மெய்ம்மை உணர்தல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 34

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் முப்பத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (34) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
முன்னைய மந்திரத்தில், அறிவால் அறிய முடியாத சிவனை அருள் பாடலால் (நாதத்தால்) அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற வழியைத் திருமூலர் காட்டினார்.
அந்த உயர்ந்த தத்துவ நிலையை இந்த மந்திரத்தில் அவர் ஒரு கடுமையான உள் விமர்சனமாக (Inner Critique) மாற்றுகிறார்.
உலகில் பல பாதைகள், பல சடங்குகள் இருந்தாலும், அவை மெய்யான அனுபவமாக மாறாவிட்டால் பயன் இல்லை;
வெறும் புகழ்ச்சியும் சடங்கும் மட்டும் செய்பவர்களுக்கு ஞானம் வாய்க்காது, அவர்கள் உள்ளார்ந்த அமைதியின்றி வாடுவார்கள் என்கிறார்.
முன்னைய மந்திரத்தில் அருள் பாடலின் முக்கியத்துவத்தைச் சொன்னால், இம்மந்திரம் அந்த அருள் பாடலும் வெளிப்புறச் செயலில் மட்டும் நின்றுவிடாமல், உள்ளார்ந்த மெய்ஞ்ஞான அனுபவமாக (Direct Experience) மாற வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தும் யோக-தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்த எச்சரிக்கை மிக்க மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர உட்பொருள் விளக்கம்

இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் பல வழிகள் → பல சடங்குகள் → உண்மை அறியாமை → வெளிப்புறப் புகழ்ச்சி → உள்ளார்ந்த வாடல் என்ற ஆழமான விமர்சன அமைப்பில் நகர்கிறது:
1. புறப் பாதைகளின் பெருக்கம் (பதி பல வாயது):
உலகில் பழங்காலம் முதலே பல தெய்வப் பாதைகள், பல வழிபாட்டு முறைகள், பல சமய மரபுகள் இருப்பதை முதலில் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
2. சடங்குகளின் எல்லை (விதி பல செய்து):
மக்கள் அந்தந்த மரபுகளின்படி பல சடங்குகள், விரதங்கள், கிரியைகள் (விதி) செய்வதைக் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், இவ்வளவு செய்தும் "ஒன்றும் மெய்ம்மை உணரார்" — அதாவது, இவை எவையும் உண்மையான உள்ளார்ந்த சிவஞானத்திற்கு வழிவிடவில்லை என்றால் அவை யாவும் பயனற்றவையே.
3. சொல்லின் வரம்பு (துதி பல தோத்திரம்):
அழகான பக்திப் பாடல்கள், ஸ்தோத்திரங்கள், மந்திரங்களை அடுக்கு மொழியில் சொல்லத் தெரிந்தவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் "மதி இலர்" — அதாவது, உண்மையை அறியும் தெளிந்த புத்தி (Pure Intellect) இல்லாதவர்களாகவே உள்ளனர்.
4. அகத்தின் வாட்டம் (நெஞ்சினுள் வாடுகின்றாரே):
வெளிப்புறப் புகழ்ச்சியும், பேச்சும், சடங்கும் இருந்தாலும், உள்ளே ஞானம் இல்லையெனில் அமைதி இருக்காது. அதனால் அவர்கள் உள்ளுக்குள் ஒருவித வாட்டத்துடனேயே (Lack of fulfillment) இருப்பார்கள். சமயம், சடங்கு, ஸ்தோத்திரம் ஆகியவை சித்த மாற்றத்திற்கு வழிவகுக்காவிட்டால், அவை உள்ளார்ந்த நிறைவைத் தராது என்பதே இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்.

சிவயோக நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், 'செயல்-சடங்கு' சார்ந்த பக்தியை 'சித்த மாற்றம்' சார்ந்த அனுபவமாக மாற்ற வேண்டும் என்பதில் உள்ளது:
கர்மத்தைக் கடத்தல்:
"பதி பல / விதி பல" என்பது வெளிப்புறக் கர்மங்களின் பெருக்கம். இவை மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த உதவுமே அன்றி, சித்தம் உள்ளே திரும்பாதவரை மெய்ம்மையை (Truth) தராது.
நாதமாக மாறுதல்:
"தோத்திரம் சொல்ல வல்லார்" என்பது வெறும் வாய்ச் செயலாக மந்திரம் சொல்வதைக் குறிக்கும். யோக நுணுக்கத்தின்படி, அந்த ஒலியானது உள்ளே 'நாதமாக' உருமாறிச் சித்தத்தை ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும்.
சுத்த சித்தம்:
"மதி" என்பது இங்கே சுத்தமான புத்தியைக் குறிக்கிறது. அது உருவாகாத நிலையில், உள்ளே அமைதி இல்லாமை (நெஞ்சினுள் வாடுதல்) நிகழ்கிறது. சடங்கு, ஜபம், ஸ்தோத்திரம் ஆகியவை வெறும் புறச் செயலாக நின்றுவிடாமல், அவை சித்தத்தைச் சுத்தப்படுத்தி, நாதமாக உள் அனுபவமாக மாறி, இறுதியில் மெய்ஞ்ஞானத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த நுணுக்கத்தை உணர்ந்தவுடன், சிவயோக சாதகனின் பயிற்சி வெளிப்புறச் செயல் மையத்திலிருந்து உள் அனுபவ மையத்திற்குத் திரும்புகிறது:
சித்த மாற்றம்:
எத்தனை ஜபம் செய்தோம், எத்தனை பூஜை செய்தோம் என்ற வெளிப்புற எண்ணிக்கைகளை விட, அது சித்தத்தை எவ்வளவு மாற்றியது, எவ்வளவு விழிப்பைத் தந்தது என்பதில் சாதகன் கவனம் செலுத்துகிறான்.
உள் விழிப்பு:
ஜபம், பாடல், துதி ஆகியவை வெறும் சொல்லாக இல்லாமல், உள்ளே நாதமாகவும் ஒருமுகப்படுத்தும் சக்தியாகவும் மாறுகின்றன. இதனால் மனச் சிதறல் குறைந்து, தியானம் ஆழமடைகிறது.
ஆனந்தம்:
"நெஞ்சினுள் வாடுதல்" என்ற நிலை நீங்கி, உள்ளார்ந்த அமைதி, தெளிவு மற்றும் நிறைவு ஆகியவற்றைச் சாதகன் அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறான்.
சடங்கு-பக்தி நிலையிலிருந்து அனுபவ-ஞான நிலைக்குச் சாதகன் உயரும்போது, சிவானுபவம் அவனுள் உறுதியாக நிலைபெறுகிறது.
சிவமே மெய்ம்மை! சிவமே மதி! சிவமே நெஞ்சின் நிறைவு!