வேதப் பாண்டித்தியத்தைக் கடந்து சித்தப் பரிணாமத்தால் சிவகுணத்தை அடையும் யோக ரகசியம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 55 சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே! திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் ஐம்பத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (55) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், வேதத்தின் உண்மையான நோக்கம் வெளிப்புறச் சடங்கு அல்லது உலகப் பலன் அல்ல; சாதகனின் உள் குண பரிணாமமும் சிவசித்த மாற்றமும்தான் என்று விளக்கினார். ஆறு வேதாங்கங்களின் வெளிப்புற அறிவைப் பெற்றிருந்தாலும், அதன் “கூறு” எனும் உள் சாரத்தை வாழ்க்கையில் குணமாக மாற்றிக் கொள்ளாதவர்களை அவர் விமர்சித்தார். அந்த உள் குண பரிணாமக் கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் அவர் மேலும் ஆழப்படுத்துகிறார். முந்தைய மந்திரம் வேதத்தின் உண்மையான அங்கம் உள் குண மாற்றம் என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்த உள் சாரம் மறக்கப்பட்டு வேதம் எவ்வாறு உலகப் பலன் தரும் வெளிப்புற அமைப்பாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை விளக்கும் வேதாந்த–சிவயோக விமர்சனமாக அமைகிறது. அந்த உள் குண மாற்றத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
ஆறு அங்கமாய் வரு மா மறை ஓதியைக்,கூறு அங்கம் ஆகக் குணம் பயில்வார் இல்லை;வேறு அங்கம் ஆக விளைவு செய்து அப்புறம்,பேறு அங்கம் ஆகப் பெருக்குகின்றாரே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு வேதத்தின் முழுமை → அதன் உள் நோக்கம் → அந்த நோக்கத்தின் மறைவு → வெளிப்புறப் பயன்பாடு → உலகப் பலன் மயக்கம் என்ற அடுக்குகளில் நகர்கிறது: 1. வேதத்தின் முழுமை (ஆறு அங்கமாய் வரு மா மறை): வேதம் என்பது சிக்ஷா, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜோதிடம், கல்பம் ஆகிய ஆறு அங்கங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு முழுமையான பிரபஞ்ச-மனித-ஆன்மீக அறிவியல் ஆகும். இது ஒலி, மொழி, காலம் மற்றும் யாகம் ஆகியவற்றை இணைக்கும் உயிருள்ள அமைப்பு. 2. தவறிய உள் நோக்கம் (கூறு அங்கம் ஆகக் குணம் பயில்வார் இல்லை): வேதத்தின் "கூறு" அல்லது மையச் சாரம் என்பது மன சுத்தி, அஹங்காரக் கரைதல் மற்றும் சிவநினைவு போன்ற 'உள் குண பரிணாமம்' ஆகும். ஆனால், வேதத்தை ஓதுபவர்கள் அதனை ஒரு தகவலாக அல்லது அறிவாக மட்டுமே வைத்துள்ளனர்; அது ஒரு மாற்றமாக (Transformation) மனிதனுள் நிகழவில்லை எனத் திருமூலர் வருந்துகிறார். 3. திசைமாறிய பயன்பாடு (வேறு அங்கம் ஆக விளைவு செய்து): வேதத்தின் உண்மையான உள் சாரத்தை விடுத்து, மக்கள் அதனை வெளிப்புறச் சடங்கு கருவியாகவும், உலகப் பலன் தரும் முறையாகவும் மாற்றிவிட்டனர். ஆன்மீக விடுதலைக்காகப் பயன்பட வேண்டிய வேதம், வெறும் லௌகீக விளைவுகளை உண்டாக்கும் கருவியாகச் சுருங்கிவிட்டது. 4. உலகப் பலன் பெருக்கம் (பேறங்க மாகப் பெருக்குகின்றாரே): இறுதியில் “பேறு” என்பது இங்கே ஆன்மீக முக்தியைக் குறிக்காமல் உலகப் புகழ், அதிகாரம் மற்றும் செல்வத்தைக் குறிக்கிறது. சிவஞானத்திற்கு வழிகாட்ட வேண்டிய வேதத்தை மக்கள் உலகப் பெருக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம், வேதத்தின் உண்மையான அங்கம் வெளிப்புற அறிவல்ல; சாதகனின் சித்தத்தில் நிகழும் உள் குண பரிணாமமே என்பதாகும்: உயிருள்ள யோகம்: ஆறு வேதாங்கங்களும் யோக ரீதியில் மனிதனின் உள் சக்தி அமைப்பை (சுவாசம், மனம், நாதம்) ஒழுங்குபடுத்தும் உயிருள்ள யோகமாகும். குணப் பயில்வு: சிவயோகம் என்பது மந்திரக் கல்வி அல்ல, அது சித்தப் பரிணாமம். மந்திரம் மனத்தை மாற்றுகிறதா, கருணையை வளர்க்கிறதா என்பதே உண்மையான அளவுகோல். உள் அங்கம்: யோகத்தின் உண்மையான அடையாளம் சித்திகள் (Siddhis) அல்ல; மன அமைதி, தாழ்மை மற்றும் சிவநினைவு நிலைத்தன்மை ஆகிய குணங்களே வேதத்தின் “உள் அங்கம்”. தந்திர எச்சரிக்கை: சாதகன் மந்திர சக்தியிலோ அல்லது பெயர் புகழிலோ சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. உண்மையான “பேறு” என்பது சிவ சாட்சி மற்றும் பாச நிவிர்த்தியே அன்றி உலக வெற்றிகள் அல்ல. சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம் இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனையில் ஒரு மிகப் பெரிய திசைதிருத்தம் ஏற்படுகிறது: ஒருங்கிணைந்த ஒழுக்கம்: யோகத்தைத் தனிப் பயிற்சியாக அன்றி சுவாசம், ஒலி மற்றும் சிந்தனை ஆகியவற்றை இணைத்த முழுமையான 'உள் வேதாங்க' ஒழுக்கமாகச் சாதகன் காண்கிறான். பண்புசார் முன்னேற்றம்: "எத்தனை முறை ஜபம்?" என்ற கேள்வியைத் தாண்டி, "என் அஹங்காரம் குறைகிறதா?" என்ற கேள்வியைச் சாதகன் எழுப்பத் தொடங்குவதால், அவனுள் உள்ளார்ந்த நேர்மையும் கருணையும் மலர்கின்றன. பாதுகாப்பு: புகழ் மற்றும் ஆன்மீக மேன்மை உணர்வு போன்ற 'Ritual Ego' வலைகளில் சிக்காமல் சாதகன் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்கிறான். சமநிலை: சித்திகள் வந்தாலும் அதில் சிக்காமல், தன் இலக்கு சிவப் பேறு மட்டுமே என்பதில் உறுதியாக இருப்பதால் மனம் ஆழமான சமநிலையை அடைகிறது. இவ்வாறு இந்தப் புரிதல் சாதகனை வெளிப்புறச் சடங்கு மையத்திலிருந்து உள் சிவசாட்சிக்குத் திருப்பி, உண்மையான வேதாங்க–சிவயோக முன்னேற்றத்தை அளிக்கிறது. சிவமே வேதம்! சிவமே குணம்! சிவமே மெய்ப்பொருள் காட்டும் உள் அங்கம்!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 55
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் ஐம்பத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (55) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், வேதத்தின் உண்மையான நோக்கம் வெளிப்புறச் சடங்கு அல்லது உலகப் பலன் அல்ல; சாதகனின் உள் குண பரிணாமமும் சிவசித்த மாற்றமும்தான் என்று விளக்கினார்.
ஆறு வேதாங்கங்களின் வெளிப்புற அறிவைப் பெற்றிருந்தாலும், அதன் “கூறு” எனும் உள் சாரத்தை வாழ்க்கையில் குணமாக மாற்றிக் கொள்ளாதவர்களை அவர் விமர்சித்தார்.
அந்த உள் குண பரிணாமக் கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் அவர் மேலும் ஆழப்படுத்துகிறார்.
முந்தைய மந்திரம் வேதத்தின் உண்மையான அங்கம் உள் குண மாற்றம் என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்த உள் சாரம் மறக்கப்பட்டு வேதம் எவ்வாறு உலகப் பலன் தரும் வெளிப்புற அமைப்பாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை விளக்கும் வேதாந்த–சிவயோக விமர்சனமாக அமைகிறது.
அந்த உள் குண மாற்றத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
ஆறங்க மாய்வரு மாமறை யோதியைக்
கூறங்க மாகக் குணம்பயில் வாரில்லை
வேறங்க மாக விளைவுசெய் தப்புறம்
பேறங்க மாகப் பெருக்குகின் றாரே. (55)
நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்த மந்திரத்தின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு வேதத்தின் முழுமை → அதன் உள் நோக்கம் → அந்த நோக்கத்தின் மறைவு → வெளிப்புறப் பயன்பாடு → உலகப் பலன் மயக்கம் என்ற அடுக்குகளில் நகர்கிறது:
1. வேதத்தின் முழுமை (ஆறு அங்கமாய் வரு மா மறை):
வேதம் என்பது சிக்ஷா, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜோதிடம், கல்பம் ஆகிய ஆறு அங்கங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு முழுமையான பிரபஞ்ச-மனித-ஆன்மீக அறிவியல் ஆகும். இது ஒலி, மொழி, காலம் மற்றும் யாகம் ஆகியவற்றை இணைக்கும் உயிருள்ள அமைப்பு.
2. தவறிய உள் நோக்கம் (கூறு அங்கம் ஆகக் குணம் பயில்வார் இல்லை):
வேதத்தின் "கூறு" அல்லது மையச் சாரம் என்பது மன சுத்தி, அஹங்காரக் கரைதல் மற்றும் சிவநினைவு போன்ற 'உள் குண பரிணாமம்' ஆகும். ஆனால், வேதத்தை ஓதுபவர்கள் அதனை ஒரு தகவலாக அல்லது அறிவாக மட்டுமே வைத்துள்ளனர்; அது ஒரு மாற்றமாக (Transformation) மனிதனுள் நிகழவில்லை எனத் திருமூலர் வருந்துகிறார்.
3. திசைமாறிய பயன்பாடு (வேறு அங்கம் ஆக விளைவு செய்து):
வேதத்தின் உண்மையான உள் சாரத்தை விடுத்து, மக்கள் அதனை வெளிப்புறச் சடங்கு கருவியாகவும், உலகப் பலன் தரும் முறையாகவும் மாற்றிவிட்டனர். ஆன்மீக விடுதலைக்காகப் பயன்பட வேண்டிய வேதம், வெறும் லௌகீக விளைவுகளை உண்டாக்கும் கருவியாகச் சுருங்கிவிட்டது.
4. உலகப் பலன் பெருக்கம் (பேறங்க மாகப் பெருக்குகின்றாரே):
இறுதியில் “பேறு” என்பது இங்கே ஆன்மீக முக்தியைக் குறிக்காமல் உலகப் புகழ், அதிகாரம் மற்றும் செல்வத்தைக் குறிக்கிறது. சிவஞானத்திற்கு வழிகாட்ட வேண்டிய வேதத்தை மக்கள் உலகப் பெருக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் மையத் தர்க்கம்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம், வேதத்தின் உண்மையான அங்கம் வெளிப்புற அறிவல்ல; சாதகனின் சித்தத்தில் நிகழும் உள் குண பரிணாமமே என்பதாகும்:
உயிருள்ள யோகம்: ஆறு வேதாங்கங்களும் யோக ரீதியில் மனிதனின் உள் சக்தி அமைப்பை (சுவாசம், மனம், நாதம்) ஒழுங்குபடுத்தும் உயிருள்ள யோகமாகும்.
குணப் பயில்வு: சிவயோகம் என்பது மந்திரக் கல்வி அல்ல, அது சித்தப் பரிணாமம். மந்திரம் மனத்தை மாற்றுகிறதா, கருணையை வளர்க்கிறதா என்பதே உண்மையான அளவுகோல்.
உள் அங்கம்: யோகத்தின் உண்மையான அடையாளம் சித்திகள் (Siddhis) அல்ல; மன அமைதி, தாழ்மை மற்றும் சிவநினைவு நிலைத்தன்மை ஆகிய குணங்களே வேதத்தின் “உள் அங்கம்”.
தந்திர எச்சரிக்கை: சாதகன் மந்திர சக்தியிலோ அல்லது பெயர் புகழிலோ சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. உண்மையான “பேறு” என்பது சிவ சாட்சி மற்றும் பாச நிவிர்த்தியே அன்றி உலக வெற்றிகள் அல்ல.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனையில் ஒரு மிகப் பெரிய திசைதிருத்தம் ஏற்படுகிறது:
ஒருங்கிணைந்த ஒழுக்கம்: யோகத்தைத் தனிப் பயிற்சியாக அன்றி சுவாசம், ஒலி மற்றும் சிந்தனை ஆகியவற்றை இணைத்த முழுமையான 'உள் வேதாங்க' ஒழுக்கமாகச் சாதகன் காண்கிறான்.
பண்புசார் முன்னேற்றம்: "எத்தனை முறை ஜபம்?" என்ற கேள்வியைத் தாண்டி, "என் அஹங்காரம் குறைகிறதா?" என்ற கேள்வியைச் சாதகன் எழுப்பத் தொடங்குவதால், அவனுள் உள்ளார்ந்த நேர்மையும் கருணையும் மலர்கின்றன.
பாதுகாப்பு: புகழ் மற்றும் ஆன்மீக மேன்மை உணர்வு போன்ற 'Ritual Ego' வலைகளில் சிக்காமல் சாதகன் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்கிறான்.
சமநிலை: சித்திகள் வந்தாலும் அதில் சிக்காமல், தன் இலக்கு சிவப் பேறு மட்டுமே என்பதில் உறுதியாக இருப்பதால் மனம் ஆழமான சமநிலையை அடைகிறது.
இவ்வாறு இந்தப் புரிதல் சாதகனை வெளிப்புறச் சடங்கு மையத்திலிருந்து உள் சிவசாட்சிக்குத் திருப்பி, உண்மையான வேதாங்க–சிவயோக முன்னேற்றத்தை அளிக்கிறது.
சிவமே வேதம்! சிவமே குணம்! சிவமே மெய்ப்பொருள் காட்டும் உள் அங்கம்!
திருச்சிற்றம்பலம்.