சிவ ஸ்மரணம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 31

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்தியொன்றாவது படிக்கட்டில் (31) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரத்தில், சிவன் வெளியில் தேடப்படும் பொருள் அல்ல; அது சுத்தமான மனத்தில் ஆணி போல நிலைபெறும் உள் அனுபவம் என்பதைத் திருமூலர் விளக்கினார்.
அந்த உள் நிலை உருவான பின், இப்பாடலில் அவர் அடுத்த கட்ட நுணுக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
சிவனை அனுபவிக்கச் சாதகன் சும்மா காத்திருக்காமல், தாய்ப் பசுவை கன்று அழைப்பது போன்ற இயல்பான அன்பும் ஏக்கமும் கொண்டு அவனைத் தானே அழைக்க வேண்டும் என்றும், அந்த அழைப்பு 'ஞானத்தை' நோக்கிய செயற்பாட்டுச் சாதனையாக (Active Sadhana) மாற வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்.
முன்னைய பாடல் சித்த சுத்தியை வலியுறுத்தினால், இப்பாடல் அந்த நிலையை உயிர்ப்பிக்கும் இயக்க சக்தியாகிய 'சிவஸ்மரணம்' (இடைவிடாத நினைவு) குறித்துப் பேசும் யோக-தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்த உயிர் துடிப்பான மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்

இந்தப் பாடலின் தர்க்க ஓட்டம் காத்திருப்பு மனநிலை → சந்தேக நிலை → செயற்பாட்டுப் பக்தி → உறவு நிறைந்த அழைப்பு → ஞான நோக்கம் என்ற படிநிலைகளில் மிகச் செம்மையாக நகர்கிறது:
1. செயலற்ற எதிர்பார்ப்பு (வான் நின்று அழைக்கும் மழை போல்):
மழை வானத்திலிருந்து தானாக வருவது போல, இறையருளும் தானாகவே வந்து நம்மை அழைக்க வேண்டும் என்று சாதகன் ஒரு செயலற்ற நிலையில் காத்திருக்கிறான்.
2. தயக்கமும் சந்தேகமும் (இறைவனும் தான் நின்று அழைக்குங்கொல்?):
இப்படித் தானாக எப்போது வரும் என ஏங்குவதால், "அவன் நம்மை அழைப்பானா?" என்ற சந்தேகமும் தயக்கமும் சாதகனின் மனதை அரித்து முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கிறது.
3. ஆன்ம அழைப்பு (ஆன் நின்று அழைக்கும் அது போல்):
திருமூலர் இந்தத் தயக்கத்தைத் தகர்க்கிறார். பசு (ஆன்) தன் கன்றை இயல்பான அன்பால் எப்படிக் குரல் கொடுத்து அழைக்கிறதோ, அதுபோலச் சாதகனே இறைவனைத் தனது உள்ளார்ந்த ஏக்கத்துடன் அழைக்க வேண்டும்.
4. ஞானச் சாதனை (ஞானம் கருதியே):
இறுதியில் "என் நந்தியை நான் நின்று அழைப்பது ஞானம் கருதியே" என்று, இந்த அழைப்பு வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட வேண்டுதல் அல்ல; இது ஞானப் பேரொளியை நோக்கிய ஒரு 'செயற்பாட்டுச் சாதனை' என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார். அருள் வரும் என்று காத்திருப்பது போதாது; அன்பும் ஏக்கமும் கலந்து சிவனை அழைக்கும் நினைவே ஞானப் பாதையின் தொடக்கம்.

சிவயோக நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், அருளை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கும் நிலையிலிருந்து, அருளை 'உள்விழிப்பாகத்' தூண்டும் இயக்க நிலைக்கு மாறுவதைச் சொல்கிறது:
அன்பின் ஓட்டம்:
"ஆன் நின்று அழைக்கும்" எனும் உவமை மிக நுண்ணியது. பசு கன்றை அழைப்பது இயற்கையான, கட்டாயமற்ற அன்பின் ஓட்டம். அதுபோலச் சாதகனின் உள்ளத்தில் எழும் சிவநினைவு தன்னிச்சையான, உயிர் சார்ந்த ஏக்கமாக (Primal Longing) இருக்க வேண்டும்.
அபேத உறவு: "என் நந்தி" என்று அழைப்பது, இறைவனைத் தனக்கு வேறாகப் பார்க்காமல், தனது உயிரின் ஆதாரமாக உணரும் 'அபேத பாவம்' (Non-duality) ஆகும்.
உள் அதிர்வு (Inner Resonance): தந்திர யோக முறைப்படி, இந்த அழைப்பு வெளியில் ஒலிக்காது; அது சித்தத்தின் திசையை ஒரே மையத்தில் நிலைநிறுத்தும் உள் அதிர்வாக மாறும். இவ்வாறு அழைப்பது, உண்மையில் உள்ளே மறைந்திருக்கும் சிவசித்தத்தை விழிப்பூட்டும் ஒரு செயல்முறையாகும் (Triggering the inherent divinity).
சாதனையில் ஏற்படும் இயக்க சக்தி (Active Awareness)
இந்த நுணுக்கத்தை உணர்ந்தவுடன், சிவயோக சாதகனின் பயிற்சி காத்திருப்பு-சந்தேக நிலையிலிருந்து 'செயற்பாட்டு உள் ஓட்டமாக' மாறுகிறது:
சோம்பல் நீங்குதல்: "அருள் வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்" என்ற எண்ணத்தால் ஏற்படும் சோம்பலும் இடைவெளியும் மறைகின்றன. தானே அழைக்கும் 'நிரந்தர சிவநினைவு' மையச் சாதனையாகிறது.
ஆதரவு உணர்வு: "என் நந்தி" என்ற உறவு உருவானபின், பக்தி என்பது தனிமையைப் போக்கி உள்ளார்ந்த பாதுகாப்பை வழங்குகிறது. பயம், வெறுமை மற்றும் ஆதரவின்மை போன்ற உணர்வுகள் தணிகின்றன.
தியானத்தின் ஆழம்: இந்த அழைப்பு ஆழமடையும் போது, சிந்தை சிதறாமல் உள்ளே ஒரு நுண்ணிய விழிப்பு நிலை வளர்கிறது. இது தியானத்தை இயல்பாக ஆழப்படுத்தி அனுபவத்தை நிலைபெறச் செய்கிறது.
இறுதியில், சாதகன் வெளியில் இருந்து அருளைத் தேடுபவராக இல்லாமல், தனக்குள்ளே அருளை எழச் செய்யும் ஞானியாகத் திகழ்கிறான்.
சிவமே மழை! சிவமே பசுவின் அழைப்பு! சிவமே ஞானம்!