சிவநினைவால் சிந்தையைச் செம்மைப்படுத்தி மனத்தைப் பகுத்து ஆளும் ஞான ஒழுங்கு
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 47 சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நாற்பத்தேழாவது படிக்கட்டில் (47) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், உலகமே இறைநியதியின் வழியே இயங்குகிறது; உண்மையான இன்பமும் ஆன்ம வளர்ச்சியும் அந்த விதி வழியில்தான் கிடைக்கும்; துதி வழியாக உள் சிவஒளி வெளிப்பட்டு, இறுதியில் பதி வழியைச் சூரியன் போல வெளிச்சப்படுத்துகிறது என்று விளக்கினார். சிவநினைவு சாதகனைப் பிரபஞ்ச ஒழுங்கோடு இணைத்து, உள் ஞான ஒளியை விழிப்பூட்டுகிறது என்ற உண்மை அங்கே வலியுறுத்தப்பட்டது. அந்த உள் ஒளி மனத்தில் செயல்படும் அடுத்த கட்டத்தை, இந்த மந்திரத்தில் அவர் மேலும் நுணுக்கமாக எடுத்துச் செல்கிறார். “அந்தி வண்ணா சிவனே” என்ற சிவநினைவு சிந்தையைச் செம்மைப்படுத்தி, பக்தியைப் பரசிவ உணர்வாக உயர்த்தி, இறுதியில் புத்தி வடிவில் உள்ள சிவஞானம் மனத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறது என்று கூறுகிறார். முந்தைய மந்திரம் சிவஒளி பதி வழியை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்தச் சிவஒளி எவ்வாறு புத்தி மற்றும் மன அமைப்பை மாற்றி, சாதகனை நிலையான சிவசித்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்தச் செம்மையான சிவசித்த மகா மந்திரம் இதோ:
அந்தி வண்ணா! சிவனே! என்று சிந்தை செய் வண்ணம் திருந்து அடியார் தொழ, முந்தி வண்ணர் முதல்வா! பரனே! என்று, புந்தி வண்ணன் எம் மனம் பகுத்தானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் சிவநினைவு → சிந்தைச் செம்மை → பக்தி வழிபாடு → பரம்பொருள் உணர்வு → புத்தி–மன ஒழுங்கு என்ற படிநிலையில் நேர்த்தியாக நகர்கிறது: 1. சிந்தையைத் திருப்புதல் (அந்தி வண்ணா! சிவனே!): முதலில் “அந்தி வண்ணா! சிவனே!” என்று சிவனை அழைப்பதன் மூலம், சாதகனின் சிந்தை முழுமையாக இறைநினைவுக்குத் திருப்பப்படுகிறது. 2. செம்மையாகும் சித்தம் (சிந்தை செய் வண்ணம் திருந்து): அந்த இடைவிடாத நினைவு, சிதறிய மனத்தைச் செம்மைப்படுத்தும் ஒரு நுட்பமான உள் ஒழுங்காக (Refinement of Thought) மாறுகிறது. 3. செம்மை வழிபாடாக மலர்தல் (அடியார் தொழ): இவ்வாறு செம்மையடைந்த சிந்தை, ஆழ்ந்த பக்தி வழிபாடாக வெளிப்படுகிறது. 4. பரசிவ உணர்வு (முந்தி வண்ணர் முதல்வா! பரனே!): இங்கே சாதகன் வழிபடும் சிவன் ஒரு உருவத் தெய்வம் மட்டுமல்ல; அனைத்திற்கும் முன்னான ஆதிப் பரம்பொருள் (Primordial Reality) என்பதை உணர்கிறான். 5. மனப் பகுப்பு (புந்தி வண்ணன் எம் மனம் பகுத்தானே): இறுதியில் புத்தியில் ஒளியாக வெளிப்படும் சிவஞானம், சாதகனின் மனத்தைப் பகுத்து, ஒழுங்குபடுத்தி, சரியான திசையில் நிலைநிறுத்துகிறது. சிவநினைவு மனத்தைச் செம்மைப்படுத்தி, இறுதியில் புத்தி வழியாகச் சித்தத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறது என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.
யோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், சிவநினைவு எவ்வாறு சிந்தையை ஒழுங்குபடுத்தி, புத்தியைச் சிவஞானத்தின் கருவியாக மாற்றுகிறது என்பதில் உள்ளது: இடைநிலை மாற்றம்: “அந்தி வண்ணா” என்பது வெறும் நிறம் மட்டுமல்ல; யோக ரீதியில் அது பகலும் இரவும் சந்திக்கும் மாலைநேர இடைநிலையைப் போன்றது. இது வெளிப்புற உலகச் சிந்தனையிலிருந்து உள் தியான நிலைக்குச் செல்லும் மன மாற்றத் தருணத்தைக் (Transitional state of consciousness) குறிக்கிறது. தாரணை நிலை: மனம் தானாகச் செம்மையடையாது; அது சிவநினைவில் நிலைநிறுத்தப்படும்போது தான் அதன் சிதறல் குறைந்து, தாரணை (Focus) நிலை உருவாகிறது. சித்த சரணாகதி: “அடியார் தொழ” என்பது உடல் வணக்கம் மட்டும் அல்ல; அது சித்தத்தின் முழுமையான சரணாகதி ஆகும். புத்தி ஒத்திசைவு (Alignment): சிவஞானம் புத்தியில் ஒளியாக விழித்தபின், ஆசை, பயம், குழப்பம் போன்ற மனச்சிதறல்கள் மெதுவாகச் சரியான இடத்தில் அமர்ந்து மனம் ஒழுங்குபடுகிறது. இது யோகத்தில் மன–புத்தி ஒத்திசைவு (Alignment) எனப்படும் உள் சமநிலை ஆகும்.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகன் தனது மனத்துடன் போராட வேண்டிய அவசியம் குறைந்து, அதைச் சிவநினைவு மூலம் ஒழுங்குபடுத்தும் கலையைக் கற்றுக்கொள்கிறான்: இயல்பான கட்டுப்பாடு: மனத்தை அடக்கக் கடினமாக முயல்வதற்குப் பதிலாக, அதைச் சிவநினைவில் நிலைநிறுத்துவதன் மூலம் இயல்பான தியான ஓட்டம் (Effortless meditative flow) உருவாகிறது. பகுத்தறிவுத் தெளிவு: “புந்தி வண்ணன் எம் மனம் பகுத்தான்” என்ற நுணுக்கத்தால் புத்தி தெளிவடைந்து, வாழ்க்கை முடிவுகள் மற்றும் ஆன்மீக அனுபவங்களில் ஒரு சரியான பகுத்தறிவு பிறக்கிறது. முதிர்ந்த ஞானம்: இறைவன் ஒரு வடிவம் மட்டுமல்ல, அனைத்திற்கும் ஆதாரமான உயிர் உண்மை என்பதை அனுபவிக்கத் தொடங்குவதால், பக்தி என்பது முதிர்ந்த ஞானமாக (Mature Wisdom) மாறுகிறது. இறுதியில் இந்தப் புரிதல் சாதகனை ஒழுங்குபட்ட சிவசித்த நிலைக்கும், ஞானமிக்க சரணாகதிக்கும் எடுத்துச் சென்று, நிலையான சிவயோக முன்னேற்றத்தை அளிக்கிறது. சிவமே அந்தி வண்ணம்! சிவமே புந்தி வண்ணம்! சிவமே மனத்தைப் பகுத்து ஆளும் பரம்பொருள்!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 47
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நாற்பத்தேழாவது படிக்கட்டில் (47) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், உலகமே இறைநியதியின் வழியே இயங்குகிறது; உண்மையான இன்பமும் ஆன்ம வளர்ச்சியும் அந்த விதி வழியில்தான் கிடைக்கும்; துதி வழியாக உள் சிவஒளி வெளிப்பட்டு, இறுதியில் பதி வழியைச் சூரியன் போல வெளிச்சப்படுத்துகிறது என்று விளக்கினார்.
சிவநினைவு சாதகனைப் பிரபஞ்ச ஒழுங்கோடு இணைத்து, உள் ஞான ஒளியை விழிப்பூட்டுகிறது என்ற உண்மை அங்கே வலியுறுத்தப்பட்டது.
அந்த உள் ஒளி மனத்தில் செயல்படும் அடுத்த கட்டத்தை, இந்த மந்திரத்தில் அவர் மேலும் நுணுக்கமாக எடுத்துச் செல்கிறார்.
“அந்தி வண்ணா சிவனே” என்ற சிவநினைவு சிந்தையைச் செம்மைப்படுத்தி, பக்தியைப் பரசிவ உணர்வாக உயர்த்தி, இறுதியில் புத்தி வடிவில் உள்ள சிவஞானம் மனத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறது என்று கூறுகிறார்.
முந்தைய மந்திரம் சிவஒளி பதி வழியை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்தச் சிவஒளி எவ்வாறு புத்தி மற்றும் மன அமைப்பை மாற்றி, சாதகனை நிலையான சிவசித்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது என்பதை விளக்கும் யோக–தத்துவத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தச் செம்மையான சிவசித்த மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
அந்திவண் ணாவர னேசிவ னேயென்று
சிந்தைசெய் வண்ணந் திருந்தடி யாரதொழ
முந்திவண் ணாமுதல் வாபர னேயென்று
வந்திவண் ணன்னென் னகம்புகுந் தானே. (47)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
அந்தி வண்ணா! சிவனே! என்று சிந்தை செய்
வண்ணம் திருந்து அடியார் தொழ,
முந்தி வண்ணர் முதல்வா! பரனே! என்று,
புந்தி வண்ணன் எம் மனம் பகுத்தானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்க ஓட்டம் சிவநினைவு → சிந்தைச் செம்மை → பக்தி வழிபாடு → பரம்பொருள் உணர்வு → புத்தி–மன ஒழுங்கு என்ற படிநிலையில் நேர்த்தியாக நகர்கிறது:
1. சிந்தையைத் திருப்புதல் (அந்தி வண்ணா! சிவனே!):
முதலில் “அந்தி வண்ணா! சிவனே!” என்று சிவனை அழைப்பதன் மூலம், சாதகனின் சிந்தை முழுமையாக இறைநினைவுக்குத் திருப்பப்படுகிறது.
2. செம்மையாகும் சித்தம் (சிந்தை செய் வண்ணம் திருந்து):
அந்த இடைவிடாத நினைவு, சிதறிய மனத்தைச் செம்மைப்படுத்தும் ஒரு நுட்பமான உள் ஒழுங்காக (Refinement of Thought) மாறுகிறது.
3. செம்மை வழிபாடாக மலர்தல் (அடியார் தொழ):
இவ்வாறு செம்மையடைந்த சிந்தை, ஆழ்ந்த பக்தி வழிபாடாக வெளிப்படுகிறது.
4. பரசிவ உணர்வு (முந்தி வண்ணர் முதல்வா! பரனே!):
இங்கே சாதகன் வழிபடும் சிவன் ஒரு உருவத் தெய்வம் மட்டுமல்ல; அனைத்திற்கும் முன்னான ஆதிப் பரம்பொருள் (Primordial Reality) என்பதை உணர்கிறான்.
5. மனப் பகுப்பு (புந்தி வண்ணன் எம் மனம் பகுத்தானே):
இறுதியில் புத்தியில் ஒளியாக வெளிப்படும் சிவஞானம், சாதகனின் மனத்தைப் பகுத்து, ஒழுங்குபடுத்தி, சரியான திசையில் நிலைநிறுத்துகிறது. சிவநினைவு மனத்தைச் செம்மைப்படுத்தி, இறுதியில் புத்தி வழியாகச் சித்தத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறது என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.
யோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் சொல்லும் யோக இரகசிய நுணுக்கம், சிவநினைவு எவ்வாறு சிந்தையை ஒழுங்குபடுத்தி, புத்தியைச் சிவஞானத்தின் கருவியாக மாற்றுகிறது என்பதில் உள்ளது:
இடைநிலை மாற்றம்:
“அந்தி வண்ணா” என்பது வெறும் நிறம் மட்டுமல்ல; யோக ரீதியில் அது பகலும் இரவும் சந்திக்கும் மாலைநேர இடைநிலையைப் போன்றது. இது வெளிப்புற உலகச் சிந்தனையிலிருந்து உள் தியான நிலைக்குச் செல்லும் மன மாற்றத் தருணத்தைக் (Transitional state of consciousness) குறிக்கிறது.
தாரணை நிலை:
மனம் தானாகச் செம்மையடையாது; அது சிவநினைவில் நிலைநிறுத்தப்படும்போது தான் அதன் சிதறல் குறைந்து, தாரணை (Focus) நிலை உருவாகிறது.
சித்த சரணாகதி:
“அடியார் தொழ” என்பது உடல் வணக்கம் மட்டும் அல்ல; அது சித்தத்தின் முழுமையான சரணாகதி ஆகும்.
புத்தி ஒத்திசைவு (Alignment):
சிவஞானம் புத்தியில் ஒளியாக விழித்தபின், ஆசை, பயம், குழப்பம் போன்ற மனச்சிதறல்கள் மெதுவாகச் சரியான இடத்தில் அமர்ந்து மனம் ஒழுங்குபடுகிறது. இது யோகத்தில் மன–புத்தி ஒத்திசைவு (Alignment) எனப்படும் உள் சமநிலை ஆகும்.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த நுணுக்கத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகன் தனது மனத்துடன் போராட வேண்டிய அவசியம் குறைந்து, அதைச் சிவநினைவு மூலம் ஒழுங்குபடுத்தும் கலையைக் கற்றுக்கொள்கிறான்:
இயல்பான கட்டுப்பாடு:
மனத்தை அடக்கக் கடினமாக முயல்வதற்குப் பதிலாக, அதைச் சிவநினைவில் நிலைநிறுத்துவதன் மூலம் இயல்பான தியான ஓட்டம் (Effortless meditative flow) உருவாகிறது.
பகுத்தறிவுத் தெளிவு:
“புந்தி வண்ணன் எம் மனம் பகுத்தான்” என்ற நுணுக்கத்தால் புத்தி தெளிவடைந்து, வாழ்க்கை முடிவுகள் மற்றும் ஆன்மீக அனுபவங்களில் ஒரு சரியான பகுத்தறிவு பிறக்கிறது.
முதிர்ந்த ஞானம்:
இறைவன் ஒரு வடிவம் மட்டுமல்ல, அனைத்திற்கும் ஆதாரமான உயிர் உண்மை என்பதை அனுபவிக்கத் தொடங்குவதால், பக்தி என்பது முதிர்ந்த ஞானமாக (Mature Wisdom) மாறுகிறது.
இறுதியில் இந்தப் புரிதல் சாதகனை ஒழுங்குபட்ட சிவசித்த நிலைக்கும், ஞானமிக்க சரணாகதிக்கும் எடுத்துச் சென்று, நிலையான சிவயோக முன்னேற்றத்தை அளிக்கிறது.
சிவமே அந்தி வண்ணம்! சிவமே புந்தி வண்ணம்! சிவமே மனத்தைப் பகுத்து ஆளும் பரம்பொருள்!
திருச்சிற்றம்பலம்.