பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 32
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (32) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். முன்னைய மந்திரத்தில், சாதகன் சிவனை வெளியில் தேடிக் காத்திருக்காமல், ஒரு பசு தன் கன்றை அழைப்பது போன்ற உள்ளார்ந்த ஏக்கத்துடன் தானே அழைக்க வேண்டும் என்றும், அந்தச் செயற்பாட்டுச் சிவநினைவே ஞானப் பாதையின் தொடக்கம் என்றும் திருமூலர் வலியுறுத்தினார். அந்த “அழைப்பு” என்ற உள் இயக்கத்தை இப்பாடலில் அவர் ஓர் அனுபவமாக விரிவாக்குகிறார். சிவன் மண், வான், விண், வேதம், நாதம் என எங்கும் பரவி நிற்கும் பரமம் என்றாலும், அவனை உண்மையில் அடைவது உள்ளுணர்வின் “கண் அகத்தில்” நிலைநிறுத்தி நேசிக்கும் உள் அனுபவத்தினால் மட்டுமே என வெளிப்படுத்துகிறார். முன்னைய பாடல் சாதகன் சிவத்தை நோக்கி உள்ளே எழும் அழைப்பைத் தொடங்கச் செய்கிறதெனில், இப்பாடல் அந்த அழைப்பு எவ்வாறு பரவலான அறிவிலிருந்து உள் காதல் அனுபவமாக (Internal Devotional Experience) நிறைவு பெறுகிறது என்பதை விளக்கும் யோக-தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்தப் பிரேமை நிறைந்த மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
மண்ணகத் தானொக்கும் வானகத் தானொக்கும்
விண்ணகத் தானொக்கும் வேதகத் தானொக்கும்
பண்ணகத் தின்னிசை பாடலுற் றானுக்கே
கண்ணகத் தேநின்று காதலித் தேனே. (32)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய ந்தி பிரித்த வடிவம்
மண் அகத்து தான் ஒக்கும்; வான் அகத்து தான் ஒக்கும்;
விண் அகத்து தான் ஒக்கும்; வேதகத்து தான் ஒக்கும்;
பண் அகத்து இன்னிசை பாடல் உற்று ஆனுக்கே,
கண் அகத்தே நின்று காதலித்தேனே.
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் புறப் பரவல் → சாஸ்திரப் பரவல் → நாத அனுபவம் → உள் காதல் என்ற அழகான படிநிலைகளில் நகர்கிறது: 1. அண்டப் பரவல் (மண், வான், விண் அகத்து): முதலில் சிவம் பூமி, வான்வெளி, அண்டம் என அனைத்து நிலைகளிலும் சமமாகப் பொருந்தி (ஒக்கும்) இருப்பதை நிறுவுகிறார். இதனால் அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கோ உருவத்திற்கோ மட்டுப்பட்டவர் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. 2. ஞானப் பரவல் (வேதகத்து): அதே சிவம் வெறும் பருப்பொருளாக மட்டும் இல்லாமல், மறைநூல்களின் (வேதகத்து) உள்ளார்ந்த சாரமாகவும், அறிவின் முடிவாகவும் இருப்பதைச் சொல்கிறது. 3. நாத அனுபவம் (பண் அகத்து இன்னிசை): தொடர்ந்து, அவர் வெறும் தத்துவமாக மட்டும் இல்லாமல் நாதம், இசை, ரசம் போன்ற நுண்ணிய கலை அனுபவங்களிலும் உறைவதைச் சுட்டுகிறார். 4. அகக் காதல் (கண் அகத்தே நின்று காதலித்தேனே): இறுதியில் திருமூலர் ஒரு பெரும் ரகசியத்தைச் சொல்கிறார். எங்கும் பரவியுள்ள அந்தச் சிவனை உண்மையில் அடைவது, அவனைப் புறக்கண்ணால் பார்ப்பதல்ல; உள்ளுணர்வின் 'கண் அகத்தே' நிலைநிறுத்தி, தீவிர அன்பால் (காதலித்து) அனுபவிப்பதே ஆகும். சிவம் எங்கும் இருக்கிறான்; ஆனால் அவனை உணர்வது உன்னுள்ளே மலரும் காதலால் மட்டுமே என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
சிவயோக நுணுக்கம் (The Inner Eye of Love)
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், “புறப் பரவலாக அறியப்படும் சிவத்தை உள் அனுபவமாக நிலைநிறுத்துதல்” என்ற பரிணாம மாற்றத்தில் இருக்கிறது: அறிவிலிருந்து அனுபவத்திற்கு: "மண்-வான்-விண்" என்பது சாதகன் முதலில் சிவத்தை அறிவால் எங்கும் இருப்பதாக உணரும் நிலை. "வேதகத்து" என்பது அந்த உண்மை ஞானமாக உறுதிப்படும் நிலை. நாதத்தின் ஈர்ப்பு: "பண் அகத்து இன்னிசை" என்பது மிக நுண்ணிய திருப்பம். யோகத்தில் சிவம் வெறும் கருத்தாக இல்லாமல் 'அநாஹத ஓசை'யாக, உள்ளார்ந்த அதிர்வாக அனுபவிக்கப்படத் தொடங்குகிறது. சாட்சி விழிப்பு: நாத அனுபவம் ஆழமடையும் போது, சாதகன் கவனத்தை வெளியிலிருந்து உள்ளே திருப்பி “கண் அகத்தே” நிலைநிறுத்துகிறான். இது ஆக்ஞா மையம் அல்லது சாட்சி சித்தத்தில் (Witness Consciousness) நிலைபெறும் விழிப்பு. ஞானக் காதல்: இங்கு “காதலித்தேனே” என்பது சாதாரணப் பக்தி அல்ல; இது ஞானமும் பக்தியும் ஒன்றாகக் கலந்து, சித்தம் சிவத்தில் லயிக்கும் 'பரபக்தி' நிலை. சிவத்தை உலகில் அறிதல் தொடக்கம்; நாதமாக அனுபவித்தல் நடுநிலை; உள்ளுணர்வில் காதலாக நிலைநிறுத்துதல் உச்சநிலை.
சாதனையில் ஏற்படும் மலர்ச்சி
இந்த நுணுக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை அறிவிலிருந்து அனுபவத்திற்கும், புறத் தேடலிலிருந்து உள் நிலைநிறுத்தத்திற்கும் மாறுகிறது: கருத்து அனுபவமாதல்: முன்பு சிவம் எங்கும் இருக்கிறான் என்று புத்திசாலித்தனமாகப் புரிந்திருந்தாலும், அது ஒரு கருத்தாகவே இருந்தது; இப்போது அதே சிவம் “கண் அகத்து” நிலையாக உள்ளே அனுபவிக்கப்படத் தொடங்குகிறது. நாதத்தின் ஒருமுகப்பாடு: "பண் அகத்து இன்னிசை" என்ற நுணுக்கம் புரிந்தபின், சாதகன் மன அலைச்சலை எதிரியாகக் காணாமல், அதையே நாதமாக மாற்றிக் கொண்டு கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறான். இயல்பான ஈர்ப்பு: “காதல்” என்ற அனுபவம் உருவாகும்போது, சாதனை என்பது ஒரு கடமையாக இல்லாமல் உள்ளார்ந்த ஈர்ப்பாக மாறி, இடைவிடாமல் தொடர்கிறது. இதன் விளைவாகச் சாதகன் வெளியில் அனுபவம் தேடும் நிலையைத் தாண்டி, உள்ளே நிலையான சிவசித்தத்தில் தங்கும் திறன் பெறுகிறான். இது மன அமைதி, தெளிவு மற்றும் உறுதியை வளர்த்துச் சிவானுபவத்தில் பேராற்றலை அளிக்கிறது. சிவமே மண்! சிவமே இசை! சிவமே கண்ணுள் இருக்கும் காதல்!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 32
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (32) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரத்தில், சாதகன் சிவனை வெளியில் தேடிக் காத்திருக்காமல், ஒரு பசு தன் கன்றை அழைப்பது போன்ற உள்ளார்ந்த ஏக்கத்துடன் தானே அழைக்க வேண்டும் என்றும், அந்தச் செயற்பாட்டுச் சிவநினைவே ஞானப் பாதையின் தொடக்கம் என்றும் திருமூலர் வலியுறுத்தினார்.
அந்த “அழைப்பு” என்ற உள் இயக்கத்தை இப்பாடலில் அவர் ஓர் அனுபவமாக விரிவாக்குகிறார். சிவன் மண், வான், விண், வேதம், நாதம் என எங்கும் பரவி நிற்கும் பரமம் என்றாலும், அவனை உண்மையில் அடைவது உள்ளுணர்வின் “கண் அகத்தில்” நிலைநிறுத்தி நேசிக்கும் உள் அனுபவத்தினால் மட்டுமே என வெளிப்படுத்துகிறார்.
முன்னைய பாடல் சாதகன் சிவத்தை நோக்கி உள்ளே எழும் அழைப்பைத் தொடங்கச் செய்கிறதெனில், இப்பாடல் அந்த அழைப்பு எவ்வாறு பரவலான அறிவிலிருந்து உள் காதல் அனுபவமாக (Internal Devotional Experience) நிறைவு பெறுகிறது என்பதை விளக்கும் யோக-தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தப் பிரேமை நிறைந்த மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
நவீன மனம் புரியக்கூடிய ந்தி பிரித்த வடிவம்
யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் புறப் பரவல் → சாஸ்திரப் பரவல் → நாத அனுபவம் → உள் காதல் என்ற அழகான படிநிலைகளில் நகர்கிறது:
1. அண்டப் பரவல் (மண், வான், விண் அகத்து):
முதலில் சிவம் பூமி, வான்வெளி, அண்டம் என அனைத்து நிலைகளிலும் சமமாகப் பொருந்தி (ஒக்கும்) இருப்பதை நிறுவுகிறார். இதனால் அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கோ உருவத்திற்கோ மட்டுப்பட்டவர் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.
2. ஞானப் பரவல் (வேதகத்து):
அதே சிவம் வெறும் பருப்பொருளாக மட்டும் இல்லாமல், மறைநூல்களின் (வேதகத்து) உள்ளார்ந்த சாரமாகவும், அறிவின் முடிவாகவும் இருப்பதைச் சொல்கிறது.
3. நாத அனுபவம் (பண் அகத்து இன்னிசை):
தொடர்ந்து, அவர் வெறும் தத்துவமாக மட்டும் இல்லாமல் நாதம், இசை, ரசம் போன்ற நுண்ணிய கலை அனுபவங்களிலும் உறைவதைச் சுட்டுகிறார்.
4. அகக் காதல் (கண் அகத்தே நின்று காதலித்தேனே):
இறுதியில் திருமூலர் ஒரு பெரும் ரகசியத்தைச் சொல்கிறார். எங்கும் பரவியுள்ள அந்தச் சிவனை உண்மையில் அடைவது, அவனைப் புறக்கண்ணால் பார்ப்பதல்ல; உள்ளுணர்வின் 'கண் அகத்தே' நிலைநிறுத்தி, தீவிர அன்பால் (காதலித்து) அனுபவிப்பதே ஆகும்.
சிவம் எங்கும் இருக்கிறான்; ஆனால் அவனை உணர்வது உன்னுள்ளே மலரும் காதலால் மட்டுமே என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.
சிவயோக நுணுக்கம் (The Inner Eye of Love)
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், “புறப் பரவலாக அறியப்படும் சிவத்தை உள் அனுபவமாக நிலைநிறுத்துதல்” என்ற பரிணாம மாற்றத்தில் இருக்கிறது:
அறிவிலிருந்து அனுபவத்திற்கு:
"மண்-வான்-விண்" என்பது சாதகன் முதலில் சிவத்தை அறிவால் எங்கும் இருப்பதாக உணரும் நிலை. "வேதகத்து" என்பது அந்த உண்மை ஞானமாக உறுதிப்படும் நிலை.
நாதத்தின் ஈர்ப்பு:
"பண் அகத்து இன்னிசை" என்பது மிக நுண்ணிய திருப்பம். யோகத்தில் சிவம் வெறும் கருத்தாக இல்லாமல் 'அநாஹத ஓசை'யாக, உள்ளார்ந்த அதிர்வாக அனுபவிக்கப்படத் தொடங்குகிறது.
சாட்சி விழிப்பு:
நாத அனுபவம் ஆழமடையும் போது, சாதகன் கவனத்தை வெளியிலிருந்து உள்ளே திருப்பி “கண் அகத்தே” நிலைநிறுத்துகிறான். இது ஆக்ஞா மையம் அல்லது சாட்சி சித்தத்தில் (Witness Consciousness) நிலைபெறும் விழிப்பு.
ஞானக் காதல்:
இங்கு “காதலித்தேனே” என்பது சாதாரணப் பக்தி அல்ல; இது ஞானமும் பக்தியும் ஒன்றாகக் கலந்து, சித்தம் சிவத்தில் லயிக்கும் 'பரபக்தி' நிலை. சிவத்தை உலகில் அறிதல் தொடக்கம்; நாதமாக அனுபவித்தல் நடுநிலை; உள்ளுணர்வில் காதலாக நிலைநிறுத்துதல் உச்சநிலை.
சாதனையில் ஏற்படும் மலர்ச்சி
இந்த நுணுக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனை அறிவிலிருந்து அனுபவத்திற்கும், புறத் தேடலிலிருந்து உள் நிலைநிறுத்தத்திற்கும் மாறுகிறது:
கருத்து அனுபவமாதல்: முன்பு சிவம் எங்கும் இருக்கிறான் என்று புத்திசாலித்தனமாகப் புரிந்திருந்தாலும், அது ஒரு கருத்தாகவே இருந்தது; இப்போது அதே சிவம் “கண் அகத்து” நிலையாக உள்ளே அனுபவிக்கப்படத் தொடங்குகிறது.
நாதத்தின் ஒருமுகப்பாடு:
"பண் அகத்து இன்னிசை" என்ற நுணுக்கம் புரிந்தபின், சாதகன் மன அலைச்சலை எதிரியாகக் காணாமல், அதையே நாதமாக மாற்றிக் கொண்டு கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறான்.
இயல்பான ஈர்ப்பு:
“காதல்” என்ற அனுபவம் உருவாகும்போது, சாதனை என்பது ஒரு கடமையாக இல்லாமல் உள்ளார்ந்த ஈர்ப்பாக மாறி, இடைவிடாமல் தொடர்கிறது.
இதன் விளைவாகச் சாதகன் வெளியில் அனுபவம் தேடும் நிலையைத் தாண்டி, உள்ளே நிலையான சிவசித்தத்தில் தங்கும் திறன் பெறுகிறான். இது மன அமைதி, தெளிவு மற்றும் உறுதியை வளர்த்துச் சிவானுபவத்தில் பேராற்றலை அளிக்கிறது.
சிவமே மண்! சிவமே இசை! சிவமே கண்ணுள் இருக்கும் காதல்!
திருச்சிற்றம்பலம்.