இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில் திருமூலர் கூறுவது வெறும்:
“இளமை ஒருநாள் கழிந்துவிடும்”
என்ற எச்சரிக்கை அல்ல.
அவர் மனிதனின் ஆழமான ஒரு மயக்கத்தை உடைக்கிறார்:
“எனக்கு இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது”
என்ற எண்ணத்தை.
யாக்கை நிலையாமையில்:
உடல் நிரந்தரமல்ல
என்று உணர்த்தப்பட்டது.
செல்வம் நிலையாமையில்:
“என்னுடையது” என்று பற்றிக்கொள்ளும் பொருள் இறுதி ஆதாரம் அல்ல
என்று காட்டப்பட்டது.
இளமை நிலையாமையில்:
“எனக்குக் கிடைத்த காலமும் நிலையானதல்ல”
என்ற உண்மை வெளிப்படுகிறது.
178-ஆம் பாடலில் கிழக்கில் எழுந்து மேற்கில் மறையும் சூரியனை மனிதன் தினமும் காண்கிறான்.
ஆனால்:
கண்டும் தேறார்.
இதுவே இந்த அதிகாரத்தின் முதல் பிரச்சினை.
மனிதனுக்கு காலம் செல்கிறது என்பது தெரியாததல்ல; அந்த உண்மையை தன் வாழ்வோடு தொடர்புபடுத்தி உணராமல் இருப்பதே பிரச்சினை.
179-ல் இதே கருத்து மேலும் ஆழமடைகிறது:
ஆண்டுகள் பல கடந்தாலும் ஞானம் தானாக மலராது.
இதனால்:
வயது அதிகரிப்பது ஆன்மிக வளர்ச்சி அல்ல.
காலம் தானாக ஞானமாகாது; அது சாதனை, மனனம், நல்லறம், இறைநினைவு ஆகியவற்றால் அர்த்தப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
180-ல் இளமை:
தேய்ந்து,
அற்று,
ஒழிகிறது.
இதனால் திருமூலர் இளமையைத் தாழ்த்தவில்லை.
மாறாக:
அது திரும்ப வராத கால வளம்
என்பதை உணர்த்துகிறார்.
இளமைக்குரிய:
உடல் ஆற்றல்,
கற்றல் திறன்,
முயற்சி,
செயற்பாட்டு வலிமை
இவற்றை உயர்ந்த நோக்கில் பயன்படுத்த வேண்டும்.
எனவே:
இளமை நிலையற்றது ≠ இளமை அர்த்தமற்றது.
அதன் நிலையாமையே அதன் பொறுப்பை அதிகரிக்கிறது.
181-ல் உடல் அழகும் பிறரின் ஈர்ப்பும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.
இதன் மூலம்:
“பிறர் என்னை விரும்புவது தான் என் மதிப்பு”
என்ற தவறான அடையாளம் உடைக்கப்படுகிறது.
182-ல் இதற்கு நேர்மறையான திருப்பம் வருகிறது:
பிறர் என்னை விரும்புகிறார்களா?
என்பதிலிருந்து
நான் எதை விரும்புகிறேன்?
என்ற கேள்விக்கு மனிதன் நகர்கிறான்.
திருமூலரின் பதில்:
இறைவனை விரும்பு.
இதனால்:
வெளிப்புற அங்கீகாரம்
→ உள்நிலைத் தேர்வு
→ சிவவிருப்பு
என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
183-ல்:
சிவனை விரும்புதல்
தினசரி நினைவாக
மாறுகிறது.
காலை எழுதல், மாலை படுத்தல் தினமும் நிகழ்கின்றன; ஆனால் கழிந்த வாழ்நாள் திரும்புவதில்லை.
இதனால்:
ஒரு நாள் = ஒரு சாதனை வாய்ப்பு.
184-ல் இந்த கால விழிப்பு:
பொறி ஒழுக்கமாக
மாறுகிறது.
இளமையில் வலிமையாக இயங்கும் ஐம்பொறிகள் புறப்புலன்களை நோக்கிப் பறக்கலாம்.
ஆனால்:
புலனடக்கம் என்பது புலன்களை அழித்தல் அல்ல; அவற்றின் திசையைத் திருத்துதல்.
கண், செவி, நா, உடல் ஆகியவை புலனின்பத்தின் கருவிகளாக மட்டும் இல்லாமல் ஞானம், தரிசனம், மந்திரம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றின் கருவிகளாக மாற வேண்டும்.
185-ல் வாழ்நாள் அளக்கப்படுகிறது என்ற உண்மை முன்வைக்கப்படுகிறது.
இங்கு திருமூலர் கேட்பது:
எவ்வளவு காலம் வாழ்கிறாய்?
என்பதைவிட:
எந்தத் திசையில் வாழ்கிறாய்?
என்பதே.
இதனால்:
வாழ்க்கையின் அளவை விட அதன் திசை முக்கியம்.
186-ல் பூரண சந்திரனின் தேய்வு மூலம்:
முழுமையாகத் தோன்றுவதும் நிலையற்றதே
என்பது காட்டப்படுகிறது.
இதன் உள் எச்சரிக்கை:
உடல், இளமை, செல்வம், புகழ், சமூக அங்கீகாரம் ஆகிய எந்த நிலையற்ற பூரணத்தையும் நிரந்தர ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே.
அதன் வேரில் திருமூலர் காண்பது:
திகைப்பு
அதாவது:
நிலையற்றதை நிலையானது போலப் பற்றிக்கொள்ளும் மயக்கம்.
187-ல் இந்த அதிகாரத்தின் முழுப் பயணம் ஒரு நேரடி செயல் உபதேசமாக முடிகிறது:
ஏத்துமின்.
அதாவது:
காலம் செல்கிறது என்பதை மட்டும் அறியாதே;
கிடைத்த காலத்தை நல்லறமும் இறைப்புகழும் நிறைந்த வாழ்க்கையாக மாற்று.
இதுவே முழு அதிகாரத்தின் நிறைவு.
நிலையாமையை உணர்ந்தவன் வருந்த வேண்டியதில்லை; விழிப்புடன் வாழ வேண்டும்.
காலம் நகர்கிறது
↓
ஆண்டுகள் தாமாக ஞானமல்ல
↓
இளமை தேய்கிறது
↓
உலக அங்கீகாரம் மாறுகிறது
↓
விருப்பத்தை சிவனை நோக்கித் திருப்பு
↓
சிவவிருப்பத்தை நினைவாக நிலைநிறுத்து
↓
பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து
↓
வாழ்க்கையின் திசையை ஆராய்
↓
திகைப்பை அறி
↓
கிடைத்த காலத்தை இறைநோக்கான வாழ்வாக மாற்று
இதுவே:
கால விழிப்பிலிருந்து சிவநோக்கான வாழ்க்கைக்கான பயணம்.
இளமை நிலையாமை அதிகாரம் முடியும் இடத்திலேயே அடுத்த கேள்வி எழுகிறது:
“சரி; இளமை கழிந்தாலும், முதுமையில் சாதிக்கலாமே?”
அடுத்த அதிகாரமான உயிர் நிலையாமை இந்த எண்ணத்தையே சோதிக்கிறது.
முதுமை வரை இந்த உடல்வாழ்வு தொடரும் என்ற உறுதி எங்கே?
இதுவே இரு அதிகாரங்களுக்கிடையிலான மிக முக்கியமான பாலம்.
சைவசித்தாந்தத்தில்:
உயிர் அநாதி.
அது:
உடலோடு தோன்றி உடலோடு அழிவதில்லை.
எனவே:
உயிர் நிலையாமை
என்பது உயிரின் சொரூப அழிவைக் குறிக்காது.
இங்கு நிலையற்றது:
இந்த உடலுடன் கூடிய வாழ்வு,
இந்தப் பிறவியின் காலவரம்பு,
உலக அனுபவத்தின் தற்போதைய அமைப்பு.
அதனால்:
இளமை நிலையாமையின் உபதேசம்:
“இளமை இருக்கும் போதே சாதி.”
உயிர் நிலையாமையில் அது:
“உயிருடன் இருக்கும் போதே சாதி.”
என்று ஆழமடைகிறது.
187 கூறுகிறது:
எய்திய நாளில்... ஏத்துமின்.
அதாவது:
கிடைத்த நாளை இறைநோக்காக மாற்று.
188 கூறுகிறது:
தழைக்கும் தளிரும் மலரும் தோன்றி, மாறி, அழிகின்றன.
பழைய உரைமரபின் நுண்ணிய விளக்கத்தில்:
ஞானாசிரியர் எம்பெருமான் திருவடியை நாடுமாறு அழைக்கும் போது, அந்த அழைப்பை “பின்னர்” என்று தள்ளாதே.
இதனால்:
187:
நாள்
188:
போது
என்ற ஆழமான காலச்சுருக்கம் வருகிறது.
அதாவது:
வாழ்க்கையை மட்டும் ஒத்திவைக்காதே;
விழிப்பு எழும் தருணத்தையே ஒத்திவைக்காதே.
இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தில்:
சூரியன்,
சந்திரன்,
உடல்,
பொறிகள்
மனிதனுக்கு நிலையாமையை கற்றுத் தந்தன.
188-ல் புதிய அம்சம் ஒன்று சேர்கிறது:
ஞானாசிரியரின் அழைப்பு.
இதனால்:
இயற்கைச் சாட்சி
↓
நிலையாமை உணர்வு
↓
குரு விளக்கம்
↓
எம்பெருமான் திருவடி
என்ற புதிய ஆன்மிகப் பாதை திறக்கப்படுகிறது.
இயற்கை:
மாற்றத்தை காட்டுகிறது.
குரு:
அதன் ஆன்மிகப் பொருளை உணர்த்துகிறார்.
இறைவன்:
இறுதி சார்பாக நிற்கிறான்.
இளமை நிலையாமை:
“எனக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது”
என்ற மயக்கத்தை நீக்குகிறது.
உயிர் நிலையாமை:
“எனக்கு நாளையும் வாய்ப்பு இருக்கும்”
என்ற அதைவிட ஆழமான மயக்கத்தை நீக்குகிறது.
முதலாவது:
காலத்தின் மதிப்பை உணர்த்துகிறது.
இரண்டாவது:
உயிருடன் கிடைத்த தருணத்தின் மதிப்பை உணர்த்துகிறது.
இளமை நிலையாமை அதிகாரம்:
வயதாகிவிடுவோம் என்று பயப்படச் செய்வதற்கல்ல.
அது:
காலத்தின் உண்மையை உணர்ந்து வாழ்க்கையின் திசையைத் திருத்தச் செய்கிறது.
அடுத்த உயிர் நிலையாமை அதிகாரம்:
அந்த விழிப்பை இன்னும் தீவிரப்படுத்துகிறது.
அது கூறுவது:
இளமை மட்டும் அல்ல; உடலோடு கூடிய வாழ்வின் வாய்ப்பே நிலையற்றது.
எனவே:
நல்லதை ஒத்திவைக்காதே.
சாதனையை ஒத்திவைக்காதே.
குரு உபதேசத்தை ஒத்திவைக்காதே.
இறைநோக்கை ஒத்திவைக்காதே.
இளமை நிலையாமை:
“காலம் இருக்கும் போதே சிவனை நோக்கு.”
உயிர் நிலையாமை:
“விழிப்பு எழும் இந்தத் தருணமே உறுதியான வாய்ப்பு; அதை ‘பின்னர்’ என்று தள்ளாதே.”
இளமை நிலையாமை மனிதனின் கால மயக்கத்தை உடைக்கிறது; உயிர் நிலையாமை அவனது நாளைய வாய்ப்பு பற்றிய மயக்கத்தையும் உடைக்கிறது. ஒன்று கிடைத்த காலத்தை சிவநோக்காக மாற்றச் சொல்கிறது; மற்றொன்று கிடைத்த விழிப்புத் தருணத்தையே குருவழி அனுஷ்டானமாகவும் எம்பெருமான் திருவடி சார்பாகவும் மாற்றச் சொல்கிறது. இந்த இரு அதிகாரங்களையும் இணைக்கும் திருமூலரின் மைய உபதேசம் தெளிவானது: நிலையாமையைப் பார்த்து அஞ்சாதே; அதை உணர்ந்து ஒத்திவைப்பை நிறுத்து; கிடைத்த காலத்தையும் உயிர்வாழ்வையும் சிவநோக்கான சாதனையாக மாற்று. திருச்சிற்றம்பலம்.