அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 95
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் தொண்ணுற்றைந்தாவது படிக்கட்டில் (95) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் இருபத்துமூன்றாவது திருப்பாடலாகும்.
முன்னைய பாடலில் திருமூலர், நந்தி அருளின் சக்திநிபாதத்தினால் தூண்டப்பட்டு, மானுடச் சரீரத்தின் மூலாதாரக் குகைக்குள் உறங்கிக் கிடக்கும் "எண்ணிலி கோடி" பிரபஞ்சச் சாத்தியங்கள் எவ்வாறு விழித்தெழுகின்றன என்ற உன்னத உடலியல் தந்திர இயக்கவியலை விவரித்தார். இடா-பிங்கலா நாடிகள் (அருக்கனும் சோமனும்) கச்சிதமாகச் சமநிலையடைந்து, சுசுமுனைக்குள் பாயும் போது எழும் மகா யோகாக்னி எவ்வாறு மும்மலக் கடினத்தன்மைகளை உருக்கிக் கரைத்து, தூல உடலின் உரோமக் கால்களில்கூடச் சிவசோதியை விஸ்வரூபம் எடுத்து ஒளிரச் செய்கிறது என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “சிவஞானம் என்பது சரீரத்தின் அணுக்களையும் ஒளியாக மாற்றும் உன்னதக் காயகற்பச் சித்தியாகும்” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.
உன்னத மந்திரத்தில் அந்த யோகாக்னி எழுச்சியின் பரமார்த்த விளைவாக, சாதகனின் சித்-புலத்தில் எத்தகைய அதியுன்னத மனப் பரிணாமம் விழிப்படைகிறது என்ற கோட்பாட்டுப் பேரொளிப் பிரகடனம் நிகழ்கிறது. 'உடலும் பிராணனும் ஒளியாக மாறிய அந்த அதீத ஞானப் பெருவெளியில், யோகியின் சித்தம் எந்த நிலையில் நிலைபெறுகிறது?' என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு இப்பாடல் நேரிடையாக விடையளிக்கிறது.
திருமூலர் இங்குத் தன் சொந்த அநுபூதி முதிர்ந்து, ஒளியை ஒரு தற்காலிக அனுபவமாகக் காண்பதைக் கடந்து, அது தன் அந்தக்கரணத்தின் மாறாத நினைவாக, அகண்ட ஸ்மரணையாக (Akhaṇḍa-smaraṇa) மாறிய உன்னதச் சித்த நிலையைப் பிரகடனம் செய்கிறார். "ஒளி கண்டேன்" என்ற தற்பெருமை வாதங்களை விடுத்து, உள்ளே பொங்கித் ததும்பும் சிவானந்தப் பரவசத்தினால் "பிதற்றுகின்றேன்" என்று உருகுகிறார். இரவும் பகலும் நெஞ்சில் ஆதி குரு நந்தியின் நினைவை அகண்ட தாரையாக ஓட்டி, அந்தச் சோதி நினைவே சஹஜ சமாதிச் சிவநிலையாக மாறிய அநாதிச் சாட்சியத்தை இப்பாடலில் நிலைநிறுத்துகிறார்.
ஆகவே முந்தைய பாடல் “யோகாக்னியால் தேக அணுக்கள் ஒளியாக மாறிய தந்திர விளைவை” விவரித்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்த யோக சித்தியின் உளவியல் முதிர்ச்சியாய் விளங்கும் அகண்ட குரு-சிவ ஸ்மரண அநுபூதியை” வெளிப்படுத்தும் உன்னதச் சிவாகம–பரமார்த்தப் பாடலாக விளங்குகிறது.
தன்முனைப்பு முயற்சிகளைக் கடந்து அகண்ட சிவ நினைவைத் திறக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
பிதற்றுகின் றேனென்றும் பேர்நந்தி தன்னை
யியற்றுவ னெஞ்சத் திரவும் பகலும்
முயற்றுவ னோங்கொளி வண்ணனெம் மானை
யியற்றிகழ் சோதி யிறைவனு மாமே. (95)
தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:
பிதற்றுகின்றேன் என்றும், பேர் நந்தி தன்னை
இயற்றுவன், நெஞ்சத்து இரவும் பகலும்;
முயற்றுவன், ஓங்கு ஒளி வண்ணன் எம் மானை;
இயற்று திகழ் சோதி இறைவனும் ஆமே.
🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை
இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் குரு-சிவ ஐக்கியக் கோட்பாடுகளுக்கு மகுடம் சூட்டும் அதியுன்னத அநுபூதித் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Gnostic Remembrance). முந்தைய பாடலில் விவரிக்கப்பட்ட யோகாக்னி எழுச்சியின் பலனை, இப்பாடல் சுயம்பொங்கு பேச்சு —> குரு தத்துவ நிலைப்பேறு —> அகண்ட காலக் கடப்பு —> அவதான முதிர்ச்சி → சோதி-சிவ ஐக்கியம் என்ற கச்சிதமான தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:
🌊✨ பரவசப் பொங்கல்
(பிதற்றல்)
⬇️
🙏🔱 குரு நிலைப்பேறு
(நந்தி)
⬇️
🌙☀️ அகண்ட ஸ்மரணை
(இரவும் பகலும்)
⬇️
🧘🔥 அவதான முதிர்ச்சி
(முயற்றல்)
⬇️
✨🔱 சோதியே சிவம்
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 சிவானந்த பரவசம் உள்ளத்தில் பொங்கி வழியும் நிலையிலிருந்து,
அங்கிருந்து நந்தியாகிய குரு தத்துவத்தில் நிலைபெற்று,
இரவும் பகலும் இடைவிடாத அகண்ட ஸ்மரணையில் மனமும் உயிரும் சிவநினைவோடு ஒன்றி,
தொடர்ச்சியான முயற்சியாலும் அவதான முதிர்ச்சியாலும் சித்தம் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டு,
இறுதியில் அனைத்துப் பெயர்களையும் வடிவங்களையும் கடந்த
🔱 “சோதியே சிவம்” என்ற நேரடி அநுபூதியில் நிலைபெறுகிறது. 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ பரவசப் பொங்கல்
→ குரு நிலைப்பேறு
→ அகண்ட ஸ்மரணை
→ அவதான முதிர்ச்சி
→ சோதியே சிவம் ✨
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌊 பரவசம்
→ 🙏 குரு நிஷ்டை
→ ☀️🌙 நித்திய ஸ்மரணம்
→ 🔥 அவதானம்
→ ✨ சிவஜோதி
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 அன்பு பரவசமாக பொங்குகிறது...
🌺 குருவருள் அதனை நிலைப்படுத்துகிறது...
🌺 நினைவு இடைவிடாத ஜபமாக மாறுகிறது...
🌺 அவதானம் ஞானமாக முதிர்கிறது...
🌺 இறுதியில் எஞ்சுவது ஒளி மட்டுமே...
🔱 அந்த ஒளியே சிவம். 🔱
✨ திருச்சிற்றம்பலம் ✨
🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் "அகண்ட ஸ்மரணை" என்பது வெறும் பக்தி கலந்த மன நினைவன்று; அது குண்டலினி விழிப்பிற்குப் பின் சாதகனின் அந்தக்கரணத்தில் நிலைபெற வேண்டிய அதியுன்னதச் சஹஜ சமாதி யோக விதியாகும்:
🙏🚪 குரு நினைவுக் கதவு
⬇️
❤️🌊 அகண்ட ஸ்மரணை
(நெஞ்சு)
⬇️
🎶✨ நாதாந்தச் சோதி விழிப்பு
⬇️
🕉️🔱 சஹஜ சமாதிச் சிவநிலை
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 குருவை நினைவுகூரும் உள்முகக் கதவு திறப்பதிலிருந்து,
அங்கிருந்து நெஞ்சின் ஆழத்தில் இடைவிடாது ஓடும் அகண்ட ஸ்மரணையாக மனமும் உயிரும் உருகி,
அந்த நித்திய நினைவு நாதத்தின் இறுதி எல்லையான நாதாந்தச் சோதியை விழிப்பித்து,
இறுதியில் முயற்சியற்ற இயல்பான சமாதியாகிய
🔱 சஹஜ சமாதிச் சிவநிலையில் நிலைபெறுகிறது. 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ குரு நினைவுக் கதவு
→ அகண்ட ஸ்மரணை
→ நாதாந்தச் சோதி விழிப்பு
→ சஹஜ சமாதிச் சிவநிலை ✨
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🙏 குரு நினைவு
→ ❤️ நெஞ்சு நிஷ்டை
→ 🎶 நாதாந்தச் சோதி
→ 🕉️ சஹஜ சமாதி
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 நினைவு ஜபமாகிறது...
🌺 ஜபம் ஸ்மரணையாகிறது...
🌺 ஸ்மரணை நாதாந்த ஒளியாகிறது...
🌺 ஒளி இயல்பான சிவநிலையாகிறது...
🔱 குருவை மறவாத நெஞ்சே சஹஜ சமாதிக்கான இரகசிய வாசல். 🔱
✨ திருச்சிற்றம்பலம் ✨
🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?
இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இந்தப் பாடல் சாதகனைத் தற்காலிகச் சக்தி அனுபவங்களிலிருந்து விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் மாறாத அகண்ட சிவஸ்மரணையில் ஒடுக்கும் மகா சஹஜ நிஷ்டையாக மாற்றியமைக்கிறது:
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் உடலுக்குள் சோதி எழுவது மட்டுமே சாதனையின் முடிவன்று; அந்தச் சோதியை என் நெஞ்சிற்குள் இரவும் பகலும் மறக்க முடியாத அகண்ட சிவ நினைவாக மாற்றி, 'நான் செய்கிறேன்' என்ற கர்த்திருத்துவத்தைக் கரைத்து, சோதியே சிவம் என்ற அநுபூதியில் தன்னிச்சையாக உறைந்துபோவதே சிவயோகத்தின் பூரணமாகும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.
சிவமே பேர்நந்தியாகிய குருவடிவம்! சிவமே நெஞ்சத்து இரவும் பகலும் ஓடும் அகண்ட ஸ்மரணை! சிவமே ஓங்கு ஒளி வண்ணனாய் விளங்கும் திகழ் சோதிப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.