தனிப்பட்ட தர்க்க முயற்சிகளைக் கடந்து நந்தி குருமரபு வழிச் சித்தத்தில் விழிக்கும் சிவயோக அருள் இரகசியம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 61
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அறுபத்தோராவது படிக்கட்டில் (61) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "ஆகமச்சிறப்பு" அதிகாரத்தின் ஐந்தாவது திருப்பாடலாகும். திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், சிவாகமம் என்பது அளவற்ற தெய்வீக அறிவு என்றும், அதை வெறும் புத்தி, தர்க்கம், எண்ணிக்கை அல்லது சாஸ்திரப் புலமையால் முழுமையாகக் கிரகிக்க (Grasp) முடியாது என்றும் வலியுறுத்தினார். அங்கு அவர் ஆகமம் சிவ அருளிலிருந்து வெளிப்படுவது என்றும், தேவர்களுக்குக் கூட அதன் முழு ஆழம் விளங்க அரிது என்றும், அனுபவமற்ற சாஸ்திர அறிவு “நீர் மேல் எழுத்து” போல நிலையற்றது என்றும் கூறி, அறிவிலிருந்து அனுபவத்திற்கான மாற்றத்தின் அவசியத்தை எடுத்துரைத்தார். அதாவது, ஆகமம் புத்தகத்தில் இருக்கும் வரை அது முழுமையல்ல; அது சித்தத்தில் உயிர்ப்பட வேண்டும் என்ற உள் எச்சரிக்கையை வழங்கினார். அந்த “ஆகமம் எவ்வாறு உயிர்ப்படுகிறது?” என்ற கேள்விக்கான பதிலை அடுத்த கட்டமாக இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் தருகிறார். இங்கு அவர், பரசிவத்தின் பராபர நிலை, நந்தி என்ற ஆதிகுரு பரம்பரை மற்றும் ஆகமத்தின் உலகளாவிய பரவல் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைத்து, சிவஞானம் எவ்வாறு பரம்பொருளிலிருந்து குரு வழியாகச் சாதகனின் சித்தத்திற்கு இறங்குகிறது என்பதை விளக்குகிறார். முந்தைய பாடல் “ஆகமத்தைப் புத்தியால் கிரகிக்க முடியாது” என்று சொன்னால், இந்த மந்திரம் “அதை குரு–அருள்–ஆகம பரம்பரையின் மூலம் மட்டுமே உயிர்ப்பிக்க முடியும்” என்ற மிக ஆழமான சிவயோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் இந்தப் பாடல், ஆகமம் ஒரு நூல் அல்ல, அது குரு வழியாக இறங்கும் உயிருள்ள சிவசக்தி ஓட்டம் என்பதைக் காட்டும் அடுத்த கட்ட சிவாகம–தந்திரத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது. அந்தக் குருவருள் வழி இறங்கும் சிவாகம மகா மந்திரம் இதோ:
பரன் ஆய் பராபரம் காட்டி உலகில், தரன் ஆய் சிவ தன்மம் தானே சொல் காலத்து, அரன் ஆய் அமரர்கள் அர்ச்சிக்கும் நந்தி, உரன் ஆகி ஆகமம் ஓங்கி நின்றானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்தப் பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பரசிவம் ---> பராபரம் ---> உலக வெளிப்பாடு ---> சிவதன்ம உபதேசம் ---> நந்தி குரு பரம்பரை ---> ஆகம நிலைபெறல்” என்ற சிவாகம–சிவயோக ஓட்டத்தில் அமைந்து, பின்வருமாறு நகர்கிறது: 1. பராபர தத்துவ அடித்தளம் (பரன் ஆய் பராபரம் காட்டி உலகில்): “பரன்” என்பது உலகிற்கு அணுகக்கூடிய, வெளிப்பட்ட இறைநிலை (Manifest divine principle). “பராபரம்” என்பது அதற்கும் அப்பாற்பட்ட, இருமைகளைக் கடந்த சுத்த அறிவு நிலை (Transcendental reality / Pure consciousness). சிவம் உருவத்திலும் உள்ளது, உருவத்திற்கு அப்பாற்பட்டும் உள்ளது. ஆகமத்தின் மூலாதாரம் பரசிவத்தின் பராபர சித்தமே என்பது முதல் தர்க்க அடுக்கு. 2. அருளிறக்கத் திருப்பம் (காட்டி உலகில்): இங்கு மிக முக்கியமான தந்திரத் திருப்பம் நிகழ்கிறது. பராபரம் என்பது எட்ட முடியாத வெற்றுச் சூன்யமாக (Inaccessible void) மட்டும் இராமல், உலகிற்காகத் தன்னை மந்திரமாக, நாதமாக, ஆகமமாக, குருவாக, அருளாக வெளிப்படுத்துகிறது. பரசிவம் மௌனமாக மட்டும் இல்லை; உலகிற்காகத் தன்னை இறக்குகிறது (Transcendence becomes revelation). 3. சிவதன்ம உபதேசம் (தரன் ஆய் சிவ தன்மம் தானே சொல்): “தரன்” என்பது உலகையும் உயிரையும் தாங்கும் ஆதார சித்தம் (Sustainer). “சிவ தன்மம்” என்பது சிவத்தின் இயல்பான பேரறிவு, பேரின்பம் மற்றும் எல்லையற்ற விழிப்புணர்வு (Pure consciousness, bliss, grace). இதனைச் சிவமே நேரடியாகத் "தானே சொல்" என உபதேசிக்கிறது. உண்மையான சிவஞானம் மனித புத்தியில் உருவாகாது, அது சிவத்திலிருந்து இறங்கும் வெளிப்பாடு (Revelation) ஆகும். 4. பேரண்ட அதிகார அடுக்கு (அரன் ஆய் அமரர்கள் அர்ச்சிக்கும்): தேவர்கள் (அமரர்கள்) உயர்ந்த சக்தி நிலைகளையும், சூட்சும உலகங்களையும் (Subtle realms / Cosmic functions) உடையவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் கூட அரனாகிய சிவனை வணங்குகிறார்கள். சிவம் எல்லா லோகங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட உச்ச சித்தம் என்பதால் சித்திகள் (Siddhis) மற்றும் பிரபஞ்ச அனுபவங்கள் ஏதும் இறுதி இலக்கல்ல என்பதை இது காட்டுகிறது. 5. குருபரம்பரை விழிப்பு (நந்தி உரன் ஆகி ஆகமம் ஓங்கி நின்றானே): தந்திர மரபில் நந்தி என்பது வெறும் சிவபெருமானின் வாகனம் அல்ல; சிவ அருள் எம்முள் வந்து அமரும் ஆதிகுரு நிலையைக் குறிக்கும் சொல், சிவஞானத்தின் முதல் பெறுநர் (Transmission principle). “உரன்” என்பது ஆகமத்தை உலகினில் நிலைநிறுத்தும் உயிர்சக்தி (Sustaining force / Foundational strength). ஆகமம் புத்தகமாக மட்டும் இருந்தால் அது இறந்த அறிவு (Dead knowledge); அது நந்தி–குரு சக்தியில் உயிர்ப்பெற்றால் மட்டுமே உயிருள்ள அருள் ஓட்டமாக (Living transmission) மாறும். பரசிவத்திலிருந்து இறங்கிய ஞானம், நந்தி குரு பரம்பரையின் மூலம் உலகில் உயிருடன் விரிந்து, உயர்ந்து, உயிருள்ள ஆகமச் சக்தியாக நிலைபெற்றது என்பதே இறுதித் தீர்ப்பாகும்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “பரசிவம் ---> பராபரம் ---> நந்தி ---> ஆகமம் ---> சாதக சித்தம்” என்ற உள் பரிணாமச் சங்கிலியை வெளிப்படுத்துகிறது: துரியாதீத சுத்த சித்தம்: யோக ரீதியில் பராபரம் என்பது வடிவம், எண்ணம், இருமைகள் எல்லாவற்றையும் கடந்த சுத்த சித்தம் (Pure consciousness beyond manifestation), நிர்விகல்ப சாட்சி மற்றும் துரியாதீத நிலை ஆகும். சிவயோகத்தின் இறுதி இலக்கு வெளிப்புறத் தெய்வ அனுபவங்கள் அல்ல; பராபர சித்த அநுபூதியே ஆகும். யோகத்தின் உச்சம் வடிவத்தில் இல்லை; பராபர சித்தத்தில் உள்ளது.அருளிறக்கப் பரிமாணம்: சிவஞானம் என்பது எட்ட முடியாத ஒன்றல்ல (Inaccessible transcendence); அது சாதகனுக்காக மந்திர, நாத, குரு, ஆகம வடிவங்களில் இறங்கும் அருள் ஓட்டமாகும். சிவத்தன்மைப் பேராற்றல்: சிவம் என்பது உயிர், பிராணம், அண்டம் அனைத்தையும் தாங்கும் அடிப்படை சித்தம். சிவ தன்மம் எனப்படும் எல்லையற்ற கருணையும் (Infinite compassion) பேரறிவும் மனித புத்தியில் உருவாவதில்லை; அது சிவசித்தத்திலிருந்து நேரிடையாக இறங்குகிறது. சூட்சும அனுபவங்களின் எல்லை: தியானத்தில் ஒளி அனுபவம், சக்தி இயக்கம், நாதம் மற்றும் சூட்சுமக் காட்சிகள் (Astral visions) போன்ற தேவதா நிலைகள் வந்தாலும், சாதகன் அவற்றில் சிக்காமல் அதற்கும் அப்பாற்பட்ட சிவசாட்சியை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். குரு எனும் ஆன்மீக அச்சு: குரு இல்லாமல் ஆகமம் உயிர்ப்படாது. மந்திரம் புத்தகத்தில் இருக்கும் வரை அது வெறும் அச்சு வடிவம் (Dead symbol). அது குருவின் சித்தத்திலிருந்து சாதகனின் சித்தத்தில் விழிக்கும்போதுதான் நாதமாகவும், சக்தியாகவும், அநுபூதியாகவும் மாறுகிறது. குருவே ஆகமத்தின் உயிர்ப்பிக்கும் மகா சக்தி. சாதகனின் சித்தம் சுத்தமடைந்து, நாதம் விழிக்கும் போது ஆகமம் அவனுக்குள் வெளிப்புற நூலாக இல்லாமல், "உள் விழிப்பாக" ஓங்கி நிற்கிறது.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் 'நான் செய்கிறேன்' என்ற தன்முனைப்பிலிருந்து, பரசிவ அருள் தன்னுள் விழிக்கும் உன்னத 'உள் திசை மாற்றம்' நிகழ்கிறது: அகண்ட சாட்சி நோக்கு: தியானத்தில் தோன்றும் தற்காலிகச் சக்தி உணர்வுகளிலோ அல்லது சித்திகளிலோ பற்று வைக்காமல், ஆன்மீகத் தற்பெருமையைக் (Spiritual pride) கரைத்து மனம் அகண்ட சாட்சியை நோக்கித் திரும்புகிறது. இது சாதனையில் ஆழமான உள் முதிர்ச்சியைத் தருகிறது.
ஏற்புத்திறன் விழிப்பு (Receptive Awareness): சிவத்தைத் தூரத்தில் இருக்கும் தெய்வமாகப் பார்க்காமல் தன்னுள் இறங்கும் உயிருள்ள சக்தியாக உணர்வதால், சாதனை என்பது தனிப்பட்ட முரட்டு முயற்சியிலிருந்து (Personal effort) அருள் ஏற்புத் திறனாக (Receptive awareness) மாறுகிறது. "நான் சாதிக்கிறேன்" என்பது மறைந்து "நான் என்னை அருளுக்குத் திறக்கிறேன்" என்ற நிலை பிறக்கிறது. உடலே சிவ யந்திரம்: தன் உடல், சுவாசம், மனம் ஆகியவற்றை உலகியல் கருவிகளாக மட்டும் பார்க்காமல், சிவசக்தி தாங்கும் உன்னத 'யந்திரமாக' சாதகன் உணரத் தொடங்குகிறான். இதனால் சுவாசத்தைப் புனிதமாகவும், பிராண ஓட்ட விழிப்புணர்வை இடைவிடாத உள் சாதனையாகவும் மாற்றும் ஆன்மீக உடல் விழிப்புநிலை கூடுகிறது. ஆழமான ஆன்மீகத் தாழ்மை: சூட்சும உலகங்களின் அனுபவங்களோ அல்லது காட்சிகளோ இறுதி எல்லை அல்ல என்பதை உணர்வதால், "நான் அடைந்துவிட்டேன்" என்ற ஆன்மீக அகங்காரம் கரைந்து ஆழமான தாழ்மை பிறக்கிறது. இந்தத் தாழ்மையே சாதகனைப் பாதையின் வீழ்ச்சிகளில் இருந்து காக்கிறது. மந்திர உபதேசத் தொடர்பு: குருவை வெறும் சடங்கு ஆசிரியராகப் பார்க்காமல் ஆகமத்தை உயிர்ப்பிக்கும் மூல சக்தியாக உணர்வதால், குருவின் உபதேசத்தில் உள்ள 'ஆற்றல் பரிமாற்றத்தை' சாதகன் ஆழமாக ஏற்கும் தீட்சா நிலை நிலைபெறுகிறது. உள் உணர்வு மரத்தின் வளர்ச்சி: ஆகமத்தை வெளிப்புற நூல் என்று கருதாமல் தன்னுள் வளர வேண்டிய உணர்வு மரமாகக் (Consciousness tree) காண்பதால், தினசரி சாதனையில் தடையற்ற தொடர்ச்சி (Continuity) உண்டாகிறது. இது தற்காலிகப் பயிற்சியை நிலையான சிவநிலைத்தன்மையாக (Stabilized yogic state) மாற்றுகிறது. இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தனிப்பட்ட முயற்சி மைய ஆன்மீகத்திலிருந்து பரசிவ அருள் மைய சிவயோகத்திற்கும், வெறும் சடங்குப் பயிற்சிகளிலிருந்து குரு அருளால் விழித்த சித்தத்தில் ஓங்கி நிற்கும் உயிருள்ள ஆகம அநுபூதிக்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. சிவமே பரன்! சிவமே பராபரம்! சிவமே நந்தி வழி ஓங்கி நிற்கும் ஆகமப் பேரொளி!
திருமூலர் படிக்கட்டு - 61
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அறுபத்தோராவது படிக்கட்டில் (61) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
இது "ஆகமச்சிறப்பு" அதிகாரத்தின் ஐந்தாவது திருப்பாடலாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், சிவாகமம் என்பது அளவற்ற தெய்வீக அறிவு என்றும், அதை வெறும் புத்தி, தர்க்கம், எண்ணிக்கை அல்லது சாஸ்திரப் புலமையால் முழுமையாகக் கிரகிக்க (Grasp) முடியாது என்றும் வலியுறுத்தினார்.
அங்கு அவர் ஆகமம் சிவ அருளிலிருந்து வெளிப்படுவது என்றும், தேவர்களுக்குக் கூட அதன் முழு ஆழம் விளங்க அரிது என்றும், அனுபவமற்ற சாஸ்திர அறிவு “நீர் மேல் எழுத்து” போல நிலையற்றது என்றும் கூறி, அறிவிலிருந்து அனுபவத்திற்கான மாற்றத்தின் அவசியத்தை எடுத்துரைத்தார்.
அதாவது, ஆகமம் புத்தகத்தில் இருக்கும் வரை அது முழுமையல்ல; அது சித்தத்தில் உயிர்ப்பட வேண்டும் என்ற உள் எச்சரிக்கையை வழங்கினார்.
அந்த “ஆகமம் எவ்வாறு உயிர்ப்படுகிறது?” என்ற கேள்விக்கான பதிலை அடுத்த கட்டமாக இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் தருகிறார்.
இங்கு அவர், பரசிவத்தின் பராபர நிலை, நந்தி என்ற ஆதிகுரு பரம்பரை மற்றும் ஆகமத்தின் உலகளாவிய பரவல் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைத்து, சிவஞானம் எவ்வாறு பரம்பொருளிலிருந்து குரு வழியாகச் சாதகனின் சித்தத்திற்கு இறங்குகிறது என்பதை விளக்குகிறார்.
முந்தைய பாடல் “ஆகமத்தைப் புத்தியால் கிரகிக்க முடியாது” என்று சொன்னால், இந்த மந்திரம் “அதை குரு–அருள்–ஆகம பரம்பரையின் மூலம் மட்டுமே உயிர்ப்பிக்க முடியும்” என்ற மிக ஆழமான சிவயோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனால் இந்தப் பாடல், ஆகமம் ஒரு நூல் அல்ல, அது குரு வழியாக இறங்கும் உயிருள்ள சிவசக்தி ஓட்டம் என்பதைக் காட்டும் அடுத்த கட்ட சிவாகம–தந்திரத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்தக் குருவருள் வழி இறங்கும் சிவாகம மகா மந்திரம் இதோ:
பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்
பரனாய்ப் பராபரங் காட்டியுலகிற்
றானாய் சுவதன்மந் தானேசொல் காலத்
தரனா யமரர்க ளர்ச்சிக்கு நந்தி
யுரனாகி யாகம மோங்கிநின் றானே. (61)
நவீன மனதிற்கு புரியக்கூடியசந்தி பிரித்த வடிவம்
பரன் ஆய் பராபரம் காட்டி உலகில்,
தரன் ஆய் சிவ தன்மம் தானே சொல் காலத்து,
அரன் ஆய் அமரர்கள் அர்ச்சிக்கும் நந்தி,
உரன் ஆகி ஆகமம் ஓங்கி நின்றானே.
யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்தப் பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “பரசிவம் ---> பராபரம் ---> உலக வெளிப்பாடு ---> சிவதன்ம உபதேசம் ---> நந்தி குரு பரம்பரை ---> ஆகம நிலைபெறல்” என்ற சிவாகம–சிவயோக ஓட்டத்தில் அமைந்து, பின்வருமாறு நகர்கிறது:
1. பராபர தத்துவ அடித்தளம் (பரன் ஆய் பராபரம் காட்டி உலகில்):
“பரன்” என்பது உலகிற்கு அணுகக்கூடிய, வெளிப்பட்ட இறைநிலை (Manifest divine principle). “பராபரம்” என்பது அதற்கும் அப்பாற்பட்ட, இருமைகளைக் கடந்த சுத்த அறிவு நிலை (Transcendental reality / Pure consciousness).
சிவம் உருவத்திலும் உள்ளது, உருவத்திற்கு அப்பாற்பட்டும் உள்ளது. ஆகமத்தின் மூலாதாரம் பரசிவத்தின் பராபர சித்தமே என்பது முதல் தர்க்க அடுக்கு.
2. அருளிறக்கத் திருப்பம் (காட்டி உலகில்):
இங்கு மிக முக்கியமான தந்திரத் திருப்பம் நிகழ்கிறது. பராபரம் என்பது எட்ட முடியாத வெற்றுச் சூன்யமாக (Inaccessible void) மட்டும் இராமல், உலகிற்காகத் தன்னை மந்திரமாக, நாதமாக, ஆகமமாக, குருவாக, அருளாக வெளிப்படுத்துகிறது. பரசிவம் மௌனமாக மட்டும் இல்லை; உலகிற்காகத் தன்னை இறக்குகிறது (Transcendence becomes revelation).
3. சிவதன்ம உபதேசம் (தரன் ஆய் சிவ தன்மம் தானே சொல்):
“தரன்” என்பது உலகையும் உயிரையும் தாங்கும் ஆதார சித்தம் (Sustainer). “சிவ தன்மம்” என்பது சிவத்தின் இயல்பான பேரறிவு, பேரின்பம் மற்றும் எல்லையற்ற விழிப்புணர்வு (Pure consciousness, bliss, grace). இதனைச் சிவமே நேரடியாகத் "தானே சொல்" என உபதேசிக்கிறது. உண்மையான சிவஞானம் மனித புத்தியில் உருவாகாது, அது சிவத்திலிருந்து இறங்கும் வெளிப்பாடு (Revelation) ஆகும்.
4. பேரண்ட அதிகார அடுக்கு (அரன் ஆய் அமரர்கள் அர்ச்சிக்கும்): தேவர்கள் (அமரர்கள்) உயர்ந்த சக்தி நிலைகளையும், சூட்சும உலகங்களையும் (Subtle realms / Cosmic functions) உடையவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் கூட அரனாகிய சிவனை வணங்குகிறார்கள். சிவம் எல்லா லோகங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட உச்ச சித்தம் என்பதால் சித்திகள் (Siddhis) மற்றும் பிரபஞ்ச அனுபவங்கள் ஏதும் இறுதி இலக்கல்ல என்பதை இது காட்டுகிறது.
5. குருபரம்பரை விழிப்பு (நந்தி உரன் ஆகி ஆகமம் ஓங்கி நின்றானே):
தந்திர மரபில் நந்தி என்பது வெறும் சிவபெருமானின் வாகனம் அல்ல; சிவ அருள் எம்முள் வந்து அமரும் ஆதிகுரு நிலையைக் குறிக்கும் சொல், சிவஞானத்தின் முதல் பெறுநர் (Transmission principle). “உரன்” என்பது ஆகமத்தை உலகினில் நிலைநிறுத்தும் உயிர்சக்தி (Sustaining force / Foundational strength).
ஆகமம் புத்தகமாக மட்டும் இருந்தால் அது இறந்த அறிவு (Dead knowledge); அது நந்தி–குரு சக்தியில் உயிர்ப்பெற்றால் மட்டுமே உயிருள்ள அருள் ஓட்டமாக (Living transmission) மாறும். பரசிவத்திலிருந்து இறங்கிய ஞானம், நந்தி குரு பரம்பரையின் மூலம் உலகில் உயிருடன் விரிந்து, உயர்ந்து, உயிருள்ள ஆகமச் சக்தியாக நிலைபெற்றது என்பதே இறுதித் தீர்ப்பாகும்.
சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “பரசிவம் ---> பராபரம் ---> நந்தி ---> ஆகமம் ---> சாதக சித்தம்” என்ற உள் பரிணாமச் சங்கிலியை வெளிப்படுத்துகிறது:
துரியாதீத சுத்த சித்தம்: யோக ரீதியில் பராபரம் என்பது வடிவம், எண்ணம், இருமைகள் எல்லாவற்றையும் கடந்த சுத்த சித்தம் (Pure consciousness beyond manifestation), நிர்விகல்ப சாட்சி மற்றும் துரியாதீத நிலை ஆகும்.
சிவயோகத்தின் இறுதி இலக்கு வெளிப்புறத் தெய்வ அனுபவங்கள் அல்ல; பராபர சித்த அநுபூதியே ஆகும்.
யோகத்தின் உச்சம் வடிவத்தில் இல்லை; பராபர சித்தத்தில் உள்ளது.அருளிறக்கப் பரிமாணம்: சிவஞானம் என்பது எட்ட முடியாத ஒன்றல்ல (Inaccessible transcendence); அது சாதகனுக்காக மந்திர, நாத, குரு, ஆகம வடிவங்களில் இறங்கும் அருள் ஓட்டமாகும்.
சிவத்தன்மைப் பேராற்றல்: சிவம் என்பது உயிர், பிராணம், அண்டம் அனைத்தையும் தாங்கும் அடிப்படை சித்தம். சிவ தன்மம் எனப்படும் எல்லையற்ற கருணையும் (Infinite compassion) பேரறிவும் மனித புத்தியில் உருவாவதில்லை; அது சிவசித்தத்திலிருந்து நேரிடையாக இறங்குகிறது.
சூட்சும அனுபவங்களின் எல்லை: தியானத்தில் ஒளி அனுபவம், சக்தி இயக்கம், நாதம் மற்றும் சூட்சுமக் காட்சிகள் (Astral visions) போன்ற தேவதா நிலைகள் வந்தாலும், சாதகன் அவற்றில் சிக்காமல் அதற்கும் அப்பாற்பட்ட சிவசாட்சியை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.
குரு எனும் ஆன்மீக அச்சு: குரு இல்லாமல் ஆகமம் உயிர்ப்படாது. மந்திரம் புத்தகத்தில் இருக்கும் வரை அது வெறும் அச்சு வடிவம் (Dead symbol). அது குருவின் சித்தத்திலிருந்து சாதகனின் சித்தத்தில் விழிக்கும்போதுதான் நாதமாகவும், சக்தியாகவும், அநுபூதியாகவும் மாறுகிறது.
குருவே ஆகமத்தின் உயிர்ப்பிக்கும் மகா சக்தி. சாதகனின் சித்தம் சுத்தமடைந்து, நாதம் விழிக்கும் போது ஆகமம் அவனுக்குள் வெளிப்புற நூலாக இல்லாமல், "உள் விழிப்பாக" ஓங்கி நிற்கிறது.
சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்
இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் 'நான் செய்கிறேன்' என்ற தன்முனைப்பிலிருந்து, பரசிவ அருள் தன்னுள் விழிக்கும் உன்னத 'உள் திசை மாற்றம்' நிகழ்கிறது:
அகண்ட சாட்சி நோக்கு: தியானத்தில் தோன்றும் தற்காலிகச் சக்தி உணர்வுகளிலோ அல்லது சித்திகளிலோ பற்று வைக்காமல், ஆன்மீகத் தற்பெருமையைக் (Spiritual pride) கரைத்து மனம் அகண்ட சாட்சியை நோக்கித் திரும்புகிறது.
இது சாதனையில் ஆழமான உள் முதிர்ச்சியைத் தருகிறது.
ஏற்புத்திறன் விழிப்பு (Receptive Awareness): சிவத்தைத் தூரத்தில் இருக்கும் தெய்வமாகப் பார்க்காமல் தன்னுள் இறங்கும் உயிருள்ள சக்தியாக உணர்வதால், சாதனை என்பது தனிப்பட்ட முரட்டு முயற்சியிலிருந்து (Personal effort) அருள் ஏற்புத் திறனாக (Receptive awareness) மாறுகிறது.
"நான் சாதிக்கிறேன்" என்பது மறைந்து "நான் என்னை அருளுக்குத் திறக்கிறேன்" என்ற நிலை பிறக்கிறது.
உடலே சிவ யந்திரம்: தன் உடல், சுவாசம், மனம் ஆகியவற்றை உலகியல் கருவிகளாக மட்டும் பார்க்காமல், சிவசக்தி தாங்கும் உன்னத 'யந்திரமாக' சாதகன் உணரத் தொடங்குகிறான்.
இதனால் சுவாசத்தைப் புனிதமாகவும், பிராண ஓட்ட விழிப்புணர்வை இடைவிடாத உள் சாதனையாகவும் மாற்றும் ஆன்மீக உடல் விழிப்புநிலை கூடுகிறது.
ஆழமான ஆன்மீகத் தாழ்மை: சூட்சும உலகங்களின் அனுபவங்களோ அல்லது காட்சிகளோ இறுதி எல்லை அல்ல என்பதை உணர்வதால், "நான் அடைந்துவிட்டேன்" என்ற ஆன்மீக அகங்காரம் கரைந்து ஆழமான தாழ்மை பிறக்கிறது.
இந்தத் தாழ்மையே சாதகனைப் பாதையின் வீழ்ச்சிகளில் இருந்து காக்கிறது.
மந்திர உபதேசத் தொடர்பு: குருவை வெறும் சடங்கு ஆசிரியராகப் பார்க்காமல் ஆகமத்தை உயிர்ப்பிக்கும் மூல சக்தியாக உணர்வதால், குருவின் உபதேசத்தில் உள்ள 'ஆற்றல் பரிமாற்றத்தை' சாதகன் ஆழமாக ஏற்கும் தீட்சா நிலை நிலைபெறுகிறது.
உள் உணர்வு மரத்தின் வளர்ச்சி: ஆகமத்தை வெளிப்புற நூல் என்று கருதாமல் தன்னுள் வளர வேண்டிய உணர்வு மரமாகக் (Consciousness tree) காண்பதால், தினசரி சாதனையில் தடையற்ற தொடர்ச்சி (Continuity) உண்டாகிறது. இது தற்காலிகப் பயிற்சியை நிலையான சிவநிலைத்தன்மையாக (Stabilized yogic state) மாற்றுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தனிப்பட்ட முயற்சி மைய ஆன்மீகத்திலிருந்து பரசிவ அருள் மைய சிவயோகத்திற்கும், வெறும் சடங்குப் பயிற்சிகளிலிருந்து குரு அருளால் விழித்த சித்தத்தில் ஓங்கி நிற்கும் உயிருள்ள ஆகம அநுபூதிக்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது.
சிவமே பரன்! சிவமே பராபரம்! சிவமே நந்தி வழி ஓங்கி நிற்கும் ஆகமப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.