அகண்ட ஸ்மரண யோகம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 95

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் தொண்ணுற்றைந்தாவது படிக்கட்டில் (95) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் இருபத்துமூன்றாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், நந்தி அருளின் சக்திநிபாதத்தினால் தூண்டப்பட்டு, மானுடச் சரீரத்தின் மூலாதாரக் குகைக்குள் உறங்கிக் கிடக்கும் "எண்ணிலி கோடி" பிரபஞ்சச் சாத்தியங்கள் எவ்வாறு விழித்தெழுகின்றன என்ற உன்னத உடலியல் தந்திர இயக்கவியலை விவரித்தார். இடா-பிங்கலா நாடிகள் (அருக்கனும் சோமனும்) கச்சிதமாகச் சமநிலையடைந்து, சுசுமுனைக்குள் பாயும் போது எழும் மகா யோகாக்னி எவ்வாறு மும்மலக் கடினத்தன்மைகளை உருக்கிக் கரைத்து, தூல உடலின் உரோமக் கால்களில்கூடச் சிவசோதியை விஸ்வரூபம் எடுத்து ஒளிரச் செய்கிறது என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “சிவஞானம் என்பது சரீரத்தின் அணுக்களையும் ஒளியாக மாற்றும் உன்னதக் காயகற்பச் சித்தியாகும்” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.

உன்னத மந்திரத்தில் அந்த யோகாக்னி எழுச்சியின் பரமார்த்த விளைவாக, சாதகனின் சித்-புலத்தில் எத்தகைய அதியுன்னத மனப் பரிணாமம் விழிப்படைகிறது என்ற கோட்பாட்டுப் பேரொளிப் பிரகடனம் நிகழ்கிறது. 'உடலும் பிராணனும் ஒளியாக மாறிய அந்த அதீத ஞானப் பெருவெளியில், யோகியின் சித்தம் எந்த நிலையில் நிலைபெறுகிறது?' என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு இப்பாடல் நேரிடையாக விடையளிக்கிறது.

திருமூலர் இங்குத் தன் சொந்த அநுபூதி முதிர்ந்து, ஒளியை ஒரு தற்காலிக அனுபவமாகக் காண்பதைக் கடந்து, அது தன் அந்தக்கரணத்தின் மாறாத நினைவாக, அகண்ட ஸ்மரணையாக (Akhaṇḍa-smaraṇa) மாறிய உன்னதச் சித்த நிலையைப் பிரகடனம் செய்கிறார். "ஒளி கண்டேன்" என்ற தற்பெருமை வாதங்களை விடுத்து, உள்ளே பொங்கித் ததும்பும் சிவானந்தப் பரவசத்தினால் "பிதற்றுகின்றேன்" என்று உருகுகிறார். இரவும் பகலும் நெஞ்சில் ஆதி குரு நந்தியின் நினைவை அகண்ட தாரையாக ஓட்டி, அந்தச் சோதி நினைவே சஹஜ சமாதிச் சிவநிலையாக மாறிய அநாதிச் சாட்சியத்தை இப்பாடலில் நிலைநிறுத்துகிறார்.

ஆகவே முந்தைய பாடல் “யோகாக்னியால் தேக அணுக்கள் ஒளியாக மாறிய தந்திர விளைவை” விவரித்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்த யோக சித்தியின் உளவியல் முதிர்ச்சியாய் விளங்கும் அகண்ட குரு-சிவ ஸ்மரண அநுபூதியை” வெளிப்படுத்தும் உன்னதச் சிவாகம–பரமார்த்தப் பாடலாக விளங்குகிறது.

தன்முனைப்பு முயற்சிகளைக் கடந்து அகண்ட சிவ நினைவைத் திறக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் குரு-சிவ ஐக்கியக் கோட்பாடுகளுக்கு மகுடம் சூட்டும் அதியுன்னத அநுபூதித் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Gnostic Remembrance). முந்தைய பாடலில் விவரிக்கப்பட்ட யோகாக்னி எழுச்சியின் பலனை, இப்பாடல் சுயம்பொங்கு பேச்சு —> குரு தத்துவ நிலைப்பேறு —> அகண்ட காலக் கடப்பு —> அவதான முதிர்ச்சி → சோதி-சிவ ஐக்கியம் என்ற கச்சிதமான தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:

• 🔱 சிவானந்தப் பரவசப் பொங்குதல் (பிதற்றுகின்றேன் என்றும்): திருமூலர் இப்பாடலை "பிதற்றுகின்றேன்" என்ற வியக்கத்தக்க தத்துவச் சொல்லோடு தொடங்குகிறார். இஃது அறியாமையால் அலைபாயும் சித்தத்தின் வறண்ட பிதற்றல் அன்று; உள்ளே குருவருளும் சிவானந்தமும் அணைய உடைத்துப் பொங்கி வழியும் போது, நாவானது தன் கர்த்திருத்துவத்தை இழந்து தன்னிச்சையாக ஈசனைப் பேசும் உன்னதச் சித்த நிலை மாற்றமாகும் (Spontaneous overflow of ecstatic consciousness). தியானம் முயற்சியிலிருந்து இயல்பான இருப்பாக மாறுவது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 உள்குரு தத்துவ அந்தர்யாக நிலைப்பேறு (பேர்நந்தி தன்னை இயற்றுவன்): அடுத்து அவர் “பேர்நந்தி தன்னை இயற்றுவன்” என்று தத்துவத்தை நெஞ்சினுள்ளே திருப்புகிறார். "நான் சிவபோதத்தை அடைந்துவிட்டேன், இனி எனக்குக் குரு தேவையில்லை" என்ற ஆன்மீக அகந்தையை அடியோடே தகர்க்கிறார். சிவானந்தச் சோதியை அடைந்த ஞான நிலைக்கும் குரு மறையவில்லை; அவர் அந்தச் சோதியின் வடிவமாகவே இதயக் குகைக்குள் "நெஞ்சத்து இயற்றப்படும்" பேர ஆதாரமாய் வீற்றிருக்கிறார் என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 கால விகாரங்களைக் கடந்த அகண்ட தாரை (நெஞ்சத் திரவும் பகலும்): மூன்றாவது அடியில் “இரவும் பகலும்” என்று காலத்தின் எல்லைகளைக் கடக்கிறார். இஃது காலை அரை மணிநேரம் அமர்ந்து கண்மூடும் சடங்குத் தியானமன்று; விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் (Three states of consciousness) என்ற எக்காலத்திலும், எல்லா உலகியல் கிரியைகளின் பின்னணியிலும் நந்தியின் நினைவு தடையின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அகண்ட ஸ்மரணையாகும் (Continuous contemplative awareness). நினைவு காலத்தைக் கடப்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 ஞான விழிப்புணர்வு அவதான முதிர்ச்சி (முயற்றுவன்): இங்கு ஒரு உன்னத யோக ரகசியத்தை அவிழ்க்கிறார். "ஞானம் வந்துவிட்டால் இனிப் பயிற்சிகள் இல்லை, சோம்பலாய் இருக்கலாம்" என்ற போலி முக்தி வாதங்களை உடைத்து, “முயற்றுவன்” (மீண்டும் விழிப்புடன் பயில்வேன்) என்கிறார். ஞானியின் பாதையில் முயற்சி என்பது போராட்டமன்று, அது தன் அநாதிச் சிவ சுபாவத்திலிருந்து சற்றேனும் சிதறிவிடாமல் காக்கும் பேராற்றல் விழிப்புணர்வு அவதானமாகும் (Unbroken vertical attention) என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 சோதி-சிவ பரமார்த்த ஐக்கிய உச்சநிலை (ஓங்கொளி வண்ணனெம் மானை யியற்றிகழ் சோதி யிறைவனு மாமே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமாகும். முதலில் "நந்தி" என்று தொடங்கியவர், "ஓங்கொளி வண்ணன்" என்று நகர்ந்து, இறுதியில் "திகழ் சோதி இறைவனுமாமே" என்று எல்லாவற்றையும் ஒரே புள்ளியில் ஒடுக்குகிறார். பரசிவம் என்பது தனிப்பட்ட ஒரு மனித உருவமன்று, அது அந்தக்கரணங்கள் முற்றிலும் ஒடுங்கிய சிதாகாசத்தில் ஒளிரும் சுயம்பிரகாசச் "சைதன்யச் சோதியேயாகும்". குருவே சோதி, சோதியே சிவம் என்ற ஏகத்துவ ஐக்கியமே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🌊✨ பரவசப் பொங்கல்
(பிதற்றல்)

⬇️

🙏🔱 குரு நிலைப்பேறு
(நந்தி)

⬇️

🌙☀️ அகண்ட ஸ்மரணை
(இரவும் பகலும்)

⬇️

🧘🔥 அவதான முதிர்ச்சி
(முயற்றல்)

⬇️

✨🔱 சோதியே சிவம்

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 சிவானந்த பரவசம் உள்ளத்தில் பொங்கி வழியும் நிலையிலிருந்து,

அங்கிருந்து நந்தியாகிய குரு தத்துவத்தில் நிலைபெற்று,

இரவும் பகலும் இடைவிடாத அகண்ட ஸ்மரணையில் மனமும் உயிரும் சிவநினைவோடு ஒன்றி,

தொடர்ச்சியான முயற்சியாலும் அவதான முதிர்ச்சியாலும் சித்தம் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டு,

இறுதியில் அனைத்துப் பெயர்களையும் வடிவங்களையும் கடந்த

🔱 “சோதியே சிவம்” என்ற நேரடி அநுபூதியில் நிலைபெறுகிறது. 🔱

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✨ பரவசப் பொங்கல்
→ குரு நிலைப்பேறு
→ அகண்ட ஸ்மரணை
→ அவதான முதிர்ச்சி
→ சோதியே சிவம் ✨

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌊 பரவசம்
→ 🙏 குரு நிஷ்டை
→ ☀️🌙 நித்திய ஸ்மரணம்
→ 🔥 அவதானம்
→ ✨ சிவஜோதி

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 அன்பு பரவசமாக பொங்குகிறது...
🌺 குருவருள் அதனை நிலைப்படுத்துகிறது...
🌺 நினைவு இடைவிடாத ஜபமாக மாறுகிறது...
🌺 அவதானம் ஞானமாக முதிர்கிறது...
🌺 இறுதியில் எஞ்சுவது ஒளி மட்டுமே...

🔱 அந்த ஒளியே சிவம். 🔱

✨ திருச்சிற்றம்பலம் ✨

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் "அகண்ட ஸ்மரணை" என்பது வெறும் பக்தி கலந்த மன நினைவன்று; அது குண்டலினி விழிப்பிற்குப் பின் சாதகனின் அந்தக்கரணத்தில் நிலைபெற வேண்டிய அதியுன்னதச் சஹஜ சமாதி யோக விதியாகும்:

• சிவானந்தப் பிதற்றலின் தந்திர ரகசியம்: தியானத்தின் உச்சத்தில் "நான் தியானிக்கிறேன்" என்ற கர்த்திருத்துவ அகந்தை (Sense of doership) அழியும் போது, அந்தக்கரணம் சிதறல்களின்றிச் சிவமயமாய் மாறும். அப்போது சாதகனின் பேச்சு, மூச்சு, அசைவுகள் யாவும் அவனது தனிநபர் விருப்பத்தால் நடக்காமல், பிரபஞ்சச் சிவசக்தியின் தன்னிச்சை இயக்கமாய் (Spontaneous cosmic expression) மாறும். இதுவே உண்மையான பக்தி-ஞான சமரச நிலையாகும்.
• அகண்ட ஸ்மரண நாடி இயக்கவியல்: “இரவும் பகலும்” என்பது இடா-பிங்கலா நாடிகளின் அலைச்சல்கள் முற்றிலும் ஒடுங்கி, பிராண தாரை சுசுமுனை நாடியின் வழியே சஹஸ்ராரத்தில் அசைவற்று நிற்கும் உன்னத நிலையாகும். மனம் உலகியல் விஷயங்களை நோக்கி ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு, தன் இருப்பின் ஆதாரமாகிய சிவபோதச் சோதியிலேயே தடையற்ற நெய் தாரை போல (Tailadhārāvat) எப்போதும் லயித்திருக்கும் உன்னத ஸ்மரண யோகமாகும்.
• ஞான விழிப்புணர்வு அவதான விதி: “முயற்றுவன்” என்ற சொல்லின் யோக ரகசியம், சமாதி என்பது மயக்க நிலை அல்ல என்பதை உணர்த்துவதே ஆகும். தந்திர யோக மரபில் சமாதி என்பது அதீத விழிப்புணர்வு நிலையாகும் (Super-conscious awareness). பிரபஞ்ச லீலைகளுக்கு நடுவே இருந்தாலும், தன் அகத்தின் அநாதிச் சிவ சுபாவத்திலிருந்து சற்றேனும் பிறழாமல் காக்கும் மகா விழிப்புணர்வே ஞானியின் உன்னத முயற்சியாகும்.
• திகழ் சோதி இறைவடிவத் தத்துவம்: “திகழ் சோதி இறைவனுமாமே” என்ற வரியின் சிவஞான இரகசியம், ஒளி என்பது ஈசனின் ஏதோ ஒரு தற்காலிகப் பண்பல்ல, ஈசனின் இயல்பே அந்தச் சுயம்பிரகாசச் சைதன்யச் சோதிதான் என்பதை உணர்த்துவதாகும். இந்தச் சோதி சடப் பிரகாசமன்று, அது தன்னைத் தான் உணரும் பேராற்றல் வாய்ந்த தூய அகநிலை அறிவு வெளியாகும் (The self-luminous field of Pure Awareness).
• குரு-சிவ-சோதி அபேத ஐக்கியம்: இப்பாடலின் ஆகப் பெரிய தந்திர உபதேசம், குரு (நந்தி), சிவம் (எம்மான்), மற்றும் சோதி (திகழ் சோதி) ஆகிய மூன்றும் வெவ்வேறு தத்துவப் பிரிவுகள் அல்ல, அவை யாவும் ஒரே பரமார்த்த சைதன்யத்தின் மூன்று அநுபூதி வடிவங்களே என்பதாகும். குருவருள் அகண்ட நினைவாகி, நினைவு சோதியாகி, சோதி சிவமாக நிறைவு பெறும் மகா தந்திரப் பரிணாமம் இங்குக் கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது.

🙏🚪 குரு நினைவுக் கதவு

⬇️

❤️🌊 அகண்ட ஸ்மரணை
(நெஞ்சு)

⬇️

🎶✨ நாதாந்தச் சோதி விழிப்பு

⬇️

🕉️🔱 சஹஜ சமாதிச் சிவநிலை

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 குருவை நினைவுகூரும் உள்முகக் கதவு திறப்பதிலிருந்து,

அங்கிருந்து நெஞ்சின் ஆழத்தில் இடைவிடாது ஓடும் அகண்ட ஸ்மரணையாக மனமும் உயிரும் உருகி,

அந்த நித்திய நினைவு நாதத்தின் இறுதி எல்லையான நாதாந்தச் சோதியை விழிப்பித்து,

இறுதியில் முயற்சியற்ற இயல்பான சமாதியாகிய

🔱 சஹஜ சமாதிச் சிவநிலையில் நிலைபெறுகிறது. 🔱

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✨ குரு நினைவுக் கதவு
→ அகண்ட ஸ்மரணை
→ நாதாந்தச் சோதி விழிப்பு
→ சஹஜ சமாதிச் சிவநிலை ✨

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🙏 குரு நினைவு
→ ❤️ நெஞ்சு நிஷ்டை
→ 🎶 நாதாந்தச் சோதி
→ 🕉️ சஹஜ சமாதி

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 நினைவு ஜபமாகிறது...
🌺 ஜபம் ஸ்மரணையாகிறது...
🌺 ஸ்மரணை நாதாந்த ஒளியாகிறது...
🌺 ஒளி இயல்பான சிவநிலையாகிறது...

🔱 குருவை மறவாத நெஞ்சே சஹஜ சமாதிக்கான இரகசிய வாசல். 🔱

✨ திருச்சிற்றம்பலம் ✨

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இந்தப் பாடல் சாதகனைத் தற்காலிகச் சக்தி அனுபவங்களிலிருந்து விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் மாறாத அகண்ட சிவஸ்மரணையில் ஒடுக்கும் மகா சஹஜ நிஷ்டையாக மாற்றியமைக்கிறது:

• சடங்குத் தியானங்களிலிருந்து அகண்டContemplative வாழ்க்கைக்கு உயர்தல் (Transition to Continuous Contemplation): "நான் காலை அரை மணிநேரம் தியானம் செய்துவிட்டு, மீதமுள்ள 23 மணிநேரமும் உலகியல் அலைச்சல்களில் வீழ்வேன்" என்ற தொடக்கநிலை ஏமாற்றுப் பிரமைகள் முற்றிலும் ஒடிகின்றன. தியானம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரச் சடங்கன்று, அது "இரவும் பகலும்" நெஞ்சில் ஓட வேண்டிய மாறாத அகநிலைச் சுபாவம் என்பதை உணர்ந்து தன் வாழ்வையே அகண்ட ஸ்மரணையாக்குகிறான்.
• தற்காலிக அனுபவ வேட்டைகளிலிருந்து நிலைபேறு நோக்கம் (Shifting from Transient Experiences to Abiding Peace): தியானத்தில் எப்போதாவது தோன்றி மறையும் ஒளிகளையும், நாதங்களையும், தற்காலிகச் சக்தி வெடிப்புகளையும் இறுதி முக்தி என்று கருதி ஏமாறும் மயக்கங்கள் அறுக்கப்படுகின்றன. ஒளி காண்பது சாதனையின் தொடக்கம், அந்த ஒளியைச் சிவநினைவாக மாற்றி "மறக்க முடியாத நிலைபேற்றை அடைவதே" (பிதற்றுகின்றேன் என்றும்) முதிர்ச்சி என்பதை உணர்ந்து அசைவற்ற சாந்த நிலையை எட்டுகிறான்.
• குரு தத்துவத்தின் உன்னத உள்முக விழிப்பு (Somatic Internalization of the Guru): குருவை வெளிப்புறத்தில் இருக்கும் ஒரு மனித வடிவாக மட்டும் பார்க்கும் மேலோட்டமான எல்லைகள் உடைகின்றன. குரு என்பது தன் அந்தக்கரணத்தின் நடுவே, தன் நெஞ்சினுள்ளே இரவும் பகலும் ஒளிரும் அநாதிச் சிவசோதி அருள் ஆற்றல் என்பதை உணர்வதால், அவனது குருபக்தி போலி உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுபட்டு, சித்தத்தை முழுமையாக ஒப்புவிக்கும் உன்னதச் சன்னிதி அநுபூதியாக மாறுகிறது.
• ஆன்மீகத் தற்பெருமை நீங்கிய உன்னத அவதானம் (Cultivation of Effortless Spiritual Vigilance): “நான் பெரிய அனுபவங்களைப் பெற்றுவிட்டேன், இனி எனக்குப் பயிற்சிகள் தேவையில்லை” என்ற ஆன்மீகச் சோம்பேறித்தனத்தின் விகாரங்கள் முற்றிலும் சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. திருமூலரின் “முயற்றுவன்” என்ற ரகசியத்தின் படி, தன்முனைப்புப் போராட்டங்கள் இன்றி, தன் அகத்தின் சிவ சுபாவத்திலிருந்து சற்றேனும் சிதறிவிடாமல் காக்கும் அசாத்திய விழிப்புணர்வு அவதானத்தை (Spontaneous Mindfulness) நாளாந்தம் பயில்கிறான்.
• பக்தி-ஞான இருமைகளைக் கடந்த சமரச முதிர்ச்சி (Unification of Devotion and Wisdom): பக்தியையும் ஞானத்தையும் ஒன்றுக்கொன்று முரணான பாதைகளாகப் பார்க்கும் பண்டிதக் குழப்பங்கள் தீருகின்றன. உண்மையான ஞானம் என்பது வறண்ட புத்தி வாதமன்று, அது தன் அஹங்காரத்தை முழுமையாகக் கரைத்துச் சிவானந்தப் பரவசத்தால் உருகிப் "பிதற்ற வைக்கும்" பூரண பக்தி மலர்ச்சி என்பதை உணர்ந்து, உன்னதச் சமரசப் பேரொளியில் திளைக்கிறான்.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் உடலுக்குள் சோதி எழுவது மட்டுமே சாதனையின் முடிவன்று; அந்தச் சோதியை என் நெஞ்சிற்குள் இரவும் பகலும் மறக்க முடியாத அகண்ட சிவ நினைவாக மாற்றி, 'நான் செய்கிறேன்' என்ற கர்த்திருத்துவத்தைக் கரைத்து, சோதியே சிவம் என்ற அநுபூதியில் தன்னிச்சையாக உறைந்துபோவதே சிவயோகத்தின் பூரணமாகும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே பேர்நந்தியாகிய குருவடிவம்! சிவமே நெஞ்சத்து இரவும் பகலும் ஓடும் அகண்ட ஸ்மரணை! சிவமே ஓங்கு ஒளி வண்ணனாய் விளங்கும் திகழ் சோதிப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.