக யோகச் செயல்பாடுகளாகும் (Inward yogic functions). ஒற்றைப் பரமசிவம் பல்வேறு நிலைகளாக வெளிப்படும் தன்மை! ஆதிகுரு தத்துவ ஏகத்துவம்: “ஈசன்” என்பது உலகியல் வடிவங்களைக் கடந்த பரமசிவச் சித்த ஓட்டமாகும் (Paramaśiva-consciousness). குரு தத்துவம் என்பது மனித உடலன்று; அது ஆதிகுருவின் (Ādi-guru) உயிருள்ள ஞான அச்சு. குரு தத்துவம் என்பது பரசிவம் எமக்கு நேரில் அருளும் நிலையாகும்! சம்சாரச் சக்கரக் கரைசல்: “இறப்பும் பிறப்பும்” என்பது அகங்கார மறுபிறப்பு, வாசனைச் சுழற்சி, கர்மத் தொடர்ச்சி மற்றும் உளவியல் ரீதியான கால அலைவுகளைக் (Psychological becoming) குறிக்கும். சாதாரண மனிதன் ஆசை --> அநுபூதி --> வாசனை --> கர்மம் --> மறுபிறப்பு என்ற சம்சாரச் சக்கரத்தில் (Saṃsāra-cakra) சிக்கியிருக்கிறான். ஆனால் சிவயோகத்தில் மந்திர சைதன்யம் (Mantra-caitanya), நாதானுசந்தானம் (Nāda-anusandhāna), பிராண சுத்தி (Prāṇa-śuddhi) மற்றும் குண்டலினிப் பிரபோதம் (Kuṇḍalinī-prabodha) ஆழமடையும் போது, இந்தச் சம்சாரச் சுழற்சி அகத்தே உருகிக் கரையத் தொடங்குகிறது (True yoga dissolves cyclical identity). தூய விழிப்புணர்வுப் பிரகாசம்: “செழுஞ்சுடர் முன் ஒளி” என்பது மன-கர்ம-அகங்கார அடுக்குகளைச் சாதகன் கடந்து நிற்கும் போது, தன்னிச்சையாக வெளிப்படும் சுத்த சித்-பிரகாசம் (Direct consciousness luminosity / Cid-jyoti) ஆகும். இது கற்பனையான காட்சியன்று (Not visualization); அது உணர்வின் பிரகாச அநுபூதியாகும். பராசிவத் திரைவிலக்கம்: “கழிந்த பெருமை” என்பது துரியாதீதப் பராசிவ நிலையின் பேரண்டத் திரைவிலக்கம் (Transcendental unveiling / Turīyātīta-parāśiva) ஆகும். சிவாகமத்தின் நோக்கம் வெறும் சடங்குச் சிறப்போ அல்லது மதக் கோட்பாடோ அன்று; அது பராசிவத்தின் நேரடி அநுபூதியே (Tantra culminates in direct revelation of Parāśiva) ஆகும். 🕉️ மந்திரம் ⬇️ 🎶 நாதம் ⬇️ ✨ ஜோதி ⬇️ 🔱 பரசிவம் ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 🌺 ஒலியிலிருந்து ஒளிக்கும், ஒளியிலிருந்து பரம மௌன சிவச்சித்தத்திற்கும் நிகழும் சிவயோக–தந்திர அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺 சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம் இந்த யோக இரகசியத்தை அகத்தே (Inwardly) உணர்ந்து சாதனை செய்யும்போது, சாதகனின் ஆன்மீகப் பயணத்தில் வெளிப்புறச் சமயப் சடங்கு முறைகளிலிருந்து விலகி, உன்னதப் 'பரசிவச் சித்த ஆவேசம்' என்னும் உள்ளார்ந்த நிலைமாற்றம் நிகழ்கிறது: சக்திநிபாத ஏற்புத்திறன் கூடுதல் (Śaktipāta Receptivity): உண்மையான ஞானம் என்பது அறிவின் சேகரிப்போ அல்லது ஏட்டுப் படிப்போ அல்ல, அது உபதேசச் சக்தி (Upadeśa-śakti) என்பதை உணர்வதால், புத்தகப் பெருமைகளும், தர்க்க வாதங்களும், தகவல் அகந்தைகளும் முழுமையாகக் கரைகின்றன. அநுபூதி என்பது உள்முக உணர்வுக் கடத்தல் என்பதை அறிந்து, குருபக்தியும், சிரத்தையும் (Śraddhā) கூடிச் சக்திநிபாத ஏற்புத்திறன் முழுமையடைகிறது. சைத்தன்ய உணர்வு விழிப்பு (Citta-Pariṇāma Awareness): தியானத்தின் போது எழும் பிராண அலைவுகள், உணர்ச்சிச் சுத்திகரிப்புகள், மௌனத் தேக்கங்கள், தவசக்தி வீரியங்கள் யாவற்றையும் கண்டு சாதகன் குழப்பமடைவதில்லை. அநுபூதி என்பது இத்தகைய பல்வேறு உணர்வுச் செயல்பாடுகளின் வழியே பிரவகிக்கிறது என்ற மகா அகவடிவம் கூடிச் சித்த-பரிணாம அவபோதி விழிப்படைகிறது. உள் குரு தத்துவ விழிப்பு (Antar-Guru Awakening): குருவை ஒரு மனித உடலாக மட்டும் பார்க்கும் தற்காலிகப் பார்வை மாறி, அவரைப் பரமசிவ சித்தத்தின் அநாதி ஓட்டமாக அநுபூதியில் காண்கிறான். இதனால் சாதகனுக்குள் சூட்சுமமான உள்முக உள்ளுணர்வும் (Subtle intuition), அந்தர்-குரு விழிப்புணர்வும் (Antar-guru awareness) கூடி, தியானத்தில் இயல்பான அகத்தெளிவுகள் (Spontaneous clarity) பிறக்கின்றன. சம்சாரச் சக்கர அவபோதி (Saṃsāra-Cakra Awareness): பிறப்பு-இறப்பை வெற்றுத் தத்துவக் கோட்பாடாகப் பார்க்காமல், தனது ஒவ்வொரு ஆசையையும் ஒரு 'பிறப்பாகவும்', ஒவ்வொரு பற்றையும் ஒரு 'கர்ம பந்தமாகவும்', ஒவ்வொரு அகங்கார வினையையும் ஒரு 'சம்சாரச் சுழற்சியாகவும்' அகத்தே கவனிக்கத் தொடங்குகிறான். இதனால் வாசனை அவதானமும் (Vāsanā awareness), சாட்சிபாவமும் (Sākṣī-bhāva) கூடி, வினை எதிர்வினை வாழ்க்கை முழுமையாக ஒடுங்குகிறது. அகங்கார லயம் (Ahaṅkāra-Laya): சிவயோகத்தின் நோக்கம் வெறும் நல்ல மனிதராக மாறுவது மட்டுமல்ல, அது அகங்கார அடையாளத்தையே (Ego identity) முழுமையாகக் கடப்பது என்பதை அறிகிறான். இதனால் "நான் சாதகன்", "நான் ஆன்மீகவாதி" என்ற நுண்ணிய ஆன்மீகத் தன்முனைப்புகள் (Spiritual ego) கரைந்து, அகண்ட வெட்டவெளி உணர்வு (Inner vastness) நிலைபெறுகிறது. சித்-ஜோதி விழிப்பு (Cid-Jyoti Awakening): தியானத்தில் கற்பனை செய்து காட்சிகளைப் பார்க்க முயலும் முரட்டு முயற்சிகள் (Concentration effort) ஒடுங்குகின்றன. சுத்த சித்-பிரகாசத்தின் மீது சூட்சும விழிப்புணர்வு கூடுவதால், தியானத்தில் ஒளி அலைகளும், பிரகாச நிசப்தமும், உயிருள்ள உள்மௌனமும் இயல்பாகவே பிரகாசிக்கத் தொடங்குகின்றன. ஆகம அந்தரார்த்த விழிப்பு (Āgamic Inner Revelation): சிவாகமங்களை வெறும் கோயில் சடங்கு கையேடாகவோ அல்லது குறுகிய மதக் கோட்பாடாகவோ பார்க்காமல், அவை கடந்த நிலை உணர்வுப் பரிணாம அறிவியல் (Transcendental consciousness science) என்பதை உணர்கிறான். சடங்குகளின் உள்முகப் பொருளும், மந்திரத்தின் உயிருள்ள சக்தியும், யந்திரத்தின் அக வரைபடமும் தந்திரத்தின் வழியே அவனுக்குள் அந்தரார்த்தமாய் விழிப்படைகின்றன. இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெளிப்புற ஆன்மீகப் பிரயாசைகளிலிருந்து உள்முகச் சக்திநிபாத அநுபூதிக்கும், வெற்றுத் தகவல் ஞானத்திலிருந்து தூய அநுபூதி உணர்விற்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. சிவாகமம் என்பது நாம் கற்கும் ஒரு சாஸ்திரம் அல்ல, அது பரமசிவத்தின் ஆதிஜோதி தனக்குள்ளே விழித்தெழும் உபதேச அருள் என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான். சிவமே மொழிந்தது! சிவமே ஈசன்! சிவமே இறப்பும் பிறப்பும் ஒழித்துத் தன்னுள் காட்டும் ஆதிஜோதிப் பேரொளி!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 70
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபதாவது படிக்கட்டில் (70) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் ஐந்தாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், நந்திநாத பரம்பிரியில் விழித்த சனகாதி நால்வர் தங்களின் அநுபூதியைத் (Realization) தனிப்பட்ட சமாதிக்குள் மறைத்து வைத்தவர்கள் அல்லர் என்றும்; அவர்கள் நாலு திசைகளிலும் நாத ஞான (Nāda-jñāna) ஓட்டங்களாகப் பரப்பி, “நான் பெற்ற பேரின்பம் இவ்வையகமெல்லாம் பெறுக” என்ற மகா கருணா சங்கல்பத்துடன் லோகசங்கிரக (Loka-saṅgraha) அருள் இயக்கமாகச் செயல்பட்ட தேவரூப நாதர்கள் என்பதைக் காட்டினார்.
அங்கு அவர் உள்முக அநுபூதி (Inward realization) எவ்வாறு உலகளாவிய அருள்–ஞானப் பரவலாக (Universal compassionate transmission) மாறுகிறது என்பதைச் சிவாகம–தந்திர–யோக அடிப்படையில் நிறுவினார்.
அதாவது, அநுபூதி அருள் கடத்தலாகவும் (Realization --> Transmission), நாதம் ஞானப் பிரவாகமாகவும் (Nāda --> Jñāna-pravāha), குருத்துவம் தேவ சைதன்யமாகவும் (Guruhood ---> Deva-consciousness) பரிணமிக்கும் உன்னதக் கோட்பாட்டைத் தந்தார்.
அந்த “சிவஞானப் பரவல்” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் உள்நோக்கி உயர்த்துகிறார்.
இங்கு அவர், அந்த நாதர்கள் உலகிற்குப் பகிர்ந்த ஞானத்தின் உண்மையான பரமார்த்த மூலாதாரம் என்ன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்.
அதாவது, அவர்கள் வழங்கிய சிவஞானம் அவர்களது புத்தியினால் உருவாக்கப்பட்டதன்று; அது பரமசிவனாகிய ஈசன் நேரடியாக மொழிந்த உபதேச அருள்சக்தி (Upadeśa-śakti) என்பதைக் காட்டுகிறார். மேலும் அந்த உபதேசத்தின் உன்னத நோக்கம்:
புதிய சமய அமைப்புகளைத் (மதங்களை) தோற்றுவிப்பது அல்ல,
வெளிப்புறச் சடங்கு வைதீகப் பிடிவாதங்கள் (Ritual orthodoxy) அன்று,
வறண்ட தத்துவ விவாதங்கள் (Philosophical debate) அல்ல,
மாறாக, ஜன்ம–மரணச் சுழற்சியைக் கடந்த ஆதிஜோதிப் பரசிவ அநுபூதியை அகத்தே வெளிப்படுத்துவதேயாகும் என்று அவர் நிலைநிறுத்துகிறார்.
முந்தைய பாடல் “அநுபூதி உலகில் அருள் ஓட்டமாகப் பரவுகிறது” என்ற சிவயோக உண்மையை வலியுறுத்தினால், இந்த மந்திரம் “அந்த அநுபூதியின் மூலாதாரம் பரமசிவ உபதேசம்; அதன் இறுதி இலக்கு ஜன்ம–மரண அதீத பராசிவ ஜோதி அனுபவமே” என்ற இன்னும் உயர்ந்த ஆகம–தந்திர–பரமார்த்த உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனால் இந்தப் பாடல், குருபரம்பரையின் வெளிப்புற அருள்–ஞானப் பரவலிலிருந்து, அதன் அதீத தத்துவ மூலாதாரமாகிய (Metaphysical source) பரமசிவ ஆதிஜோதி மெய்ம்மைக்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் உன்னதத் தந்திரத் திருப்புமுனையாக அமைகிறது.
அந்தப் பரமார்த்தப் பேரொளியை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
மொழிந்தது மூவர்க்கு நால்வர்க்கு மீச
னொழிந்த பெருமை யிறப்பும் பிறப்புஞ்
செழுஞ்சுடர் முன்னொளி யாகிய தேவன்
கழிந்த பெருமையைக் காட்டக் லானே. (70)
சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவமும் பதவுரையும்)
ஈசன் மூவர்க்கும் நால்வர்க்கும் மொழிந்தது;
இறப்பும் பிறப்பும் ஒழிந்த பெருமை;
செழுஞ்சுடர் முன் ஒளி ஆகிய தேவன்,
கழிந்த பெருமையைக் காட்டக் கலானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பரமசிவ உபதேசம் --> மந்திர–யோக பரம்பரை --> ஜன்ம–மரண அதீத ஞானம் -->ஆதிஜோதி அனுபவம் --> பரசிவ வெளிப்பாடு” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்து, பின்வருமாறு அடுக்கடுக்காக நகர்கிறது:
அருளிறக்கச் சக்திநிபாத உரை (மொழிந்தது):
இந்தச் சொல் முழுப் பாடலின் மையத் திறவுகோலாகும். “மொழிதல்” என்பது இங்கு சாதாரண வார்த்தை உச்சரிப்பு அன்று; அது ஆதி உபதேசம் (Upadeśa), மகா மந்திர தீட்சை (Mantra-dīkṣā), சக்திநிபாதம் (Śaktipāta), மற்றும் சிவஞான ஆவேசம் (Śiva-jñāna-āveśa) எனப்படும் அக உணர்வுக் கடத்தல் (Inward transmission) ஆகும். சிவஞானம் புத்தக வாசிப்பால் உருவாவதில்லை; அது பரமசிவ சித்தத்திலிருந்து அநுபூதிக் கடத்தலாக இறங்குகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
மந்திரச் சங்கிலி ஏகத்துவம் (மூவர்க்கு நால்வர்க்கும்):
இங்கு “மூவர்” மற்றும் “நால்வர்” என்பது முந்தைய பாடல்களில் விவரிக்கப்பட்ட மாலாங்கன், இந்திரன், சோமன், பிரமன், உருத்திரன், காலாங்கி, கஞ்சமலையன் என்ற ஏழு மகா மந்திர-யோகப் பரம்பரை வடிவங்களையே (Sapta-mantra-yoga lineage beings) ஒருமிக்கச் சுட்டுகிறது.
இந்த ஏழு முனிவர்களும் திருமூலரின் சாதாரணச் சீடர்கள் அல்லர்; அவர்கள் மந்திர சக்தித் தாங்கிகளும் (Mantra-śakti carriers), நாத விழிப்புணர்வு அருள் கடத்தல்களும் (Nāda-conscious transmission currents), சிவயோக அநுபூதி ஓட்டங்களுமாவர் (Realization streams). பரசிவ உபதேசம் ஒரே மனிதனிடம் முடிந்துவிடுவதில்லை; அது பல்வேறு சித்த ஓட்டங்களில் பிரவகிக்கிறது என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
நாதப் பிரம்ம மூல சைதன்யம் (ஈசன்):
இங்கு ஈசன் என்பது புராணச் சிவன் மட்டுமல்லர்; அவர் அகிலத்தின் ஆதிகுரு (Ādi-guru), பராபரப் பரமசிவம் (Paramaśiva), நாத பிரம்ம மூல சித்தம் (Nāda-Brahman source-consciousness) ஆவார். எல்லா மந்திர-யோக அநுபூதிகளுக்கும் மூலாதாரம் பரமசிவனே என்பதால், குருபரம்பரை மனிதர்களால் தொடங்கப்படவில்லை; அது பரசிவத்தின் நேரடி அவதாரமே என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சம்சாரச் சக்கர விமோசனம் (ஒழிந்த பெருமை இறப்பும் பிறப்பும்):
இது மிக உயர்ந்த உள்முக யோகப் பிரகடனம் (Inward yogic statement) ஆகும். “ஒழிந்த” என்பது கடந்த, அதீத (Transcended / Atīta) நிலை. “இறப்பும் பிறப்பும்” என்பது உடலின் மரணம்–பிறப்பு மட்டுமல்ல; அது கர்மச் சக்கரம் (Karma-cakra), வாசனை–சம்ஸ்கார மறுபிறப்புச் சுழற்சி, மற்றும் அகங்காரத் தொடர்ச்சி (Ego continuity) ஆகிய அனைத்தையும் குறிக்கும். ஈசன் மொழிந்த ஞானம் சாதாரண உலகியல் தர்மமோ அல்லது எளிய பக்தி உபதேசமோ அன்று; அது ஜன்ம–மரணச் சுழற்சியை வேரறுக்கும் அதீத பரசிவ ஞானம் என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சித்-ஜோதி அநுபூதி விளிம்பு (செழுஞ்சுடர் முன்னொளி யாகிய தேவன்):
இது இப்பாடலின் தத்துவ உச்சநிலையாகும் (Metaphysical climax). “செழுஞ்சுடர்” என்பது சித்-ஜோதி (Cid-jyoti), ஞானாக்னி (Jñānāgni), பரிபூரணப் பிரகாசம். “முன்னொளி” என்பது ஆதிஜோதி (Ādi-jyoti), ஆதிநாதம் (Ādi-nāda), மற்றும் ஆதி விழிப்புணர்வுப் பேரொளி (Primordial awareness) ஆகும். “தேவன்” என்பது வெளிப்புறத் தெய்வம் அன்று; அது தெய்வீகச் சித்த நிலை. ஜன்ம–மரண அடுக்குகள் கழலும்போது சாதகன் ஆதிஜோதி பரசிவ அனுபவத்திற்குள் நேரிடையாக நுழைகிறான் என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
துரியாதீதப் பராசிவ அநாதி நிலை (கழிந்த பெருமையைக் காட்டக் கலானே):
“கஞ்ச மலை” தத்துவத் தொடர்ச்சியாய் வரும் “கழிந்த பெருமை” என்பது முப்பத்தாறு தத்துவங்களையும் கடந்த நிலை, அதாவது துரியம் (Turīya), துரியாதீதம் (Turīyātīta), பராசிவ நிலை ஆகும். “காட்டுதல்” என்பது வெற்றுத் தகவல் பகிர்வு அன்று; அது அறியாமைத் திரையை விலக்கி அநுபூதியை அகத்தே வெளிப்படுத்துவதாகும் (Unveiling / Revelation).
சிவாகம உபதேசத்தின் இறுதி நோக்கம், சாதகனைப் பரசிவத்தின் ஆதிஜோதி அனுபவத்திற்குள் இட்டுச் சென்று, ஜன்ம–மரண அதீத சித்தத்தில் நிலைநிறுத்துவதே ஆகும் என்பது இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும் (Metaphysical conclusion).
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “சிவாகம உபதேசத்தின் இறுதி நோக்கம் ஜன்ம–மரணச் சுழற்சியைத் தாண்டிய ஆதிஜோதி பரசிவ அனுபவமே” என்ற பரம யோக–தந்திர ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:
சக்திநிபாத ஆவேச விழிப்பு:
“மொழிந்தது” என்பது வெற்றுப் பேச்சுப் போதனையன்று; அது பரமசிவ சித்தத்திலிருந்து அகத்தே இறங்கும் அருள் அதிர்வாகிய சக்திநிபாதம் (Śaktipāta) மற்றும் சிவஞான ஆவேசம் (Śiva-jñāna-āveśa) ஆகும். உன்னதச் சிவஞானம் புத்தக வாசிப்பால் உருவாவதில்லை; அது உணர்வு கடத்தலால் மட்டுமே சாத்தியம் (Realization is transmitted consciousness, not accumulated information).
ஏழு உணர்வு அதிர்வெண்கள்:
“மூவர்க்கு நால்வர்க்கும்” என்பதில் திருமூலர் வெறும் ஏழு முனிவர்களின் வம்சாவளியை மட்டும் பேசவில்லை; ஒரே பரசிவ சித்தம் அநுபூதியின் பல்வேறு அதிர்வெண்களாகப் (Awakening frequencies) பிரவகிக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறார். இந்த ஏழு யோக ஓட்டங்களும் மந்திரம், நாதம், தவம், ஞானம், சோம அமுதம், ருத்ரக் கரைசல், சமாதி நிலைப்பாடு (Mantra, nāda, tapas, jñāna, soma, rudra, samādhi) என்ற அக யோகச் செயல்பாடுகளாகும் (Inward yogic functions). ஒற்றைப் பரமசிவம் பல்வேறு நிலைகளாக வெளிப்படும் தன்மை!
ஆதிகுரு தத்துவ ஏகத்துவம்:
“ஈசன்” என்பது உலகியல் வடிவங்களைக் கடந்த பரமசிவச் சித்த ஓட்டமாகும் (Paramaśiva-consciousness). குரு தத்துவம் என்பது மனித உடலன்று; அது ஆதிகுருவின் (Ādi-guru) உயிருள்ள ஞான அச்சு. குரு தத்துவம் என்பது பரசிவம் எமக்கு நேரில் அருளும் நிலையாகும்!
சம்சாரச் சக்கரக் கரைசல்:
“இறப்பும் பிறப்பும்” என்பது அகங்கார மறுபிறப்பு, வாசனைச் சுழற்சி, கர்மத் தொடர்ச்சி மற்றும் உளவியல் ரீதியான கால அலைவுகளைக் (Psychological becoming) குறிக்கும். சாதாரண மனிதன் ஆசை --> அநுபூதி --> வாசனை --> கர்மம் --> மறுபிறப்பு என்ற சம்சாரச் சக்கரத்தில் (Saṃsāra-cakra) சிக்கியிருக்கிறான். ஆனால் சிவயோகத்தில் மந்திர சைதன்யம் (Mantra-caitanya), நாதானுசந்தானம் (Nāda-anusandhāna), பிராண சுத்தி (Prāṇa-śuddhi) மற்றும் குண்டலினிப் பிரபோதம் (Kuṇḍalinī-prabodha) ஆழமடையும் போது, இந்தச் சம்சாரச் சுழற்சி அகத்தே உருகிக் கரையத் தொடங்குகிறது (True yoga dissolves cyclical identity).
தூய விழிப்புணர்வுப் பிரகாசம்:
“செழுஞ்சுடர் முன் ஒளி” என்பது மன-கர்ம-அகங்கார அடுக்குகளைச் சாதகன் கடந்து நிற்கும் போது, தன்னிச்சையாக வெளிப்படும் சுத்த சித்-பிரகாசம் (Direct consciousness luminosity / Cid-jyoti) ஆகும். இது கற்பனையான காட்சியன்று (Not visualization); அது உணர்வின் பிரகாச அநுபூதியாகும்.
பராசிவத் திரைவிலக்கம்:
“கழிந்த பெருமை” என்பது துரியாதீதப் பராசிவ நிலையின் பேரண்டத் திரைவிலக்கம் (Transcendental unveiling / Turīyātīta-parāśiva) ஆகும். சிவாகமத்தின் நோக்கம் வெறும் சடங்குச் சிறப்போ அல்லது மதக் கோட்பாடோ அன்று; அது பராசிவத்தின் நேரடி அநுபூதியே (Tantra culminates in direct revelation of Parāśiva) ஆகும்.
🕉️ மந்திரம்
⬇️
🎶 நாதம்
⬇️
✨ ஜோதி
⬇️
🔱 பரசிவம்
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 ஒலியிலிருந்து ஒளிக்கும்,
ஒளியிலிருந்து பரம மௌன சிவச்சித்தத்திற்கும்
நிகழும் சிவயோக–தந்திர அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை அகத்தே (Inwardly) உணர்ந்து சாதனை செய்யும்போது, சாதகனின் ஆன்மீகப் பயணத்தில் வெளிப்புறச் சமயப் சடங்கு முறைகளிலிருந்து விலகி, உன்னதப் 'பரசிவச் சித்த ஆவேசம்' என்னும் உள்ளார்ந்த நிலைமாற்றம் நிகழ்கிறது:
சக்திநிபாத ஏற்புத்திறன் கூடுதல் (Śaktipāta Receptivity): உண்மையான ஞானம் என்பது அறிவின் சேகரிப்போ அல்லது ஏட்டுப் படிப்போ அல்ல, அது உபதேசச் சக்தி (Upadeśa-śakti) என்பதை உணர்வதால், புத்தகப் பெருமைகளும், தர்க்க வாதங்களும், தகவல் அகந்தைகளும் முழுமையாகக் கரைகின்றன. அநுபூதி என்பது உள்முக உணர்வுக் கடத்தல் என்பதை அறிந்து, குருபக்தியும், சிரத்தையும் (Śraddhā) கூடிச் சக்திநிபாத ஏற்புத்திறன் முழுமையடைகிறது.
சைத்தன்ய உணர்வு விழிப்பு (Citta-Pariṇāma Awareness): தியானத்தின் போது எழும் பிராண அலைவுகள், உணர்ச்சிச் சுத்திகரிப்புகள், மௌனத் தேக்கங்கள், தவசக்தி வீரியங்கள் யாவற்றையும் கண்டு சாதகன் குழப்பமடைவதில்லை. அநுபூதி என்பது இத்தகைய பல்வேறு உணர்வுச் செயல்பாடுகளின் வழியே பிரவகிக்கிறது என்ற மகா அகவடிவம் கூடிச் சித்த-பரிணாம அவபோதி விழிப்படைகிறது.
உள் குரு தத்துவ விழிப்பு (Antar-Guru Awakening):
குருவை ஒரு மனித உடலாக மட்டும் பார்க்கும் தற்காலிகப் பார்வை மாறி, அவரைப் பரமசிவ சித்தத்தின் அநாதி ஓட்டமாக அநுபூதியில் காண்கிறான். இதனால் சாதகனுக்குள் சூட்சுமமான உள்முக உள்ளுணர்வும் (Subtle intuition), அந்தர்-குரு விழிப்புணர்வும் (Antar-guru awareness) கூடி, தியானத்தில் இயல்பான அகத்தெளிவுகள் (Spontaneous clarity) பிறக்கின்றன.
சம்சாரச் சக்கர அவபோதி (Saṃsāra-Cakra Awareness): பிறப்பு-இறப்பை வெற்றுத் தத்துவக் கோட்பாடாகப் பார்க்காமல், தனது ஒவ்வொரு ஆசையையும் ஒரு 'பிறப்பாகவும்', ஒவ்வொரு பற்றையும் ஒரு 'கர்ம பந்தமாகவும்', ஒவ்வொரு அகங்கார வினையையும் ஒரு 'சம்சாரச் சுழற்சியாகவும்' அகத்தே கவனிக்கத் தொடங்குகிறான். இதனால் வாசனை அவதானமும் (Vāsanā awareness), சாட்சிபாவமும் (Sākṣī-bhāva) கூடி, வினை எதிர்வினை வாழ்க்கை முழுமையாக ஒடுங்குகிறது.
அகங்கார லயம் (Ahaṅkāra-Laya):
சிவயோகத்தின் நோக்கம் வெறும் நல்ல மனிதராக மாறுவது மட்டுமல்ல, அது அகங்கார அடையாளத்தையே (Ego identity) முழுமையாகக் கடப்பது என்பதை அறிகிறான். இதனால் "நான் சாதகன்", "நான் ஆன்மீகவாதி" என்ற நுண்ணிய ஆன்மீகத் தன்முனைப்புகள் (Spiritual ego) கரைந்து, அகண்ட வெட்டவெளி உணர்வு (Inner vastness) நிலைபெறுகிறது.
சித்-ஜோதி விழிப்பு (Cid-Jyoti Awakening):
தியானத்தில் கற்பனை செய்து காட்சிகளைப் பார்க்க முயலும் முரட்டு முயற்சிகள் (Concentration effort) ஒடுங்குகின்றன. சுத்த சித்-பிரகாசத்தின் மீது சூட்சும விழிப்புணர்வு கூடுவதால், தியானத்தில் ஒளி அலைகளும், பிரகாச நிசப்தமும், உயிருள்ள உள்மௌனமும் இயல்பாகவே பிரகாசிக்கத் தொடங்குகின்றன.
ஆகம அந்தரார்த்த விழிப்பு (Āgamic Inner Revelation): சிவாகமங்களை வெறும் கோயில் சடங்கு கையேடாகவோ அல்லது குறுகிய மதக் கோட்பாடாகவோ பார்க்காமல், அவை கடந்த நிலை உணர்வுப் பரிணாம அறிவியல் (Transcendental consciousness science) என்பதை உணர்கிறான். சடங்குகளின் உள்முகப் பொருளும், மந்திரத்தின் உயிருள்ள சக்தியும், யந்திரத்தின் அக வரைபடமும் தந்திரத்தின் வழியே அவனுக்குள் அந்தரார்த்தமாய் விழிப்படைகின்றன.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெளிப்புற ஆன்மீகப் பிரயாசைகளிலிருந்து உள்முகச் சக்திநிபாத அநுபூதிக்கும், வெற்றுத் தகவல் ஞானத்திலிருந்து தூய அநுபூதி உணர்விற்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. சிவாகமம் என்பது நாம் கற்கும் ஒரு சாஸ்திரம் அல்ல, அது பரமசிவத்தின் ஆதிஜோதி தனக்குள்ளே விழித்தெழும் உபதேச அருள் என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே மொழிந்தது! சிவமே ஈசன்! சிவமே இறப்பும் பிறப்பும் ஒழித்துத் தன்னுள் காட்டும் ஆதிஜோதிப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.