பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் பதினைந்தாவது படிக்கட்டில் (15) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரங்களில் "அளந்து அறிய முடியாது" என்று கூறி, சிவத்தை இடம், எண், புலன் போன்ற எல்லா அளவீட்டு முறைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம சத்தியமாகத் திருமூலர் நிறுவினார்.
அங்கே சாதகனின் மனம் பயன்படுத்தும் அறிதல் கருவிகள் அனைத்தும் செயலிழக்கச் செய்யப்பட்டன.
அந்த நிராகரிப்பு நிலையைத் தாண்டி, இந்த மந்திரத்தில் அவர் அடுத்த ஒரு உச்ச நிலைக்குச் செல்கிறார்.
பிரம்மா, விஷ்ணு போன்ற வரையறுக்கப்பட்ட தெய்வ வடிவங்களையும் "கடந்து நின்றான்" என்று கூறி, அதே சிவம் "எங்கும் கண்டு நின்றான்" என்று அனைத்திலும் பரவி நிற்பவன் எனப் பறைசாற்றுகிறார்.
இதன் மூலம் சாதகன் அறிதல் தோல்வியிலிருந்து (Failure of intellect) அனுபவ ஒருமைக்கு (Unity of experience) உயர்த்தப்படுகிறான்.
கடந்து நின்றான் கமல மலர் ஆதி; கடந்து நின்றான் கடல் வண்ணன் எம் மாயன்; கடந்து நின்றான் அவர்க்கு அப்புறம் ஈசன்; கடந்து நின்றான் எங்கும் கண்டு நின்றானே.
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்கம் மிக ஆழமானது. திருமூலர் முதலில் "கடந்து நின்றான்" என்ற தொடரை மூன்று முறைப் பயன்படுத்தி, பிரம்மா, விஷ்ணு போன்ற குறிப்பிட்ட தெய்வ வடிவங்களால் சிவத்தை முழுமையாக வரையறுக்க முடியாது என்பதை நிறுவுகிறார்:
1. உருவக் கடந்த நிலை (Transcendence):
படைப்புச் சக்தியான பிரம்மனையும் (கமல மலர் ஆதி), காப்புச் சக்தியான விஷ்ணுவையும் (கடல்வண்ணன் எம் மாயன்), அவற்றுக்கும் அப்புறமாய் விளங்கும் ஈசனையும் தாண்டி நிற்பவன் பரசிவம்.
"இவனே பரமன்" என்று ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்திற்குள் சிவத்தை அடைத்துவிட முடியாது; அவன் எல்லா குறியீடுகளையும் தாண்டியவன்.
2. உள்ளுறையும் உண்மை (Immanence):
தர்க்கத்தின் அடுத்த கட்டமாக, "எங்கும் கண்டு நின்றானே" என்று ஒரு மாபெரும் தத்துவத் திருப்பத்தை அளிக்கிறார்.
அவன் வெறும் 'அப்பாற்பட்டவன்' மட்டுமல்ல; 'எங்கும் நிறைந்தவன்' கூட. அவன் பிரம்மா, விஷ்ணு முதலான எல்லா வரையறைகளுக்கும் அப்பால் இருந்தாலும், அதே சமயம் எல்லா உயிர்களிலும், எல்லா உலகங்களிலும், எல்லா அனுபவங்களிலும் உள்ளுறையும் பரம சத்தியமாக இருக்கிறான்.
3. அலை-கடல் தர்க்கம்:
கடல் அலைகளைத் தாண்டியும் இருக்கும்; ஆனாலும் அலைகளாகவே வெளிப்படும். அதுபோல, சிவமும் உலகத்தைத் தாண்டியவனாக இருந்தாலும், உலகமாகவே வெளிப்பட்டு எங்கும் நிறைந்திருப்பவன்.
அவனை ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தில் அடைக்க முடியாது; ஆனால் அவனை எங்கும் காண முடியும் என்பதே இந்த ஆகம ரகசியம்.
சிவயோகத்தின் பரம நிலை (The Supreme State)
இந்த மந்திரம் சிவயோகத்தின் உச்சமான அனுபவ நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதில் சாதகன் முதலில் எல்லா உருவங்களையும், தெய்வ வடிவங்களையும், மனம் உருவாக்கும் கருத்துகளையும் தாண்டி நிர்குண (Attribute-less) உண்மையை நோக்கிச் செல்கிறான்.
பின்னர் அதே பரமம் அனைத்திலும் ஒரே சித்தமாக வெளிப்படுவதை அனுபவிக்கிறான்.
இவ்விரண்டும் வேறு வேறு நிலைகள் அல்ல; ஒரே அனுபவத்தின் இரு பக்கங்கள்.
எல்லாவற்றையும் தாண்டியும் அனைத்தாகவும் இருப்பது என்ற அகண்ட உணர்வு (Universal Consciousness) இதுவே.
பசு-பதி வேறுபாடு கரைந்து, "நான்" மற்றும் "அது" என்ற துவைதம் இல்லாமல், அனைத்திலும் ஒரே சிவசித்தம் மட்டுமே இருக்கிறது என்ற நிர்விகல்ப சமாதி அனுபவமே இப்பாடலின் சாரமாகும்.
சாதகனுக்கு ஏற்படும் ஞானம்
"கடந்து நின்றான்... எங்கும் கண்டு நின்றானே" என்று உணர்ந்த சாதகனுக்கு ஏற்படும் ஞானமே அகண்ட ஒருமை ஞானம்:
வேறுபாடுகள் கரைதல்: "நான்" மற்றும் "இறைவன்" என்ற வேறுபாடு மனத்தின் உருவாக்கம் மட்டுமே என்பதும், உண்மையில் அந்தப் பரம சித்தமே அனைத்தாக வெளிப்படுகிறது என்பதும் தெளிவாகிறது.
உலகம் தனி, நான் தனி, இறைவன் தனி என்ற பிரிவுகள் கரைகின்றன.
அடைதல் நீங்குதல்: எதையும் புதிதாக அடைய வேண்டிய பொருளாகக் காணாமல், ஏற்கனவே அனைத்திலும் நிறைந்துள்ள அதே சித்தத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறான்.
பாவனை நீங்குதல்: 'நான் செய்கிறேன்' (கர்த்தா பாவம்), 'நான் அனுபவிக்கிறேன்' (போக்த பாவம்) போன்றவை மறைந்து, அனைத்தும் ஒரே சிவசித்தத்தின் இயக்கம் என்ற அமைதியான தெளிவு உருவாகிறது.
இந்த ஞானம் பயத்தை நீக்குகிறது, பற்றுகளைச் சிதைக்கிறது, சமநிலையை அளிக்கிறது.
இறுதியில் சாதகனைப் பேரானந்த நிலையில் நிலைநிறுத்துகிறது.
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் பதினைந்தாவது படிக்கட்டில் (15) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரங்களில் "அளந்து அறிய முடியாது" என்று கூறி, சிவத்தை இடம், எண், புலன் போன்ற எல்லா அளவீட்டு முறைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம சத்தியமாகத் திருமூலர் நிறுவினார்.
அங்கே சாதகனின் மனம் பயன்படுத்தும் அறிதல் கருவிகள் அனைத்தும் செயலிழக்கச் செய்யப்பட்டன.
அந்த நிராகரிப்பு நிலையைத் தாண்டி, இந்த மந்திரத்தில் அவர் அடுத்த ஒரு உச்ச நிலைக்குச் செல்கிறார்.
பிரம்மா, விஷ்ணு போன்ற வரையறுக்கப்பட்ட தெய்வ வடிவங்களையும் "கடந்து நின்றான்" என்று கூறி, அதே சிவம் "எங்கும் கண்டு நின்றான்" என்று அனைத்திலும் பரவி நிற்பவன் எனப் பறைசாற்றுகிறார்.
இதன் மூலம் சாதகன் அறிதல் தோல்வியிலிருந்து (Failure of intellect) அனுபவ ஒருமைக்கு (Unity of experience) உயர்த்தப்படுகிறான்.
அந்தப் பரம ஏகத்துவ மகா மந்திரம் இதோ:
கடந்துநின் றான்கடல் வண்ணனெம் மாயன்
கடந்துநின் றானவர்க் கப்புற மீசன்
கடந்துநின் றானெங்குங் கண்டுகின் றானே. (15)
கடந்து நின்றான் கடல் வண்ணன் எம் மாயன்;
கடந்து நின்றான் அவர்க்கு அப்புறம் ஈசன்;
கடந்து நின்றான் எங்கும் கண்டு நின்றானே.
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்கம் மிக ஆழமானது. திருமூலர் முதலில் "கடந்து நின்றான்" என்ற தொடரை மூன்று முறைப் பயன்படுத்தி, பிரம்மா, விஷ்ணு போன்ற குறிப்பிட்ட தெய்வ வடிவங்களால் சிவத்தை முழுமையாக வரையறுக்க முடியாது என்பதை நிறுவுகிறார்:
1. உருவக் கடந்த நிலை (Transcendence):
படைப்புச் சக்தியான பிரம்மனையும் (கமல மலர் ஆதி), காப்புச் சக்தியான விஷ்ணுவையும் (கடல்வண்ணன் எம் மாயன்), அவற்றுக்கும் அப்புறமாய் விளங்கும் ஈசனையும் தாண்டி நிற்பவன் பரசிவம்.
"இவனே பரமன்" என்று ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்திற்குள் சிவத்தை அடைத்துவிட முடியாது; அவன் எல்லா குறியீடுகளையும் தாண்டியவன்.
2. உள்ளுறையும் உண்மை (Immanence):
தர்க்கத்தின் அடுத்த கட்டமாக, "எங்கும் கண்டு நின்றானே" என்று ஒரு மாபெரும் தத்துவத் திருப்பத்தை அளிக்கிறார்.
அவன் வெறும் 'அப்பாற்பட்டவன்' மட்டுமல்ல; 'எங்கும் நிறைந்தவன்' கூட. அவன் பிரம்மா, விஷ்ணு முதலான எல்லா வரையறைகளுக்கும் அப்பால் இருந்தாலும், அதே சமயம் எல்லா உயிர்களிலும், எல்லா உலகங்களிலும், எல்லா அனுபவங்களிலும் உள்ளுறையும் பரம சத்தியமாக இருக்கிறான்.
3. அலை-கடல் தர்க்கம்:
கடல் அலைகளைத் தாண்டியும் இருக்கும்; ஆனாலும் அலைகளாகவே வெளிப்படும். அதுபோல, சிவமும் உலகத்தைத் தாண்டியவனாக இருந்தாலும், உலகமாகவே வெளிப்பட்டு எங்கும் நிறைந்திருப்பவன்.
அவனை ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தில் அடைக்க முடியாது; ஆனால் அவனை எங்கும் காண முடியும் என்பதே இந்த ஆகம ரகசியம்.
சிவயோகத்தின் பரம நிலை (The Supreme State)
இந்த மந்திரம் சிவயோகத்தின் உச்சமான அனுபவ நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதில் சாதகன் முதலில் எல்லா உருவங்களையும், தெய்வ வடிவங்களையும், மனம் உருவாக்கும் கருத்துகளையும் தாண்டி நிர்குண (Attribute-less) உண்மையை நோக்கிச் செல்கிறான்.
பின்னர் அதே பரமம் அனைத்திலும் ஒரே சித்தமாக வெளிப்படுவதை அனுபவிக்கிறான்.
இவ்விரண்டும் வேறு வேறு நிலைகள் அல்ல; ஒரே அனுபவத்தின் இரு பக்கங்கள்.
எல்லாவற்றையும் தாண்டியும் அனைத்தாகவும் இருப்பது என்ற அகண்ட உணர்வு (Universal Consciousness) இதுவே.
பசு-பதி வேறுபாடு கரைந்து, "நான்" மற்றும் "அது" என்ற துவைதம் இல்லாமல், அனைத்திலும் ஒரே சிவசித்தம் மட்டுமே இருக்கிறது என்ற நிர்விகல்ப சமாதி அனுபவமே இப்பாடலின் சாரமாகும்.
சாதகனுக்கு ஏற்படும் ஞானம்
"கடந்து நின்றான்... எங்கும் கண்டு நின்றானே" என்று உணர்ந்த சாதகனுக்கு ஏற்படும் ஞானமே அகண்ட ஒருமை ஞானம்:
வேறுபாடுகள் கரைதல்: "நான்" மற்றும் "இறைவன்" என்ற வேறுபாடு மனத்தின் உருவாக்கம் மட்டுமே என்பதும், உண்மையில் அந்தப் பரம சித்தமே அனைத்தாக வெளிப்படுகிறது என்பதும் தெளிவாகிறது.
உலகம் தனி, நான் தனி, இறைவன் தனி என்ற பிரிவுகள் கரைகின்றன.
அடைதல் நீங்குதல்: எதையும் புதிதாக அடைய வேண்டிய பொருளாகக் காணாமல், ஏற்கனவே அனைத்திலும் நிறைந்துள்ள அதே சித்தத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறான்.
பாவனை நீங்குதல்: 'நான் செய்கிறேன்' (கர்த்தா பாவம்), 'நான் அனுபவிக்கிறேன்' (போக்த பாவம்) போன்றவை மறைந்து, அனைத்தும் ஒரே சிவசித்தத்தின் இயக்கம் என்ற அமைதியான தெளிவு உருவாகிறது.
இந்த ஞானம் பயத்தை நீக்குகிறது, பற்றுகளைச் சிதைக்கிறது, சமநிலையை அளிக்கிறது.
இறுதியில் சாதகனைப் பேரானந்த நிலையில் நிலைநிறுத்துகிறது.
வேறொன்றும் இல்லை; காண்பதும், காண்பவனும், காணப்படுவதும் சிவமே!
திருச்சிற்றம்பலம்.