நாதப் பிரவாகம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 33

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (33) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரத்தில், சிவன் மண், வான், விண், வேதம், நாதம் என எங்கும் பரவி இருப்பதைச் சொல்லி, அந்தப் பரவலான சிவத்தை உண்மையில் “கண் அகத்தில்” நிலைநிறுத்தி நேசிக்கும் உள் அனுபவமே சாதனையின் நிறைவு என்று திருமூலர் வலியுறுத்தினார்.
அந்த உள் அனுபவ நிலையை இப்பாடலில் அவர் மேலும் தத்துவ ரீதியாக உயர்த்துகிறார்.
சிவன் தேவர்களுக்கும் நமக்கும் ஒரே இறைவன்; திசை பத்து, உலகு ஏழு என எங்கும் பரவி இருப்பதோடு அவற்றைக் கடந்தும் நிற்பவன்; ஆனால் அவனது உண்மைத் தன்மையை அறிவால் முழுமையாக அளக்க முடியாது என்பதையும் நிறுவுகிறார்.
முன்னைய பாடல் பரவலான சிவத்தை உள்ளே காதலித்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற யோக நிலையைச் சொன்னால், இப்பாடல் அந்தச் சிவம் அறிவுக்கு எட்டாதவன் என்பதால், 'அருள் பாடல்' (பக்தி-நாதம்) வழியே அவனை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற அடுத்த கட்டச் சாதனையை அறிமுகப்படுத்துகிறது.
அந்த நாதப் பிரவாக மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்

இந்தப் பாடலின் தர்க்க ஓட்டம் இறைவனின் பரவல் → இறைவனின் நெருக்கம் → இறைவனின் அதீதம் → மனித அறிவின் வரம்பு → அருள் பாடலின் அவசியம் என்ற நேர்த்தியான படிநிலைகளில் நகர்கிறது:
1. உயர்ந்தோர்க்கும் நமக்கும் தலைவன் (தேவர் பிரான், நம் பிரான்):
முதலில் “தேவர் பிரான்” என்று, சிவன் தேவர்களுக்கே தலைவனாகிய உயர்ந்த பரமம் என நிறுவப்படுகிறார்.
உடனே “நம் பிரான்” என்று, அந்த எட்டாத உயரத்தில் இருக்கும் பரமம் நமக்கும் மிக நெருக்கமான இறைவன் எனக் காட்டப்படுகிறது.
2. வியாபகமும் கடப்பும் (மேவு பிரான்... தாவு பிரான்):
அவன் பத்துத் திசைகளிலும், ஏழு கடல்களால் சூழப்பட்ட உலகங்களிலும் பரவி நிற்பவன் (மேவு பிரான்). அதுமட்டுமல்ல, அவன் அவற்றைக் கடந்தும் (தாவு பிரான்) நிற்பவன் எனத் தர்க்கம் விரிகிறது.
3. அறிவின் எல்லை (தன்மை தான் அறிவார் இல்லை):
இவ்வளவு பிரம்மாண்டமாக எங்கும் பரவி, எல்லாவற்றையும் கடந்து நிற்கும் அவனது உண்மை இயல்பை, மனிதப் புத்தியால் (Intellect) ஒருபோதும் முழுமையாக அளவிட முடியாது எனச் சாடுகிறார்.
4. சாதனையின் வழி (அருள் பாடலும் ஆமே):
அறிவால் அடைய முடியாத அந்தப் பரவி நிற்கும் ஈசனை அடைவதற்கான இறுதி வழி, அவனது அருளைப் பாடி, பக்தி-நினைவு-நாதம் மூலம் அனுபவிப்பதே ஆகும்.
புத்தியால் அறிய முற்படுவதை விட, அருளால் அனுபவிப்பதே சிறந்தது என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.

சிவயோக நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், சாதகன் அறிவால் பிடிக்க முயலும் சிவத்தை, 'அருள்-நாத அனுபவமாக' மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதில் உள்ளது:
புத்தியின் வரம்பு:
"திசை பத்து / உலகு ஏழு" என்று சிவம் எங்கும் இருப்பதை அறிதல் முதற்கட்டம். ஆனால் அவன் எல்லாவற்றையும் தாண்டி (Transcend) இருப்பதனால், அவனை மன-புத்தி மூலம் முழுமையாக அறிய முடியாது. புத்தி விசாரணை (Intellectual inquiry) ஒரு கட்டத்தில் நின்றுவிடும்.
நாத யோகம்:
அந்த வரம்பைத் தாண்டுவதற்கான திறவுகோலே “அருள் பாடல்”. இது வெறும் வாய்ச்சொல் அல்ல; இது நாமஸ்மரணம், மந்திர ஜபம் மற்றும் நாத யோகம் ஆகும். இது சித்தத்தின் அதிர்வை ஒரே திசையில் அமைத்து, மன அலைச்சலை நாதமாக உருமாற்றும் உள் செயல்முறை (Inner Transformation).
அறிவு கரைதல்:
இந்த நாத அனுபவம் ஆழமடையும் போது, சிந்தை சீராகி, புத்தியின் அகங்காரம் மென்மையாகக் கரைகிறது. அப்போது அறிவால் அடைய முடியாத சிவம், அனுபவமாக (Direct Experience) வெளிப்படுகிறது.

சாதனையில் ஏற்படும் பண்பு மாற்றம்

இந்த நுணுக்கத்தை உணர்ந்தவுடன், சிவயோக சாதகனின் பயிற்சி அறிவால் பிடிக்க முயலும் நிலையிலிருந்து 'அருளை நுகரும்' நிலைக்கு மாறுகிறது:
பணிவும் தெளிவும்:
“அறிவால் முழுமை இல்லை” என்ற தெளிவு, புத்தியின் அகங்காரத்தை இறக்கி, ஆழ்ந்த பணிவை உருவாக்குகிறது. இதனால் சாதகன் வீண் வாதங்களில் சிக்காமல், நிரந்தர சிவஸ்மரணம் மற்றும் நாதத்தில் நிலைநிற்கிறான்.
நாத-அமைதி:
“அருள் பாடல்” என்ற நடைமுறை மூலம் மனம் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டு, உள்ளே ஒரு மென்மையான நாத-அமைதி வெளிப்படுகிறது. தியானம் என்பது ஒரு 'முயற்சி' என்ற நிலையிலிருந்து 'இயல்பான ஓட்டம்' (Effortless Flow) என்ற நிலைக்கு உயர்கிறது.
அருள் நிச்சயம்:
அனுபவம் வரவில்லை என்ற ஏக்கம் மறைந்து, “அருள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது” என்ற நிச்சயம் நிலைகொள்கிறது. இதனால் மனஅழுத்தம் மற்றும் சந்தேகம் குறைகிறது.
இறுதியில், சாதகன் அறிவைத் தாண்டி அருளில் நிலைநிற்கும் திறனைப் பெற்று, சிவானுபவத்தில் உறுதியாக முன்னேறுகிறான்.
சிவமே தேவர் பிரான்! சிவமே எங்கும் மேவுபவன்! சிவமே அருள் பாடல்!