புலன் ஒடுக்கம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 56
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் ஐம்பத்தாறாவது படிக்கட்டில் (56) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய மந்திரத்தில் திருமூலர், வேதத்தின் உண்மையான பயன் வெளிப்புற அறிவோ உலகப் பேறோ அல்ல; சாதகனின் உள் குண பரிணாமமும் சிவசித்த மாற்றமும்தான் என்று விளக்கினார்.
அங்கு அவர் ஆறு வேதாங்கங்களின் வெளிப்புறப் பயிற்சியை விட, அதன் “கூறு” எனும் உள் சாரத்தைக் குணமாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்தினார்.
அந்த உள் சித்த பரிணாமக் கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் நடைமுறை யோக உளவியல் தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறார்.
இங்கு அவர், புலன்களின் கவர்ச்சி எவ்வாறு மனத்தை அலைக்கழிக்கிறது, ஆசை எவ்வாறு மனிதனை உலகில் சிக்கவைக்கிறது, மற்றும் விரத ஒழுக்கமின்மை எவ்வாறு சாதகனின் சித்தத்தைச் சிதறடிக்கிறது என்பதை விளக்குகிறார்.
முந்தைய மந்திரம் வேதத்தின் உண்மையான அங்கம் உள் குண மாற்றம் என்பதைச் சொன்னால், இந்த மந்திரம் அந்த உள் பரிணாமத்தைக் காக்கச் சாதகன் புலன்கள், ஆசைகள் மற்றும் மன அலைச்சல்களை எவ்வாறு விழிப்புணர்வுடன் கையாள வேண்டும் என்பதை விளக்கும் ஆழமான சிவயோகத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தப் புலன் ஒடுக்கத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்த மந்திரத்தின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு புலன்கவர்ச்சி → மன அலைச்சல் → உலகில் சிக்கல் → ஆசை வேட்டை → விரதமின்மை → துன்ப விளைவு என்ற மிகத் தெளிவான தர்க்க ஓட்டத்தில் நகர்கிறது:
1. புலன்களின் ஈர்ப்பு (பாட்டும் ஒலியும் பரக்கும்):
“பாட்டு” மற்றும் “ஒலி” என்பது புலன்களை ஈர்க்கும் அனைத்து உணர்ச்சித் தூண்டுதல்களையும் குறிக்கிறது. “கணிகையர்” என்பது மனதை வெளியே இழுக்கும் மாயைச் சக்திகளின் குறியீடு. காட்சி, ஒலி, இன்பம் மற்றும் கவர்ச்சிகளால் மனித மனம் இயல்பாகவே வெளிப்புற உலகில் இழுக்கப்படுகிறது.
2. அறியாமை எனும் அடிமைத்தனம் (ஆட்டும் அறாத):
புலன்கள் வெளியில் இருப்பது மட்டும் சிக்கலல்ல; மனம் அவற்றால் “ஆட்டப்படுகிறது” என்பதை அறியாததே பெரும் சிக்கல். “ஆட்டுதல்” என்பது மன அலைச்சல் மற்றும் உணர்ச்சித் தூண்டலைக் குறிக்கும். மனம் எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை அறியாத மனிதன் ஏற்கனவே அதற்கு அடிமையாகிவிட்டான் என்பது திருமூலரின் நுட்பமான யோக உளவியல்.
3. உலகப் பற்று (அவனியில் மாட்டாதார்):
புலன்களைப் பின்தொடரும் மனம் ஆசை மற்றும் இன்பத் தேடலில் கட்டுண்டு உலக அனுபவத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறது.
4. ஒழுக்கமற்ற வேட்டை (வேட்டு விருப்பார்; விரதமில்லாதவர்):
ஆசை என்பது ஒரு தேடல் மட்டுமல்ல, அது முடிவில்லாத வேட்டை. ஒரு இன்பம் கிடைத்தவுடன் அடுத்ததைத் தேடும் இந்தப் பயணத்தைத் திருமூலர் "வேட்டு" (வேட்டை) என்கிறார். புலனடக்கம் மற்றும் உணர்ச்சிக் கட்டுப்பாடு போன்ற "விரதங்கள்" (Inner Discipline) இல்லாத மனம் ஆசையின் வேட்டைக்காரனாக மாறுகிறது.
5. இன்பமே துன்பமாதல் (ஈட்டும் இடம் சென்று இகலல் உற்றாரே):
மனிதன் எங்கே இன்பம் கிடைக்கும் என்று ஓடுகிறானோ, அதே இடத்தில் போட்டி, பொறாமை மற்றும் மனக்கலக்கம் போன்ற துன்பங்களை அடைகிறான். கட்டுப்பாடற்ற ஆசை இறுதியில் மன மோதலையே உருவாக்குகிறது என்பதே இந்த மந்திரத்தின் உச்ச தர்க்கம்.

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம், புலன்கள் எவ்வாறு மனத்தை ஆட்டுகின்றன மற்றும் மன அலைச்சல் எவ்வாறு பிராண ஓட்டத்தைச் சிதறடிக்கிறது என்பதைக் கையாளுவதில் உள்ளது:
ஒலி அதிர்வு: யோகத்தில் ஒலி என்பது அதிர்வு (Vibration) மற்றும் சித்த நிலை மாற்றத்தைக் குறிக்கும். சில ஒலிகள் ஆசையைத் தூண்டிப் பிராணனைச் சிதறடிக்கும். சாதகன் தன் மனம் எந்த அதிர்வுகளால் பாதிக்கப்படுகிறது என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும்.
இனிமையான மாயை: மாயை எப்போதும் இனிமையான வடிவத்தில் (கணிகை) வருகிறது. அது இன்பமாகவோ, புகழாசையாகவோ வந்து மனத்தைச் சிதறடித்துப் பிராணனைக் கீழ்நோக்கி ஓடச் செய்யும்.
சுய விழிப்பு: விழிப்புணர்வு இல்லாத மனம் தன் பற்றுதலை "அன்பு" என்றும், தன் அடிமைத்தனத்தை "இன்பம்" என்றும் தவறாக நினைக்கும். இந்த அறியாமையே சிவயோகத்தின் தடையாகும்.
உள் ஒழுக்கம் (விரதம்): "விரதம்" என்பது யோகத்தில் கவனப் பாதுகாப்பு (Attention discipline) மற்றும் பிராணப் பாதுகாப்பு (Energy containment) ஆகும். பார்வை, கேள்வி மற்றும் சுவாசம் ஒழுங்குபடுத்தப்படும் போதுதான் பிராண சக்தி மேலே ஏறும்.
நாத விழிப்பு: புலன்களை வெறுப்பது யோகம் அல்ல, அவற்றால் மனம் ஆட்டப்படாமல் இருப்பதே சிவயோகம். ஆசைகள் சிவநினைவாக உருமாறும்போது மனம் அமைதியடைந்து நாதம் விழித்தெழும்.

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனையில் ஒரு முக்கியத் திருப்பம் ஏற்படுகிறது:
தரம் சார்ந்த சாதனை: அதிகச் சடங்குகளை விடக் கவனமுள்ள ஜபமே சிறந்தது என்பதை உணர்வதால், சாதனையின் தரம் (Quality) ஆழமடைகிறது. மனச் சிதறல்கள் குறையத் தொடங்குகின்றன.
அஜபா நிலை: தியான நேரத்தில் மட்டுமன்றி அன்றாட வாழ்விலும் உள் சிவநினைவில் இருக்க முயல்வதால், மந்திரம் முயற்சியின்றி உள்ளே ஓடும் "அஜபா" நிலையை எட்டுகிறது.
உள் வழிகாட்டுதல்: தனி முயற்சியைத் தாண்டி அருளனுபவத்தை ஏற்கத் தொடங்குவதால், அகங்காரம் குறைந்து உள் வழிகாட்டுதலை உணர முடிகிறது.
சித்த ஒருமை: யோகத்தை ஒரு மனப் பயிற்சியாக அன்றி உயிருள்ள சுஷும்னா விழிப்பாக (சிவமரம்) சாதகன் காண்கிறான். இதனால் பிராண ஓட்டம் சமப்படுகிறது.
பரம ஒருமை உணர்வு: பலவகைப் பாதை குழப்பங்களிலிருந்து விலகிப் பரம சிவ ஒருமையில் மனம் நிலைபெறுவதால், ஆழமான தெளிவும் அமைதியும் நிலைநிற்றும்.
இவ்வாறு இந்தப் புரிதல் சாதகனைச் சிதறிய மன வாழ்க்கையிலிருந்து ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சிவயோக வாழ்விற்கு இட்டுச் செல்கிறது.
சிவமே விரதம்! சிவமே புலன் ஒடுக்கம்! சிவமே அலைச்சலற்ற ஆனந்தம்!

திருச்சிற்றம்பலம்.