அருள் நமக்கே என்ற நிச்சயத்தில் புத்தியுள் புகுந்துநிற்கும் அந்தர்யாமி சிவம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 28
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூலர் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் இருபத்தி எட்டாவது படிக்கட்டில் (28) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். முன்னைய மந்திரத்தில், சிவனைத் தொடர்ந்து தொழும் சாதகன் முதலில் அவனை எங்கும் பரவி நிற்கும் பிரபஞ்ச உண்மையாகவும், பின்னர் அனைத்தையும் தாண்டிய பரமமாகவும், இறுதியில் தன் உள்ளார்ந்த கமலத்தில் உறையும் அனுபவமாகவும் உணர்கிறான் என்று சிவானுபவத்தின் விரிவையும் ஆழத்தையும் திருமூலர் விளக்கினார். அந்த அனுபவப் பாதையை அடுத்த கட்டமாக இப்பாடலில் அவர் மேலும் உள் நுணுக்கமாக மாற்றுகிறார். முடிவற்ற அந்தச் சிவனின் அருள் "நமக்கே" என்ற பேராதரவு உறுதியுடன் நாள்தோறும் அவனை வணங்கும் போது, அவன் வெளியில் காணப்படும் ஒரு தெய்வமாக இல்லாமல், நேரடியாகச் சாதகனின் புத்திக்குள் புகுந்து நிலைபெறும் அந்தர்யாமி அனுபவமாக வெளிப்படுகிறான். முன்னைய பாடல் அனுபவம் எவ்வாறு பரவி-தாண்டி-உள்ளே வெளிப்படுகிறது என்பதைச் சொன்னால், இப்பாடல் அந்த அனுபவம் நிலைபெறுவதற்கான முக்கிய விசை — "அருள் நமக்கே" என்ற நிச்சயத்துடன் கூடிய இடைவிடாத நினைவே என்பதைக் காட்டும் யோக-தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்தப் புத்திப் பிரகாச மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
சந்தி யெனத்தக்க தாமரை வாண்முகத்
தந்தமி வீச னருணமக் கேயென்று
நந்தியை நாளும் வணக்கப் படுமவர்
புந்தியி னுள்ளே புகுந்துநின் றானே. (28)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
சந்தி எனத் தக்க தாமரை வாள் முகத்து
அந்தம் இல் ஈசன் அருள் நமக்கே என்று,
நந்தியை நாளும் வணங்கப்படும் அவர்
புந்தியின் உள்ளே புகுந்து நின்றானே.
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்தப் பாடலின் தர்க்க ஓட்டம் சிவத்தின் முடிவற்ற தன்மை → அருள் நமக்கே என்ற நிச்சயம் → நாள்தோறும் வணங்கும் சாதனை → புத்திக்குள் சிவம் நிலைபெறும் அனுபவம் என்ற நேர்த்தியான வரிசையில் நகர்கிறது: 1. அந்தமில் ஈசன் (முடிவற்ற பரமம்): முதலில் "அந்தம் இல் ஈசன்" என்று சிவம் எல்லையற்ற, முடிவற்ற, காலமற்ற பரமம் என நிறுவப்படுகிறான். அவன் எந்த எல்லைக்குள்ளும் அடங்காதவன். 2. அருள் நிச்சயம் (அருள் நமக்கே என்று): இங்குதான் சாதகனின் மனநிலை மாறுகிறது. அந்தப் பரமம் எட்டாத உயரத்தில் இருக்கும் ஒன்றல்ல; "அருள் நமக்கே" என்று அந்தப் பேருண்மை சாதகனை நோக்கி அருளாக இறங்குகிறது என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை (Conviction) உருவாக்கப்படுகிறது. 3. இடைவிடாத சாதனை (நாளும் வணங்கப்படும்): இந்த நிச்சயம் வெறும் வாய்மொழி எண்ணமாக இல்லாமல், "நாளும் வணங்குதல்" — அதாவது தினசரி நினைவு, பக்தி மற்றும் சிவ நிஷ்டை என்ற நடைமுறைச் சாதனையாக மாற வேண்டும் எனக் காட்டப்படுகிறது. 4. புத்திக்குள் புகுதல் (புந்தியின் உள்ளே புகுந்து நின்றான்): இறுதியில், இவ்வாறு தொடர்ந்து வணங்கும் அன்பரின் "புத்தி" எனப்படும் உள்ளுணர்வில் சிவம் தானாகவே புகுந்து நிலைபெறும் அனுபவமாக இது முடிகிறது. முடிவற்ற சிவத்தின் அருள் நமக்கு உரியது என்ற உறுதி, நாள்தோறும் வணக்கமாக நிலைபெற்றால், சிவம் வெளிப்புறத் தெய்வமாக இல்லாமல் உள்ளார்ந்த ஞான அனுபவமாகச் சாதகனுள் நிலைகொள்ளும் என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
சிவயோக நுணுக்கம் - (The Inner Flash of Intellect)
இந்தப் பாடல் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், வெளிப்புற வணக்கத்தை உள் சித்த அனுபவமாக மாற்றும் 'மறைமுறை'யை வெளிப்படுத்துகிறது: அபேத பாவம்: "அந்தம் இல் ஈசன்" என்பது எல்லையற்ற சுத்த சித்தம். அந்த உயர்ந்த பரமம் தொலைவில் அல்ல, "அருள் நமக்கே" என்ற உள் நிச்சயமாக மனத்தில் பதிய வேண்டும். இது யோகத்தில் மிக முக்கியமான 'அபேத பாவம்' (Non-separation attitude) ஆகும். ஸ்மரண யோகம்: இந்த நிச்சயம் "நாளும் வணங்குதல்" எனும் போது அது மந்திர ஜபம், நாதம் மற்றும் ஸ்மரணம் ஆகிய உள் சாதனைகளாக உருமாறுகிறது. சித்த சுத்தி: யோகத்தில் இறைவன் வெளியில் இருந்து உள்ளே வருவதில்லை. சாதகனின் புத்தி சுத்தமடைந்த போது, அவனுள் ஏற்கனவே சாட்சியாக இருந்த சித்தமே மேலோங்கி வெளிப்படுகிறது. அதாவது, பக்தி → நினைவு → சித்த சுத்தி → அந்தர்யாமி வெளிப்பாடு என்ற உள் செயல்முறை நிகழ்கிறது. இதைப் புரியும் போது சாதகனின் முன்னேற்றம் From Seeking to Manifesting ஆக மாறுகிறது. இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை வெளிப்புற முயற்சியிலிருந்து 'உள் வெளிப்பாடு' ஆக மாறுகிறது: சாட்சி உணர்வு: தியானத்தில் ஏதோ ஒன்றைப் பெற வேண்டும் என்ற போராட்டம் மறைந்து, "அருள் நமக்கே" என்ற நிச்சயத்தால் தனக்குள் இருக்கும் சாட்சியை உணரத் தொடங்குகிறான். பயமற்ற விழிப்பு: தினசரி வாழ்க்கையில் "நான் தனியாகச் செயல்படுகிறேன்" என்ற சுமை குறைகிறது. உள்ளே ஒரு அமைதியான விழிப்பும், வழிநடத்தும் சக்தியும் இருப்பதை அனுபவிப்பதால் மன அழுத்தம், பயம் மற்றும் சந்தேகங்கள் தணிகின்றன. புத்திப் பிரகாசம்: "புந்தியில் புகுந்து நின்றான்" என்ற உண்மை வெளிப்படும் போது, சிந்தனை தெளிவாகிறது; தீர்மானங்கள் சீராகின்றன. தியானமும் வாழ்க்கையும் இரண்டாக இல்லாமல் ஒன்றாக இணைகின்றன. இவ்வாறு, இந்தப் புரிதல் சாதகனைத் 'தேடும்' நிலையிலிருந்து 'கண்டறியும்' நிலைக்கு, வெளி வணக்கத்திலிருந்து உள் நிலைநிறுத்தத்திற்கு, முயற்சியிலிருந்து இயல்பான சிவானுபவ வாழ்விற்கு எடுத்துச் செல்லும் மிக முக்கியமான படிக்கட்டாகும். சிவமே அந்தமில்லாதவன்! சிவமே அருள்! சிவமே புத்தியில் புகுந்தவன்!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 28
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூலர் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் இருபத்தி எட்டாவது படிக்கட்டில் (28) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரத்தில், சிவனைத் தொடர்ந்து தொழும் சாதகன் முதலில் அவனை எங்கும் பரவி நிற்கும் பிரபஞ்ச உண்மையாகவும், பின்னர் அனைத்தையும் தாண்டிய பரமமாகவும், இறுதியில் தன் உள்ளார்ந்த கமலத்தில் உறையும் அனுபவமாகவும் உணர்கிறான் என்று சிவானுபவத்தின் விரிவையும் ஆழத்தையும் திருமூலர் விளக்கினார்.
அந்த அனுபவப் பாதையை அடுத்த கட்டமாக இப்பாடலில் அவர் மேலும் உள் நுணுக்கமாக மாற்றுகிறார்.
முடிவற்ற அந்தச் சிவனின் அருள் "நமக்கே" என்ற பேராதரவு உறுதியுடன் நாள்தோறும் அவனை வணங்கும் போது, அவன் வெளியில் காணப்படும் ஒரு தெய்வமாக இல்லாமல், நேரடியாகச் சாதகனின் புத்திக்குள் புகுந்து நிலைபெறும் அந்தர்யாமி அனுபவமாக வெளிப்படுகிறான்.
முன்னைய பாடல் அனுபவம் எவ்வாறு பரவி-தாண்டி-உள்ளே வெளிப்படுகிறது என்பதைச் சொன்னால், இப்பாடல் அந்த அனுபவம் நிலைபெறுவதற்கான முக்கிய விசை — "அருள் நமக்கே" என்ற நிச்சயத்துடன் கூடிய இடைவிடாத நினைவே என்பதைக் காட்டும் யோக-தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தப் புத்திப் பிரகாச மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்தப் பாடலின் தர்க்க ஓட்டம் சிவத்தின் முடிவற்ற தன்மை → அருள் நமக்கே என்ற நிச்சயம் → நாள்தோறும் வணங்கும் சாதனை → புத்திக்குள் சிவம் நிலைபெறும் அனுபவம் என்ற நேர்த்தியான வரிசையில் நகர்கிறது:
1. அந்தமில் ஈசன் (முடிவற்ற பரமம்):
முதலில் "அந்தம் இல் ஈசன்" என்று சிவம் எல்லையற்ற, முடிவற்ற, காலமற்ற பரமம் என நிறுவப்படுகிறான். அவன் எந்த எல்லைக்குள்ளும் அடங்காதவன்.
2. அருள் நிச்சயம் (அருள் நமக்கே என்று):
இங்குதான் சாதகனின் மனநிலை மாறுகிறது. அந்தப் பரமம் எட்டாத உயரத்தில் இருக்கும் ஒன்றல்ல; "அருள் நமக்கே" என்று அந்தப் பேருண்மை சாதகனை நோக்கி அருளாக இறங்குகிறது என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை (Conviction) உருவாக்கப்படுகிறது.
3. இடைவிடாத சாதனை (நாளும் வணங்கப்படும்):
இந்த நிச்சயம் வெறும் வாய்மொழி எண்ணமாக இல்லாமல், "நாளும் வணங்குதல்" — அதாவது தினசரி நினைவு, பக்தி மற்றும் சிவ நிஷ்டை என்ற நடைமுறைச் சாதனையாக மாற வேண்டும் எனக் காட்டப்படுகிறது.
4. புத்திக்குள் புகுதல் (புந்தியின் உள்ளே புகுந்து நின்றான்):
இறுதியில், இவ்வாறு தொடர்ந்து வணங்கும் அன்பரின் "புத்தி" எனப்படும் உள்ளுணர்வில் சிவம் தானாகவே புகுந்து நிலைபெறும் அனுபவமாக இது முடிகிறது.
முடிவற்ற சிவத்தின் அருள் நமக்கு உரியது என்ற உறுதி, நாள்தோறும் வணக்கமாக நிலைபெற்றால், சிவம் வெளிப்புறத் தெய்வமாக இல்லாமல் உள்ளார்ந்த ஞான அனுபவமாகச் சாதகனுள் நிலைகொள்ளும் என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
சிவயோக நுணுக்கம் - (The Inner Flash of Intellect)
இந்தப் பாடல் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், வெளிப்புற வணக்கத்தை உள் சித்த அனுபவமாக மாற்றும் 'மறைமுறை'யை வெளிப்படுத்துகிறது:
அபேத பாவம்:
"அந்தம் இல் ஈசன்" என்பது எல்லையற்ற சுத்த சித்தம். அந்த உயர்ந்த பரமம் தொலைவில் அல்ல, "அருள் நமக்கே" என்ற உள் நிச்சயமாக மனத்தில் பதிய வேண்டும்.
இது யோகத்தில் மிக முக்கியமான 'அபேத பாவம்' (Non-separation attitude) ஆகும்.
ஸ்மரண யோகம்:
இந்த நிச்சயம் "நாளும் வணங்குதல்" எனும் போது அது மந்திர ஜபம், நாதம் மற்றும் ஸ்மரணம் ஆகிய உள் சாதனைகளாக உருமாறுகிறது.
சித்த சுத்தி:
யோகத்தில் இறைவன் வெளியில் இருந்து உள்ளே வருவதில்லை. சாதகனின் புத்தி சுத்தமடைந்த போது, அவனுள் ஏற்கனவே சாட்சியாக இருந்த சித்தமே மேலோங்கி வெளிப்படுகிறது.
அதாவது, பக்தி → நினைவு → சித்த சுத்தி → அந்தர்யாமி வெளிப்பாடு என்ற உள் செயல்முறை நிகழ்கிறது.
இதைப் புரியும் போது சாதகனின் முன்னேற்றம் From Seeking to Manifesting ஆக மாறுகிறது.
இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை வெளிப்புற முயற்சியிலிருந்து 'உள் வெளிப்பாடு' ஆக மாறுகிறது:
சாட்சி உணர்வு:
தியானத்தில் ஏதோ ஒன்றைப் பெற வேண்டும் என்ற போராட்டம் மறைந்து, "அருள் நமக்கே" என்ற நிச்சயத்தால் தனக்குள் இருக்கும் சாட்சியை உணரத் தொடங்குகிறான்.
பயமற்ற விழிப்பு:
தினசரி வாழ்க்கையில் "நான் தனியாகச் செயல்படுகிறேன்" என்ற சுமை குறைகிறது. உள்ளே ஒரு அமைதியான விழிப்பும், வழிநடத்தும் சக்தியும் இருப்பதை அனுபவிப்பதால் மன அழுத்தம், பயம் மற்றும் சந்தேகங்கள் தணிகின்றன.
புத்திப் பிரகாசம்:
"புந்தியில் புகுந்து நின்றான்" என்ற உண்மை வெளிப்படும் போது, சிந்தனை தெளிவாகிறது; தீர்மானங்கள் சீராகின்றன. தியானமும் வாழ்க்கையும் இரண்டாக இல்லாமல் ஒன்றாக இணைகின்றன.
இவ்வாறு, இந்தப் புரிதல் சாதகனைத் 'தேடும்' நிலையிலிருந்து 'கண்டறியும்' நிலைக்கு, வெளி வணக்கத்திலிருந்து உள் நிலைநிறுத்தத்திற்கு, முயற்சியிலிருந்து இயல்பான சிவானுபவ வாழ்விற்கு எடுத்துச் செல்லும் மிக முக்கியமான படிக்கட்டாகும்.
சிவமே அந்தமில்லாதவன்! சிவமே அருள்! சிவமே புத்தியில் புகுந்தவன்!
திருச்சிற்றம்பலம்.