சிதாகாசத் தாண்டவம்

திருமுலர் படிக்கட்டு - 75

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்துமூன்றாவது படிக்கட்டில் (75) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் எட்டாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், பரமசிவ அருள் நந்தி குருசித்தத்தில் சரணாகதி செய்து, அந்த உன்னத குருவருளைப் புத்தி-சித்தத்தின் உள்ளாக உள்முகமாக (Inwardly) இறக்கி, தினந்தோறும் இடைவிடாத சிவசிந்தனையில் நிலைபெறும் போது, சிவாகமமானது சாதகனில் சுயமாகத் தோன்றும் அநுபூதி வெளிப்பாடாக (Spontaneous revelation) எவ்வாறு பிரவகிக்கிறது என்பதைத் தனது சொந்த அனுபவத்தின் மூலம் விளக்கினார்.
அங்கு அவர், குருபாத தாரணை, அஹங்கார சமர்ப்பணம், சக்திநிபாதப் (Śaktipāta) பாதம், புத்திச் சுத்தி மற்றும் நித்திய சிவானுஸந்தானம் என்ற உள்முக யோகத் தயாரிப்பு (Inward yogic preparation) வழியாகவே உண்மையான ஆகம அநுபூதி (Realization) சித்திக்கும் என்பதை நிறுவினார்.
அதாவது, “சிவாகமம் என்பது புத்தகங்களில் கற்றறியும் வறண்ட ஏட்டறிவன்று; அது குருவருள் உள்முகமாக உயிர்ப்பெறும் அநுபூதிப் பெருவெளி (Realization)” என்ற சிவயோக-ஆகம உண்மையை முந்தைய பாடல் அடித்தளமாக அமைத்தது.
அந்த “குரு அருளால் உள்முகமாகத் திறக்கும் ஆகம அநுபூதி” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் உயர்ந்த அதீத தத்துவ (Metaphysical) மற்றும் நாத-ஸ்பந்த (Nāda-spanda) பரிமாணத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறார். இங்கு அவர், சிவாகமம் எங்கிருந்து வெளிப்படுகிறது என்பதற்கான இறுதி யோக ரகசியத்தை அணுவணுவாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
அதாவது, சாதகனின் சித்தம் மாய விகாரங்கள் நீங்கிச் சிதாகாச (Cid-ākāśa) பரிசுத்த நிலைக்கு உயரும்போது, அவன் பரமசிவனின் பேரானந்தப் பெருங்கூத்தாகிய நாத-ஸ்பந்த (Nāda-spanda) அசைவை நேரிடையாக அநுபூதி (Realization) செய்கிறான்; அந்நிலையிலிருந்தே சிவாகமம் தன்னிச்சையான அநுபூதி வாக்காக (Spontaneous revelation) வெளிப்படுகிறது என்பதை அறிவிக்கிறார்.
முந்தைய பாடல் “குருவருள் புத்திச் சித்தத்தில் இறங்கும் உள்முகச் செயல்முறை (Inward process)” என்பதை வலியுறுத்தியது. ஆனால் இப்பாடலோ, “அந்த அருள் சிதாகாசத்தில் பரமசிவ தாண்டவ அநுபூதியாக விரிந்து, காலத்தைக் கடந்த சிவசமாதி நிலைக்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்கிறது” என்ற இன்னும் உயர்ந்த சிவயோக-தந்திரப் பரிணாமத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் இந்தப் பாடல், குருவிழிப்புச் சரணாகதியிலிருந்து (Guru-conscious surrender) சிதாகாச நாத-ஸ்பந்த அநுபூதிக்குச் (Cid-ākāśa nāda-spanda realization) சாதகனை உயர்த்தும் அடுத்த கட்ட சிவாகம உள் வெளிப்பாடாக உன்னதமாய் அமைகிறது.
அந்தப் பேரண்டத் தாண்டவ அநுபூதியை அருளும் மகா மந்திரம் இதோ:

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “குரு அருள் மூலம் ஆகம அதிகாரம் --> சித்தத்தின் சிதாகாச பரிசுத்தி --> பரமசிவ நாத–ஸ்பந்த தாண்டவ தரிசனம் ---> கால அதீத சமாதி நிலை” என்ற சிவாகம–தந்திர–சிவயோக அதீத தத்துவ (Metaphysical) பரிணாம ஒழுங்கில் அமைந்துள்ளது.
திருமூலர் இங்குத் தம்முடைய ஆன்மீக வாழ்க்கை வரலாற்றைக் ஒரு கதையாகச் சொல்லவில்லை; மாறாக, ஒரு சிவயோகி எவ்வாறு பரமசிவ நாத-ஸ்பந்த அநுபூதிக்கு (Nāda-spanda realization) உயர்ந்து, அதனால் தன்னிச்சையாகச் சிவாகமம் அவனுள் வெளிப்படுகிறது என்பதை யோக–ஆகம தர்க்க வடிவில் வெளிப்படுத்துகிறார்:
அநாதி ஆகம ஆணை விழிப்பு (செப்பும் சிவ ஆகமம் என்னும் அப் பேர் பெற்று):
இந்த வரி முழுப் பாடலின் ஆரம்ப அதீத தத்துவப் பிரகடனம் (Metaphysical declaration) ஆகும். திருமூலர் “நான் ஆகமத்தைக் கற்றறிந்தேன்” என்று சொல்லவில்லை, “சிவ ஆகமம் செப்பும் பேர் பெற்றேன்” என்கிறார்.
இதில் “பேர் பெறுதல்” என்பது உலகியல் புகழோ அல்லது பட்டமோ அல்ல. இது உன்னத ஆணைத் தகுதி (Adhikāra), தீட்சா நியமனம் (Dīkṣā-sanction), ஆன்மீக அங்கீகாரம் (Spiritual authorization) மற்றும் குருபரம்பரை வழித் தகுதிப் பாத்திரம் (Guru-transmission legitimacy) என்ற யோக–ஆகம உள் பொருளைக் குறிக்கிறது.
“செப்பும்” என்ற சொல் வெறும் அறிவுசார்ந்த விளக்கமன்று (Not intellectual explanation); அது அநுபூதி வாக்கு (Revelation speech / Realized articulation), மற்றும் மந்திர வடிவ வெளிப்பாடு (Mantra-born utterance) ஆகும்.
சிவாகமம் என்பது மனித புத்தியால் உருவாக்கப்படும் வறண்ட தத்துவமன்று; அது அநுபூதியில் இருந்து தன்னிச்சையாக வெளிப்படும் பரசிவ அறிவு என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
சுத்தமார்க்கக் குருவருள் நிலைப்பாடு (அம் படி நல்கும் அருள் நந்தி தாள் பெற்று):
“அம் படி” என்பது பரிசுத்த ஆகம நெறி, அதாவது சுத்த மார்க்கம் (Śuddha-márga / Divine path) எனப்படும் சிவயோக உள்முக ஒழுக்கமாகும் (Inward yogic discipline). “அருள் நந்தி” என்பது பேரானந்த ஆதிகுரு சைதன்யம் (Ādi-guru consciousness) மற்றும் நாத பிரம்ம மூலப் புலமாகும் (Nāda-Brahman source-field).
“தாள் பெற்று” என்பது வெளிப்புறப் பாதபூஜை மட்டும் அல்ல, அது குரு தத்துவத்தை அகத்தே உட்கிரகித்தலும் (Guru-tattva internalization), சிவ உணர்வில் கரையும் உன்னதச் சரணாகதியும் (Surrender into Śiva-consciousness) ஆகும். உண்மையான ஆகம அநுபூதி குருவருள் வழியாக மட்டுமே திறக்கும்; சாஸ்திரம் என்பது சக்திநிபாதத்திலிருந்தே பிறக்கிறதே தவிர வெறும் ஏட்டுப் படிப்பால் அன்று (Śāstra precedes from śaktipāta, not from scholarship) என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
விகல்பமற்ற சிதாகாசப் பிரவேசம் (தப்பு இலா மன்றிற்): “மன்றம்” என்பது இங்குக் கேவலம் வெளிப்புறச் சிதம்பர அம்பலம் மட்டுமல்ல; அது சிதாகாசம் (Cid-ākāśa), தஹராகாசம் (Dahara-ākāśa), இதய குகை (Hṛdaya-guhā) மற்றும் தூய உணர்வுப் பெருவெளியாகும் (Pure consciousness-space). “தப்பு இலா” என்பது மாயா விகாரங்கள் இல்லாத (Free from māyic distortion), துவைதமற்ற (Duality-free), விகல்பமற்ற (Vikalpa-rahita) சுத்த நிலை. சித்தம் முழுமையாகப் பரிசுத்தப்படும்போது உள்முகமாகச் சிதாகாசம் திறக்கிறது; அதாவது சிதம்பரம் என்பது வெளிப்புறத் திருத்தலம் மட்டுமல்ல, அது உள்முக உணர்வுப் பெருவெளியே ஆகும் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
ஸ்பந்த-தாண்டவ சாக்ஷாத்காரம் (தனிக்கூத்துக் கண்ட பின்):
இது இப்பாடலின் மைய யோக–தந்திர உச்சநிலைத் திருப்பமாகும். “தனிக் கூத்து” என்பது பரமசிவனின் பேரானந்தத் தாண்டவம் (Ānanda Tāṇḍava), நாத-ஸ்பந்த அதிர்வு (Nāda-spanda), பிரபஞ்சத் துடிப்பு (Cosmic pulsation), மற்றும் சிவனின் இயக்கமயமாக ஒளிரும் அசைவற்ற நிலையாகும் (Dynamic stillness of Śiva). “கண்டல்” என்பது ஊனக்கண்ணால் பார்க்கும் காட்சியன்று (Not physical seeing); அது சாக்ஷாத்காரம் (Sākṣātkāra), நேரடி யோக அநுபூதி (Direct realization / Inner yogic vision) ஆகும். பரமசிவம் என்பது அசையாத வெற்றுச் சூன்யமன்று; அவர் உயிருள்ள தூய உணர்வுத் துடிப்பாவார் (Living pulsation of consciousness). இங்கு “கூத்து” என்பது பிராண அதிர்வு, குண்டலினி இயக்கம், நாத பிரம்ம ஒழுங்கு (Prāṇa vibration / Kuṇḍalinī movement / Nāda-brahman rhythm) என்ற அனைத்து யோக-தந்திர உள் இயக்கங்களின் ஆதி மூலவடிவமாகிறது (Archetype) என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
காலங்கடந்த சிவசமாதி நிலைப்பேறு (ஒப்பிலி கோடி யுகமிருந்தேனே):
“கோடி யுகம்” என்பது காலக் கணக்குகளைக் குறிக்கும் கால அளவு அன்று (Not chronological time); அது காலத்தைக் கடந்த நிலை (Kāla-transcendence), காலமற்ற சமாதி (Timeless samādhi), மற்றும் துரியாதீத நிலைப்பாடாகும் (Turīyātīta stabilization). “இருந்தேன்” என்பது கால-மன-அகங்கார வரம்புகளைத் தாண்டிய சிவசமாதியில் நிலைபெற்று விளங்குவதைக் (Remained established / Stabilized consciousness) குறிக்கும். அநுபூதி என்பது ஒரு கணம் தோன்றி மறையும் தற்காலிக மாய அனுபவமன்று; அது நிலையான சிவசித்த நிறுவகம் ஆகும் என்பது ஐந்தாவது மற்றும் இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.
📜 ஆகம ஆணைத் தகுதி
⬇️
🙏 சுத்தமார்க்கச் சரணாகதி
⬇️
🌌 சிதாகாசப் பிரவேசம்
⬇️
🎶✨ நாத–ஸ்பந்த அநுபூதி
⬇️
🕉️ கால அதீத சமாதி நிலை
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🔱 ஆகமத் தகுதியிலிருந்து சிதாகாச அநுபூதிக்கும்,
அங்கிருந்து நாத–ஸ்பந்த சிவவிழிப்பின் வழியாக
காலத்தைத் தாண்டிய சமாதி நிலைக்குச் செல்லும்
சிவயோக–தந்திர அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் உயர்ந்த “சிதாகாசத்தில் (Cid-ākāśa) நிகழும் பரமசிவ நாத-ஸ்பந்த ஆனந்த தாண்டவ அநுபூதிதான் சிவாகமத்தின் உண்மையான மூலாதாரம்” என்ற ஆகம–தந்திர–சிவயோக பரமார்த்த உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. திருமூலர் இங்குச் சிதம்பர தரிசனம், ஆகம உரை, குரு அருள் என்ற வெளிப்புற நிகழ்வுகளைத் தாண்டி, ஒரு சிவயோகி எவ்வாறு தனது சித்தத்தைப் பேரண்டத் துடிப்போடு ஒத்திசைக்கிறான் என்பதை விளக்குகிறார்:
அநுபூதி வாணியின் ரகசியம்:
“செப்பும் சிவ ஆகமம்” என்பது சிவாகமம் என்பது மனித புத்தியின் தர்க்க வெளிப்பாடன்று; அது அநுபூதிச் சித்தத்திலிருந்து நேரிடையாகப் பிரவகிக்கும் மகா அருள் ஓட்டமாகும் (True āgama arises only from realized consciousness / Revelation-current). “பேர் பெறுதல்” என்பது சமூகப் பட்டமன்று; அது சக்திநிபாத ஆணைத் தீட்சையாகும் (Adhikāra-dīkṣā / Śaktipāta authorization).
குரு தத்துவ உட்கிரகணம்:
“நந்தி தாள் பெற்று” உணர்த்தும் சிவயோக ரகசியம், ஆன்மீகப் பரிணாமம் என்பது கேவலம் சுய முயற்சியால் மட்டும் நிகழ்ந்துவிடாது; குருவருள் உள்முகமாக உயிர்ப்பெற வேண்டும் என்பதாகும். திருவடி என்பது குரு தத்துவத்தை அகத்தே முழுமையாக உட்கிரகித்துச் சிவ உணர்வில் கரைவதேயாகும் (Guru-grace is the gateway to realization). “அம் படி” என்பது பரிசுத்தமாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட சுத்த மார்க்க யோகப் பரிணாமமாகும்.
அகச் சிதம்பர ரகசியம்:
“தப்பு இலா மன்றம்” என்பது மாயா விகாரங்களற்ற விகல்பமற்ற தூய உணர்வுப் பெருவெளியான சிதாகாசத்தைக் குறிக்கும். உண்மையான சிதம்பரம் என்பது வெளியில் இருக்கும் செங்கல் அம்பலமன்று; அது சித்தம் பரிசுத்தமடையும் போது தனக்குள்ளே திறக்கும் உன்னதச் சிதாகாசப் பெருவெளியே ஆகும் (True Chidambaram is the purified consciousness-space within).
பரசிவ ஸ்பந்த அநுபூதி:
“தனிக் கூத்து” என்பது பரமசிவன் என்பது அசையாத வெற்றுப் பாறை போன்ற நிலை அல்ல, அவர் உயிருள்ள பேரண்ட உணர்வுத் துடிப்பு (Nāda-spanda / Cosmic pulsation) என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. உயர்ந்த சமாதி நிலையில் சாதகன் பிரபஞ்சத்தின் ஆதி நாத-ஸ்பந்த ஒழுங்கோடு நேரிடையாகச் சாக்ஷாத்காரம் கொள்கிறான் (The universe is experienced as Śiva’s living dance of consciousness). இந்தக் கூத்தே பிராண ஸ்பந்தம், குண்டலினித் துடிப்பு, மந்திர அதிர்வு (Prāṇa vibration / Kuṇḍalinī pulsation / Mantra resonance) ஆகிய அனைத்திற்கும் மூலக் குறியீடாகிறது.
உளவியல் காலக் கரைசல்:
“கோடி யுகம் இருந்தேன்” என்பது கால-மன-அகங்கார எல்லைகள் முற்றிலுமாக உருகிக் கரைந்த, காலமற்ற விழிப்புணர்வுச் சமாதி நிலையைக் (Timeless awareness / Kālātīta samādhi) குறிக்கும். இங்குக் குறியீடாகத் துரிய, துரியாதீத, மற்றும் ஸஹஜ சமாதி நிலைகள் நேரிடையாகச் சுட்டப்படுகின்றன. அது தற்காலிக அனுபவமன்று; நிலையான சிவசித்த நிலைப்பாடாகும்.
🙏 குருவருள்
⬇️
🕊️ சுத்தமார்க்கம்
⬇️
🌌 சிதாகாசத் திறவு
⬇️
🎶✨ நாத–ஸ்பந்த அநுபூதி
⬇️
💃🔱 சிவதாண்டவ தரிசனம்
⬇️
🕉️ காலாதீத சமாதி
⬇️
📖 சுய ஆகம வெளிப்பாடு
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 குருவருளிலிருந்து சிதாகாசத் திறவுக்கும்,
அங்கிருந்து நாத–ஸ்பந்த சிவவிழிப்பின் வழியாக
சிவதாண்டவ அநுபூதியையும் காலாதீத சமாதியையும் எட்டி,
இறுதியில் சுய ஆகம வெளிப்பாட்டாக மலரும்
சிவயோக–ஆகம அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை உள்முகமாக உணர்ந்து சாதனை செய்யும்போது, சாதகனின் ஆன்மீகப் பயணத்தில் வெளிப்புற 'சமய அடையாள ஆன்மீகம்' என்ற நிலை மாறி, 'சிதாகாசத்தில் நிகழும் பரமசிவ சித்த அநுபூதி' என்னும் உன்னத உள்முகப் பரிணாமம் விழிப்படைகிறது:
ஞான பரிபாக முதிர்ச்சி (Jñāna-Paripāka): ஞானம் என்பது மூளையில் சேகரிக்கப்படும் வெற்றுத் தகவல் குவியலன்று, அது அநுபூதிச் சித்தத்திலிருந்து தன்னிச்சையாகப் பிரவகிக்க வேண்டிய அருள் ஓட்டம் என்பதை உணர்கிறான். இதனால் தர்க்க வாதங்களும், அறிவுசார்ந்த அகந்தைகளும் (Intellectual arrogance) முற்றிலும் ஒடுங்கி, அனுபவ ஞானத்தின் (Anubhava-jñāna) மீதும், உள்ளார்ந்த உள்மௌனத்தின் மீதும் அசாத்திய ஈர்ப்பு பிறக்கிறது.
குரு அனுக்ரஹ விழிப்பு (Guru-Anugraha Awareness): ஆன்மீகப் பாதையின் உயர் நிலைகள் என்பது தனிமனிதத் தன்முனைப்பு முயற்சிகளாலோ அல்லது முரட்டுத்தனமான தவங்களாலோ சாத்தியமாவதில்லை, அது குருவருளின் கிருபையாலேயே அகத்தே நிகழும் என்பதை உணர்கிறான். இதனால் எல்லையற்ற ஆன்மீகத் தாழ்மையும் (Humility), நிபந்தனையற்ற சரணாகதியும் கூடி, குருவருளை ஏற்கும் உள்முக ஏற்புத்திறன் முழுமையடைகிறது.
சிதாகாச விழிப்புணர்வு (Cid-Ākāśa Awareness): தியானத்தை வற்புறுத்திச் செய்யும் கவனக் குவியலாகச் செய்யாமல் (No concentration effort), சித்தம் பரிசுத்தமடையும் போது தனக்குள்ளே இயல்பாகத் திறக்கும் ஒரு விசாலமான உணர்வுப் பெருவெளியாகச் சாதகன் அநுபூதி கொள்கிறான். இதனால் மனச் சுருக்கங்கள் நீங்கி, உள்ளார்ந்த பேராழமும், சூட்சும மௌனமும் விழிப்படைகின்றன.
பேரண்ட ஸ்பந்த விழிப்புணர்வு (Spanda-Awareness): பிரபஞ்சத்தையும் அதன் பொருள்களையும் வெறும் ஜடப் பொருள்களாகப் பார்க்காமல், அவற்றுள் உறையும் உயிருள்ள தந்திர அசைவாகக் காண்கிறான். அவனது சுவாசம் ஒரு பேரண்ட ஒழுங்காகவும் (Rhythm), பிராணன் ஒரு நடனமாகவும் (Dance), மந்திரம் ஒரு உயிருள்ள துடிப்பாகவும் (Pulsation), உணர்வு நிலை இயங்குவதாகவும் மாறுகிறது. இதனால் நாத நுட்பங்கள் கூடி, மந்திர ஜபம் உயிர்பெற்று, குண்டலினி இயக்கங்கள் மிகச் சூட்சுமமாகப் புரியத் தொடங்குகின்றன.
நாத பிரம்ம அநுபூதிப் பங்கேற்பு (Nāda-Brahman Awareness):
"நான் தியானிக்கிறேன்" என்ற கர்த்திருத்துவ நிலை மாறி, பரமசிவனின் பேரண்டக் கூத்தில் தனது உணர்வு நிலையும் ஒரு புள்ளியாய்ப் பங்கேற்கிறது என்ற உன்னதத் தந்திர நிலை மாற்றம் நிகழ்கிறது. வாழ்க்கை என்பதே ஒரு சிவதாண்டவம், அனைத்து அநுபூதிகளும் உணர்வின் துடிப்புகளே என்பதை உணரும் மகா நாத-பிரம்ம அநுபூதி கூடுகிறது.
காலாதீத அவஸ்தை நிலைப்பாடு (Kālātīta Awareness): கடந்த காலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் மனம் ஓடி அலைவது (Mental restlessness) முற்றிலும் ஒடுங்குகிறது. ஆழ்ந்த தியானத்தில் கால உணர்வு முழுமையாகக் கரைய, இக்கணத்தின் பேராழமும் (Presence), இயல்பான ஸஹஜ சமாதி தருணங்களும் சாதனையில் தன்னிச்சையாக நிலைபெறத் தொடங்குகின்றன.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைப் புத்தக ஞானத்திலிருந்து அநுபூதி உணர்விற்கும், தனிமனிதப் போராட்டங்களிலிருந்து குருவருள் ஏற்புத்திறனுக்கும், பலவந்தத் தியானங்களிலிருந்து சிதாகாச விழிப்பிற்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. சிதம்பரம் என்பது வெளியே உள்ள கோயில் மட்டுமல்ல, தன் சித்தத்தின் உள்ளம்பலத்தில் இடைவிடாது நிகழும் பரமசிவனின் நாத-தாண்டவமே உண்மையான சிதம்பர ரகசியம் என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே ஆகமம்! சிவமே நந்திதாள்! சிவமே தப்பிலா மன்றில் ஆடும் தனிக்கூத்துப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.