திருமந்திரத்தின் நிலையாமை உபதேசங்கள் மனிதனை வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்குவதற்காக அமைக்கப்பட்டவை அல்ல. அவை மனிதன் எதை நிரந்தரமானது என்று தவறாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறானோ, அந்தப் பற்றின் அடித்தளத்தை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஆராய்கின்றன.
யாக்கை நிலையாமையில்:
“இந்த உடலே நான்”
என்ற மயக்கம் சோதிக்கப்படுகிறது.
செல்வம் நிலையாமையில்:
“என்னுடைய பொருள்களே எனது பாதுகாப்பு”
என்ற சார்பு சோதிக்கப்படுகிறது.
இளமை நிலையாமையில்:
“எனக்கு இன்னும் நிறைய காலம் இருக்கிறது”
என்ற நம்பிக்கை சோதிக்கப்படுகிறது.
இப்போது உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் விசாரணை இன்னும் ஆழமாகிறது:
“இந்த உடலோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாய்ப்பே எவ்வளவு உறுதியானது?”
இதுவே இவ்வதிகாரத்திற்குள் நுழைவதற்கான அடிப்படைக் கேள்வி.
முதலில் ஒரு முக்கியமான தத்துவத் தெளிவு அவசியம்.
சைவசித்தாந்தத்தில்:
உயிர் அநாதி.
உயிர்:
உடல் பிறக்கும் போது புதிதாக உருவாவதுமில்லை;
உடல் இறக்கும் போது முற்றாக அழிவதுமில்லை.
எனவே “உயிர் நிலையாமை” என்ற அதிகாரத் தலைப்பை:
“உயிர் அழிந்துவிடுகிறது”
என்று புரிந்துகொள்வது தவறு.
இங்கு நிலையற்றது:
உடலுடன் கூடிய இப்பிறவி வாழ்க்கை,
அதற்குக் கிடைத்த ஆயுட்காலம்,
உடல்–பொறி–மனம் வழியாக நிகழும் உலக அனுபவ நிலை.
அதாவது:
உயிர் அழிவதில்லை;
உயிருக்கு கிடைத்த இந்த உடல்வாழ்வு நிலையானதல்ல.
இந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவாக வைத்தே இவ்வதிகாரத்தை வாசிக்க வேண்டும்.
முந்தைய அதிகாரம்:
“இளமை இருக்கும்போதே விழித்துக்கொள்”
என்று கூறியது.
ஆனால் மனிதன் இன்னும் நினைக்கலாம்:
“இளமை போனால் என்ன? முதுமையில் இறையை நாடலாம்.”
அதற்கே உயிர் நிலையாமை பதிலளிக்கிறது:
முதுமை வரை இந்த உடல்வாழ்வு தொடரும் என்ற உறுதி எங்கே?
இதனால் திருமூலரின் உபதேசம்:
இளமை கழியும் முன்
↓
சாதனை செய்
என்பதிலிருந்து:
உயிருடன் இருக்கும் போதே
↓
சாதனை செய்
என்று ஆழமடைகிறது.
உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தை:
மரணத்தைப் பற்றி பயமுறுத்தும் பாடல்களின் தொகுப்பு
என்று வாசிக்கக்கூடாது.
திருமூலரின் நோக்கம்:
“நீ இறந்து போவாய்; பயப்படு”
என்பதல்ல.
மாறாக:
“உனக்கு கிடைத்திருக்கும் உயிர்வாழ்வின் அருமையை அறிந்து கொள்.”
மரண உணர்வு:
வாழ்க்கையை நிராகரிக்கச் செய்யக்கூடாது.
அது:
வாழ்க்கையைச் செம்மைப்படுத்த வேண்டும்.
நிலையாமையை உணர்ந்தவன்:
அன்பை ஒத்திவைக்காமல் இருக்க வேண்டும்.
நல்லறத்தை ஒத்திவைக்காமல் இருக்க வேண்டும்.
ஞானத்தை ஒத்திவைக்காமல் இருக்க வேண்டும்.
சாதனையை ஒத்திவைக்காமல் இருக்க வேண்டும்.
இறைநினைவை ஒத்திவைக்காமல் இருக்க வேண்டும்.
இதுவே உயிர் நிலையாமையின் நேர்மறையான ஆன்மிக நோக்கம்.
இந்த அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் திருமூலர் தளிரையும் மலரையும் காட்டுவது மிக அர்த்தமுள்ளது.
தளிர்:
பிறக்கிறது.
மலர்:
மலர்கிறது.
பின்னர்:
அது மாறுகிறது.
இதன் மூலம் ஒரு அடிப்படை உண்மை நிறுவப்படுகிறது:
தோன்றிய வடிவம் தோன்றியபடியே நிலைப்பதில்லை.
மனித உடலும் இதே இயற்கை நியதிக்குள் உள்ளது.
பிறப்பு:
ஒரு நிலை.
வளர்ச்சி:
ஒரு நிலை.
இளமை:
ஒரு நிலை.
முதுமை:
ஒரு நிலை.
மரணம்:
உடலோடு கூடிய அந்த அனுபவ அமைப்பின் முடிவு.
இதில் எந்த ஒரு பருவத்தையும்:
“இதுவே நான்”
என்று நிரந்தர அடையாளமாகக் கொள்ள முடியாது.
இவ்வதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான நெறி:
நிலையற்றது ≠ அர்த்தமற்றது.
ஒரு மலர் வாடுகிறது.
அதனால்:
அதன் மணமும் அழகும் பொய்யாகிவிடுவதில்லை.
உடல் அழிகிறது.
அதனால்:
உடல் மதிப்பற்றதாகிவிடுவதில்லை.
வாழ்க்கை முடிவுடையது.
அதனால்:
வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதாகிவிடுவதில்லை.
மாறாக:
அதன் வரம்புதான் அதன் பொறுப்பை அதிகரிக்கிறது.
எனவே திருமூலரின் நிலையாமை ஞானம்:
உடலை வெறுக்கச் செய்வதல்ல;
உடலைச் சரியான கருவியாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிறது.
உலகை மறுக்கச் செய்வதல்ல;
உலகையே இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாமல் வாழச் செய்கிறது.
உயிர் நிலையாமையைப் புரிந்துகொள்ள:
உயிர்
உடல்
வினை
ஆகிய மூன்றையும் ஒன்றாகக் கலக்கக்கூடாது.
உடல்:
தோன்றி அழிகிறது.
உயிர்:
அநாதியானது.
வினை:
உயிரின் அனுபவத் தொடரில் காரணப்பங்காற்றுகிறது.
இதனால்:
உயிரின் முழு அழிவு
என்பது சைவசித்தாந்தப் பார்வை அல்ல.
அதேபோல்:
உடல் இறந்துவிட்டால் தானாகவே விடுதலை
என்றும் சொல்ல முடியாது.
அதனால்தான் உயிருடன் இருக்கும்போதே:
பாசத்தின் இயல்பை அறிதல்,
வினையின் திசையைச் சீர்செய்தல்,
இறைநினைவு,
குருவழி,
ஞானம்,
அருளுக்குரிய பக்குவம்
ஆகியவை முக்கியமடைகின்றன.
திருமூலரின் ஆழமான கேள்வி:
மரணம் ஏன் வருகிறது?
என்பதைக் காட்டிலும்,
மரணம் நிச்சயம் என்பதை அறிந்தும் மனிதன் எவ்வாறு வாழ்கிறான்?
என்பதே.
மரணம்:
இயற்கை நியதி.
ஆனால்:
நிலையற்றதை நிலையானதாகப் பற்றுவது
அறியாமை.
இதனால் இவ்வதிகாரத்தின் கவனம்:
மரணத்தை வெல்வது எப்படி?
என்ற உடல் சார்ந்த கனவில் அல்ல.
மாறாக:
மரணம் பற்றிய உண்மை வாழ்க்கையின் திசையை எவ்வாறு மாற்ற வேண்டும்?
என்பதில் உள்ளது.
திருமூலர் நிலையாமைப் பாடல்களில் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தும் அமைப்பு:
கண்டும்...
மனிதன்:
மலர் வாடுவதைப் பார்க்கிறான்.
பிறர் முதிர்வதைப் பார்க்கிறான்.
நோயைக் காண்கிறான்.
மரணத்தைக் காண்கிறான்.
ஆனால் மனத்தின் ஆழத்தில்:
“இது எனக்கும் பொருந்தும்”
என்ற முழுமையான விழிப்பு எழாமல் இருக்கலாம்.
இதுவே நிலையாமை அறிவுக்கும் நிலையாமை ஞானத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு.
அறிவு: “மரணம் உண்டு.”
ஞானம்: “ஆகவே நான் எப்படி வாழ வேண்டும்?”
இந்த இரண்டாவது கேள்வியைத்தான் திருமூலர் எழுப்புகிறார்.
உயிர் நிலையாமையின் தொடக்கத்திலேயே பழைய உரைமரபில் ஞானாசிரியரின் அழைப்பு முக்கிய இடம் பெறுகிறது.
இது மிக அர்த்தமுள்ளது.
இயற்கை:
நிலையாமையை காட்டுகிறது.
ஆனால் மனிதன்:
அதைப் பார்த்தும் அதன் ஆன்மிகப் பொருளை உணராமல் இருக்கலாம்.
அங்கே:
குரு.
குருவின் பணி:
மரணத்தைச் சொல்லி பயமுறுத்துவது அல்ல.
மாறாக:
நிலையாமையின் உண்மையை ஞானமாக மாற்றி,
எம்பெருமான் திருவடியை நோக்கித் திசை காட்டுவது.
இதனால்:
இயற்கை
↓
விழிப்பு
↓
குரு உபதேசம்
↓
சிவசார்பு
என்ற பாதை உருவாகிறது.
உயிர் மட்டும் அல்ல:
மனிதனுக்குள் எழும் நல்லுணர்வும் நிலையற்றதாகலாம்.
ஒரு தருணத்தில்:
வைராக்கியம் எழலாம்.
இறைபக்தி தீவிரமாகலாம்.
வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும் என்ற தெளிவு வரலாம்.
குருவின் ஒரு சொல் உள்ளத்தைத் தொடலாம்.
ஆனால்:
அதை “பின்னர்” என்று தள்ளிவிட்டால்,
அந்தத் தீவிரம் மெதுவாக மறையலாம்.
இதனால் உயிர் நிலையாமை அதிகாரம் ஒரு மிக நுண்ணிய உண்மையைத் திறக்கிறது:
வாழ்க்கை வாய்ப்பு மட்டுமல்ல; ஞான வாய்ப்பும் நிலையற்றது.
அதனால்:
விழிப்பு எழும் தருணமே
சாதனை தொடங்க வேண்டிய தருணம்.
மனிதனின் மிகப் பெரிய உள்மயக்கங்களில் ஒன்று:
“நாளை.”
நாளை:
நல்லவன் ஆகலாம்.
நாளை:
சாதனை தொடங்கலாம்.
நாளை:
இறைவனை நினைக்கலாம்.
நாளை:
உறவுகளைச் சரிசெய்யலாம்.
ஆனால் உயிர் நிலையாமை கேட்கிறது:
அந்த நாளை உனக்குக் கொடுத்தவர் யார்?
இதனால் இவ்வதிகாரத்தின் சாதனைச் சொல்:
இப்போது.
இவ்வதிகாரம் உருவாக்க வேண்டியது:
உலக வெறுப்பு
அல்ல.
அது:
விவேகத்துடன் கூடிய வைராக்கியம்.
வைராக்கியம் என்பது:
குடும்பத்தை வெறுப்பது அல்ல.
உடலை வெறுப்பது அல்ல.
செல்வத்தை வெறுப்பது அல்ல.
வாழ்க்கையை மறுப்பதும் அல்ல.
அது:
நிலையற்ற ஒன்றிடம் நிலையற்ற அளவிலேயே சார்பு வைத்திருத்தல்.
மாறாக:
இறுதி சார்பை சிவத்தில் நிறுவுதல்.
உயிர் நிலையாமையை உணர்ந்தவன்:
தன் பொறுப்புகளை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை.
மாறாக அவற்றை:
அதிக விழிப்புடன்
செய்ய வேண்டும்.
குடும்பத்துடன் இருந்தால்:
அன்புடன் இரு.
தொழில் செய்தால்:
நேர்மையுடன் செய்.
செல்வம் இருந்தால்:
அறத்துடன் பயன்படுத்து.
உடல் இருந்தால்:
சாதனையின் கருவியாகப் பேணு.
அறிவு இருந்தால்:
ஞானமாக வளர்த்து.
உயிருடன் இருக்கும் போது:
இறையை நினை.
இதுவே உயிர் நிலையாமையின் வாழ்வியல் ஞானம்.
இந்த அதிகாரத்தின் பாடல்களுக்குள் செல்லும்போது சில கேள்விகளை மனத்தில் வைத்திருக்கலாம்:
நான் உடலையே உயிராகக் குழப்புகிறேனா?
மரணம் பற்றிய அறிவு என் வாழ்க்கையை மாற்றியுள்ளதா?
நான் செய்ய வேண்டிய நல்லதை ஏன் ஒத்திவைக்கிறேன்?
என் வாழ்வு இன்று முடிந்தாலும், நான் முக்கியம் என்று நினைத்தவற்றில் எத்தனை உண்மையில் முக்கியமானவை?
என்னுள் எழும் ஞான உணர்வை நான் சாதனையாக மாற்றுகிறேனா?
குருவின் உபதேசம் என் வாழ்க்கையில் செயல் வடிவம் பெற்றுள்ளதா?
நிலையற்றவற்றிற்குள் நான் எந்த நிலையான சார்பைத் தேடுகிறேன்?
இந்தக் கேள்விகளே இவ்வதிகாரத்தை வெறும் மரணச் சிந்தனையிலிருந்து:
ஆழமான சுயவிசாரணையாக
மாற்றுகின்றன.
உயிர் நிலையாமையை ஒரே ஆன்மிகப் பாதையாகக் கண்டால்:
உடல்வாழ்வு நிலையற்றது
↓
அதை உணர்
↓
மரணத்தை அஞ்சாதே
↓
ஒத்திவைப்பை நிறுத்து
↓
வினையின் திசையை ஆராய்
↓
குரு உபதேசத்தை ஏற்று
↓
நல்லுணர்வை அனுஷ்டானமாக்கு
↓
பற்றைச் சீர்செய்
↓
எம்பெருமான் திருவடியைச் சாரு
இதுவே இவ்வதிகாரத்தை அணுக வேண்டிய அடிப்படை மனநிலை.
முந்தைய அதிகாரம்:
“இளமை திரும்ப வராது.”
என்று விழிப்பூட்டியது.
இந்த அதிகாரம்:
“உயிருடன் கிடைத்த இந்த வாய்ப்பே நிரந்தரமல்ல.”
என்று இன்னும் ஆழமாக விழிப்பூட்டுகிறது.
முந்தைய அதிகாரம்:
காலத்தின் மதிப்பைக் கற்றுத்தந்தது.
இந்த அதிகாரம்:
இருப்பின் அருமையை
கற்றுத்தருகிறது.
முந்தையது:
“காலத்தை வீணாக்காதே.”
இது:
“உயிருடன் கிடைத்த விழிப்பையே வீணாக்காதே.”
என்று கூறுகிறது.
உயிர் நிலையாமை நமக்குச் சொல்ல வருவது:
மரணத்தை நினைத்து வாழ்க்கையிலிருந்து விலகாதே;
மரணம் நிச்சயம் என்பதை அறிந்து வாழ்க்கையை உண்மையாக்கு.
உடல் நிலையற்றது என்பதால் அதை வெறுக்காதே;
அது இருக்கும் போதே சாதனையின் கருவியாக்கு.
நாளை உறுதியில்லை என்பதால் பதற்றப்படாதே;
இன்று கிடைத்த வாய்ப்பை வீணாக்காதே.
ஞான உணர்வு எழும்போது அதை ஒத்திவைக்காதே;
குருவழி அனுஷ்டானமாக மாற்று.
மாறும் அனைத்திற்குள்ளும் மாறாத இறைசார்பை வளர்த்து.
உயிர் நிலையாமை என்பது உயிரின் அழிவைப் பற்றிய அதிகாரம் அல்ல; உடலுடன் கூடிய இந்தப் பிறவி வாழ்க்கை நிலையானதல்ல என்பதை உணர்த்தும் ஞானப் பகுதி. சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் அநாதியானது; அழிவது உடலும், மாறுவது அனுபவ நிலைகளும், முடிவுறுவது இந்தப் பிறவிக்குரிய உடல்வாழ்வுமே. இதனை உணர்த்துவதன் நோக்கம் மரணப் பயத்தை உருவாக்குவது அல்ல; உயிருடன் இருக்கும் காலத்தின் மதிப்பை உணர்த்துவது. தளிரும் மலரும் தோன்றி மாறுவதுபோல் உடல், பருவம், சூழல் அனைத்தும் மாற்றத்திற்குட்பட்டவை. அவற்றைக் கண்டும் “எனக்கு இன்னும் நாளை உள்ளது” என்று ஒத்திவைப்பதே மனிதனின் மயக்கம். ஆகவே இவ்வதிகாரம் மரணத்தை நோக்கிப் பார்க்கச் சொல்லவில்லை; மரணத்தின் உண்மையிலிருந்து வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கச் சொல்கிறது. இயற்கையின் நிலையாமையை ஞானமாகவும், ஞானத்தை குருவழி அனுஷ்டானமாகவும், அனுஷ்டானத்தை எம்பெருமான் திருவடியை நோக்கிய சிவசார்பாகவும் மாற்றுவதே இந்த அதிகாரத்தின் மையப் பயணம்.
இளமை நிலையாமை கேட்டது:
“உனக்குக் கிடைத்த காலத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறாய்?”
உயிர் நிலையாமை கேட்கிறது:
“உனக்குக் கிடைத்த இந்த உயிர்வாழ்வையே எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறாய்?”
திருச்சிற்றம்பலம்.