அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன்
ॐ
திருமந்திரம்
Thirumandhiram
☰
முகப்பு
திருமந்திரம்
திருமந்திர அரண்மனை
கட்டுரைகள்
ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன்
முகப்பு
திருமந்திரம்
முதலாம் தந்திரம்
பகுதி 2 / 2
முதலாம் தந்திரம்
First Thanthiram
உபதேசம் — யாக்கை நிலையாமை, செல்வ நிலையாமை, இளமை நிலையாமை
மந்திரங்கள் 114 – 337
பதிவு செய்யப்பட்டவை:
224
/ 224
ARTICLE
முதலாம் தந்திரம் – சாதகரை உருவாக்கும் சிவாகமக் கல்வியியல்
15-07-2026
›
ARTICLE
முதலாம் தந்திரத்தின் ஒழுக்கம்: பாயிரத்தில் வெளிப்பட்ட சிவயோக அனுபவத்திற்கான காப்பு
15-07-2026
›
114–143
உபதேசம்
114
அருள் இறங்கி அகக் களிம்பறுத்தல்
உயிரை நோக்கி இறங்கும் சிவனருள், அகத்தில் நின்று அதனை உருக்கி, ஒப்பிலா ஆனந்தத்தை உணர்த்தி, அதன் மலக்கட்டினை அறுக்கிறது.
›
115
களிம்பறுத்து அருட்கண் விழிப்பித்தல்
களிம்பை அறுக்கும் நந்தியின் அருள், உயிரின் அருட்கண்ணை விழிப்பித்து, தூய பளிங்கில் பவளம் பதிந்ததுபோல் அதனுள் சிவஒளியை விளங்கச் செய்கிறது.
›
116
பதி–பசு–பாசம்
அநாதியான பாசம், பதியின் அருள் அணுகும்போது உயிரை விட்டு நீங்கும் விடுதலைத் தத்துவம்
›
117
மேனியுள் குடிகொண்ட ஞானசூரியன்
மேனியையே கோயிலாகக் கொண்டு குடிகொண்ட நந்தி, தாயினும் மேலான தயையால் உயிரின் மும்மலங்களை நீக்கி, அகத்தில் ஞானசூரியனாக எழுந்தருளுதல்.
›
118
சிவசந்நிதியில் மலநீக்கம்
சூரியகாந்தம் சூரியனின் சந்நிதியில் பஞ்சை எரிப்பதுபோல், சாதனையால் பக்குவமுற்ற உயிரில் சிவனருள் வெளிப்படும்போது மும்மலங்களின் கட்டும் ஆற்றல் அற்றுப்போகிறது.
›
119
மலத்திலிருந்து சிவநலத்திற்கு
நந்தியின் அருள் உயிரின் மறைப்புகளை மாற்றி, அதன் நிலைகளையும் புலங்களையும் சிவமையமாகச் செம்மைப்படுத்தி, இறுதியில் உயர்ந்த நலத்தில் நிலைநிறுத்துகிறது.
›
120
அறிவிற்கு மெய்க்குறி காட்டும் குரு
ஐம்புலன்களில் சிதறி நெறியறியாது நிற்கும் உயிரறிவை, அதன் வரம்பிலிருந்து மீட்டு மெய்யறிவை நோக்கித் திருப்பி, அடைய வேண்டிய சிவக்குறியை உணர்த்துபவனே குருபரன்.
›
121
அன்னம்போல் பிரித்தறி; பிறப்புப் பந்தம் தளரும்
உடல், புலன், மனம் முதலிய கரணங்களோடு கலந்து அவற்றையே ‘நான்’ என்று மயங்காமல், உயிரின் தனித்த இயல்பைப் பிரித்தறிந்து, கரணப் பற்றால் தொடரும் பிறப்பெரியிலிருந்து விடுதலை நோக்கி நகர்வதே சாதகரின் விவேகப் பயணம்.
›
122
உடலோடு வாழ்ந்தும் பந்தத்திற்கு இறந்த சிவயோகி
பிறப்பைத் தொடரச் செய்யும் காரணவித்தின் ஆற்றலை ஒழித்து, சுத்தத் துரியத்தில் நிலைபெற்று, புலன்–உயிர்–உடல் இயங்கினாலும் அவற்றின் பற்றால் கட்டுப்படாமல் வாழ்வதே திருமூலர் காட்டும் சிவயோக நிலை.
›
123
தன்னொளியிலிருந்து பதியை நோக்கும் சிவயோகம்
சித்து–அசித்து வேறுபாட்டை உணர்ந்து, தவயோகத்தின் அகத்துள் நுழைந்து, உயிரின் தன்னொளி வெளிப்பட்டு, பற்றுச் சார்புகளைத் தாண்டி, பதியாகிய சிவனை நோக்கிச் செல்லும் நந்தி அருளிய யோகநெறியே சிவயோகம்.
›
124
அருளால் திறக்கும் பேரின்ப வெளி
உலகெங்கும் நிறைந்த சிவஉண்மையை உணர்த்தி, அறிவால் எட்டாத உயர்நிலையைத் திறந்து, திருத்தாளைச் சாரச்செய்து, உயிரைப் பேரின்ப அருள்வெளியில் நிலைபெறச் செய்வதே சிவனது முழுமையான அருட்கொடை.
›
125
தெளிந்தவனே சிவசித்தன்
சிவம் எங்கும் விரவியிருப்பதை உணர்ந்து, அருளின் ஆழத்தில் அடங்கி, ஒளியின் ஒளியில் தன்முனைப்பை ஒடுக்கி மெய்த்தெளிவு பெறுவதே சிவசித்த நிலை.
›
126
இங்கேயே சிவலோகம் காணும் சிவசித்தர்
மெய்யைத் தம்முள் அனுபவித்து, மலமாசும் தத்துவப் பந்தமும் கடந்து, நித்தர்–நிமலர்–நிராமயராகப் பரமுத்தியில் நிலைபெறுதலே சிவசித்தரின் நிறைநிலை.
›
127
பந்தமே முத்திக்கான ஏணி
முப்பத்தாறு தத்துவங்களின் பந்த இயல்பைத் தெளிந்து அவற்றையே முத்திக்கான படிகளாக்கி, ஆனந்த உள்ளொளிக்குள் புகுந்து, சொல்லற்கரிய சிவத்தை அனுபவித்து, அந்தச் சிவத்தெளிவிலேயே நிலைபெறுதலே சித்தரின் நிறைநிலை.
›
128
சிவத்தை உணர்ந்து சிவசார்பாய் இருத்தல்
சிவஞானத்தின் நிறைவு ஒரு கணநேர அனுபவத்தில் அல்ல; குறுகிய தன்முனைப்பு தளர்ந்து, சிவசெயலை உணரும் விரிந்த பார்வையுடன், காலத்தின் இயல்பைத் தெளிந்து, சிவசார்பே இயல்பான இருப்பாக நிலைபெறுவதில் உள்ளது.
›
129
அகந்தை உறங்கும் இடத்தில் ஞானம் விழிக்கிறது
திருமூலரின் “சோம்பு” செயலற்ற மந்தநிலை அல்ல; செய்பவன் என்ற தன்முனைப்பு அடங்கி, சுத்தவெளியில் இருப்பு விரிந்து, சுத்தஒளியில் அறிவு தெளிந்து, சுருதி சுட்டிய உண்மை நேரடி அனுபவமாகும் சிவஞான அமைதி.
›
130
வெளியே தேடிய சிவம் தம்முள்ளே
புறமனமும் அகந்தையின் அலைச்சலும் அமைதியடையும் சிவயோக நிலையில், சாதகர் சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் ஆகியவற்றைத் தனது அகத்திலேயே கண்டுணர்கிறார்; அந்த நேரடி சிவானுபவத்தின் முழுமையைச் சொற்களால் வரையறுப்பது அரிது.
›
131
அறிவின் எல்லையில் அருள் ஒளிர்கிறது
எல்லையுடைய உயிரறிவு தனது பக்குவத்திற்கு ஏற்ப சிவனருளால் தெளிவுபெறும்போது, அறிய முடியாததாகத் தோன்றிய பரம்பொருள் திருக்கூத்தாடும் செழுஞ்சுடர் மாணிக்கமாக அனுபவத்தில் வெளிப்படுகிறது.
›
132
அகத்துள் ஆடும் அருட்கூத்து
அருளால் வெளிப்பட்ட சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தே திருக்கூத்தை உணர்ந்து, அதனை அன்புடன் பேணி, பணிவுடன் தொழும் சாதகர் அளவிடற்கரிய சிவப்பேற்றை அடைகிறார்.
›
133
உலகில் இருந்தும் சிவத்தைப் பிரியாத வாழ்வு
திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுத சாதகர் சிவநெறியில் நிலைத்து, பிறவிப் பந்தத்தைக் கடந்து, அகச்சிவமன்றத்திலிருந்து பிரியாமல், உலகில் வாழ்ந்தும் உலகால் கட்டுண்ணாத பெரும்பேற்றை அடைகிறார்.
›
134
பெருமையைக் கடந்த ஒருமை
பெருமை–சிறுமை, அருமை–எளிமை என்னும் எதிரிணைகளின் இயல்பை அறிந்து, ஆமைபோல் ஐம்புலன்களை அகத்தே அடக்கி, இருமையின் இழுப்பைக் கடந்து புரை அற்ற ஒருமையில் நிலைப்பதே சிவசாதகரின் உண்மையான உயர்வு.
›
135
திரையற்ற சிந்தையில் கரையற்ற சோதி
புரை நீங்கி மனத்திரைகள் அடங்கிய அகத்தில், பாலினுள் நெய்போல் நுண்ணிய சிவசந்நிதி நேருணர்வாகத் தெளிந்து, சொல்லின் எல்லையைக் கடந்து சாதகரை கரையற்ற சிவசோதி அனுபவத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.
›
136
சுடரைச் சாரும் சித்து
புறத்தே சிதறும் புலனனுபவத்தின் நுண்ணிய இயக்கம் தன் வழிக்குத் திரும்பி, சித்து தெளிவடைந்து, சுத்தவெளியில் சிவஞானப் பிரகாசத்தைச் சார்ந்து “சுடரில் சுடர்” என நிறையும் அகப்பயணம்.
›
137
சிவத்துள் அடங்கும் சீவன்
நீரிலிருந்து தனிப்பெயரும் உருவும் பெற்ற உப்பு மீண்டும் நீரில் கரைந்து அடங்குவதுபோல், பாசத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட தனியியக்கம் ஒடுங்கி, சீவன் சிவத்துள் அடங்கி சிவஞான–சிவானுபவத்தில் நிறையும் முத்தியின் நுண்ணிய இயல்பு.
›
138
திருவடியே உயிரின் கரை
பேரண்டத்தின் பெருமையிலும் அணுவண்டத்தின் நுண்மையிலும் இறுதி நிறைவைத் தேடாமல், அவற்றின் எல்லைகளைக் கடந்து, உயிர் தனது உண்மையான கரையாகிய சிவனது திருவடியில் திடம் பெற்று நிலைநிற்கும் ஆன்மிக நிறைவு.
›
139
திருவடியே கதியும் தஞ்சமும்
உயிரின் கரையாகிய திருவடியை ஆராய்ந்து அகத்தில் தெளியும்போது, அதுவே சிவம், அதுவே சிவலோகம், அதுவே உயிர் செல்ல வேண்டிய கதி, அதுவே நிலையாமைகள் அனைத்தையும் கடந்த இறுதித் தஞ்சம் என வெளிப்படும் சிவசார்பின் நிறைவு.
›
140
குருவழியே தெளிவின் வாயில்
குருவின் திருமேனியைக் காணும் பார்வை, திருநாமத்தைச் செப்பும் வாக்கு, திருவார்த்தையைக் கேட்கும் செவி, குருவுருவைச் சிந்திக்கும் மனம் ஆகியவை ஒரே ஞான மையத்தில் ஒன்றுபட்டு, புற குரு தொடர்பை அகத்தில் தெளிந்த சிவநெறியாக மாற்றும் சாதனைப் பயணம்.
›
141
புலனோட்டத்தை மடைமாற்றி எம்பிரானைச் சந்தித்தல்
ஐம்புலன்களை ஒடுக்கி அழிக்காமல் அவற்றின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபட்டு, அவற்றைத் தன்வசப்படுத்தி, புறப்பொருட்களை நோக்கிச் சிதறும் ஓட்டத்தைத் தன்னகத்தே மடைமாற்றி, புலன்களின் பன்மைச் சிதறலிலிருந்து “தானே தனித்து” நிற்கும் அக ஒருமை வழியாக எம்பிரானைச் சந்திக்கும் யோகப் பயணம்.
›
142
நந்தியின் பொற்போதம் புந்திக்குள் நிலைபெறுதல்
திருத்தாளிணையில் சரணமடைந்து, திருமேனியை அகத்தில் சிந்தித்து, திருநாமத்தை வாய்மையுடன் வந்தித்து, இறுதியில் நந்தியின் பொற்போதத்தை புத்திக்குள் நிலைநிறுத்தி வாழ்வையே குருவழி ஞானத்தின் வெளிப்பாடாக மாற்றும் சாதனைப் பயணம்.
›
143
போதத்தால் புண்ணியராகும் அகமாற்றம்
நந்தியிடமிருந்து ஞானபோதத்தைப் பெற்று, அதனை அக உணர்வில் நிலைநிறுத்தி, கேட்ட அறிவை வாழும் பண்பாக மாற்றி, “அறிந்தவர்” நிலையிலிருந்து “ஆனவர்” நிலைக்கு முதிர்ந்து உயர்ந்த இறைபேற்றை நோக்கிச் செல்லும் சாதனைப் பயணம்.
›
144–168
யாக்கை நிலையாமை
144
திண்ணம் எனத் தோன்றும் யாக்கையின் உண்மை
மண்ணாகிய உடல் இருவினைப் பாத்திரமாக ஒரு காலம் உறுதியாய் தோன்றினும், மீண்டும் மண்ணாகும் நிலையாமையை உணர்த்தி, தேகாபிமானத்தைத் தளர்த்தி, கிடைத்த யாக்கையை ஞானம், அறம், சாதனை ஆகியவற்றிற்கு அர்த்தமுள்ள கருவியாக மாற்றச் செய்கிற திருமூலரின் உபதேசம்.
›
145
உறவின் எல்லையும் அகச்செல்வத்தின் நிலையும்
உடல் என்னும் பொய்க் கூரை வீழும் போது மிக நெருக்கமான குடும்ப உறவுகளுக்குக்கூட ஒரு எல்லை இருப்பதை உணர்த்தி, வாழ்நாளில் உள்ளீர்த்த விரத ஒழுக்கமும் ஞானமும் தான் சாதகரின் உண்மையான ஆன்மிகச் செல்வம் என்பதை வெளிப்படுத்தும் திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
146
பெயர் நீங்கும் போது வெளிப்படும் ‘நான்’ பற்றிய விசாரணை
ஊர் கூடி அழுதாலும், உயிரோடு இருந்த தனிப்பெயர் நீக்கப்பட்டு உடல் “பிணம்” எனப்படுவதையும், சடங்கு முடிந்து சமூக நினைவு தளர்வதையும் காட்டி, உடல்–பெயர்–புகழ்–பிறர் நினைவு ஆகிய நிலையற்ற அடையாளங்களைத் தாண்டி உண்மையான வாழ்வுமதிப்பைத் தேடச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
147
பிரியும் யாக்கையும் மீளாத உயிர்ப்பயணமும்
பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து உருவான யாக்கை ஒரு காலத்திற்கு உயிரின் செயற்பாட்டு உறைவிடமாக இருந்தாலும், அந்த அமைப்பு பிரிந்தபின் உயிர் மீண்டும் அதே உடலுக்குள் புகுவதில்லை என்பதை உணர்த்தி, தேகாபிமானத்தைத் தளர்த்தி, நிலையற்ற உடலை ஞானம், அறம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய காலவரையுடைய கருவியாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
148
செய்பவனிலிருந்து செயப்படுபொருளாகும் யாக்கை
உயிரோடு இருக்கும் வரை தானே நடந்து, பேசி, தேர்ந்தெடுத்து, செயலாற்றும் மனிதன், உயிர் பிரிந்தபின் தன் மூச்சைக்கூட பிறர் சோதித்து, உடலை மூடி எடுத்துச் செல்லும் நிலைக்குச் செல்கிறான் என்பதை நேரடியாகக் காட்டி, உடல் மற்றும் செயற்பாட்டு அதிகாரத்தின் நிலையாமையை உணர்த்தி, செய்யும் ஆற்றல் இருக்கும் காலத்திலேயே அறம், சேவை, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றால் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்கச் செய்கிற திருமூலரின் விழிப்பூட்டும் உபதேசம்.
›
149
“இன்னும் நேரம் உண்டு” என்ற மயக்கத்தின் முடிவு
உணவு, இல்லற நெருக்கம், உரையாடல் என வாழ்க்கை இயல்பாகத் தொடரும் தருணத்திலேயே யாக்கையின் முடிவு எதிர்பாராதவாறு நேரலாம் என்பதை உணர்த்தி, மரணப் பயத்தை அல்ல கால விழிப்பை வளர்த்து, உணவு–உறவு–உடல்–உலக வாழ்வை நன்றியுடனும் பற்றற்ற பொறுப்புடனும் வாழ்ந்து, அறம், அன்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றை “பிறகு” என்று ஒத்திவைக்காமல் இன்று கிடைத்த காலத்திலேயே வாழ்வாக்கச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
150
உலக உயர்வால் கடக்க முடியாத யாக்கையின் எல்லை
மாடம், சிவிகை, பெருஞ்செல்வம், சமூக அங்கீகாரம் ஆகிய உலக வெற்றிகள் மனித வாழ்விற்கு வசதியையும் செல்வாக்கையும் வழங்கினாலும், அவை யாக்கையின் நிலையாமையை மாற்ற முடியாது என்பதை உணர்த்தி, “என்னிடம் உள்ளது” என்பதையும் “நான்” என்பதையும் பிரித்து, சொத்தைப் பொறுப்பாகவும், அந்தஸ்தைச் சேவையாகவும், செல்வத்தை வழங்கலாகவும், உலகப் பெருமையைப் பற்றற்ற ஆன்மிகப் பக்குவமாகவும் மாற்றச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
151
பிரிவை உணர்ந்து பக்குவமடையும் அன்பு
மணவுறவு, நேசம், நினைவு ஆகிய மிக நெருக்கமான மனிதப் பிணைப்புகளுக்குக்கூட யாக்கையின் பிரிவு எல்லை இருப்பதை உணர்த்தி, அன்பை மறுக்காமல் அதிலுள்ள நிரந்தர உரிமை மயக்கத்தைத் தளர்த்தி, “என்னுடையவர்” என்ற பற்றை நன்றி, பொறுப்பு, அர்ப்பணம், பற்றற்ற ஆழமான அன்பு ஆகியவற்றாக மாற்றச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
152
மெய்யையும் விட்டு விடைகொள்ளும் உயிர்
கருத்துச் செயற்பாடும் புலனனுபவமும் விலகி, அன்புக்குரிய துணையும் உலகச் செல்வமும் அங்கேயே இருக்க, இறுதியில் “என் உடல்” என்று பற்றிய மெய்யையும் விட்டு உயிர் விடைகொள்வதை உணர்த்தி, “என்னுடையது” என்ற உடைமைப் பற்றிலிருந்து “நான் யார்?” என்ற ஞான விசாரணைக்குக் கொண்டு சென்று, உடல்–மனம்–புலன்கள் கிடைத்திருக்கும்போதே அவற்றை அறம், பக்தி, ஞானம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவிகளாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
153
வாசல்கள் அடைய, அன்புடையோர் அகலும் யாக்கை
உயிர் பிரிந்ததும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட்ட உடற்கட்டு தனது பிணைப்பை இழந்து, உலகுடன் தொடர்புகொண்ட ஒன்பது வாசல்களும் அடைவதையும், அன்புடையோர் பிரிவால் உண்மையாக அழுதாலும் இறுதியில் அவர்களும் அகல வேண்டியிருப்பதையும் காட்டி, அன்பை மறுக்காமல் உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லையை உணர்த்தி, உடலும் புலன்களும் உறவுகளும் இன்னும் கிடைத்திருக்கின்ற காலத்தை ஞானம், அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய வாய்ப்பாக மாற்றச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
154
நாயகனுக்கும் வரும் கடைமுறை
நாட்டின் நாயகனாகவும், நம் ஊரின் தலைமகனாகவும், நாட்டுக்கு நம்பியாகவும் பொதுமரியாதை பெற்ற ஒருவன், நாட்டார் பின்தொடரவும் முன்னே பறை முழங்கவும் இறுதியில் காட்டுச் சிவிகையில் “கடைமுறை” செல்ல வேண்டியிருப்பதை முன்வைத்து, தலைமை, பதவி, புகழ், மக்கள் ஆதரவு ஆகியவை மதிப்புடையவையாக இருந்தாலும் யாக்கையின் நிலையாமையை மாற்ற முடியாது என்பதை உணர்த்தி, சமூகப் பெருமையை அகங்கார அடையாளமாக அல்லாமல் பொறுப்பு, சேவை, பணிவு, நன்மை ஆகியவற்றிற்கான தற்காலிக வாய்ப்பாக மாற்றச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
155
சிதையும் கோயிலும் ‘நான்’ எனும் விசாரணையும்
முப்பது, முப்பது, முப்பத்தாறு என எண்ணப்படும் பல கூறுகள் “செப்ப மதிளுடைக் கோயில்” என உருவகப்படுத்தப்படும் ஒரே உடற்கட்டமைப்பிற்குள் ஒன்றிணைந்து வாழ்ந்தாலும், அந்தக் கோயில் சிதைந்தபின் அவற்றின் ஒருங்கிணைந்த நிலையும் முடிவடைவதை உணர்த்தி, உடலை இழிவுபடுத்தாமல் அரிய சாதனக் கோயிலாக மதிக்கவும், அதேவேளை அதனை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாமல், உடல் இயங்கும் காலத்திலேயே அறம், அன்பு, பக்தி, சேவை, யோகம், ஞான சாதனை ஆகியவற்றிற்கு பயன்படுத்தி, இறுதியில் “இந்த உடலை ‘என்’ என்று சொல்பவன் யார்?” என்ற சுய விசாரணைக்குள் சாதகரை அழைத்துச் செல்லும் திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
156
என் உலகம் பின்னால் நிற்கும் இறுதிப் பயணம்
குழலி, மாடு, மனை என உறவு, செல்வம், வாழ்விடம் ஆகிய மனிதனின் இல்லற உலகத்தை முதலில் ஒன்றிணைத்து, “ஒழிய” என்ற சொல்லால் அவற்றிலிருந்து நிகழும் இறுதிப் பிரிவைத் தொடங்கி, வாழ்ந்த மனை–ஊரிலிருந்து உடல் ஊர்ப்புறச் சுடுகாட்டை நோக்கி எடுத்துச் செல்லப்பட்டு அங்கே வைக்கப்பட்டபின் உடன் வந்தவர்களும் அகல வேண்டியிருப்பதை முன்வைத்து, “என்னுடையவர் — என்னுடையது — என் இடம்” என்ற உலக அடையாளங்களின் எல்லையை உணர்த்தி, அவற்றை மறுக்காமல் உறவை நன்றியாகவும், செல்வத்தைப் பொறுப்பாகவும், இல்லத்தை அறவாழ்வுத் தளமாகவும், நிலையாமை நினைவை சாதனை விழிப்பாகவும் மாற்றி, இறுதியில் “என்னுடன் உண்மையில் தொடர்வது எது; இவற்றை ‘என்’ என்று சொல்பவன் யார்?” என்ற ஞான விசாரணைக்குச் சாதகரை அழைத்துச் செல்லும் திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
157
கண்ட நிலையாமையும் மாறாத தேடலும்
யாக்கையின் பிரிவு, உறவு–செல்வம்–இல்லம் ஆகிய உலகச் சார்புகளின் எல்லை, இறுதிப் பயணம் ஆகியவற்றை நேரில் “கண்டு” வாழும் மனிதன், அந்த அனுபவத்திற்குப் பின்னரும் எதை “நாடுகிறான்”, எதைத் “தொடர்வுறுகிறான்”, ஏன் இறுதியில் “இளைக்கிறான்” என்ற ஆழமான கேள்வியை எழுப்பி, நிலையாமையை வெறும் மரணக் காட்சியாக விட்டுவிடாமல், மனிதனின் தேடல், முன்னுரிமை, பற்று, வாழ்நாள் பயன்பாடு ஆகியவற்றை மறுபரிசீலனை செய்யும் ஞானவாசலாக மாற்றி, “நிலையற்றவை எவை என்று கண்டுவிட்டாய்; இனி உன் வாழ்நாளால் உண்மையில் எதை நாடப்போகிறாய்?” என்று சாதகரைத் தன்னிடமே திருப்பும் திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
158
ஆர்த்தெழும் அன்பும் உடனிருப்பின் எல்லையும்
சுற்றம், பெண்டிர், மக்கள் ஆகிய அன்புடையோர் மரணத்தின் முன் ஆர்த்தெழும் அளவுக்கு உறவு உண்மையானதாக இருந்தாலும், அவர்களுடைய உடல்சார் உடனிருப்பிற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு என்பதையும், வாழ்நாளில் அரிய சாதனக் கோயிலாகப் பேணப்பட்ட உடலும் இறுதியில் விறகிட்டு எரிக்கப்படும் காலவரம்புடைய யாக்கை என்பதையும், அதன் பின்னரும் உயிரோடு இருப்போரின் வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்பதையும் ஒரே இறுதிச்சடங்குக் காட்சியில் நிறுத்தி, உறவைத் துறக்காமல் நன்றியுடன் நேசிக்கவும், உடலை வெறுக்காமல் சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்தவும், யாரும் நமக்குப் பதிலாகச் செய்ய முடியாத அறம், உள்ளமாற்றம், இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றை ஒத்திப்போடாமல் வாழவும் அழைக்கும் திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
›
159
உடையும் கடமும் உடலெனும் அடையாளமும்
குளத்து மண்ணைக் கொண்டு குயவன் வனைந்த கடம் உடைந்தபின் அதன் வடிவமும் பெயரும் மாறி “ஓடு” எனப்பட்டாலும் அது வைக்கப்படுவதையும், உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழந்த மனித உடல் அப்படியே வைக்கப்படாமையையும் எதிரெதிராக நிறுத்தி, வடிவம், பெயர், உடல் ஆகிய நிலையற்ற அடையாளங்களையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றிக்கொள்ளும் மயக்கத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டு வந்து, உடலை இழிவுபடுத்தாமல் காலவரம்புடைய அரிய சாதனக் கருவியாக உணர்ந்து, அது இன்னும் உயிருடன் இயங்கும் காலத்தையே அன்பு, அறம், சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்க அழைக்கும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
160
எண்ணப்படும் யாக்கையும் வெந்து கிடக்கும் நிலையாமையும்
ஐந்து, ஆறு, முப்பது, பதினெட்டு, ஒன்பது, பதினைந்து எனப் பல கூறுகளால் ஆன நுணுக்கமான ஒருங்கிணைப்பாக மனித யாக்கையை விரித்துக் காட்டி, அந்தச் சிக்கலான கட்டமைப்பின் முழுமையையும் இறுதியில் “வெந்து கிடந்தது” என்ற ஒரே நிலையாமைக்குள் நிறுத்துவதன் மூலம், உடலின் நுணுக்கம் அதற்கு நிரந்தரத்தைக் கொடுக்காது என்பதையும், அதேவேளை நிலையற்றது என்பதால் உடல் மதிப்பற்றதல்ல என்பதையும் உணர்த்தி, “உடற்கூறுகளின் இந்த ஒருங்கிணைப்பையே முழுமையான நான் என்று பற்றுகிறேனா?” என்ற ஞானவிசாரணையைத் திறந்து, உயிருடன் இயங்கும் யாக்கையைப் பொறுப்புடன் பேணி அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றிற்கான காலவரம்புடைய அரிய கருவியாகப் பயன்படுத்த அழைக்கும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
161
உடலைப் பேணும் உணவும் வாழ்வின் இறுதி நோக்கமும்
அத்திப்பழம், அறைக்கீரை, நல்வித்து ஆகியவற்றைத் தயாரித்து உண்ணும் அன்றாட மனிதச் செயற்பாட்டிலிருந்து “கத்தி எடுத்தவர் காடு புக்காரே” என்ற எதிர்பாராத இறுதி எல்லைக்குக் காட்சியை நகர்த்தி, உணவு உடலைத் தாங்கினாலும் அதை நிரந்தரமாக்காது என்பதையும், தொடர்ந்து பேணப்பட வேண்டிய இந்த யாக்கையே முழுமையான நிரந்தர ‘நான்’ என்ற அடையாளம் விசாரணைக்குரியது என்பதையும் உணர்த்தி, உடலை வெறுக்காமல் பொறுப்புடன் பேணவும், அதைப் பேணுவதையே வாழ்க்கையின் இலக்காக மாற்றாமல், கிடைத்த உடல்–காலத்தை அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தி, “வாழ்வதற்காக உண்கிறேன்; ஆனால் எதற்காக வாழ்கிறேன்?” என்ற அடிப்படை ஞானக் கேள்விக்குள் சாதகரை அழைத்துச் செல்லும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
162
வெள்ளித் தளிகை எனும் யாக்கையின் ஒருங்கிணைவு
மேல்–கீழ், இல்லை–உண்டு, இரண்டு–ஒன்று, வாய்–வழி, மேய்ந்த–மேய்ந்தது போன்ற எதிரிணை, எண்ணிக்கை, செயற்பாட்டு அமைப்புகளின் வழியாக யாக்கையை ஒரே பொருளாக அல்லாது பல கூறுகள், எல்லைகள், வழிகள், செயல்களின் ஒருங்கிணைந்த பாத்திரமாக வெளிப்படுத்தி, “வெள்ளித் தளிகை” என்ற இறுதி உருவகத்தின் மூலம் அதன் நுணுக்கமும் மதிப்பும் நிலையாமையும் ஒன்றாகக் காட்டி, உடலை வெறுக்காமல் அரிய சாதனக் கருவியாகப் பேணவும், அதனையே முழுமையான நிரந்தர ‘நான்’ என்று பற்றாமல் “என் உடல் என்று சொல்பவன் யார்?” என்ற சைவ ஞானவிசாரணைக்குள் நுழையவும் அழைக்கும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
163
கோலம் மறைந்து, பாடல் அழுகையாகும் யாக்கையின் கடைமுறை
உயிருடன் இருந்தபோது கோலம், ஆடல், இலயம், பாடல், பண் ஆகிய அழகு–இயக்கம்–இசை வெளிப்பாடுகளோடு இருந்த யாக்கை, உயிர் நீங்கியபின் கூடம் கிடந்தது என்ற செயலற்ற கட்டமைப்பாகி, பாடலின் இடத்தில் சுற்றத்தாரின் அழுகை எழுந்து, இறுதியில் தீயினில் தீயை வைத்தார்கள் என்ற தகனத்தில் உடல்சார் பயணம் முடிவடைவதை காட்சிப்படுத்தி, அழகு, உடல் இயக்கம், வாக்கு, உறவு ஆகியவை உண்மையானவையாக இருந்தாலும் காலவரம்புடையவை என்பதை உணர்த்தி, அவற்றை நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாமல், உடல் இயங்கும் காலத்தையே அறம், அன்பு, சேவை, பூஜை, மந்திரம், இறைசார்பு, ஞானவிசாரணை, சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்க அழைக்கும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
164
காலத்தின் வழியே மாறும் யாக்கையின் நிலையாமை
கருவாகத் தோன்றிய உடல் முந்நூறு நாள் வளர்ச்சிக்குப் பின் பிறந்து, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் உலகியல் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்திற்குள் நுழைந்து, தொடர்ந்து காலத்தின் மாற்றத்திற்குட்பட்டு முதிர்ச்சி மற்றும் சிதைவின் எல்லையை அடைவதைச் சுருக்கமாகக் காட்டி, நிலையாமை மரணத்தில் மட்டும் தொடங்குவதில்லை; பிறப்பிலிருந்து ஒவ்வொரு மாற்றத்திலும் அது செயல்படுகிறது என்பதை உணர்த்தி, மாறிக்கொண்டிருக்கும் யாக்கையை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாமல், கிடைத்த காலத்தையே அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஞானம், சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்க அழைக்கும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
165
சுடர் அணையும் முன் நிலையாமையை அறிதல்
விளக்குப் பாத்திரம் எஞ்சியிருந்தும் அதன் சுடர் மறைவதையும், விடிந்த பகல் மீண்டும் இருளாக மாறுவதையும் எடுத்துக் காட்டி, மாற்றம் வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியாத இயல்பு என்பதைத் தெளிவுபடுத்தி, அந்த உண்மையை உள்ளார அறியாமல் நிலையற்ற உடல் மற்றும் உலக நிலைகளை நிரந்தரமாகப் பற்றிக்கொள்வதே மனிதப் பதைப்பின் காரணம் என்பதை உணர்த்தி, உடலையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றாமல், உயிருள்ள காலத்தை அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, ஜபம், தியானம், ஞானவிசாரணை ஆகியவற்றால் ஒளிமயமாக்க அழைக்கும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
166
உயிரோடு இருக்கும் காலமே சாதனைக்கான வாய்ப்பு
கொன்றை அணிந்த சிவனருளால் உடலும் உயிரும் இணைந்த இந்தப் பிறவிக்காலம் இறைநினைவு, தொழுகை, அறம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய அரிய வாய்ப்பு என்பதை உணர்த்தி, அந்த வாய்ப்பை இறைநோக்கின்றி கழித்தால் செயல் விளைவாக இடர் தொடரலாம் என்றும், இறுதியில் அன்புடைய உறவினர் கதறினாலும் வாழும் போது நாம் செய்யாமல் விட்ட ஆன்மிக முயற்சியை அவர்கள் நமக்குப் பதிலாக நிறைவேற்ற முடியாது என்றும் எச்சரித்து, யாக்கை நிலையாமையை தனிப்பட்ட ஆன்மிகப் பொறுப்பாக மாற்றும் திருமூலரின் உபதேசம்.
›
167
புறவலிமையின் எல்லையும் உயிரின் உண்மையான வலிமையும்
குடை, குதிரை, கொற்றவாள், புடைசூழ்ந்த மனிதர்கள் ஆகிய உலக அதிகாரத்தின் அடையாளங்களோடு ஒருவர் வாழ்வின் மையத்தில் இருந்தாலும், போகும் அப்போது அவற்றால் உயிரின் பிரிவைத் தடுக்கவோ அதன் இறுதி நலனை நிர்ணயிக்கவோ முடியாது என்பதை வெளிப்படுத்தி, பதவி, புகழ், செல்வம், செல்வாக்கு ஆகியவற்றை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாமல், அவற்றை அறம், சேவை, பொறுப்பு, பணிவு, இறைநோக்கு ஆகியவற்றாக மாற்றி, “என் உயிருக்கு உண்மையில் எது வலிமை?” என்ற சைவ ஞான விசாரணைக்குள் அழைக்கும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
168
கூத்தன் புறப்பட்ட பின் மங்கும் புகழும் பழியும்
உடலாகிய தோற்பைக்குள் இருந்து அதைச் செயற்படுத்திய உயிராகிய கூத்தன் புறப்பட்டுப் போனபின் எஞ்சுவது உயிரற்ற உடற்கூடு மட்டுமே என்பதை உணர்த்தி, அப்போது காக்கை கவர்தல், மனிதர் இகழ்தல், பால் தெளித்தல், மரபுவாசிப்பின்படி பலர் புகழ்தல் ஆகிய புறச் செயல்களில் எதுவும் உயிர் பிரிந்த அடிப்படை உண்மையை மாற்றாது என்பதையும், அதனால் உடலையே முழுமையான “நான்” என்றும் பிறர் புகழ்–பழியையே தன்மதிப்பின் அளவுகோல் என்றும் பற்றாமல், உயிரோடு இருக்கும் காலத்தை அறம், அன்பு, இறைநினைவு, சேவை, சாதனை, ஞானவிசாரணை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக்க வேண்டும் என்பதையும் உணர்த்தும் திருமூலரின் யாக்கை நிலையாமை உபதேசம்.
›
ARTICLE
யாக்கை நிலையாமை - திருமூலர் தரும் வாழ்வறிவும் ஞான உபதேசமும்
10-10-2026
›
169–177
செல்வம் நிலையாமை
ARTICLE
செல்வம் நிலையாமை - யாக்கைப் பற்றிலிருந்து செல்வப்பற்றை நோக்கிய திருமூலரின் அடுத்த ஞானவிசாரணை
10-10-2026
›
169
செல்வம் போகும் முன்னமே செல்வனைச் சாருதல்
அரசாட்சி, ஆனை, தேர், பொருள் போன்ற உலக வலிமைகள் ஒருவரிடம் பெருகியிருந்தாலும் அவற்றின் உரிமை நிலையானதல்ல; அவை பிறரிடம் செல்லக்கூடியவை என்பதை உணர்த்தி, அவை கைவிடும் வரை காத்திருக்காமல் உயிரோடு இருக்கும் போதே நிலையற்ற செல்வத்தின் மீது வைத்த சார்பைத் தளர்த்தி, அதை தர்மப் பயன்பாட்டிற்கான கருவியாக மாற்றி, நிலையான செல்வனாகிய சிவனைச் சார்ந்து மருள் நிலையிலிருந்து தெருள் நிலைக்கு நகர வேண்டும் என்று கற்பிக்கும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை உபதேசம்.
›
170
மாறும் செல்வத்திலிருந்து மயக்கமற்ற பெருஞ்செல்வத்திற்கு
வானில் இயங்கும் நிலவு ஒரே தோற்றத்தில் நிலைக்காததுபோல் உலகச் செல்வமும் ஏற்றத் தாழ்வுகளுக்கு உட்பட்டது என்பதை உணர்த்தி, அந்த நிலையாமையை அறியாமல் செல்வத்தில் நிரந்தர பாதுகாப்பைத் தேடும் மனநிலையே மயக்கம் என்பதை வெளிப்படுத்தி, மயக்கற வானவர் கோனாகிய சிவனை நாடச் செய்து, செல்வத்தை குவிப்பின் பொருளாக அல்லாது தர்மம், பகிர்வு, சேவை, இறைப்பணி ஆகியவற்றின் கருவியாக மாற்றி, செல்வச்சார்பிலிருந்து சிவசார்பிற்கு சாதகரை உயர்த்தும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை உபதேசம்.
›
171
என்னுடையது என்ற பற்றைக் கண்டு கொள்ளுதல்
உடலோடு தொடர்ந்து வரும் நிழலே தேவையானபோது உதவ முடியாது; உடலோடு நெருக்கமாகத் தொடர்புடைய உயிரே ஒருநாள் பிரிகிறது என்பதை அனுபவச் சான்றாக முன்வைத்து, வாழ்க்கையின் இடையில் கிடைத்த செல்வத்தை நிரந்தரமான என்னுடையது என்று பற்றும் மனமயக்கத்தை விசாரித்து, உடைமையை அக அடையாளமாக அல்லாது பொறுப்பாகவும் தர்மப் பயன்பாட்டிற்கான வளமாகவும் மாற்றி, உரிமைப் பற்றிலிருந்து சிவசார்பை நோக்கிச் சாதகரை வழிநடத்தும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை உபதேசம்.
›
172
ஈட்டிய செல்வம் கைவிடும் முன் அதன் பயனை நிறைவேற்றுதல்
தேனீ மணமுள்ள பூக்களைத் தேடி இனிய இரசத்தைச் சேகரித்து, சேர்த்து, பாதுகாப்பாக வைத்தாலும், வலிமையுடையோர் வரும்போது தாம் ஈட்டியதைத் தக்கவைக்க முடியாமல் கைவிடும் உருவகத்தின் மூலம், “நான் உழைத்து ஈட்டினேன்” என்பதே நிரந்தர உரிமைக்கான ஆதாரம் அல்ல என்பதை உணர்த்தி, செல்வத்தை வெறும் குவிப்பாக வைத்திருக்காமல் குடும்பப் பொறுப்பு, தர்மம், பகிர்வு, சேவை, இறைப்பணி ஆகியவற்றிற்குப் பயனாக்கி, உடைமைப் பற்றிலிருந்து சிவசார்பை நோக்கிச் சாதகரை வழிநடத்தும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை உபதேசம்.
›
173
செல்வம் அலைந்தாலும் மனம் கலங்காத நிலை
ஆற்றுவெள்ளம்போல் பெருகியும் குறைந்தும் வரும் செல்வத்தின் ஏற்றத் தாழ்வோடு மனமும் சுழலாமல், நிலையாமையின் உண்மையைத் தெளிந்து, பொருளையே அல்ல அதன் மீது வைத்துள்ள பற்றையும் இறுதி சார்பையும் மாற்றிக் களைந்து, மரணத்தின் முன் பொருட்செல்வத்தின் எல்லையை உணர்ந்து, நிலையான சிவசார்பில் மனத்தை நிறுவ வேண்டும் என்று சாதகரை நேரடியாக வழிநடத்தும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை உபதேசம்.
›
174
பேறு என்று பற்றியதே பந்தமாகும் போது
மகிழ்ச்சி தரும் உலகச் செல்வம் நீர்மேல் செல்லும் கலம்போல் எப்போது வேண்டுமானாலும் கவிழக்கூடியது; அதை அனுபவிக்கும் உடலும் அவிழ்கின்ற ஆக்கை என்பதை உணர்த்தி, இவ்விரு நிலையற்றவற்றையும் நிலையான வீடுபேறு என்று தவறாக மதிக்கும் மனப்பற்றே சிமிழ் — கட்டு — ஆகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தி, உடலை சாதனக் கருவியாகவும் செல்வத்தை தர்மக் கருவியாகவும் பயன்படுத்தி, பந்தத்திலிருந்து சிவசார்பை நோக்கிச் சாதகரை உயர்த்தும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை உபதேசம்.
›
175
குடும்பப் பொறுப்பின் அளவும் இறுதித் துணையின் உண்மையும்
மனைவி, மக்கள், உடன்பிறந்தோர் ஆகிய குடும்ப உறவுகள் வாழ்வின் உண்மையான அன்புத் துணைகளாக இருந்தாலும், அவர்களுக்காகச் செல்வத்தைப் பெருக்குவதில் அளவு மறைந்து விரிவு மட்டுமே மிஞ்சும்போது பொறுப்பு பற்றாக மாறுகிறது என்பதை உணர்த்தி, குடும்ப அன்பை மறுக்காமல் அதன் உடனிருப்பிற்கான இயற்கையான எல்லையை அறிந்து, செல்வத்தை தர்மப் பயன்பாட்டிற்கான கருவியாக வைத்து, இறுதி சார்பை சிவத்தில் நிலைநிறுத்தச் சாதகரை வழிநடத்தும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை உபதேசம்.
›
176
நிலையாமையைப் பார்த்தும் மாறாத வேட்கை
உடல் நிலையற்றது, உயிர்–உடல் தொடர்பு நிரந்தரமல்ல, தாயும் தமரும் அன்புடன் வந்து இறுதி வணக்கம் செய்தாலும் உடலை வழியனுப்பி பிரிய வேண்டியது தவிர்க்க முடியாதது என்பதை மனிதன் கண்முன் கண்டும், வேட்கை குறையாமல் இருப்பதையே திருமூலர் சுட்டுகிறார்; பார்த்த உண்மையை வாழ்வின் மதிப்பீடாக மாற்றி, உடல்–உறவு–செல்வத்தின் நிலையாமையை மெய்கொண்டு, அளவில்லா ஆசையின் திசையை சிவநோக்கி மாற்றுவதே இப்பாடலின் சிவயோக உபதேசம்.
›
177
உடன்வராத செல்வத்திலிருந்து நிலையான சிவசார்பிற்கு
உடலுக்கும் உயிருக்கும் இருந்த தொடர்பே இறுதியில் முறிந்து, வாழ்நாள் முழுவதும் “என்னுடையது” என்று பற்றிய உலகச் செல்வத்தில் ஒன்றும் உயிரோடு உடன்வராது; உயிரால் விடப்பட்ட உடலே பின்னர் தகனத்திற்குரியதாகும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தி, நிலையற்ற உடல்–செல்வ–உறவுகளை வாழ்க்கைக்குரிய கருவிகளாகப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தி, அவற்றை இறுதி ஆதாரமாக்காமல், அண்ணலை எண்ணும் சிவநினைவில் மனத்தை நிலைநிறுத்துவதே உண்மையான செல்வம் என்று நிறைவு செய்யும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை உபதேசம்.
›
ARTICLE
செல்வம் நிலையாமை - செல்வத்தைத் துறப்பதல்ல, செல்வப்பற்றைத் தாண்டும் சிவயோகம்
11-10-2026
›
178–187
இளமை நிலையாமை
ARTICLE
செல்வம் நிலையாமையிலிருந்து இளமை நிலையாமைக்கு - “என்னுடையது” என்ற பற்றிலிருந்து “எனக்கு இன்னும் காலம் இருக்கிறது” என்ற மயக்கத்திற்குச் செல்லும் திருமூலரின் ஞானப் பயணம்
21-10-2026
›
178
காலத்தைப் பார்ப்பதிலிருந்து காலத்தைத் தேறுதல் வரை
கிழக்கில் உதித்து மேற்கில் மறையும் சூரியனையும், இளங்கன்றிலிருந்து முதிரும் உயிரையும் தினமும் கண்டும், தன் இளமையும் அதே காலநியதிக்குள் இப்போதே நகர்கிறது என்பதை உணராத மனிதனை விழிப்பூட்டி, “பின்னர்” என்ற ஒத்திவைப்பை உடைத்து, திரும்ப வராத இளமைச் சக்தியை இன்றே சிவசாதனையாக மாற்ற அழைக்கும் திருமூலரின் முதல் இளமை நிலையாமை உபதேசம்.
›
179
காலம் நீளுவதல்ல — காலம் சிவநோக்காக மாற வேண்டும்
பல ஆண்டுகள் வாழ்வில் கழிந்தும், மேலும் காலம் கிடைத்தாலும், அது தானாக ஞானமாக மாறாது என்பதை உணர்த்தி, சிவனை வாழ்வின் நோக்கமாகப் பூண்டு, அவனை புகுந்தறியும் முயற்சியால் மட்டுமே காலம் ஆன்மிகப் பயனடையும்; தூண்டு விளக்கின் சுடரென விளங்கும் சிவப்பேரொளியை அறிதலே வாழ்நாளின் உண்மையான நிறைவு என்று விழிப்பூட்டும் திருமூலரின் காலஞான உபதேசம்.
›
180
தேயும் இளமையை சிவசார்பாக மாற்றுதல்
இளமை சிறிது சிறிதாகத் தேய்ந்து, அதனுடன் செயல் ஆற்றலின் வடிவமும் மாறுவதால், இறைசாதனையை எதிர்காலத்திற்கு ஒத்திவைக்காமல், உடல் இயங்கி உலாவும் காலத்திலேயே கங்கை தாங்கிய நந்தியை ஓர்ந்து, அவனை உற்று, உள்ளத்தில் கொள்ளும் சிவசார்பாக இளமைச் சக்தியை மாற்ற அழைக்கும் திருமூலரின் கால–சாதனை உபதேசம்.
›
181
உலகம் விரும்பும் உருவத்திலிருந்து உயிரின் மாறாத மதிப்பிற்கு
இளமையில் கரும்புச் சாற்றைப் போல இனிமையாக விரும்பப்பட்ட உடல், காலத்தோடு உலகின் பார்வையில் காஞ்சிரங்காய் போல மாறும்போது, நிலையற்ற உடல் அழகையும் பிறர் அங்கீகாரத்தையும் உண்மையான ‘நான்’ என்று கொள்ளாமல், மாறாத உயிர்மதிப்பை உணர்ந்து சிவசார்பில் நிலைபெற அழைக்கும் திருமூலரின் இளமை–அடையாள ஞான உபதேசம்.
›
182
மாறும் பருவங்களிலிருந்து மேன்மேலும் ஆழும் சிவவிருப்பத்திற்கு
பாலன், இளையன், விருத்தன் என மனிதப் பருவங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்று கழிவதைப் பார்த்தும் அறியாமல் இருப்பதைத் தாண்டி, உலகின் மாறும் விருப்பங்களிலும் உடல் அடையாளங்களிலும் இறுதி ஆதாரம் தேடாமல், ஞாலத்தையும் அண்டத்தையும் கடந்த சிவனது திருவடியில் நிலைத்து, அவனை மேன்மேலும் விரும்பும் இறைநோக்காக மனித விருப்பத்தைத் திருப்ப அழைக்கும் திருமூலரின் கால–பக்தி ஞான உபதேசம்.
›
183
கழியும் நாளை சிவநினைவாக மாற்றுதல்
காலை எழுந்து மாலை படுக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் மீண்டும் நிகழ்வது போலத் தோன்றினாலும், வாழ்நாளின் ஒரு பகுதி திரும்பாமல் கழிகிறது என்பதை உணர்த்தி, காலத்தின் நிலையாமையைப் பயமாக அல்லாது விழிப்பாக ஏற்று, 182-ல் சிவனை நோக்கித் திரும்பிய விருப்பத்தை நித்தலும் நித்தலும் தொடரும் இறைநினைவாக நிலைநிறுத்தி, அதனுள் ஈசன் அருளும் இன்பத்தை அனுபவிக்க அழைக்கும் திருமூலரின் தினசரி கால–சாதனை உபதேசம்.
›
184
புறத்திற்குப் பறக்கும் பொறிகளை சிவநோக்கில் திருப்புதல்
உடம்பாகிய பைக்குள் இயங்கும் ஐம்பொறிகள் இளமையில் புறப்புலன்களை நோக்கிப் பறக்கும் மிருகங்களைப் போல வலிமையாகச் செயல்பட்டாலும், அவற்றின் ஆற்றலும் அவற்றைத் தாங்கும் உடலும் காலத்திற்கு உட்பட்டவை என்பதை உணர்த்தி, புலன்களை அழிக்காமல் அவற்றின் அடிமைத்தனத்தைத் தாண்டி, பொறியாற்றலை ஞானம், ஒழுக்கம், சாதனை, இறைநினைவு மற்றும் சிவசார்பு ஆகியவற்றின் கருவிகளாக மாற்ற அழைக்கும் திருமூலரின் பொறி–ஒழுக்க ஞான உபதேசம்.
›
185
அளவுடைய காலத்திலிருந்து உயர்ந்த வாழ்க்கைக் கதிக்கு
காலமும் வாழ்நாளும் அளக்கப்பட்ட எல்லைக்குள் நகர்கின்றன என்பதை உணராமல் வாழும் மனிதனை விழிப்பூட்டி, இளமையை நோக்கமின்றி கழிக்காமல், பொறி–மனம்–செயல் வழியாக வினைப்பந்தத்தைப் பெருக்கும் வாழ்க்கையிலிருந்து அறம், ஞானம், சாதனை, இறைநினைவு மற்றும் சிவசார்பு வழியாக மேலான கதியை நோக்கும் வாழ்க்கைக்குத் திசைமாற்ற அழைக்கும் திருமூலரின் கால–கதி ஞான உபதேசம்.
›
186
பூரணத்தின் தேய்விலிருந்து திகைப்பின் நீக்கத்திற்கு
பதினாறு சந்திரக் கலைகளும் ஒன்றிய பூரண நிலையே தேய்ந்து மறைகிறது என்பதை இயற்கை வெளிப்படையாகக் காட்டினும், அதனைத் தன் இளமை மற்றும் வாழ்வின் நிலையாமைக்கு பொருத்தி நினைக்காத மனிதனின் திகைப்பு, பற்று–வினை–மறுபிறப்பு தொடரை நிலைநிறுத்துகிறது என்பதை உணர்த்தி, காண்பதை மனனமாகவும், நிலையாமை உணர்வை விவேகமாகவும், வாழ்க்கையை இறைநினைவு மற்றும் சிவசார்பு நோக்கிய பக்குவமாகவும் மாற்ற அழைக்கும் திருமூலரின் நிலையாமை–பிறப்புச் சுழல் ஞான உபதேசம்.
›
187
எய்திய நாளை இறைநோக்குச் சாதனையாக மாற்றுதல்
மனிதனுக்குக் கிடைத்த வாழ்நாள் வரையறுக்கப்பட்டது என்பதையும், இளமை அந்த வாழ்நாளுக்குள் திரும்ப வராத செயல் ஆற்றலுடைய பருவம் என்பதையும் உணர்த்தி, அது பயனின்றிக் கழியும் முன்பே நல்லறம், இறைப்புகழ், சிவநினைவு, ஒழுக்கம் மற்றும் சாதனை ஆகியவற்றால் வாழ்வை அர்த்தப்படுத்த அழைக்கும் திருமூலரின் இளமை நிலையாமை அதிகார நிறைவு உபதேசம்.
›
ARTICLE
இளமை நிலையாமை — அதிகார முடிவுரை
21-10-2026
›
188–197
உயிர் நிலையாமை
ARTICLE
உயிர் நிலையாமை - உயிர் அழிவதல்ல; உடலோடு கிடைத்த வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்ந்து சிவநோக்காக விழித்தல்
21-10-2026
›
188
ஞான அழைப்பு எழும் தருணத்தையே சிவசார்பாக மாற்றுதல்
தழைக்கும் தளிரும் மலரும் தோன்றி வளர்ந்தபின் மாறி அழிவதை இயற்கை வெளிப்படையாகக் காட்டினும், அதன் நிலையாமை நியதியை ஆழமாக உணராமல் வாழும் மனிதனை ஞானாசிரியர் எம்பெருமானது திருவடியை நாடுமாறு அழைக்கும் போது, அந்த அழைப்பை “பின்னர்” என்று தள்ளாமல் உடனே ஏற்று, எழுந்த நல்லுணர்வை சங்கல்பம், அனுஷ்டானம் மற்றும் சிவசார்பாக மாற்ற அழைக்கும் திருமூலரின் உயிர் நிலையாமை–குருவழி ஞான உபதேசம்.
›
189
நிலையற்ற பொறிகளிலிருந்து உயிர்–கருவி விவேகத்திற்கு
ஐம்பொறிகள் உயிரின் உலக அனுபவத்தை நடத்தும் கருவிகளாக ஒரு காலம் செயல்பட்டாலும், நாயகனின் நியதிக்குட்பட்டு அவற்றின் செயற்பாடு ஒருநாள் அடங்குகிறது என்பதை வயல்–காவல் உவமையின் வழியாக உணர்த்தி, பொறிகளையே உயிராகக் கொள்ளாமல், அவை இருக்கும் காலத்திலேயே ஞானம், நல்லறம், வழிபாடு, சேவை மற்றும் சிவநோக்கான சாதனையின் கருவிகளாகப் பயன்படுத்த அழைக்கும் திருமூலரின் உயிர்–பொறி விவேக உபதேசம்.
›
190
மண்ணாகும் உடலிலிருந்து உயிர்–உடல் விவேகத்திற்கு
மூச்சின் இயக்கமும் ஐம்பொறிகளின் செயல்பாடும் கொண்ட உடற்கலத்தில் உயிர் மைய அரசனாகத் தங்கி உலக அனுபவம் பெறுகின்றது; அந்த உயிர் புறப்பட்டவுடன் உடல் மண்ணிய நிலைக்குத் திரும்புகிறது என்பதை மத்தளி உருவகத்தின் வழியாக உணர்த்தி, உடலை உயிராகக் குழப்பாமல், அதேவேளை உடலை இழிவுபடுத்தாமல், உயிர் தங்கியிருக்கும் காலத்திலேயே அதனை ஞானம், நல்லறம், வழிபாடு, சேவை மற்றும் சிவநோக்கான சாதனையின் அரிய கருவியாகப் பயன்படுத்த அழைக்கும் திருமூலரின் உயிர்–உடல் விவேக உபதேசம்.
›
191
அழியும் உடலிலிருந்து உயிர்க்குயிராய் நிற்கும் சிவனை அறிதல்
வெந்து அழியும் உடலை இறுதி சுயமாகக் கொள்ளாமல் அதன் நிலையாமையை உரிய விவேகத்தால் உணர்ந்து, உடலிலிருந்து வேறான உயிரை அறிந்து, அங்கேயும் நின்றுவிடாமல் அந்த உயிரின் அறிவுக்கும் இருப்புக்கும் ஆதாரமாக உயிர்க்குயிராய் உள்ளிருந்து தாங்கும் நந்தியாகிய சிவனை உணர வேண்டும் என்று வழிநடத்தும் திருமூலரின் உடல்–உயிர்–சிவ உறவின் சைவ ஞான உபதேசம்.
›
192
மாறும் உயிரறிவிலிருந்து சிவமுற்றுணர்வை அறிதல்
சூரியன் தனது ஒளி சென்றடையும் பரப்பை வெளிப்படுத்துவது போல, பந்தநிலையிலுள்ள உயிரும் மாயாகாரியங்களான உடல்–பொறி–கரணங்களின் வழியாக வரம்புடனும் மாறிமாறியும் அறிகிறது என்பதை உணர்த்தி, அந்த நிலையற்ற கருவிவழி உணர்வை உயிரின் சொரூப அழிவாகக் கொள்ளாமல், உயிரின் அறிவுக்கும் கருவிச் சார்பற்ற முற்றுணர்வுடைய நந்தியாகிய சிவனது அறிவுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நின்றுணர்ந்து சிவசார்பை ஆழப்படுத்த அழைக்கும் திருமூலரின் பதி–பசு அறிவு விவேக உபதேசம்.
›
193
கழியும் ஆண்டிலிருந்து பெரிதுணரும் கால ஞானத்திற்கு
செப்பமாக உருவாக்கப்பட்ட மதிப்புள்ள பட்டாடையும் நைந்து கிழிவதையும், உடலில் கருமயிர் வெண்மயிராக மாறுவதையும், ஓர் ஆண்டின் ஈறு அடுத்த ஆண்டின் பிறப்பாக இடையறாது தொடர்வதையும் ஒரே நிலையாமை நியதியின் சாட்சிகளாகக் காட்டி, பொருள், உடல் மற்றும் காலம் எதுவும் இன்றுள்ள நிலையிலேயே நிலைத்திருக்காது என்பதைப் பெரிதுணர்ந்து, பற்றின் அளவைத் திருத்தி, உடலைச் சாதனக் கருவியாகப் பேணி, ஒவ்வொரு ஆண்டையும் வெறும் வயதாக அல்ல ஞானப் பக்குவமாகவும் சிவநோக்கான வாழ்வாகவும் மாற்ற அழைக்கும் திருமூலரின் கால–உடல் நிலையாமை உபதேசம்.
›
194
மாறும் சார்பிலிருந்து நிலையான சிவசார்பிற்கு
உயிரின் உணர்வு உடல், காலம், பொறிகள் போன்ற மாறும் மாயாகாரியக் கருவிகளோடு தொடர்புடையதால் நிலைமாறிக் கொண்டிருப்பதை சமையல் உருவகத்தின் வழியாக உணர்த்தி, அவற்றை நிராகரிக்காமல் அவற்றின் வரம்பை அறிந்து, உயிருணர்வின் இறுதி சார்பை நந்தியாகிய சிவனில் நிலைநிறுத்தி அருட்பக்குவத்தை நோக்க வேண்டும் என்றும், இந்த ஆன்மிகத் தீர்மானத்தை ஒத்திவைக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் திரும்பாத வாழ்நாளாகக் கடந்துபோகிறது என்றும் விழிப்பூட்டும் திருமூலரின் சார்பு–திருத்த சாதனை உபதேசம்.
›
195
இன்பத் தேடலிலிருந்து சிவசார்பில் நிலைபெறும் உயிர்நிலைக்கு
தேனை நாடும் வண்டு மலரை அடைந்து அதனிடத்தில் தங்கி நிலைபெற்றால்தான் தேனைச் சுவைப்பது போல, உயிரும் மாறும் புறப்பொருள்களில் இன்பத்தைத் தேடி அலைந்து நிலையான நிறைவைப் பெற முடியாது என்பதை உணர்த்தி, புறக்கண்ணில் சிதறும் கருத்தை அகநோக்கி திருப்பி, உயிரின் உணர்வை நிலைபெற்ற ஊன்றொளியாகிய சிவசார்பில் வாசம் செய்யச் செய்து, தற்காலிக இன்பத்திலிருந்து நிலையான இறைஇன்பத்தை நோக்கி உயர்த்தும் திருமூலரின் உயிர்–சிவ சார்பு ஞான உபதேசம்.
›
196
அரிய மனிதப் பிறப்பிலிருந்து கதிநோக்கிய சிவநெறி வாழ்விற்கு
மனிதப் பிறப்பு அரிதாகக் கிடைத்த ஆன்மிக வாய்ப்பு என்பதை உணர்த்தி, விதியை செயலற்ற தலைவிதியாக அல்ல நாடப்படும் கதியை அடையச் செய்யும் நெறியாகக் காட்டி, இந்நிலத்தில் உயர்ந்த நல்வாழ்வை நாடுவோர் அறச்செயலால் தம்மைச் செம்மைப்படுத்தவும், அந்நிலமாகிய சிவநிலையை நாடுவோர் புனிதனாகிய சிவனைப் போற்றி உயிரின் இறுதி சார்பை இறைநோக்கில் நிலைநிறுத்தவும் அழைத்து, மனித வாழ்வை நோக்கமற்ற காலக்கழிப்பிலிருந்து கதிநோக்கிய அற–சிவ சாதனையாக மாற்றும் திருமூலரின் மனிதப் பிறப்பு–கதி நெறி உபதேசம்.
›
197
வவ்வும் மனத்திலிருந்து பகிரும் செவ்விய உள்ளத்திற்கு
பிறரின் உயர்வைக் கண்டு பொறாமையால் புறங்கூறுவது தன் அறநிலையையே கெடுக்கிறது என்றும், பேராசையால் பிறருடைய பொருளைக் கவர்வது வெவ்விய குணத்தின் வெளிப்பாடு என்றும் உணர்த்தி, அந்த மனக்கோட்டத்தைச் செம்மையாக மாற்றி, தன்னிடம் உள்ள உணவில் சிறிதாயினும் அறவாய்ப்பு நேர்ந்தபோதே பிறருடன் பகிர்ந்து உண்ணும் நிலைக்கு உயரச் செய்து, நிலையற்ற பொருளைச் சேர்ப்பதைவிட பிறரின் உரிமையை மதித்து பகிரும் உள்ளமே மனித அறப்பக்குவத்தின் அடையாளம் என்பதை விளக்கும் திருமூலரின் பொறாமை–பேராசை–பகிர்வு மாற்ற உபதேசம்.
›
198–199
கொல்லாமை
198
கொல்லாமை — குருபூசையின் உயிருள்ள மலர்
கருணை மாலையாகி, சித்தம் தீபமாகி, உயிரே அகப்பூசையின் உச்சநிலையாகும் திருமூலரின் ஆன்மீகப் பார்வை
›
199
திருமூலர் படிக்கட்டு - 199
நூற்றிதொண்ணூத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
200–201
புலால் மறுத்தல்
200
திருமூலர் படிக்கட்டு - 200
இருநூறாவது மந்திரம்
›
201
திருமூலர் படிக்கட்டு - 201
இருநூற்று ஒன்றாவது மந்திரம்
›
202–204
பிறன்மனை நயவாமை
202
திருமூலர் படிக்கட்டு - 202
இருநூற்று இரண்டாவது மந்திரம்
›
203
திருமூலர் படிக்கட்டு - 203
இருநூற்று மூன்றாவது மந்திரம்
›
204
திருமூலர் படிக்கட்டு - 204
இருநூற்று நான்காவது மந்திரம்
›
205–209
மகளிர் இழிவு
205
திருமூலர் படிக்கட்டு - 205
இருநூற்று ஐந்தாவது மந்திரம்
›
206
திருமூலர் படிக்கட்டு - 206
இருநூற்று ஆறாவது மந்திரம்
›
207
திருமூலர் படிக்கட்டு - 207
இருநூற்று ஏழாவது மந்திரம்
›
208
திருமூலர் படிக்கட்டு - 208
இருநூற்று எட்டாவது மந்திரம்
›
209
திருமூலர் படிக்கட்டு - 209
இருநூற்று ஒன்பதாவது மந்திரம்
›
210–214
நல்குரவு
210
திருமூலர் படிக்கட்டு - 210
இருநூற்று பத்தாவது மந்திரம்
›
211
திருமூலர் படிக்கட்டு - 211
இருநூற்று பதினொன்றாவது மந்திரம்
›
212
திருமூலர் படிக்கட்டு - 212
இருநூற்று பன்னிரண்டாவது மந்திரம்
›
213
திருமூலர் படிக்கட்டு - 213
இருநூற்று பதின்மூன்றாவது மந்திரம்
›
214
திருமூலர் படிக்கட்டு - 214
இருநூற்று பதினான்காவது மந்திரம்
›
215–224
அக்கினி காரியம்
215
திருமூலர் படிக்கட்டு - 215
இருநூற்று பதினைந்தாவது மந்திரம்
›
216
திருமூலர் படிக்கட்டு - 216
இருநூற்று பதினாறாவது மந்திரம்
›
217
திருமூலர் படிக்கட்டு - 217
இருநூற்று பதினேழாவது மந்திரம்
›
218
திருமூலர் படிக்கட்டு - 218
இருநூற்று பதினெட்டாவது மந்திரம்
›
219
திருமூலர் படிக்கட்டு - 219
இருநூற்று பத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
220
திருமூலர் படிக்கட்டு - 220
இருநூற்று இருபதாவது மந்திரம்
›
221
திருமூலர் படிக்கட்டு - 221
இருநூற்று இருபத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
222
திருமூலர் படிக்கட்டு - 222
இருநூற்று இருபத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
223
திருமூலர் படிக்கட்டு - 223
இருநூற்று இருபத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
224
திருமூலர் படிக்கட்டு - 224
இருநூற்று இருபத்து நான்காவது மந்திரம்
›
225–238
அந்தணர் ஒழுக்கம்
225
திருமூலர் படிக்கட்டு - 225
இருநூற்று இருபத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
226
திருமூலர் படிக்கட்டு - 226
இருநூற்று இருபத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
227
திருமூலர் படிக்கட்டு - 227
இருநூற்று இருபத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
228
திருமூலர் படிக்கட்டு - 228
இருநூற்று இருபத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
229
திருமூலர் படிக்கட்டு - 229
இருநூற்று இருபத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
230
திருமூலர் படிக்கட்டு - 230
இருநூற்று முப்பதாவது மந்திரம்
›
231
திருமூலர் படிக்கட்டு - 231
இருநூற்று முப்பத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
232
திருமூலர் படிக்கட்டு - 232
இருநூற்று முப்பத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
233
திருமூலர் படிக்கட்டு - 233
இருநூற்று முப்பத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
234
திருமூலர் படிக்கட்டு - 234
இருநூற்று முப்பத்து நான்காவது மந்திரம்
›
235
திருமூலர் படிக்கட்டு - 235
இருநூற்று முப்பத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
236
திருமூலர் படிக்கட்டு - 236
இருநூற்று முப்பத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
237
திருமூலர் படிக்கட்டு - 237
இருநூற்று முப்பத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
238
திருமூலர் படிக்கட்டு - 238
இருநூற்று முப்பத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
239–248
இராசதோடம்
239
திருமூலர் படிக்கட்டு - 239
இருநூற்று முப்பத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
240
திருமூலர் படிக்கட்டு - 240
இருநூற்று நாற்பதாவது மந்திரம்
›
241
திருமூலர் படிக்கட்டு - 241
இருநூற்று நாற்பத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
242
திருமூலர் படிக்கட்டு - 242
இருநூற்று நாற்பத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
243
திருமூலர் படிக்கட்டு - 243
இருநூற்று நாற்பத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
244
திருமூலர் படிக்கட்டு - 244
இருநூற்று நாற்பத்து நான்காவது மந்திரம்
›
245
திருமூலர் படிக்கட்டு - 245
இருநூற்று நாற்பத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
246
திருமூலர் படிக்கட்டு - 246
இருநூற்று நாற்பத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
247
திருமூலர் படிக்கட்டு - 247
இருநூற்று நாற்பத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
248
திருமூலர் படிக்கட்டு - 248
இருநூற்று நாற்பத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
249–250
வான்சிறப்பு
249
திருமூலர் படிக்கட்டு - 249
இருநூற்று நாற்பத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
250
திருமூலர் படிக்கட்டு - 250
இருநூற்று ஐம்பதாவது மந்திரம்
›
251–251
தானச் சிறப்பு
251
திருமூலர் படிக்கட்டு - 251
இருநூற்று ஐம்பத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
252–260
இரந்தார்க்கீதல்
252
திருமூலர் படிக்கட்டு - 252
இருநூற்று ஐம்பத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
253
திருமூலர் படிக்கட்டு - 253
இருநூற்று ஐம்பத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
254
திருமூலர் படிக்கட்டு - 254
இருநூற்று ஐம்பத்து நான்காவது மந்திரம்
›
255
திருமூலர் படிக்கட்டு - 255
இருநூற்று ஐம்பத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
256
திருமூலர் படிக்கட்டு - 256
இருநூற்று ஐம்பத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
257
திருமூலர் படிக்கட்டு - 257
இருநூற்று ஐம்பத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
258
திருமூலர் படிக்கட்டு - 258
இருநூற்று ஐம்பத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
259
திருமூலர் படிக்கட்டு - 259
இருநூற்று ஐம்பத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
260
திருமூலர் படிக்கட்டு - 260
இருநூற்று அறுபதாவது மந்திரம்
›
261–270
அறஞ்செயான்றிறம்
261
திருமூலர் படிக்கட்டு - 261
இருநூற்று அறுபத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
262
திருமூலர் படிக்கட்டு - 262
இருநூற்று அறுபத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
263
திருமூலர் படிக்கட்டு - 263
இருநூற்று அறுபத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
264
திருமூலர் படிக்கட்டு - 264
இருநூற்று அறுபத்து நான்காவது மந்திரம்
›
265
திருமூலர் படிக்கட்டு - 265
இருநூற்று அறுபத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
266
திருமூலர் படிக்கட்டு - 266
இருநூற்று அறுபத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
267
திருமூலர் படிக்கட்டு - 267
இருநூற்று அறுபத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
268
திருமூலர் படிக்கட்டு - 268
இருநூற்று அறுபத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
269
திருமூலர் படிக்கட்டு - 269
இருநூற்று அறுபத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
270
திருமூலர் படிக்கட்டு - 270
இருநூற்று எழுபதாவது மந்திரம்
›
271–280
அன்புடைமை
271
திருமூலர் படிக்கட்டு - 271
இருநூற்று எழுபத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
272
திருமூலர் படிக்கட்டு - 272
இருநூற்று எழுபத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
273
திருமூலர் படிக்கட்டு - 273
இருநூற்று எழுபத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
274
திருமூலர் படிக்கட்டு - 274
இருநூற்று எழுபத்து நான்காவது மந்திரம்
›
275
திருமூலர் படிக்கட்டு - 275
இருநூற்று எழுபத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
276
திருமூலர் படிக்கட்டு - 276
இருநூற்று எழுபத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
277
திருமூலர் படிக்கட்டு - 277
இருநூற்று எழுபத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
278
திருமூலர் படிக்கட்டு - 278
இருநூற்று எழுபத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
279
திருமூலர் படிக்கட்டு - 279
இருநூற்று எழுபத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
280
திருமூலர் படிக்கட்டு - 280
இருநூற்று எண்பதாவது மந்திரம்
›
281–290
அன்புசெய்வாரை யறிவன்சிவன்
281
திருமூலர் படிக்கட்டு - 281
இருநூற்று எண்பத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
282
திருமூலர் படிக்கட்டு - 282
இருநூற்று எண்பத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
283
திருமூலர் படிக்கட்டு - 283
இருநூற்று எண்பத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
284
திருமூலர் படிக்கட்டு - 284
இருநூற்று எண்பத்து நான்காவது மந்திரம்
›
285
திருமூலர் படிக்கட்டு - 285
இருநூற்று எண்பத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
286
திருமூலர் படிக்கட்டு - 286
இருநூற்று எண்பத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
287
திருமூலர் படிக்கட்டு - 287
இருநூற்று எண்பத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
288
திருமூலர் படிக்கட்டு - 288
இருநூற்று எண்பத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
289
திருமூலர் படிக்கட்டு - 289
இருநூற்று எண்பத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
290
திருமூலர் படிக்கட்டு - 290
இருநூற்று தொண்ணூறாவது மந்திரம்
›
291–300
கல்வி
291
திருமூலர் படிக்கட்டு - 291
இருநூற்று தொண்ணூத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
292
திருமூலர் படிக்கட்டு - 292
இருநூற்று தொண்ணூத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
293
திருமூலர் படிக்கட்டு - 293
இருநூற்று தொண்ணூத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
294
திருமூலர் படிக்கட்டு - 294
இருநூற்று தொண்ணூத்து நான்காவது மந்திரம்
›
295
திருமூலர் படிக்கட்டு - 295
இருநூற்று தொண்ணூத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
296
திருமூலர் படிக்கட்டு - 296
இருநூற்று தொண்ணூத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
297
திருமூலர் படிக்கட்டு - 297
இருநூற்று தொண்ணூத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
298
திருமூலர் படிக்கட்டு - 298
இருநூற்று தொண்ணூத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
299
திருமூலர் படிக்கட்டு - 299
இருநூற்று தொண்ணூத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
300
திருமூலர் படிக்கட்டு - 300
முன்னூறாவது மந்திரம்
›
301–310
கேள்வி கேட்டமைதல்
301
திருமூலர் படிக்கட்டு - 301
முன்னூற்று ஒன்றாவது மந்திரம்
›
302
திருமூலர் படிக்கட்டு - 302
முன்னூற்று இரண்டாவது மந்திரம்
›
303
திருமூலர் படிக்கட்டு - 303
முன்னூற்று மூன்றாவது மந்திரம்
›
304
திருமூலர் படிக்கட்டு - 304
முன்னூற்று நான்காவது மந்திரம்
›
305
திருமூலர் படிக்கட்டு - 305
முன்னூற்று ஐந்தாவது மந்திரம்
›
306
திருமூலர் படிக்கட்டு - 306
முன்னூற்று ஆறாவது மந்திரம்
›
307
திருமூலர் படிக்கட்டு - 307
முன்னூற்று ஏழாவது மந்திரம்
›
308
திருமூலர் படிக்கட்டு - 308
முன்னூற்று எட்டாவது மந்திரம்
›
309
திருமூலர் படிக்கட்டு - 309
முன்னூற்று ஒன்பதாவது மந்திரம்
›
310
திருமூலர் படிக்கட்டு - 310
முன்னூற்று பத்தாவது மந்திரம்
›
311–320
கல்லாமை
311
திருமூலர் படிக்கட்டு - 311
முன்னூற்று பதினொன்றாவது மந்திரம்
›
312
திருமூலர் படிக்கட்டு - 312
முன்னூற்று பன்னிரண்டாவது மந்திரம்
›
313
திருமூலர் படிக்கட்டு - 313
முன்னூற்று பதின்மூன்றாவது மந்திரம்
›
314
திருமூலர் படிக்கட்டு - 314
முன்னூற்று பதினான்காவது மந்திரம்
›
315
திருமூலர் படிக்கட்டு - 315
முன்னூற்று பதினைந்தாவது மந்திரம்
›
316
திருமூலர் படிக்கட்டு - 316
முன்னூற்று பதினாறாவது மந்திரம்
›
317
திருமூலர் படிக்கட்டு - 317
முன்னூற்று பதினேழாவது மந்திரம்
›
318
திருமூலர் படிக்கட்டு - 318
முன்னூற்று பதினெட்டாவது மந்திரம்
›
319
திருமூலர் படிக்கட்டு - 319
முன்னூற்று பத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
320
திருமூலர் படிக்கட்டு - 320
முன்னூற்று இருபதாவது மந்திரம்
›
321–324
நடுவுநிலைமை
321
திருமூலர் படிக்கட்டு - 321
முன்னூற்று இருபத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
322
திருமூலர் படிக்கட்டு - 322
முன்னூற்று இருபத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
323
திருமூலர் படிக்கட்டு - 323
முன்னூற்று இருபத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
324
திருமூலர் படிக்கட்டு - 324
முன்னூற்று இருபத்து நான்காவது மந்திரம்
›
325–337
கள்ளுண்ணாமை
325
திருமூலர் படிக்கட்டு - 325
முன்னூற்று இருபத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
326
திருமூலர் படிக்கட்டு - 326
முன்னூற்று இருபத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
327
திருமூலர் படிக்கட்டு - 327
முன்னூற்று இருபத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
328
திருமூலர் படிக்கட்டு - 328
முன்னூற்று இருபத்தெட்டாவது மந்திரம்
›
329
திருமூலர் படிக்கட்டு - 329
முன்னூற்று இருபத்தொன்பதாவது மந்திரம்
›
330
திருமூலர் படிக்கட்டு - 330
முன்னூற்று முப்பதாவது மந்திரம்
›
331
திருமூலர் படிக்கட்டு - 331
முன்னூற்று முப்பத்தொன்றாவது மந்திரம்
›
332
திருமூலர் படிக்கட்டு - 332
முன்னூற்று முப்பத்திரண்டாவது மந்திரம்
›
333
திருமூலர் படிக்கட்டு - 333
முன்னூற்று முப்பத்து மூன்றாவது மந்திரம்
›
334
திருமூலர் படிக்கட்டு - 334
முன்னூற்று முப்பத்து நான்காவது மந்திரம்
›
335
திருமூலர் படிக்கட்டு - 335
முன்னூற்று முப்பத்தைந்தாவது மந்திரம்
›
336
திருமூலர் படிக்கட்டு - 336
முன்னூற்று முப்பத்து ஆறாவது மந்திரம்
›
337
திருமூலர் படிக்கட்டு - 337
முன்னூற்று முப்பத்து ஏழாவது மந்திரம்
›
← முந்தைய பகுதி
பகுதி 1
பாயிரம்
அடுத்து →
—
இது இறுதி பகுதி