பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 74
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (74) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் ஏழாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும். திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், பரமசிவத்தின் அருள்மழை (Anugraha-pravāha) எவ்வாறு உள்முகமாக (Inwardly) இறங்கி, யம-சித்த பரிசுத்தி, சாந்த சித்தம் (Śānta-citta), அக்னி-சோம சமநிலை, பிராண சாமியம் (Prāṇa-sāmya) மற்றும் சமாதி ஒடுக்கம் (Samādhi absorption) ஆகியவற்றின் மூலம் சாதகனைச் சிவஞான அநுபூதிக்குத் (Realization) தயார்படுத்துகிறது என்ற சிவயோக அடித்தளத்தை வெளிப்படுத்தினார். அங்கு அவர், யமம் என்பது வெறும் வெளிப்புற ஒழுக்க நெறி (Moral discipline) மட்டுமல்ல, அது சக்தி நிலைப்பாட்டு அறிவியல் (Śakti-stabilization science), பிராண சுத்திகரண முறை (Prāṇic purification process) மற்றும் அருள் இறங்கத் தகுந்த உன்னதமான சித்தத் தயாரிப்பு என்பதை நிறுவினார். மேலும், சனகாதி நால்வர் சமாதியில் அழுந்தியவர்கள் என்றும், பரமசிவ அருளை ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுந்த உள்முகப் பாத்திரங்கள் (Inward receptacles) என்றும், அருள் கடத்தலைப் (Grace-transmission) பெற்ற சிவயோக நாதர்கள் என்ற நிலையிலும் காட்டப்பட்டனர். அதாவது, “சித்தம் பரிசுத்தப்படாமல் உயர்ந்த சிவயோக அருள் நிலைநிற்காது” என்ற யோக-ஆகம உண்மையை முந்தைய பாடல் அஸ்திவாரமாக நிறுவியது. அந்த “அருள் இறங்கும் சித்தத் தயாரிப்பு” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் தனிப்பட்ட உள்முக அநுபூதி (Inward realization) அனுபவமாக மாற்றுகிறார். இங்கு அவர் பொதுவான யோகக் கோட்பாட்டை மட்டும் பேசவில்லை; தாமே எவ்வாறு நந்தி ஆதிகுருவின் சித்தத்தில் சரணாகதி செய்து, அகங்கார மையத்தை அர்ப்பணித்து, குரு அருளைப் புத்தி-சித்தத்தில் உள்முகமாக (Inwardly) இறக்கி, தினந்தோறும் சிவசிந்தனையில் நிலைபெற்ற பின்னர்ச் சிவாகமத்தைத் தன்னிச்சையான வெளிப்பாடாக (Spontaneous revelation) உரைக்கத் தகுதியடைந்தார் என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதி வழி வெளிப்படுத்துகிறார். முந்தைய பாடல் “அருள் இறங்கத் தகுந்த சித்தம் எப்படிப்பட்டது?” என்ற பொதுவான சிவயோக அடித்தளத்தை விளக்கியிருந்தால், இந்த மந்திரம் “அந்த அருள் உள்முகமாகச் (Inwardly) செயல்பட்டு ஆகம அநுபூதியாக (Realization) வெளிப்படும் முறையைத்” திருமூலரின் சொந்த யோக அனுபவத்தின் மூலம் துள்ளியமாக வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் இந்தப் பாடல், குருபரம்பரைத் தத்துவத்திலிருந்து உள்முகக் குருவிழிப்பு அநுபூதிக்குச் (Inward guru-conscious realization) சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் மிக முக்கியமான சிவாகம–தந்திர–சிவயோக மாற்றக் கட்டமாக அமைகிறது. அந்த அநுபூதிப் பிரகடனத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவமும் பதவுரையும்)
நந்தி இணை அடி நான் தலை மேற்கொண்டு, புந்தியின் உள்ளே புகப் பெய்து போற்றி செய்து, அந்தி மதி புனை அரன் அடி நாடொறும், சிந்தை செய்து ஆகமம் செப்பல் உற்றேனே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “குருசரணாகதி -->அஹங்கார சமர்ப்பணம் ---> புத்திச் சித்தத்தில் அருள் இறக்கம் ---> தினசரி சிவதியானம் ---> சோம–சாந்த சித்த நிலை ---> ஆகம வெளிப்பாட்டு தகுதி” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்துள்ளது. திருமூலர் இங்கு “நான் ஆகமம் கூறுகிறேன்” என்று ஒரு சாதாரண ஆசிரியரின் அகங்கார அதிகாரத்தை அறிவிக்கவில்லை; மாறாக, தாம் சிவாகமத்தை உரைக்கத் தகுதியடைந்த உள்முகச் செயல்முறை (Inward process) என்ன என்பதை உன்னதத் தத்துவ (Metaphysical) மற்றும் யோக அடிப்படையில் வெளிப்படுத்துகிறார். அதாவது, சிவாகமம் என்பது புத்தக வாசிப்பின் அல்லது ஏட்டுக்கல்வியின் விளைவு அல்ல; குருவின் பேரருள் புத்தி–சித்தத்தில் உள்முகமாக இறங்கி, தொடர்ச்சியான சிவசிந்தனையில் பரிபக்குவமடைந்த பின்னர் சுயமாகத் தோன்றும் அநுபூதி வெளிப்பாடாக (Spontaneous revelation) மலர்கிறது என்பதே இந்தப் பாடலின் மையத் தர்க்கமாகும். ஆதிநாத சரணாகதி (நந்தி இணை அடி): “நந்தி” என்பது இங்குக் ஒரு புராணப் பாத்திரம், சிவபெருமானின் வாகனம் அன்று; அது பேரானந்த பரசிவ சித்தம், ஆதிகுரு விழிப்புணர்வு (Ādi-guru consciousness) மற்றும் நாத பிரம்ம மூலச் சித்தமாகும் (Nāda-Brahman source-awareness). “இணை அடி” என்பது வெறும் இரண்டு திருவடிகள் மட்டுமல்ல; அது சிவசக்தி இரட்டைத் தன்மை (Śiva–Śakti polarity), ஞான-கருணை (Jñāna–Karuṇā), நாத-பிந்து ஒருமை (Nāda–Bindu) மற்றும் இச்சா-ஞான சக்திகளின் இணைவாகும். சிவயோகத்தின் உண்மையான ஆரம்பம் தனிப்பட்ட பிரயாசைகளில் இல்லை, அது குரு–சித்தத்தில் செய்யும் உன்னதச் சரணாகதியிலேயே தொடங்குகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும். அகங்காரப் பலிபீடம் (நான் தலை மேற்கொண்டு): வெளிப்புறமாக இது குருவின் பாதங்களைத் தலைமேல் சூடும் பக்தி முறையாகத் தோன்றினாலும், உள்முக யோகத்தில் (Inwardly) “தலை” என்பது அகங்காரம் (Ahaṅkāra), தனிச் சுய அடையாளம் மற்றும் தன்முனைப்பு அறிவாற்றலாகும் (Egoic cognition). “மேற்கொண்டு” என்பது அர்ப்பணிப்பு, சரணாகதி மற்றும் உள்முகப் பட்டாபிஷேகம் (Consecration / Surrender / Inward enthronement) ஆகும். சாதகன் தனது அகங்கார மையத்தை (Ego-center) குரு–சித்தத்திற்கு முழுமையாக அர்ப்பணிக்காதவரை உயர்ந்த சிவஞானக் கதவுகள் திறக்காது என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும். சைத்தன்ய சக்தி அவேசம் (புந்தியின் உள்ளே புகப் பெய்து): இது இப்பாடலின் மிக உயர்ந்த யோக–தந்திர உள்முகப் பிரகடனம் (Inward statement) ஆகும். “புந்தி” என்பது புத்தி, அந்தக்கரணம் மற்றும் சீரமைக்கப்பட்ட சூட்சும அறிவுப் புலமாகும் (Antar-karaṇa / Refined subtle cognition field). “புகப் பெய்து” என்பது அருளிறக்கம், சக்திநிபாதப் பாதம், உள்முக ஊடுருவல் மற்றும் தூய உணர்வுத் தாரை வார்ப்பாகும் (Grace descent / Śaktipāta / Inward permeation / Consciousness infusion). குருவின் பேரருள் என்பது வெறும் வெளிப்புற ஆசீர்வாதமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், அது புத்தி–சித்தத்தின் ஆழம் வரை இறங்கி அதனை முழுமையாக மாற்றி அமைக்க வேண்டும் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும். நிலைப்பாடு ஒத்திசைவு (போற்றி செய்): இது எளிய உணர்ச்சிப் பக்திப் பாடல் அன்று. “போற்றுதல்” என்பது பாவ நிலைப்பாடு (Bhāva stabilization), பக்தி ஒடுக்கம் (Devotional absorption) மற்றும் உள்முகப் பேரன்பு ஓட்டமாகும் (Inward reverence-current). பக்தி என்பது வெறும் உணர்ச்சி வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல; அது சாதகனின் ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் அருளை ஏற்கும் தகுதியான நிலையில் (Receptive state) நிலைநிறுத்தும் உள்முக யோக தந்திர உத்தியாகும் (Inward yogic mechanism) என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும். சோம-ஸ்பந்த சமநிலை (தந்தி மதி புனை அரன்): “மதி” என்பது சந்திரன், சோம தத்துவம் (Soma principle), குளிர்விக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வு (Cooling awareness) மற்றும் அமிர்தப் பிரவாகம் (Amṛta current) ஆகும். “அரன்” என்பது அவித்யையை அழிப்பவர், அதாவது உருமாற்றும் சிவ உணர்வு நிலை (Transformative Śiva-consciousness). சிவசித்தம் என்பது வெறும் தீவிர தவ அக்னி மட்டுமல்ல; அது சோம அமைதியுடன் (Soma-calmness) சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட ஒளிரும் விழிப்புணர்வாகும் (Luminous awareness). இந்தத் தண்மதி குறியீடு (Symbolism) என்பது குண்டலினி விழிப்புச் சோம அமுதத்தால் குளிர்விக்கப்பட்டு, நிலைபெற்ற சஹஸ்ரார உணர்வாகவும் சாந்த-ஸ்பந்த சமநிலையாகவும் (Śānta–spanda equilibrium) விளங்குவதைக் குறிக்கும் என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும். தடையற்ற அனுசந்தானப் பரிணாமம் (அடி நாடொறும் சிந்தை செய்து): “ நாடொறும்” என்பது எப்போதாவது ஒருமுறை செய்யும் தியானமன்று; அது தடையற்ற அநாதி நினைப்பு, அதாவது இடைவிடாத அனுசந்தானம் (Uninterrupted remembrance / Continuous anusandhāna) ஆகும். “சிந்தை செய்து” என்பது தாரணை, தியானம் மற்றும் நாதப் பூர்வ உள்முக சிந்தனையாகும் (Dhāraṇā / Dhyāna / Nāda-oriented inward contemplation). சிவயோகம் என்பது எதேச்சையாக எழும் ஆன்மீக அனுபவமன்று; அது தொடர்ச்சியான சிவசிந்தனையால் சித்தம் முற்றிலும் மறுவடிவமைக்கப்படும் மகா பரிணாமம் என்பது ஆறாவது தர்க்க அடுக்காகும். சுயவிளக்க அநுபூதிப் பிரவாகம் (ஆகமஞ் செப்பலுற் றேனே): இது இப்பாடலின் பரமார்த்த உச்சநிலையாகும் (Metaphysical climax). திருமூலர் “நான் ஆகமத்தைக் கற்றறிந்தேன்” என்று சொல்லாமல், “செப்பல் உற்றேன்” என்கிறார். சிவாகமம் என்பது மனப்பாடக் கல்வியாக வெளியில் இருந்து கிடைக்கவில்லை; அது உள்முக அநுபூதியின் சுயவிளக்கமாக (Inward revelation) வெளியில் பிரவகித்தது. “செப்பல்” என்பது தன்னிச்சையான அநுபூதிப் பேச்சு (Spontaneous articulation), “உற்றேன்” என்பது தகுதி பெறுதல் அல்லது அதுவாகவே மாறுதல் (Attained fitness / Became qualified) ஆகும். சிவாகமம் புத்தக அறிவால் வெளிப்படாது; குருவின் பேரருள் உள்முகமாகச் சித்தத்தில் நிலைபெற்ற பின்னர், அது அநுபூதி வாக்காகத் (Realized speech) தானாகவே வெளிப்படும் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “குருவின் பேரருள் உள்முகமாகப் புத்தி–சித்தத்தில் இறங்காமல் உண்மையான சிவாகம அநுபூதி (Realization) திறக்காது” என்ற பரமார்த்த யோக–ஆகம அக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. திருமூலர் இங்கு வெளிப்புற குரு வழிபாட்டையோ, மேலோட்டமான தியானத்தையோ அல்லது ஆகமப் பிரசங்கங்களையோ பேசவில்லை; மாறாக, ஒரு சாதகன் எவ்வாறு தனது சித்தத்தைப் பரசிவ அருள் இறங்குவதற்கான உன்னத உள்முகப் பாத்திரமாக மாற்றுகிறான் என்பதை விளக்குகிறார்: அகங்கார அர்ப்பணத் திறவு: “நான் தலை மேற்கொண்டு” காட்டும் தந்திர இரகசியம், தலை என்னும் அகங்கார மையமும் (Ahaṅkāra / Egoic center) தனிச் சுய அடையாளமும் குரு-சித்தத்தின் பேரொளியில் பலியிடப்பட வேண்டும் என்பதாகும். இந்த அகங்கார அர்ப்பணம் நிகழாதவரை, உன்னதப் பேரண்ட ஞானத்தின் கதவுகள் சாதகனுக்குத் திறப்பதே இல்லை (Without ego-consecration, higher realization cannot descend). புத்தி-சித்த சக்திப் பாய்ச்சல்: “புந்தியின் உள்ளே புகப் பெய்து” என்பது ஆகம ஞானம் என்பது மனதில் சேமித்து வைக்கப்படும் வெற்றுத் தகவல் அல்ல, அது புத்திப் புலத்தை ஊடுருவி மாற்றும் மகா சக்தி என்பதை உணர்த்துகிறது. குருவின் பேரருள் சக்திநிபாதமாகப் (Śaktipāta descent) புத்திச் சித்தத்தின் உள்ளே பாயும்போது அறிவு என்பது அநுபூதியாகவும், போதனை என்பது அருள் கடத்தலாகவும், தத்துவம் என்பது மெய்ம்மையாகவும் மாறும் (Knowledge ---> Transformation / Teaching ---> Transmission / Philosophy ---> Realization). பாவ-நிலைப்பாட்டு நுட்பம்: “போற்றி செய்” என்பது எளிய பக்தி முறை அல்ல; அது சித்தத்தைச் சக்திநிபாத அருள் பாய்வதற்கேற்பப் பக்குவப்படுத்தும் உன்னத அக அமைப்பியல் நுட்பமாகும் (Devotion refines the vessel for śaktipāta). பக்தி என்பது தியானத்தில் சித்தத்தை முழுமையான ஏற்புத்திறன் கொண்டதாக (Grace-receptive) மாற்றி நிலைநிறுத்துகிறது. சோம-சாந்த ஸ்பந்தச் சமநிலை: “தந்தி மதி புனை அரன்” என்பது குண்டலினியின் அதிதீவிர அக்னிச் சக்தியானது சோம அமுத ஓட்டத்தால் சமநிலைப்படுத்தப்பட்டுச் சஹஸ்ராரத்தில் சாந்த-ஸ்பந்தமாய் நிலைபெறுவதைக் குறிக்கும். இதன் மூலம் தீவிர தவத்தினால் ஏற்படும் ஆற்றல் சமநிலையின்மைகளும் (Kuṇḍalinī imbalance / Excessive tapas), கட்டுப்பாடற்ற சக்தி எழுச்சிகளின் அபாயங்களும் நீங்கி, சித்தம் குளிர்விக்கப்பட்ட ஞானப் பிரகாசமாக மாறுகிறது (Awakened consciousness must be cooled and stabilized by soma). இடைவிடாத அனுசந்தானப் பரிணாமம்: “அடி நாடொறும் சிந்தை செய்து” உணர்த்தும் ரகசியம், அநுபூதி என்பது ஏதோ ஒரு கணத்தில் தோன்றி மறையும் தற்காலிக மாயக் காட்சியன்று; அது தடையற்ற இடைவிடாத சிவசிந்தனையால் ஒட்டுமொத்த உணர்வு நிலையும் முற்றிலுமாக மறுவடிவமைக்கப்படும் மகா யோகப் பரிணாமமாகும் (Continuous remembrance transforms consciousness). வாக்கின் சுயவெளிப்பாடு (Spontaneous Revelation): “ஆகமஞ் செப்பலுற்றேனே” என்பது சிவாகமம் என்பது மனப்பாடக் கல்வியின் வெளிப்பாடு அன்று; அது அநுபூதிச் சித்தத்திலிருந்து தன்னிச்சையாகப் பிரவகிக்கும் மகா மந்திர வாணி, அதாவது சிவஞானத்தின் நேரடிச் சுயவெளிபாடாகும் (True agama arises from realized consciousness / Spontaneous revelation). 🙏 குரு சரணாகதி ⬇️ 🕊️ அகங்கார சமர்ப்பணம் ⬇️ ⚡ சக்திநிபாதப் பாய்ச்சல் ⬇️ ✨ புத்தி சுத்தி ⬇️ 🌺 பாவ நிலைப்பாடு ⬇️ 🌙 சோம சமநிலை ⬇️ 🧘 இடைவிடாத தியானம் ⬇️ 📖 சுய ஆகம வெளிப்பாடு ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 🔱 சரணாகதியிலிருந்து சக்திநிபாதத்திற்கும், சக்திநிபாதத்திலிருந்து சுய ஆகம வெளிப்பாட்டிற்கும் நிகழும் சிவயோக–ஆகம அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம் (The Transmutation into the Receptive Vessel)
இந்த மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் 'வெளிப்புற ஆன்மீகப் பிரயாசைகள்' என்ற நிலை மாறி, அருள் உள்முகமாக இறங்குவதற்கேற்பத் தன்னை ஒரு 'உன்னத அருள் பாத்திரமாக' (Inward vessel) மாற்றியமைக்கும் மகா அகப் பரிணாமம் நிகழ்கிறது: அனுக்ரஹ விழிப்புணர்வு (Anugraha-Awareness): சாதகன் தனது ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைத் தனிப்பட்ட தன்முனைப்பு முயற்சியின் பலனாக மட்டும் பார்க்காமல், அது குருவருளின் கிருபை வெளிப்பாடு என்பதை உணர்கிறான். இதனால் ஆன்மீகத் தற்பெருமை மற்றும் அகந்தை முற்றிலுமாக நீங்கிச் சரணாகதியும், குருவருளை ஏற்கும் உள்முகத் திறப்பும் ஆழமடைகின்றன. சித்த-வியாபக விழிப்புணர்வு விஸ்தரிப்பு: யோகத்தை ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத் தியானமாக மட்டும் சுருக்காமல், தனது அன்றாட வாழ்வின் ஒட்டுமொத்தச் சித்த வியாபகத்தையுமே விழிப்புணர்வுப் புலமாக மாற்றுகிறான். இதனால் அவனது அனைத்து இந்திரிய விருத்திகளும், மனச் சலனங்களும் பிராண இயக்கங்களும் தடையற்ற உள்முகக் கவனிப்பிற்குள் வந்து நிலைபெறுகின்றன. புத்திப் புலத் தூய்மையாக்கம் (Citta-Śuddhi): ஆகம ஞானத்தை வெறும் அறிவுச் சேகரிப்பாக எண்ணாமல், அது புத்திப் புலத்தை மாற்றி அமைக்கும் சக்தி என்பதை உணர்கிறான். இதனால் அஹிம்சை என்பது அகத்தின் மென்மையாகவும், சத்யம் என்பது உளவியல் வெளிப்படைத்தன்மையாகவும், பிரம்மச்சரியம் என்பது சக்தித் தேக்கமாகவும் மாறிப் பிராண நிலைப்பாடும், மந்திரத்தின் உள்முக ஆழமும் கூடுகின்றன. சோம-சாந்த நிலைப்பாடு (Soma-Conscious Stabilization): நரம்பு மண்டலத்தைக் கெடுக்கும் பலவந்தக் குண்டலினி முயற்சிகளும், தீவிர தவ உஷ்ணங்களும் ஒடுங்குகின்றன. சாந்த சித்தம் இல்லாமல் உயர்ந்த பேராற்றலைச் சித்தத்தில் நிலைநிறுத்த முடியாது என்பதை உணர்வதால், உணர்ச்சிச் சமநிலையும், குளிர்விக்கப்பட்ட அக விழிப்புணர்வும் சாதனையில் நிலைபெறுகின்றன. அக்னி-சோம சமயோக ஒருங்கிணைப்பு: குண்டலினி விழிப்பு என்னும் தியான நெருப்பும், சாந்த நிலைப்பாடு என்னும் சோம அமுதமும் சாதனையில் கச்சிதமாக இணைகின்றன. சக்தி ஏற்றத்தாழ்வுகள் நீங்கிப் பிராண ஒத்திசைவு கூடுவதால், சூட்சுமமான பேரின்பமும் தரைதட்டாத அக விழிப்புணர்வும் ஒரே புள்ளியில் சமநிலை பெறுகின்றன. தடையற்ற அனுசந்தான ஒடுக்கம்: தியானத்தை வற்புறுத்திச் செய்யும் கவனக் குவியலாகச் செய்யாமல், சாந்த சித்தத்தில் தன்னிச்சையாக நிகழும் அக ஒடுக்கமாகச் சாதகன் அநுபூதி கொள்கிறான். இதனால் தியானம் ஆழமடைந்து, சுவாசம் இயல்பாகவே நுண்மையாகி, உள்ளார்ந்த மௌனம் உயிருள்ள சிவ அதிர்வாக மாறுகிறது. அகங்காரப் பலிபீடக் கரைதல் (Ego-Transparency): "நான் சாதித்தேன்", "நான் ஆகமம் கூறுகிறேன்" என்ற கர்த்திருத்துவ ஆன்மீகத் தன்முனைப்பு (Doership) வேரோடு சாய்கிறது. அநுபூதி என்பது பரமசிவ அருளின் சுயவெளிப்பாடே என்பதை உணர்வதால், எல்லையற்ற ஆன்மீகத் தாழ்மையும், பேரொளி நன்றியறிதலும் கூடி அகங்காரம் முழுமையாகக் கரைகிறது. இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெளிப்புறத் தவப் போராட்டங்களிலிருந்து சித்த-பிராண பரிசுத்திக்கும், பலவந்தப் பயிற்சிகளிலிருந்து சாந்த சித்த நிலைப்பாட்டிற்கும் உயர்த்தி, அவனது சாதனையை முழுமையான உணர்வுப் பரிணாமமாக மாற்றியமைக்கிறது. சிவயோகம் என்பது சக்தியை வலுக்கட்டாயமாக எழுப்புவது அல்ல; அது பரமசிவ அருள் நேரிடையாகப் புத்திச் சித்தத்தில் இறங்குவதற்கேற்பத் தன்னை ஒரு தூய அருள் பாத்திரமாகப் பரிசுத்தப்படுத்திக் கொள்ளும் மகா தந்திரக் கலையே என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான். சிவமே நந்தி! சிவமே இணைஅடி! சிவமே புந்தியின் உள்ளே புகப்பெய்து பொழியும் ஆகமப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.
🧘
பகுதி 2சிவானுபவம் தரும் திருமந்திர எழுத்து சாதனை
திருமந்திர அரண்மனை சாதனைக் குழுவில் இணைந்து சாதனை செய்ய
திருமூலர் படிக்கட்டு - 74
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (74) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் ஏழாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், பரமசிவத்தின் அருள்மழை (Anugraha-pravāha) எவ்வாறு உள்முகமாக (Inwardly) இறங்கி, யம-சித்த பரிசுத்தி, சாந்த சித்தம் (Śānta-citta), அக்னி-சோம சமநிலை, பிராண சாமியம் (Prāṇa-sāmya) மற்றும் சமாதி ஒடுக்கம் (Samādhi absorption) ஆகியவற்றின் மூலம் சாதகனைச் சிவஞான அநுபூதிக்குத் (Realization) தயார்படுத்துகிறது என்ற சிவயோக அடித்தளத்தை வெளிப்படுத்தினார். அங்கு அவர், யமம் என்பது வெறும் வெளிப்புற ஒழுக்க நெறி (Moral discipline) மட்டுமல்ல, அது சக்தி நிலைப்பாட்டு அறிவியல் (Śakti-stabilization science), பிராண சுத்திகரண முறை (Prāṇic purification process) மற்றும் அருள் இறங்கத் தகுந்த உன்னதமான சித்தத் தயாரிப்பு என்பதை நிறுவினார். மேலும், சனகாதி நால்வர் சமாதியில் அழுந்தியவர்கள் என்றும், பரமசிவ அருளை ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுந்த உள்முகப் பாத்திரங்கள் (Inward receptacles) என்றும், அருள் கடத்தலைப் (Grace-transmission) பெற்ற சிவயோக நாதர்கள் என்ற நிலையிலும் காட்டப்பட்டனர். அதாவது, “சித்தம் பரிசுத்தப்படாமல் உயர்ந்த சிவயோக அருள் நிலைநிற்காது” என்ற யோக-ஆகம உண்மையை முந்தைய பாடல் அஸ்திவாரமாக நிறுவியது.
அந்த “அருள் இறங்கும் சித்தத் தயாரிப்பு” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் தனிப்பட்ட உள்முக அநுபூதி (Inward realization) அனுபவமாக மாற்றுகிறார். இங்கு அவர் பொதுவான யோகக் கோட்பாட்டை மட்டும் பேசவில்லை; தாமே எவ்வாறு நந்தி ஆதிகுருவின் சித்தத்தில் சரணாகதி செய்து, அகங்கார மையத்தை அர்ப்பணித்து, குரு அருளைப் புத்தி-சித்தத்தில் உள்முகமாக (Inwardly) இறக்கி, தினந்தோறும் சிவசிந்தனையில் நிலைபெற்ற பின்னர்ச் சிவாகமத்தைத் தன்னிச்சையான வெளிப்பாடாக (Spontaneous revelation) உரைக்கத் தகுதியடைந்தார் என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதி வழி வெளிப்படுத்துகிறார்.
முந்தைய பாடல் “அருள் இறங்கத் தகுந்த சித்தம் எப்படிப்பட்டது?” என்ற பொதுவான சிவயோக அடித்தளத்தை விளக்கியிருந்தால், இந்த மந்திரம் “அந்த அருள் உள்முகமாகச் (Inwardly) செயல்பட்டு ஆகம அநுபூதியாக (Realization) வெளிப்படும் முறையைத்” திருமூலரின் சொந்த யோக அனுபவத்தின் மூலம் துள்ளியமாக வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் இந்தப் பாடல், குருபரம்பரைத் தத்துவத்திலிருந்து உள்முகக் குருவிழிப்பு அநுபூதிக்குச் (Inward guru-conscious realization) சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் மிக முக்கியமான சிவாகம–தந்திர–சிவயோக மாற்றக் கட்டமாக அமைகிறது.
அந்த அநுபூதிப் பிரகடனத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
நந்தி யிணையடி நான்றலை மேற்கொண்டு
புந்தியி னுள்ளே புகப்பெய்து போற்றிசெய்
தந்தி மதிபுனை அரனடி நாடொறுஞ்
சிந்தைசெய் தாகமஞ் செப்பலுற் றேனே. (74)
சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவமும் பதவுரையும்)
நந்தி இணை அடி நான் தலை மேற்கொண்டு,
புந்தியின் உள்ளே புகப் பெய்து போற்றி செய்து,
அந்தி மதி புனை அரன் அடி நாடொறும்,
சிந்தை செய்து ஆகமம் செப்பல் உற்றேனே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “குருசரணாகதி -->அஹங்கார சமர்ப்பணம் ---> புத்திச் சித்தத்தில் அருள் இறக்கம் ---> தினசரி சிவதியானம் ---> சோம–சாந்த சித்த நிலை ---> ஆகம வெளிப்பாட்டு தகுதி” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்துள்ளது.
திருமூலர் இங்கு “நான் ஆகமம் கூறுகிறேன்” என்று ஒரு சாதாரண ஆசிரியரின் அகங்கார அதிகாரத்தை அறிவிக்கவில்லை; மாறாக, தாம் சிவாகமத்தை உரைக்கத் தகுதியடைந்த உள்முகச் செயல்முறை (Inward process) என்ன என்பதை உன்னதத் தத்துவ (Metaphysical) மற்றும் யோக அடிப்படையில் வெளிப்படுத்துகிறார்.
அதாவது, சிவாகமம் என்பது புத்தக வாசிப்பின் அல்லது ஏட்டுக்கல்வியின் விளைவு அல்ல; குருவின் பேரருள் புத்தி–சித்தத்தில் உள்முகமாக இறங்கி, தொடர்ச்சியான சிவசிந்தனையில் பரிபக்குவமடைந்த பின்னர் சுயமாகத் தோன்றும் அநுபூதி வெளிப்பாடாக (Spontaneous revelation) மலர்கிறது என்பதே இந்தப் பாடலின் மையத் தர்க்கமாகும்.
ஆதிநாத சரணாகதி (நந்தி இணை அடி):
“நந்தி” என்பது இங்குக் ஒரு புராணப் பாத்திரம், சிவபெருமானின் வாகனம் அன்று; அது பேரானந்த பரசிவ சித்தம், ஆதிகுரு விழிப்புணர்வு (Ādi-guru consciousness) மற்றும் நாத பிரம்ம மூலச் சித்தமாகும் (Nāda-Brahman source-awareness).
“இணை அடி” என்பது வெறும் இரண்டு திருவடிகள் மட்டுமல்ல; அது சிவசக்தி இரட்டைத் தன்மை (Śiva–Śakti polarity), ஞான-கருணை (Jñāna–Karuṇā), நாத-பிந்து ஒருமை (Nāda–Bindu) மற்றும் இச்சா-ஞான சக்திகளின் இணைவாகும்.
சிவயோகத்தின் உண்மையான ஆரம்பம் தனிப்பட்ட பிரயாசைகளில் இல்லை, அது குரு–சித்தத்தில் செய்யும் உன்னதச் சரணாகதியிலேயே தொடங்குகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
அகங்காரப் பலிபீடம் (நான் தலை மேற்கொண்டு):
வெளிப்புறமாக இது குருவின் பாதங்களைத் தலைமேல் சூடும் பக்தி முறையாகத் தோன்றினாலும், உள்முக யோகத்தில் (Inwardly) “தலை” என்பது அகங்காரம் (Ahaṅkāra), தனிச் சுய அடையாளம் மற்றும் தன்முனைப்பு அறிவாற்றலாகும் (Egoic cognition).
“மேற்கொண்டு” என்பது அர்ப்பணிப்பு, சரணாகதி மற்றும் உள்முகப் பட்டாபிஷேகம் (Consecration / Surrender / Inward enthronement) ஆகும்.
சாதகன் தனது அகங்கார மையத்தை (Ego-center) குரு–சித்தத்திற்கு முழுமையாக அர்ப்பணிக்காதவரை உயர்ந்த சிவஞானக் கதவுகள் திறக்காது என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சைத்தன்ய சக்தி அவேசம் (புந்தியின் உள்ளே புகப் பெய்து):
இது இப்பாடலின் மிக உயர்ந்த யோக–தந்திர உள்முகப் பிரகடனம் (Inward statement) ஆகும். “புந்தி” என்பது புத்தி, அந்தக்கரணம் மற்றும் சீரமைக்கப்பட்ட சூட்சும அறிவுப் புலமாகும் (Antar-karaṇa / Refined subtle cognition field).
“புகப் பெய்து” என்பது அருளிறக்கம், சக்திநிபாதப் பாதம், உள்முக ஊடுருவல் மற்றும் தூய உணர்வுத் தாரை வார்ப்பாகும் (Grace descent / Śaktipāta / Inward permeation / Consciousness infusion).
குருவின் பேரருள் என்பது வெறும் வெளிப்புற ஆசீர்வாதமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், அது புத்தி–சித்தத்தின் ஆழம் வரை இறங்கி அதனை முழுமையாக மாற்றி அமைக்க வேண்டும் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
நிலைப்பாடு ஒத்திசைவு (போற்றி செய்):
இது எளிய உணர்ச்சிப் பக்திப் பாடல் அன்று. “போற்றுதல்” என்பது பாவ நிலைப்பாடு (Bhāva stabilization), பக்தி ஒடுக்கம் (Devotional absorption) மற்றும் உள்முகப் பேரன்பு ஓட்டமாகும் (Inward reverence-current).
பக்தி என்பது வெறும் உணர்ச்சி வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல; அது சாதகனின் ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் அருளை ஏற்கும் தகுதியான நிலையில் (Receptive state) நிலைநிறுத்தும் உள்முக யோக தந்திர உத்தியாகும் (Inward yogic mechanism) என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சோம-ஸ்பந்த சமநிலை (தந்தி மதி புனை அரன்):
“மதி” என்பது சந்திரன், சோம தத்துவம் (Soma principle), குளிர்விக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வு (Cooling awareness) மற்றும் அமிர்தப் பிரவாகம் (Amṛta current) ஆகும்.
“அரன்” என்பது அவித்யையை அழிப்பவர், அதாவது உருமாற்றும் சிவ உணர்வு நிலை (Transformative Śiva-consciousness).
சிவசித்தம் என்பது வெறும் தீவிர தவ அக்னி மட்டுமல்ல; அது சோம அமைதியுடன் (Soma-calmness) சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட ஒளிரும் விழிப்புணர்வாகும் (Luminous awareness).
இந்தத் தண்மதி குறியீடு (Symbolism) என்பது குண்டலினி விழிப்புச் சோம அமுதத்தால் குளிர்விக்கப்பட்டு, நிலைபெற்ற சஹஸ்ரார உணர்வாகவும் சாந்த-ஸ்பந்த சமநிலையாகவும் (Śānta–spanda equilibrium) விளங்குவதைக் குறிக்கும் என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
தடையற்ற அனுசந்தானப் பரிணாமம் (அடி நாடொறும் சிந்தை செய்து): “
நாடொறும்” என்பது எப்போதாவது ஒருமுறை செய்யும் தியானமன்று; அது தடையற்ற அநாதி நினைப்பு, அதாவது இடைவிடாத அனுசந்தானம் (Uninterrupted remembrance / Continuous anusandhāna) ஆகும்.
“சிந்தை செய்து” என்பது தாரணை, தியானம் மற்றும் நாதப் பூர்வ உள்முக சிந்தனையாகும் (Dhāraṇā / Dhyāna / Nāda-oriented inward contemplation). சிவயோகம் என்பது எதேச்சையாக எழும் ஆன்மீக அனுபவமன்று; அது தொடர்ச்சியான சிவசிந்தனையால் சித்தம் முற்றிலும் மறுவடிவமைக்கப்படும் மகா பரிணாமம் என்பது ஆறாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சுயவிளக்க அநுபூதிப் பிரவாகம் (ஆகமஞ் செப்பலுற் றேனே):
இது இப்பாடலின் பரமார்த்த உச்சநிலையாகும் (Metaphysical climax). திருமூலர் “நான் ஆகமத்தைக் கற்றறிந்தேன்” என்று சொல்லாமல், “செப்பல் உற்றேன்” என்கிறார்.
சிவாகமம் என்பது மனப்பாடக் கல்வியாக வெளியில் இருந்து கிடைக்கவில்லை; அது உள்முக அநுபூதியின் சுயவிளக்கமாக (Inward revelation) வெளியில் பிரவகித்தது.
“செப்பல்” என்பது தன்னிச்சையான அநுபூதிப் பேச்சு (Spontaneous articulation), “உற்றேன்” என்பது தகுதி பெறுதல் அல்லது அதுவாகவே மாறுதல் (Attained fitness / Became qualified) ஆகும்.
சிவாகமம் புத்தக அறிவால் வெளிப்படாது; குருவின் பேரருள் உள்முகமாகச் சித்தத்தில் நிலைபெற்ற பின்னர், அது அநுபூதி வாக்காகத் (Realized speech) தானாகவே வெளிப்படும் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “குருவின் பேரருள் உள்முகமாகப் புத்தி–சித்தத்தில் இறங்காமல் உண்மையான சிவாகம அநுபூதி (Realization) திறக்காது” என்ற பரமார்த்த யோக–ஆகம அக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
திருமூலர் இங்கு வெளிப்புற குரு வழிபாட்டையோ, மேலோட்டமான தியானத்தையோ அல்லது ஆகமப் பிரசங்கங்களையோ பேசவில்லை; மாறாக, ஒரு சாதகன் எவ்வாறு தனது சித்தத்தைப் பரசிவ அருள் இறங்குவதற்கான உன்னத உள்முகப் பாத்திரமாக மாற்றுகிறான் என்பதை விளக்குகிறார்:
அகங்கார அர்ப்பணத் திறவு:
“நான் தலை மேற்கொண்டு” காட்டும் தந்திர இரகசியம், தலை என்னும் அகங்கார மையமும் (Ahaṅkāra / Egoic center) தனிச் சுய அடையாளமும் குரு-சித்தத்தின் பேரொளியில் பலியிடப்பட வேண்டும் என்பதாகும். இந்த அகங்கார அர்ப்பணம் நிகழாதவரை, உன்னதப் பேரண்ட ஞானத்தின் கதவுகள் சாதகனுக்குத் திறப்பதே இல்லை (Without ego-consecration, higher realization cannot descend).
புத்தி-சித்த சக்திப் பாய்ச்சல்:
“புந்தியின் உள்ளே புகப் பெய்து” என்பது ஆகம ஞானம் என்பது மனதில் சேமித்து வைக்கப்படும் வெற்றுத் தகவல் அல்ல, அது புத்திப் புலத்தை ஊடுருவி மாற்றும் மகா சக்தி என்பதை உணர்த்துகிறது. குருவின் பேரருள் சக்திநிபாதமாகப் (Śaktipāta descent) புத்திச் சித்தத்தின் உள்ளே பாயும்போது அறிவு என்பது அநுபூதியாகவும், போதனை என்பது அருள் கடத்தலாகவும், தத்துவம் என்பது மெய்ம்மையாகவும் மாறும் (Knowledge ---> Transformation / Teaching ---> Transmission / Philosophy ---> Realization).
பாவ-நிலைப்பாட்டு நுட்பம்:
“போற்றி செய்” என்பது எளிய பக்தி முறை அல்ல; அது சித்தத்தைச் சக்திநிபாத அருள் பாய்வதற்கேற்பப் பக்குவப்படுத்தும் உன்னத அக அமைப்பியல் நுட்பமாகும் (Devotion refines the vessel for śaktipāta). பக்தி என்பது தியானத்தில் சித்தத்தை முழுமையான ஏற்புத்திறன் கொண்டதாக (Grace-receptive) மாற்றி நிலைநிறுத்துகிறது.
சோம-சாந்த ஸ்பந்தச் சமநிலை:
“தந்தி மதி புனை அரன்” என்பது குண்டலினியின் அதிதீவிர அக்னிச் சக்தியானது சோம அமுத ஓட்டத்தால் சமநிலைப்படுத்தப்பட்டுச் சஹஸ்ராரத்தில் சாந்த-ஸ்பந்தமாய் நிலைபெறுவதைக் குறிக்கும்.
இதன் மூலம் தீவிர தவத்தினால் ஏற்படும் ஆற்றல் சமநிலையின்மைகளும் (Kuṇḍalinī imbalance / Excessive tapas), கட்டுப்பாடற்ற சக்தி எழுச்சிகளின் அபாயங்களும் நீங்கி, சித்தம் குளிர்விக்கப்பட்ட ஞானப் பிரகாசமாக மாறுகிறது (Awakened consciousness must be cooled and stabilized by soma).
இடைவிடாத அனுசந்தானப் பரிணாமம்:
“அடி நாடொறும் சிந்தை செய்து” உணர்த்தும் ரகசியம், அநுபூதி என்பது ஏதோ ஒரு கணத்தில் தோன்றி மறையும் தற்காலிக மாயக் காட்சியன்று; அது தடையற்ற இடைவிடாத சிவசிந்தனையால் ஒட்டுமொத்த உணர்வு நிலையும் முற்றிலுமாக மறுவடிவமைக்கப்படும் மகா யோகப் பரிணாமமாகும் (Continuous remembrance transforms consciousness).
வாக்கின் சுயவெளிப்பாடு (Spontaneous Revelation): “ஆகமஞ் செப்பலுற்றேனே” என்பது சிவாகமம் என்பது மனப்பாடக் கல்வியின் வெளிப்பாடு அன்று; அது அநுபூதிச் சித்தத்திலிருந்து தன்னிச்சையாகப் பிரவகிக்கும் மகா மந்திர வாணி, அதாவது சிவஞானத்தின் நேரடிச் சுயவெளிபாடாகும் (True agama arises from realized consciousness / Spontaneous revelation).
🙏 குரு சரணாகதி
⬇️
🕊️ அகங்கார சமர்ப்பணம்
⬇️
⚡ சக்திநிபாதப் பாய்ச்சல்
⬇️
✨ புத்தி சுத்தி
⬇️
🌺 பாவ நிலைப்பாடு
⬇️
🌙 சோம சமநிலை
⬇️
🧘 இடைவிடாத தியானம்
⬇️
📖 சுய ஆகம வெளிப்பாடு
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🔱 சரணாகதியிலிருந்து சக்திநிபாதத்திற்கும்,
சக்திநிபாதத்திலிருந்து சுய ஆகம வெளிப்பாட்டிற்கும்
நிகழும் சிவயோக–ஆகம அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம் (The Transmutation into the Receptive Vessel)
இந்த மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் 'வெளிப்புற ஆன்மீகப் பிரயாசைகள்' என்ற நிலை மாறி, அருள் உள்முகமாக இறங்குவதற்கேற்பத் தன்னை ஒரு 'உன்னத அருள் பாத்திரமாக' (Inward vessel) மாற்றியமைக்கும் மகா அகப் பரிணாமம் நிகழ்கிறது:
அனுக்ரஹ விழிப்புணர்வு (Anugraha-Awareness):
சாதகன் தனது ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைத் தனிப்பட்ட தன்முனைப்பு முயற்சியின் பலனாக மட்டும் பார்க்காமல், அது குருவருளின் கிருபை வெளிப்பாடு என்பதை உணர்கிறான். இதனால் ஆன்மீகத் தற்பெருமை மற்றும் அகந்தை முற்றிலுமாக நீங்கிச் சரணாகதியும், குருவருளை ஏற்கும் உள்முகத் திறப்பும் ஆழமடைகின்றன.
சித்த-வியாபக விழிப்புணர்வு விஸ்தரிப்பு:
யோகத்தை ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத் தியானமாக மட்டும் சுருக்காமல், தனது அன்றாட வாழ்வின் ஒட்டுமொத்தச் சித்த வியாபகத்தையுமே விழிப்புணர்வுப் புலமாக மாற்றுகிறான். இதனால் அவனது அனைத்து இந்திரிய விருத்திகளும், மனச் சலனங்களும் பிராண இயக்கங்களும் தடையற்ற உள்முகக் கவனிப்பிற்குள் வந்து நிலைபெறுகின்றன.
புத்திப் புலத் தூய்மையாக்கம் (Citta-Śuddhi):
ஆகம ஞானத்தை வெறும் அறிவுச் சேகரிப்பாக எண்ணாமல், அது புத்திப் புலத்தை மாற்றி அமைக்கும் சக்தி என்பதை உணர்கிறான். இதனால் அஹிம்சை என்பது அகத்தின் மென்மையாகவும், சத்யம் என்பது உளவியல் வெளிப்படைத்தன்மையாகவும், பிரம்மச்சரியம் என்பது சக்தித் தேக்கமாகவும் மாறிப் பிராண நிலைப்பாடும், மந்திரத்தின் உள்முக ஆழமும் கூடுகின்றன.
சோம-சாந்த நிலைப்பாடு (Soma-Conscious Stabilization): நரம்பு மண்டலத்தைக் கெடுக்கும் பலவந்தக் குண்டலினி முயற்சிகளும், தீவிர தவ உஷ்ணங்களும் ஒடுங்குகின்றன. சாந்த சித்தம் இல்லாமல் உயர்ந்த பேராற்றலைச் சித்தத்தில் நிலைநிறுத்த முடியாது என்பதை உணர்வதால், உணர்ச்சிச் சமநிலையும், குளிர்விக்கப்பட்ட அக விழிப்புணர்வும் சாதனையில் நிலைபெறுகின்றன.
அக்னி-சோம சமயோக ஒருங்கிணைப்பு:
குண்டலினி விழிப்பு என்னும் தியான நெருப்பும், சாந்த நிலைப்பாடு என்னும் சோம அமுதமும் சாதனையில் கச்சிதமாக இணைகின்றன. சக்தி ஏற்றத்தாழ்வுகள் நீங்கிப் பிராண ஒத்திசைவு கூடுவதால், சூட்சுமமான பேரின்பமும் தரைதட்டாத அக விழிப்புணர்வும் ஒரே புள்ளியில் சமநிலை பெறுகின்றன.
தடையற்ற அனுசந்தான ஒடுக்கம்:
தியானத்தை வற்புறுத்திச் செய்யும் கவனக் குவியலாகச் செய்யாமல், சாந்த சித்தத்தில் தன்னிச்சையாக நிகழும் அக ஒடுக்கமாகச் சாதகன் அநுபூதி கொள்கிறான். இதனால் தியானம் ஆழமடைந்து, சுவாசம் இயல்பாகவே நுண்மையாகி, உள்ளார்ந்த மௌனம் உயிருள்ள சிவ அதிர்வாக மாறுகிறது.
அகங்காரப் பலிபீடக் கரைதல் (Ego-Transparency):
"நான் சாதித்தேன்", "நான் ஆகமம் கூறுகிறேன்" என்ற கர்த்திருத்துவ ஆன்மீகத் தன்முனைப்பு (Doership) வேரோடு சாய்கிறது. அநுபூதி என்பது பரமசிவ அருளின் சுயவெளிப்பாடே என்பதை உணர்வதால், எல்லையற்ற ஆன்மீகத் தாழ்மையும், பேரொளி நன்றியறிதலும் கூடி அகங்காரம் முழுமையாகக் கரைகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெளிப்புறத் தவப் போராட்டங்களிலிருந்து சித்த-பிராண பரிசுத்திக்கும், பலவந்தப் பயிற்சிகளிலிருந்து சாந்த சித்த நிலைப்பாட்டிற்கும் உயர்த்தி, அவனது சாதனையை முழுமையான உணர்வுப் பரிணாமமாக மாற்றியமைக்கிறது.
சிவயோகம் என்பது சக்தியை வலுக்கட்டாயமாக எழுப்புவது அல்ல; அது பரமசிவ அருள் நேரிடையாகப் புத்திச் சித்தத்தில் இறங்குவதற்கேற்பத் தன்னை ஒரு தூய அருள் பாத்திரமாகப் பரிசுத்தப்படுத்திக் கொள்ளும் மகா தந்திரக் கலையே என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே நந்தி! சிவமே இணைஅடி!
சிவமே புந்தியின் உள்ளே புகப்பெய்து பொழியும் ஆகமப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.