பதினெட்டு வித்யா

திருமூலர் படிக்கட்டு - 59
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் ஐம்பத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (59) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "ஆகமச்சிறப்பு" அதிகாரத்தின் மூன்றாவது திருப்பாடலாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், சிவாகமங்கள் சிவ அருளிலிருந்து வெளிப்படும் உயிருள்ள தெய்வீக அறிவு என்றும், அவை எண்ணற்ற பரம்பரைகள் மற்றும் சாதனை முறைகளாக விரிந்து சாதகனின் சித்தத்தில் தியானத்தின் மூலம் உயிர்ப்பட வேண்டும் என்றும் விளக்கினார்.
அங்கு அவர் ஆகமத்தை வெறும் நூல் தொகுப்பாக அல்லாமல், அருளால் திறக்கும் சிவசக்தி செயல்முறையாகக் காட்டினார்.
குறிப்பாக: ஆகமத்தின் மூலாதாரம் சிவ அருள், அதன் பரவல் அளவற்றது, அதை “எண்ணி நின்று” தியானிக்க வேண்டும், இறுதியில் அது அனுபவப் போற்றலாக மலர வேண்டும் என்பதை மையமாக வைத்து, ஆகமத்தின் உயிருள்ள ஆன்மீகத் தன்மையை எடுத்துரைத்தார்.
அந்த ஆகமப் பரம்பரையின் அகலத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் மேலும் விரிவுபடுத்துகிறார். இங்கு அவர், வேதம் முதல் உபவேதங்கள் வரை உள்ள பதினெட்டு தெய்வீக அறிவு மரபுகளையும் - அஷ்டதச வித்யைகளாக - ஒரே சிவஞானப் பரிணாமத்தின் பல்வேறு முகங்களாகக் காட்டுகிறார்.
முந்தைய பாடல் ஆகமத்தின் அருள் மற்றும் தியானப் புரிதல் பற்றிக் கூறினால், இந்த மந்திரம் அனைத்து சாஸ்திரங்களின் உள் ஒன்றியக் கருத்தையும், அவற்றின் இறுதி இலக்கு அண்ட–சிவ உணர்வாகும் என்பதையும் விளக்கும் ஆழமான சிவாகம–வேதாந்த–யோகத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்த அகிலமண்டல அறிவின் உன்னத மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்த மந்திரத்தின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “சாஸ்திர அறிவு vs அனுபவ ஞானம்” என்ற மைய வேறுபாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அறிவுப் பரப்பு → கற்றல் → உள் கருத்து → உணர்வு → அண்டத் தத்துவம் → சிவ மூலாதாரம் என்ற தர்க்க ஓட்டத்தில் நேர்த்தியாக நகர்கிறது:
1. வெளிப்புற அறிவின் பரப்பு (பண்டிதர் ஆவார் பதினெட்டுப் பாடையும் கண்டவர்):
இங்கு “பதினெட்டுப் பாடை” என்பது பதினெட்டு தெய்வீக அறிவு மரபுகளைக் - அஷ்ட தசவித்யைகளைக் குறிக்கும். இதில் நான்கு வேதங்கள், ஆறு வேதாங்கங்கள், நான்கு உபாங்கங்கள், நான்கு உபவேதங்கள் என்ற முழு பாரதிய அறிவியல்–தத்துவ–யாக–கலை–சமூக மரபும் அடங்குகிறது. இவ்வளவு பரந்த அறிவு மரபுகளைக் கற்றவர்களை உலகப் பண்டிதர் என்று அழைக்கலாம் எனத் திருமூலர் முதலில் ஏற்கிறார்.
2. அநுபூதிச் சாரத்தின் திருப்பம் (கருத்து அறிவார் எகை):
இதுவே இந்த மந்திரத்தின் மிகப் பெரிய உள் திருப்பம். “கருத்து” என்பது வெறும் தகவல் அல்ல; அது உள் சாரம், தத்துவ இதயம், அனுபவ உண்மை. வேதம், இலக்கணம், தர்க்கம் மற்றும் யாக விதிகளைக் கற்றிருந்தாலும், அவற்றின் “உள் பொருள்” அனுபவமாக உணரப்படவில்லை எனில் உண்மையான ஞானம் பிறக்கவில்லை. அதன் உள் கருத்தை உணர்ந்தவர்கள் உலகில் மிக அரிது (எகை) என்பதே இதன் பொருள்.
3. அறிவின் ஏகத்துவ ஒருமைப்பாடு (பண்டிதர் தங்கள் பதினெட்டுப் பாடையும்):
இந்த 18 வித்யாக்களும் தனித்தனிப் பிரிவுகள் போலத் தோன்றினாலும், அவை ஒரே உள் உண்மையின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகள் ஆகும். வேதம் (ஒலி), இலக்கணம் (மொழி), சந்தஸ் (ரிதம்), ஜோதிடம் (காலம்), ஆயுர்வேதம் (உடல்) எனப் பல தளங்களில் இருந்தாலும், அனைத்தும் ஒரே பிரபஞ்ச ஒழுங்கமைப்பைச் (Cosmic Principle) சுற்றி இயங்குகின்றன.
4. பிரபஞ்சத் தத்துவ விஸ்தரிப்பு (அண்டம் முதல் ஆறு):
இங்குத் தர்க்கம் சாஸ்திர நிலையிலிருந்து பிரபஞ்சத் தத்துவ நிலைக்கு (Macrocosm) உயர்கிறது. இந்த 18 வித்யாக்களும் வெறும் மனித அறிவு அல்ல, அவை அண்ட இயக்கங்களோடு தொடர்புடையவை. மொழி என்பது நாதத்தின் வெளிப்பாடாகவும், ஜோதிடம் என்பது கால–சக்தி இயக்கமாகவும் இருப்பதால் சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும் பிரபஞ்ச அமைப்பின் பிரதிபலிப்புகளேயாகும்.
5. சிவாகம மூலாதாரம் (அஞ் சொன்னவாறே):
“அஞ்” என்பது சிவனின் ஐந்து முகங்களைக் (சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம், திரோதானம், அனுக்ரஹம் என்ற பிரபஞ்சத் தொழில்களைக் கொண்ட பஞ்சமுக சிவன்) குறிக்கும். அனைத்து அறிவு மரபுகளுக்கும் இறுதி மூலாதாரம் மனித புத்தி அல்ல, அது சிவ ஞானமே. இந்த 18 வித்யாக்களும் அந்த ஐந்து பிரபஞ்சச் செயல்பாடுகளின் (Cosmic Functions) வெளிப்பாடுகளே என்பது இந்த மந்திரத்தின் உச்சத் தீர்ப்பாகும்.

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “அறிவு, அதிலிருந்து அனுபவம் அங்கிருந்து அண்ட–சிவ ஒருமை” என்ற உள் பரிணாமப் பயணத்தைச் சார்ந்தது. உண்மையான சிவயோகம் என்பது பல சாஸ்திரங்களை அறிவதிலில்லை; அவற்றின் உள் ஒன்றியக் கருத்தைத் தனது சித்தத்தில் அனுபவமாக உணர்வதே ஆகும்:
வாழ்க்கையின் முழுமையான சிவமயம்:
18 வித்யாக்களின் வழி மனித அறிவின் முழுப் பரப்பையும் யோகக் குறியீடாக மாற்றுகிறார் திருமூலர். நான்கு வேதங்கள் (ஒலி, யாகம், நாதம், சக்தி என்ற உள் சித்த இயக்கம்), ஆறு வேதாங்கங்கள் (உச்சரிப்பு, இலக்கணம், ரிதம், அர்த்தம், காலம், சடங்கு என்ற மனித உள் அமைப்பின் ஒழுங்கு), நான்கு உபாங்கங்கள் (விவேகம், தர்க்கம், தர்மம் என்ற மனப் பரிணாமம்), நான்கு உபவேதங்கள் (உடல், சக்தி, இசை, உலக நிர்வாகம் என்ற ஆற்றல் வெளிப்பாடு) ஆகியவை இணைந்து மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தளத்தையும் சிவமயமாக்குகின்றன. யோகம் என்பது வாழ்விலிருந்து பிரிந்ததல்ல; வாழ்வையே சிவமயமாக்கும் உள் அறிவு.
அறிவு சித்தத்தில் உருகுதல்:
சாஸ்திரங்களை வாசித்தால் மட்டும் போதாது; "கருத்து" எனப்படும் உள் தத்துவம், உயிர் இயக்கம், சிவ–சக்தி ஓட்டம் மற்றும் நாத அனுபவங்களை நேரிடையாக அனுபவிக்க வேண்டும். அறிவு தலையில் இருந்தால் சாஸ்திரம்; அதுவே சித்தத்தில் உருகிப் பாய்ந்தால் சிவயோகம்.
அண்ட-பிண்ட சமநிலை (Macrocosm-Microcosm Identity): “அண்டம் முதல்” என்ற சொல்லின் மூலம் அண்டமும் பிண்டமும் ஒன்றே என்ற மகா தந்திர ரகசியத்தைத் திருமூலர் விளக்குகிறார். அண்டத்தில் உள்ள சூரியன், சந்திரன், நாதம், பஞ்சபூதங்கள் யாவும் பிண்டமாகிய மனித உடலில் இடை–பிங்கலா நாடிகளாக, சக்கரங்களாக, பிராண ஓட்டமாகத் திகழ்கின்றன. எனவே, அண்டத்தை அறிதல் என்பது தன்னைத்தானே அறிவதேயாகும்.
பஞ்சகிருத்திய லயம்: சிவனின் ஐந்து முகங்களின் இயக்கங்கள் (சிருஷ்டி முதல் அனுக்ரஹம் வரை) சாதகனின் சுவாசத்தில், சிந்தனையில், தியானத்தில் மற்றும் சமாதி நிலையில் நிகழ்கின்றன. அனைத்து வித்யாக்களும் இறுதியில் சித்தத்தைச் சிவசித்தமாக மாற்றுவதற்கான பல்வேறு யோகப் பாதைகளாக உருமாறுகின்றன:
இந்தப் பரிணாம வரிசை வேதத்தை அத்யாயனம் செய்வதால் நாதவிழிப்பாக, சந்தஸை பயிற்சிப்பதால் பிராண ரிதம், ஜோதிஷத்தால் உள்ளுணர்வு ஜோதி, தர்க்கத்தால் விவேகம், கந்தர்வ வேதத்தால் நாத யோகம் என்று இந்த பதினெட்டு வித்தைகளும் யோகபாதைகளாக மாறுகிறது.
இந்த உன்னத தத்துவப் பரிணாம வரிசையானது, வெவ்வேறாகத் தோன்றும் சாஸ்திர அறிவு மரபுகள் யாவும் எவ்வாறு சாதகனின் சித்தத்தில் ஒற்றைச் சிவஞான இயக்கமாக ஒருங்கிணைந்து விழிப்படைகின்றன என்பதை விளக்கும் ஆகம-தந்திர சூத்திரமாகும்.
பிரபஞ்சத்தின் ஆதி தர்மமான வேதம் என்பது வெற்றுச் சொல் வடிவம் அல்ல; அது சாதகனின் மூச்சிலும் பேச்சிலும் விழித்தெழும் உயிருள்ள 'நாத விழிப்பாகும்'.
அவ்வேதத்தின் செய்யுள் நெறியான சந்தஸ் என்பது வெறும் எழுத்துக்களின் கணக்கீடாக அன்றி, இட-பிங்கலா நாடிகளைச் சமநிலைப்படுத்திச் சுசுமுனையில் ஓடும் 'பிராண ரிதமாக' (சீரான பிராண இயக்கம்) உருமாறுகிறது.
காலத்தையும் கோள்களையும் ஆராயும் ஜோதிடம் என்பது வெளிப்புறக் கணிப்புகளைத் தாண்டி, ஆக்ஞா மற்றும் சகஸ்ராரச் சக்கரங்களில் அநுபூதியாகத் தோன்றும் அணையாத 'உள் சோதி'ப் பிரகாசமாக மாறுகிறது.
வாத விவாதங்களுக்குப் பயன்படும் தர்க்க சாஸ்திரமானது, கருத்து அகங்காரங்களை முழுமையாகக் கரைத்து, அநித்தியமான உலகிலிருந்து நித்தியமான சிவத்தை வேறுபடுத்திக் காட்டும் 'ஆழ்ந்த விவேக' ஞானமாகச் சித்தத்தில் மலர்கிறது.
இசையியல் கலையான காந்தர்வவேதம் என்பது வெளிப்புற ஒலிகளின் ரசனையாக நின்றுவிடாமல், நாத-விந்து தத்துவத்தின் வழியே மனதை முழுமையாகக் கரைத்துச் சிவனோடு ஒன்றிணைக்கும் உன்னத 'நாத யோகப்' பேரின்பமாகப் பரிணமிக்கிறது.
சுருக்கமாகக் கூறின், இத்தகு ஆகம-யோகப் பார்வையில் சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும் தனித்தனித் தகவல்கள் அல்ல; அவை ஒவ்வொன்றும் மனிதனின் சிதறிய உலகியல் மனத்தைச் சிவசித்தமாக மாற்றி, அண்ட-பிண்ட ஒருமையில் நிலைநிறுத்துவதற்கான பல்வேறு உள்முக வாயில்களேயாகும்.

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சிவயோக சாதகனின் சாதனையில் சிதறிய அறிவிலிருந்து ஒரு முழுமையான ஒருங்கிணைந்த ஞானப் பரிணாமம் விழிப்படைகிறது:
ஒருங்கிணைந்த யோக வாழ்வு: தியானம் வேறு, உலகக் கல்வி வேறு, கலை வேறு என்று ஆன்மீகத்தைத் தனித்தனியாகப் பிரிக்காமல், ஒலி, மொழி, சுவாசம், உடல், உணவு மற்றும் கால ஒழுக்கம் ஆகிய அனைத்தையும் சாதனையின் அங்கங்களாகச் சாதகன் மாற்றுகிறான். சிதறிய ஆன்மீகத்திலிருந்து முழுமையான சிவமய வாழ்விற்கு நகர்கிறான்.
நுட்பமான அகங்கார நீக்கம்: புத்தகப் பாண்டித்தியமோ, மந்திரங்களை மனப்பாடம் செய்வதோ மந்திர சித்தியாகாது என்ற உண்மை புரிவதால், சாதகனிடம் ஒரு பேரமைதியான உள் தாழ்மை பிறக்கிறது. யோகப் பாதையின் மிகப் பெரிய தடையான 'நுண்ணிய ஆன்மீக அகங்காரம்' (Spiritual Ego) இதனால் முழுமையாகக் கரைகிறது.
பிராண-ஆற்றல் விழிப்பு: அண்ட-பிண்ட ரகசியத்தை அறிவதால், சாதகன் தன் சுவாசத்தைப் பிரபஞ்ச ரிதமாக உணரத் தொடங்குகிறான்; தன் சக்கரங்களைப் பிரபஞ்ச சக்தி மையங்களின் பிரதிபலிப்பாக அனுபவிப்பதால் தியானமும் நாத ஓட்டமும் மிக நுண்மையாக ஆழமடைகின்றன.
சித்தத்தின் நிலைத்தன்மை: தன் உள்ளே நடக்கும் பிராண-சக்தி மாற்றங்களையும், தியானத்தின் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் சிவனின் ஐந்து பிரபஞ்ச இயக்கங்களின் லயமாக ஏற்றுக்கொள்வதால், சாதனையில் அசைக்க முடியாத உள் நிலைத்தன்மை (Equanimity) கூடுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெற்றுத் தகவல் சேகரிப்பிலிருந்து அண்ட–சிவ உணர்விற்கு உயர்த்தி, அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையுமே ஒரு பரம சிவயோகச் சாதனையாக மாற்றி அமைக்கின்றது.
சிவமே பண்டிதன்! சிவமே பதினெட்டு வித்யா! சிவமே அண்டம் ஆளும் பஞ்சமுக சோதி!

திருச்சிற்றம்பலம்.