சடங்கு வேள்விகளைக் கடந்து வேதத்தின் இறுதி இலக்கான சிவ மெய்யுணர்வைப் பெறும் ரகசியம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 53 சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் ஐம்பத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (53) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், வேதம் அறத்தின் மூலாதாரம் என்றும், வெறும் தர்க்க வாதங்களைத் தாண்டி, வேதத்தை அனுபவமாக உள்வாங்கிய ஞானிகளே “வீடு” எனும் முக்தியை அடைந்தார்கள் என்றும் விளக்கினார். வேதம் மனிதனை அறம், ஞானம் மற்றும் முக்தி நோக்கி அழைக்கும் உயிருள்ள ஆன்மீக அறிவு என்பது அங்கே வலியுறுத்தப்பட்டது. அந்தக் கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் அவர் மேலும் ஆழப்படுத்துகிறார். வேதத்தை வெறும் ஓதுதல் அல்லது போதித்தல் மட்டுமே முழுமை அல்ல; அதன் உண்மையான நோக்கம் மெய்ப்பொருளை வெளிப்படுத்துவதே என்று கூறுகிறார். வேதத்தின் வெளிப்புறப் பயன்பாடாக யாக–வேள்வி முறைகளை ஏற்றுக்கொண்டாலும், அதன் உள்நோக்கம் சிவ மெய்யுண்மையை அனுபவமாக உணர்த்துவதே என்பதைத் திருமூலர் தெளிவுபடுத்துகிறார். முந்தைய மந்திரம் வேதம் முக்திக்கான பாதை என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்த வேதத்தின் இறுதி இலக்கு மெய்ப்பொருள் அனுபவம் என்பதை விளக்கும் ஆழமான வேத–சிவயோகத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்த மெய்ப்பொருள் விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
வேத முரைத்தானும் வேதிய னாகிலன் வேத முரைத்தானும் வேதா விளங்கிட வேத முரைத்தானும் வேதியர் வேள்விக்காய் வேத முரைத்தானும் மெய்ப்பொருள் காட்டவே. (53)
இந்தப் மந்திரத்தின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் நுட்பமானது. திருமூலர் இங்கு வேதத்தை மறுக்காமல், அதே நேரத்தில் வெறும் வேதப் பாண்டித்தியத்தின் எல்லையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். பாடல் முழுவதும் வேத ஓதல் → அதன் வரம்பு → அதன் பயன்பாடு → அதன் உள் நோக்கம் → மெய்ப்பொருள் வெளிப்பாடு என்ற ஆழமான தர்க்க ஓட்டத்தில் நகர்கிறது: 1. பாண்டித்தியத்தின் எல்லை (வேதமுரைத்தானும் ஆகிலன்): வேதத்தை ஓதுபவன் அல்லது அதைப் போதிப்பவன் மட்டுமே முழுமையான ஞானி ஆகிவிட மாட்டான். “வேதத்தைப் பற்றிப் பேசுதல்” வேறு, “வேதத்தை உணர்தல்” வேறு என்பதைத் திருமூலர் இங்கே நிறுவுகிறார். மந்திரம் தெரிந்திருப்பதும் சாஸ்திர அறிவும் மட்டுமே சிவஞானமாகாது. 2. வேதத்தின் அக விழிப்பு (வேதா விளங்கிட): வேதம் என்பது குறியீட்டு மொழி, மந்திர மொழி, நாத மொழி. அதனை வெறும் சொல் மட்டத்தில் புரிந்துகொண்டால் அதன் ஆழம் வெளிப்படாது. வேதத்தின் நோக்கம் வெளிப்புற அறிவு தருவது மட்டுமன்றி, மனித சித்தத்தில் ஒரு உள் விழிப்பை (Inner Awakening) ஏற்படுத்துவதே ஆகும். 3. சடங்கின் நிலை (வேதியர் வேள்விக்காய்): யாகம், வேள்வி, மந்திர உச்சாரம் போன்ற சடங்கு முறைகளை வேதத்தின் ஒரு அடுக்காகத் திருமூலர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால், வேள்வி என்பது வேதத்தின் வெளிப்புறப் பயன்பாடு மட்டுமே; அதன் முழுப் பொருளும் அதுவல்ல என்பதைச் சுட்டுகிறார். 4. மெய்ப்பொருள் தரிசனம் (மெய்ப்பொருள் காட்டவே): வேதம் ஓதப்படுவது பண்டிதப் பெருமைக்காகவோ அல்லது யாகத்திற்காகவோ மட்டும் அல்ல; அது மெய்ப்பொருளை வெளிப்படுத்துவதற்காகவே. இந்த “மெய்ப்பொருள்” என்பது பரமசிவம், ஆத்ம சாட்சி மற்றும் சிவானுபவத் துரிய நிலையைக் குறிக்கும். வேதத்தின் வெளிப்புற வடிவம் மந்திரமும் வேள்வியும்; அதன் உள் நோக்கம் சிவ மெய்ப்பொருள் அனுபவமே என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம், சொல் நிலையிலிருந்து அனுபவ நிலைக்கு நகராத வேதம் உண்மையான சிவயோகத்தைத் தராது என்பதாகும். மந்திரம், வேதம், யாகம் ஆகிய அனைத்தும் இறுதியில் சாதகனின் சித்தத்தில் “மெய்ப்பொருள்” வெளிப்படுவதற்கான கருவிகளே ஆகும்: அகங்கார எச்சரிக்கை: மந்திரப் பாண்டித்தியமும் சாஸ்திரப் பெருமையும் சாதகனுக்குப் பெரிய அபாயங்கள். மந்திரம் வாயில் இருக்கலாம்; ஆனால் அது இன்னும் சித்தத்தில் விழிப்படையவில்லை எனில் அது சிவயோகமாகாது. மந்திர வெளிப்பாடு (Mantric Revelation): வேதம் என்பது புத்தக வார்த்தைகள் அல்ல, அது உள் நாதமாக விழிக்க வேண்டிய அதிர்வு. வேதம் விளங்குதல் என்பது நாதம் விழிப்பதையும், சோதி தோன்றுவதையும், பிராண ஓட்டம் சுத்தமாவதையும் குறிக்கும். அந்தர்யாகம் (Internal Sacrifice): வெளிப்புற யாகம் ஒரு சின்னம் மட்டுமே. சிவயோகத்தில் உடலே யாகசாலை, சுவாசமே அக்னி, அஹங்காரமே ஹவிஸ் (அர்ப்பணம்). இந்த உள் வேள்வி நடப்பதே தந்திர-ஆகம யோகத்தின் மிக முக்கிய ரகசியம். சிவ சாட்சி: வேதத்தின் நோக்கம் சடங்கு நடத்துவதல்ல, "நான்" எனும் அஹங்காரத்தைத் தாண்டிய சுத்த சாட்சியை, சிவஞானத்தை வெளிப்படுத்துவதே ஆகும். அப்போதுதான் வேள்வி யோகமாகவும், வேதம் அனுபவமாகவும் மாறுகிறது.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனையில் ஒரு மிகப் பெரிய உள் திருப்பம் ஏற்படுகிறது: அனுபவத் தேடல்: மந்திர எண்ணிக்கை மற்றும் சடங்கு முறைகளே இலக்கு அல்ல என்ற உணர்வு பிறப்பதால், சாதகன் வாதம் செய்யும் மனப்போக்கை விடுத்து உள்ளார்ந்த அனுபவத்தைத் தேடத் தொடங்குகிறான். தர்க்க மனம் அமைதியாவதே தியானம் ஆழமடைவதற்கான அடையாளம். நாத அனுபவம்: மந்திரத்தை வெறும் ஒலியாகச் சொல்லாமல் அதன் அதிர்வை உணர முயல்வதால் ஜபம் உயிர்ப்படுகிறது. இது சாதாரண பக்தியிலிருந்து நாத–யோக அனுபவத்திற்கான முன்னேற்றமாகும். வாழ்வே வேள்வி: சுவாசத்தை அக்னியாகவும் ஆசைகளை ஹவிஸாகவும் காணத் தொடங்குவதால், சாதகனின் அன்றாட வாழ்க்கையே ஒரு உள் வேள்வியாக (Internal Offering) மாறுகிறது. சிவ சாட்சி: சித்தி வேட்டை மற்றும் மதப் பெருமைகளில் சிக்காமல், நேரடி சிவசாட்சியை நோக்கிச் சாதகன் நகர்கிறான். இதனால் ஜபம் முயற்சியிலிருந்து இயல்பான உள் ஓட்டமாக மாறுகிறது. இவ்வாறு இந்தப் புரிதல் சாதகனைச் சாஸ்திர அறிவிலிருந்து அனுபவ ஞானத்திற்கும், தர்க்க மனத்திலிருந்து அமைதியான சிவ சாட்சிக்கும் எடுத்துச் செல்கிறது. சிவமே வேதம்! சிவமே வேள்வி! சிவமே மெய்ப்பொருள் காட்டும் சோதி!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 53
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் ஐம்பத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (53) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், வேதம் அறத்தின் மூலாதாரம் என்றும், வெறும் தர்க்க வாதங்களைத் தாண்டி, வேதத்தை அனுபவமாக உள்வாங்கிய ஞானிகளே “வீடு” எனும் முக்தியை அடைந்தார்கள் என்றும் விளக்கினார்.
வேதம் மனிதனை அறம், ஞானம் மற்றும் முக்தி நோக்கி அழைக்கும் உயிருள்ள ஆன்மீக அறிவு என்பது அங்கே வலியுறுத்தப்பட்டது.
அந்தக் கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் அவர் மேலும் ஆழப்படுத்துகிறார்.
வேதத்தை வெறும் ஓதுதல் அல்லது போதித்தல் மட்டுமே முழுமை அல்ல; அதன் உண்மையான நோக்கம் மெய்ப்பொருளை வெளிப்படுத்துவதே என்று கூறுகிறார்.
வேதத்தின் வெளிப்புறப் பயன்பாடாக யாக–வேள்வி முறைகளை ஏற்றுக்கொண்டாலும், அதன் உள்நோக்கம் சிவ மெய்யுண்மையை அனுபவமாக உணர்த்துவதே என்பதைத் திருமூலர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
முந்தைய மந்திரம் வேதம் முக்திக்கான பாதை என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்த வேதத்தின் இறுதி இலக்கு மெய்ப்பொருள் அனுபவம் என்பதை விளக்கும் ஆழமான வேத–சிவயோகத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்த மெய்ப்பொருள் விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
வேத முரைத்தானும் வேதிய னாகிலன்
வேத முரைத்தானும் வேதா விளங்கிட
வேத முரைத்தானும் வேதியர் வேள்விக்காய்
வேத முரைத்தானும் மெய்ப்பொருள் காட்டவே. (53)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
வேதம் உரைத்தானும் ஆகிலன்;
வேதம் உரைத்தாலும் வேதா விளங்கிட;
வேதம் உரைத்தானும் வேதியர் வேள்விக்காய்;
வேத முரைத்தானும் மெய்ப்பொருள் காட்டவே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்தப் மந்திரத்தின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் நுட்பமானது. திருமூலர் இங்கு வேதத்தை மறுக்காமல், அதே நேரத்தில் வெறும் வேதப் பாண்டித்தியத்தின் எல்லையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். பாடல் முழுவதும் வேத ஓதல் → அதன் வரம்பு → அதன் பயன்பாடு → அதன் உள் நோக்கம் → மெய்ப்பொருள் வெளிப்பாடு என்ற ஆழமான தர்க்க ஓட்டத்தில் நகர்கிறது:
1. பாண்டித்தியத்தின் எல்லை (வேதமுரைத்தானும் ஆகிலன்):
வேதத்தை ஓதுபவன் அல்லது அதைப் போதிப்பவன் மட்டுமே முழுமையான ஞானி ஆகிவிட மாட்டான். “வேதத்தைப் பற்றிப் பேசுதல்” வேறு, “வேதத்தை உணர்தல்” வேறு என்பதைத் திருமூலர் இங்கே நிறுவுகிறார். மந்திரம் தெரிந்திருப்பதும் சாஸ்திர அறிவும் மட்டுமே சிவஞானமாகாது.
2. வேதத்தின் அக விழிப்பு (வேதா விளங்கிட):
வேதம் என்பது குறியீட்டு மொழி, மந்திர மொழி, நாத மொழி. அதனை வெறும் சொல் மட்டத்தில் புரிந்துகொண்டால் அதன் ஆழம் வெளிப்படாது. வேதத்தின் நோக்கம் வெளிப்புற அறிவு தருவது மட்டுமன்றி, மனித சித்தத்தில் ஒரு உள் விழிப்பை (Inner Awakening) ஏற்படுத்துவதே ஆகும்.
3. சடங்கின் நிலை (வேதியர் வேள்விக்காய்):
யாகம், வேள்வி, மந்திர உச்சாரம் போன்ற சடங்கு முறைகளை வேதத்தின் ஒரு அடுக்காகத் திருமூலர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால், வேள்வி என்பது வேதத்தின் வெளிப்புறப் பயன்பாடு மட்டுமே; அதன் முழுப் பொருளும் அதுவல்ல என்பதைச் சுட்டுகிறார்.
4. மெய்ப்பொருள் தரிசனம் (மெய்ப்பொருள் காட்டவே):
வேதம் ஓதப்படுவது பண்டிதப் பெருமைக்காகவோ அல்லது யாகத்திற்காகவோ மட்டும் அல்ல; அது மெய்ப்பொருளை வெளிப்படுத்துவதற்காகவே. இந்த “மெய்ப்பொருள்” என்பது பரமசிவம், ஆத்ம சாட்சி மற்றும் சிவானுபவத் துரிய நிலையைக் குறிக்கும். வேதத்தின் வெளிப்புற வடிவம் மந்திரமும் வேள்வியும்; அதன் உள் நோக்கம் சிவ மெய்ப்பொருள் அனுபவமே என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம், சொல் நிலையிலிருந்து அனுபவ நிலைக்கு நகராத வேதம் உண்மையான சிவயோகத்தைத் தராது என்பதாகும். மந்திரம், வேதம், யாகம் ஆகிய அனைத்தும் இறுதியில் சாதகனின் சித்தத்தில் “மெய்ப்பொருள்” வெளிப்படுவதற்கான கருவிகளே ஆகும்:
அகங்கார எச்சரிக்கை: மந்திரப் பாண்டித்தியமும் சாஸ்திரப் பெருமையும் சாதகனுக்குப் பெரிய அபாயங்கள். மந்திரம் வாயில் இருக்கலாம்; ஆனால் அது இன்னும் சித்தத்தில் விழிப்படையவில்லை எனில் அது சிவயோகமாகாது.
மந்திர வெளிப்பாடு (Mantric Revelation): வேதம் என்பது புத்தக வார்த்தைகள் அல்ல, அது உள் நாதமாக விழிக்க வேண்டிய அதிர்வு. வேதம் விளங்குதல் என்பது நாதம் விழிப்பதையும், சோதி தோன்றுவதையும், பிராண ஓட்டம் சுத்தமாவதையும் குறிக்கும்.
அந்தர்யாகம் (Internal Sacrifice): வெளிப்புற யாகம் ஒரு சின்னம் மட்டுமே. சிவயோகத்தில் உடலே யாகசாலை, சுவாசமே அக்னி, அஹங்காரமே ஹவிஸ் (அர்ப்பணம்). இந்த உள் வேள்வி நடப்பதே தந்திர-ஆகம யோகத்தின் மிக முக்கிய ரகசியம்.
சிவ சாட்சி: வேதத்தின் நோக்கம் சடங்கு நடத்துவதல்ல, "நான்" எனும் அஹங்காரத்தைத் தாண்டிய சுத்த சாட்சியை, சிவஞானத்தை வெளிப்படுத்துவதே ஆகும். அப்போதுதான் வேள்வி யோகமாகவும், வேதம் அனுபவமாகவும் மாறுகிறது.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனையில் ஒரு மிகப் பெரிய உள் திருப்பம் ஏற்படுகிறது:
அனுபவத் தேடல்: மந்திர எண்ணிக்கை மற்றும் சடங்கு முறைகளே இலக்கு அல்ல என்ற உணர்வு பிறப்பதால், சாதகன் வாதம் செய்யும் மனப்போக்கை விடுத்து உள்ளார்ந்த அனுபவத்தைத் தேடத் தொடங்குகிறான். தர்க்க மனம் அமைதியாவதே தியானம் ஆழமடைவதற்கான அடையாளம்.
நாத அனுபவம்: மந்திரத்தை வெறும் ஒலியாகச் சொல்லாமல் அதன் அதிர்வை உணர முயல்வதால் ஜபம் உயிர்ப்படுகிறது. இது சாதாரண பக்தியிலிருந்து நாத–யோக அனுபவத்திற்கான முன்னேற்றமாகும்.
வாழ்வே வேள்வி: சுவாசத்தை அக்னியாகவும் ஆசைகளை ஹவிஸாகவும் காணத் தொடங்குவதால், சாதகனின் அன்றாட வாழ்க்கையே ஒரு உள் வேள்வியாக (Internal Offering) மாறுகிறது.
சிவ சாட்சி: சித்தி வேட்டை மற்றும் மதப் பெருமைகளில் சிக்காமல், நேரடி சிவசாட்சியை நோக்கிச் சாதகன் நகர்கிறான். இதனால் ஜபம் முயற்சியிலிருந்து இயல்பான உள் ஓட்டமாக மாறுகிறது.
இவ்வாறு இந்தப் புரிதல் சாதகனைச் சாஸ்திர அறிவிலிருந்து அனுபவ ஞானத்திற்கும், தர்க்க மனத்திலிருந்து அமைதியான சிவ சாட்சிக்கும் எடுத்துச் செல்கிறது.
சிவமே வேதம்! சிவமே வேள்வி! சிவமே மெய்ப்பொருள் காட்டும் சோதி!
திருச்சிற்றம்பலம்.