உள்நின்ற வேதி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 16

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் பதினாறாவது படிக்கட்டில் (16) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

முன்னைய மந்திரங்களில், சிவம் என்பது புலன்களாலும் எண்ணத்தாலும் அளவிட முடியாத பரமம் என நிராகரிப்பு தர்க்கத்தின் (Negation Logic) மூலம் நிறுவப்பட்டது.

அந்தப் புரிதலின் அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் அதே பரமத்தை நேர்மறையான அடையாளங்களால் (Positive Affirmations) வெளிப்படுத்துகிறார்.

"அறிய முடியாதவன்" என்ற தூரத்து நிலையைத் தாண்டி, அளவுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்தச் சிவமே ஆதியாகவும், அரனாகவும், உடலுள் நின்ற ஞானமாகவும், அருள் ஒளியாகவும், நித்திய தன்மையாகவும் நமக்குள் பரவி நிற்கிறான் எனக் கூறி, அவனை "அனுபவிக்கப்படுகிறவன்" என்ற உண்மைக்குச் சாதகனை எடுத்துச் செல்கிறார்.

அந்தப் பரிபூரண அனுபவ மகா மந்திரம் இதோ:

இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் மிக ஒழுங்கான பரம அடையாளங்களை வரிசைப்படுத்துகிறது:

முதலில் "ஆதியுமாய்" என்று சிவனை முதற்காரணமாக நிறுவி, "அரனாய்" என உலகச் செயல்பாட்டின் (சம்ஹாரத் தொழில் மூலம் ஒடுக்கி அருளுதல்) ஆதாரமாகக் காட்டி, "உடல் உள் நின்ற வேதி" என அவன் நமக்குள்ளேயே இருக்கும் உருமாற்றும், ஞானச் சுடராக இருப்பதைச் சுட்டுகிறது.

அங்கிருந்து "விரிந்து ஆர்ந்து" என அவன் அண்டசராசரங்கள் அனைத்திலும் பரவியுள்ள நிலையை விளக்கி, "அருள் சோதி" எனச் சாதகனின் சித்தப் பிரகாசமாக (Internal Light) வெளிப்படுவதைத் தருகிறது.

பின்னர் "சுருங்காதது ஓர் தன்மை" மூலம் அவன் எக்காலத்திலும் மாறாத பரம இயல்பை உறுதிப்படுத்தி, "நீதியுமாய்" என உலக தர்மத்தின் ஆதாரமாகவும், இறுதியில் "நித்தம் ஆகி நின்றான்" என காலத்தைத் தாண்டிய நித்திய சத்தியமாகவும் நிற்பதை முடிவாகக் கூறுகிறது.

இவ்வாறு காரணம் முதல் நித்தியம் வரை அனைத்தையும் ஒரே சரடாக இணைத்து, "அனைத்திலும் உள்ளதும் அனைத்தையும் தாண்டியும் நிற்கும் ஒரே பரமம் சிவமே" என்ற உச்சத் தீர்மானத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

இதனை எப்படி அனுபவத்தில் கொண்டுவருவது என்ற இரகசியத்தின் திறவுகோல் "உடல் உள் நின்ற வேதியுமாய்" என்ற வரியில் உள்ளது. ஒரு சிவயோகச் சாதகன் கடக்க வேண்டிய முழுமையான உள் சாதனைப் பாதை இதோ:

உள் திருப்பம்: "ஆதியுமாய்" எனப் பரம காரணத்தை வெளியே தேடிய மனத்தைத் தியானத்தின் மூலம் உள்ளே திருப்பி, இறைவன் உள்ளார்ந்த சித்தமாக (Internal Consciousness) இருப்பதை உணர்தல் வேண்டும்.

எல்லை கரைதல்: அங்கிருந்து "விரிந்து ஆர்ந்து" எனத் தனி 'நான்' எனும் சிறு எல்லை கரைந்து, சித்தம் பரவலாக விரிவடையும் அகண்ட அனுபவம் உருவாக வேண்டும்.

ஞான விழிப்பு: அவ்வாறு விரிவடைந்த சித்தம், "அருள் சோதி" எனப் பிரகாசமான ஞான ஒளியாக உங்களுக்குள் வெளிப்படும்.

சமாதி உறுதி: இந்த அனுபவம் தற்காலிகமாக வந்து போகாது, "சுருங்காதது ஓர் தன்மை" என நிலைபெறும் போது, அதுவே மாறாத சமாதி நிலையாக உறுதியாகிறது.

நித்திய நிலை: இறுதியில் "நித்தம் ஆகி நின்றான்" என காலம், மாற்றம், இருமை (Duality) ஆகியவற்றைக் கடந்த நித்திய சிவானுபவத்தில் சாதகன் என்றென்றும் நிலைபெறுகிறான்.

வெளியில் தேடும் மனத்தை உள்ளே திருப்பி, உள்ளுணர்வை அகண்டமாகப் பரவலாக்கி, ஒளி அனுபவத்தில் நிலைத்து, காலமற்ற நித்திய சமாதியில் உறுதியாக நிற்க வேண்டும் என்பதே இந்தப் பாடல் சொல்லும் ஆழ்ந்த யோகச் சாதனை இரகசியமாகும்.

சிவமே ஆதி! சிவமே வேதி! சிவமே நித்தம்!

திருச்சிற்றம்பலம்.