பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 13
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் பதின்மூன்றாவது படிக்கட்டில் (13) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய இரண்டு மந்திரங்களும் "எல்லாம் சிவமே" என்ற ஒருமை ஞானத்தை (Unity Consciousness) நிறுவி, நம்மைப் பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் சிவத்தைக் காணச் செய்தன.
ஆனால், இந்தப் பதின்மூன்றாவது மந்திரம், அந்த உண்மையை அறிதல் அத்தனை எளிதல்ல என்பதைப் போட்டுடைக்கும் ஒரு 'யதார்த்த எச்சரிக்கை'.
தியானம் செய்பவர்களும், ஏன் தேவர் போன்ற உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்களும் கூட "அண்ணல் இவன்" எனும் பரம சிவத்தைக் காணாமல் எங்கே தவறிழைக்கிறார்கள் என்பதை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
நான் ஆன்மீகத்தில் உயர்ந்தவர்கள் என்று வெளிப்பகட்டில் நம்பும் பலர் உள்ளே சென்று பார்க்கும் போது உண்மையை அறியாதவர்களாக, குழப்பமுடையவர்களாக, சிறுமைக் குணம் கொண்டவர்களாக இருக்கக்காண்கிறோம்.
பரம தத்துவத்தை வெறும் அறிவால் (Information) மட்டும் அறிதல் போதாது;
அதை நேரடியாக அனுபவிக்க மன-அகங்கார லயம் (Dissolution of Ego) அவசியம் என்பதைக் காட்டும் ஒரு ஆழமான யோக-தத்துவப் பயணம் இது.
அந்த எச்சரிக்கை தரும் மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
கண்ணுத லானொரு காதலி னிற்கவு
மெண்ணிலி தேவ ரிறந்தா ரெனப்பலர்
மண்ணுறு வார்களும் வானுறு வார்களு
மண்ண லிவனென் றறியகில் லாரே. (13)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
கண் நுதலோன் ஒரு காதலில் நிற்கவும்,
எண் இலி தேவர் இறந்தார் எனப் பலர்;
மண் உறுவார்களும், வான் உறுவார்களும்,
அண்ணல் இவன் என்று அறியகிலார்களே.
இந்த மந்திரத்தின் எளிமையான பொருள்:
"நெற்றிக்கண் உடைய சிவனை ஒரே அன்புடன் தியானித்திருந்தாலும், எண்ணற்ற தேவர்கள் கூட அவர் அழிந்தார் (இல்லை) என்று தவறாகக் கூறுகின்றனர். மண்ணுலகில் தியானம் செய்பவர்களும், வான் உலகில் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைந்தவர்களும் கூட, இவனே அந்தப் பரமன் என்பதை அறியாமல் உள்ளனர்."
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இதன் நுட்பமான யோக ஆகம தந்திர விளக்கத்தைப் பார்ப்போம்:
1. ஏகாக்ர தியானமும் போதாமையும் (கண்ணுதலோன் ஒரு காதலில் நிற்கவும்):
'கண்ணுதலோன்' என்பது நெற்றிக்கண் திறந்த ஈசன்.
அவனை 'ஒரு காதல்'—அதாவது ஒரே அன்பில், ஒருமுகப்பட்ட (One-pointedness) பாவனையில் தியானித்தாலும், அதுவே முழுமையானது அல்ல.
பக்தி கலந்த தியானம் ஒரு சாதனை நிலையே தவிர, அதுவே அனுபவ முடிவல்ல.
2. தேவர்களின் அறியாமை (எண்ணிலி தேவர் இறந்தார் எனப் பலர்):
இங்கு 'இறந்தார்' என்பது உடல் அழிவைக் குறிப்பதல்ல;
'இல்லாமை' (Non-existence) என்று தவறாகக் கருதுவதைக் குறிக்கிறது.
உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும் தேவர்கள் கூட, சிவம் எனும் பரம்பொருளின் உண்மைத் தன்மையை உணராமல், அது ஏதோ ஒன்று மறைந்து போனதாகவோ அல்லது எட்டாத ஒன்றாகவோ எண்ணித் திகைக்கிறார்கள்.
இது நம்மிடையே இருக்கும் 'சைவப் பெரியார்' என்று போற்றப்படுபவர்கள் கூட, அனுபவம் இன்றி திருமந்திரத்திரத்திற்கு பொருள் அறியமுடியாது என்று அற்பமான செயல்களில் விழுவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
3. சாதனைப் பிழை (மண் உறுவார்களும், வான் உறுவார்களும்):
மனதை ஊன்றி தியானிக்கும் 'மண் உறுவார்களும்', யோக சக்தியால் உயர் நிலையை அடைந்த 'வான் உறுவார்களும்' (Astral achievers), இன்னும் அந்த முழு உண்மை அனுபவ நிலையை எய்தவில்லை.
ஏனெனில், பெரிய சாதனை இருந்தாலும், அங்கே 'அண்ணல் இவன்' என்ற பரசிவ அனுபவம் அன்றி வேறொன்று இருக்கலாம்.
யோகப் பாதையின் மூன்று நுண்ணியத் தடைகள்
ஏன் இவ்வளவு தியானம் செய்தும் உண்மையை அறிய முடிவதில்லை?
இதற்கு மூன்று காரணங்களை இந்தத் தத்துவப் பயணம் விளக்குகிறது:
1. நிலை மாயை (Stationary Illusion):
மாயை உலகை பலவாகக் காட்டும்.
யோகப் பயிற்சியில் இது இன்னும் நுண்ணிய வடிவம் எடுக்கும்.
தியானத்தில் ஒரு அமைதி அல்லது ஒளி தோன்றும்போது, சாதகன் அதை இறுதி நிலை என்று கருதி அங்கேயே நின்றுவிடுகிறான்.
இடைநிலையை உச்சமாகக் கருதுவதே இந்த 'நிலை மாயை'.
யோகம் செய்யும் பலர் சித்தர் வேஷம் போடுவது, தம்மை உயர்வாகக் காட்டுவதும், வினோதமாகக் காட்டுவது எல்லாம் இந்த மாயையின் விளையாட்டுத்தான்!
2. தவறான அனுபவ விளக்கம் (Misinterpreted Experience):
உடலில் அதிர்வு, ஒளி, சப்தம் போன்றவை சக்தியின் இயக்கங்களே தவிர, அவை சிவானுபவம் அல்ல.
சிவானுபவம் என்பது வருவது-போவது அல்ல;
அது நிலைத்த விழிப்புணர்வு. அதில் "நான் அனுபவிக்கிறேன்" என்ற உணர்வு கூட இருக்காது.
இதை அறியாமல் திகைப்பதே 'தேவர் இறந்தார்' என்ற குழப்பம்.
3. ஆன்மிக அகங்காரம் (Spiritual Ego):
இதுவே மிக ஆபத்தானது.
"நான் தியானம் செய்கிறேன்", "எனக்கு இந்த அனுபவம் வந்தது" என்ற எண்ணங்கள் சாதகனைத் தெரியாமல் கட்டிப்போடும்.
இந்த அகங்காரம் இருக்கும் வரை, 'தொழப்படுவார் இல்லாத' அந்தப் பரசிவம் வெளிப்படாது.
நிறைவாக இந்த மந்திரம் சொல்லும் சூட்சுமம்;
கரைதலே அடைதல், இந்தத் தடைகளைத் தாண்டும் வழி, புதிய அனுபவங்களைத் தேடுவதில் அல்ல; மாறாக, பற்றுதல்களைக் கரைப்பதில் உள்ளது.
நிலைகளைப் பிடிக்காதே: தியானத்தில் வரும் எந்த அனுபவ நிலையும் கடந்து போக வேண்டியவையே.
அனுபவங்களைப் பற்றாதே: வரும் காட்சிகளை உன்னுடையது என்று அடையாளப்படுத்தாதே.
"நான்" என்பதை விடு: அனுபவிப்பவன் மறையும் போதுதான் அனுபவம் மிஞ்சும்.
யோகப் பாதையில் முன்னேற்றம் என்பது புதிதாக ஏதோ ஒன்றைச் சேர்ப்பது அல்ல;
மாறாக, தவறான அடையாளங்களை நீக்குவது.
அகங்காரம் எனும் பற்றுதல் கரைந்தபின் தான் உண்மை தானாக வெளிப்படும்.
அந்த வெளிப்பாடு தான் சிவானுபவம்.
அனுபவம் இல்லார் சிவத்தை அறியார்!
அனுபவம் உள்ளாரே அண்ணலைக் காண்பார்!
திருச்சிற்றம்பலம்.
🧘
பகுதி 2சிவானுபவம் தரும் திருமந்திர எழுத்து சாதனை
▼
பதின்மூன்றாவது மந்திரம்: அனுபவத் திரை - விழிப்புப் பாவனை
சிரசில் திருமூலர் பெருமானை குருவாக இருத்தி, அகத்திய மாமகரிஷியின் ஊர்த்துவ முக ஆற்றலால் "நான் அனுபவிக்கிறேன்" என்ற அகங்காரத்தைக் கரைத்தபடி, பின்வரும் பாவனைகளுடன் இந்த மந்திரத்தை எழுதுங்கள்:
1. "கண் நுதலோன் ஒரு காதலில் நிற்கவும்" (ஏகாக்ர தியானப் பாவனை) பாவனை: நெற்றிக்கண் திறந்த ஈசனை, உங்களது ஒருமுகப்பட்ட (One-pointedness) அன்பினால் தியானிப்பதாகக் காட்சிப்படுத்துங்கள்.
உணர்வு: இந்த பக்தி கலந்த தியானம் ஒரு சாதனை நிலையே தவிர, இதுவே இறுதி அனுபவ முடிவல்ல என்ற தெளிவுடன், இதையும் கடந்து செல்ல வேண்டிய விழிப்புணர்வோடு எழுதுங்கள்.
2. "எண் இலி தேவர் இறந்தார் எனப் பலர்" (அறியாமை நீங்கும் பாவனை) பாவனை: உயர்ந்த நிலையில் உள்ள தேவர்கள் கூட சிவத்தின் உண்மைத் தன்மையை உணராமல் திகைப்பதைக் கருத்தில் கொண்டு, தியானத்தில் வரும் ஒளியோ அல்லது சத்தமோ சிவானுபவம் அல்ல என்பதை உணருங்கள்.
உணர்வு: சிவானுபவம் என்பது வந்து போவதல்ல; அது 'நிலைத்த விழிப்புணர்வு' என்பதை உணர்ந்து, தியானத்தில் தோன்றும் இடைநிலை மாயைகளில் சிக்காமல் அந்தப் பரம்பொருளை நோக்கி நகர்ந்து எழுதுங்கள்.
3. "மண் உறுவார்களும் வான் உறுவார்களும்" (சாதனைப் பிழை நீங்கும் பாவனை) பாவனை: மண்ணுலகில் மனதை ஊன்றி தியானிப்பவர்களும், விண் உலகில் யோக சக்தியால் உயர் நிலையை அடைந்தவர்களும் இன்னும் பூரண அனுபவத்தை எய்தவில்லை என்பதைச் சிந்தியுங்கள்.
உணர்வு: தியானத்தில் தோன்றும் அமைதி அல்லது ஒளியை இறுதி நிலை என்று கருதும் 'நிலை மாயையை' (Stationary Illusion) உடைத்து, எந்த அனுபவத்தையும் உங்கள் அடையாளம் ஆக்காமல் தடையின்றி எழுதுங்கள்.
4. "அண்ணல் இவன் என்று அறியகிலார்களே" (அகங்கார லயப் பாவனை) பாவனை: "நான் தியானம் செய்கிறேன்" என்ற ஆன்மீக அகங்காரம் (Spiritual Ego) இருக்கும் வரை அந்தப் பரசிவம் வெளிப்படாது என்பதை ஆழமாகத் தீர்மானியுங்கள்.
உணர்வு: அனுபவிப்பவன் மறையும் போதுதான் மெய்யான அனுபவம் மிஞ்சும் என்பதை உணர்ந்து, பற்றுதல்களைக் கரைத்து, "அண்ணல் இவனே" என்ற மெய்யான சிவ அனுபவத்தில் லயித்து இந்த மந்திரத்தை நிறைவு செய்யுங்கள்.
சாதனைக் குறிப்பு:
இந்த பதின்மூன்றாவது மந்திரத்தை எழுதி முடித்ததும், தியானத்தில் நீங்கள் கண்ட காட்சிகளையோ அல்லது அடைந்த நிலைகளையோ பற்றிக் கொள்ளாமல், அவற்றைக் கடந்து செல்லுங்கள். தவறான அடையாளங்களை நீக்கி, அகங்காரம் கரையும் போதுதான் உண்மை தானாக வெளிப்படும்.
பதின்மூன்றாவது படியில் நீங்கள் உணர்ந்த இந்த 'அனுபவத் திரை' விலகும் மாற்றத்தையும், அகங்காரம் கரைந்த பின் மிஞ்சும் விழிப்புணர்வையும் உங்கள் சாதனை ஏட்டில் மறக்காமல் பதிவு செய்யுங்கள். அனுபவம் உள்ளாரே அண்ணலைக் காண்பார்!