அநுபூதி ஆகமம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 64

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் அறுபத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (64) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "ஆகமச்சிறப்பு" அதிகாரத்தின் எட்டாவது திருப்பாடலாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், காரணம், காமிகம், வீரம், சிந்தியம், வாதுளம், வியாமளம், மகுடம் போன்ற பல சிவ ஆகமப் பிரிவுகளை எடுத்துக்காட்டி, மனிதர்களின் பல்வேறு மன–சக்தி–கர்ம அமைப்புகளுக்கேற்ப சிவம் பல ஆகமப் பாதைகளாக வெளிப்பட்டது என்பதை விளக்கினார். அங்கு அவர் பல ஆகமங்கள், பல சாதனை முறைகள், பல சித்த நிலைகள் இருந்தாலும், இலக்கு ஒன்றுதான் என்ற தத்துவத்தை நிறுவினார்.
அதாவது, ஆகம வேறுபாடுகள் வெளிப்புறப் பிரிவுகள் அல்ல; சாதகர்களின் உள் பரிணாம நிலைகளுக்கேற்ப வெளிப்பட்ட சிவசக்தி வழித்தடங்கள் என்ற உண்மையை எடுத்துரைத்தார்.
அந்த “பல ஆகமங்கள் ஏன் வெளிப்பட்டன?” என்ற கருத்தை அடுத்த கட்டமாக, இந்த மந்திரத்தில் திருமூலர் இன்னும் ஆழப்படுத்துகிறார்.
இங்கு அவர், ஆகமங்கள் எண்ணற்றதாக இருந்தாலும், அவற்றின் உண்மையான நோக்கம் சிவன் வெளிப்படுத்திய உள் ஞானத்தைச் சாதகனின் சித்தத்தில் உயிர்ப்பிப்பதே என்றும், அந்த அனுபவ ஞானம் இல்லாவிட்டால் எல்லா ஆகமப் பெருக்குகளும் “நீர் மேல் எழுத்து” போல நிலையற்றதாகிவிடும் என்றும் எச்சரிக்கிறார்.
முந்தைய பாடல் பல்வேறு ஆகமப் பாதைகள் பற்றிப் பேசினால், இந்த மந்திரம் அந்த எல்லாப் பாதைகளின் உண்மையான இலக்கு அனுபவ சிவஞானமே; வெறும் சாஸ்திரச் சேகரிப்பு அல்ல என்ற மிக ஆழமான சிவயோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனால் இந்தப் பாடல், ஆகமத்தின் வெளிப்புறப் பெருக்கிலிருந்து அதன் உள் அனுபவ இதயத்திற்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் உன்னதத் தொடர்ச்சியாக அமைகிறது.
அந்த அநுபூதி நிலைத்தன்மையைக் காட்டும் மகா மந்திரம் இதோ:

பழந்தமிழ் வடிவ மூல மந்திரம்

நவீன மனம் புரியக்கூடிய சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் ஆழமான “அருள் ---> ஆகமம் --> அறிவுச் சேகரிப்பு ---> அனுபவ ஞானம் ---> உண்மை நிலை ---> நிலையற்ற புத்தக அறிவு” என்ற சிவயோக–ஆகம ஓட்டத்தில் அமைந்து, பின்வருமாறு நகர்கிறது:
1. அருளின் இருமடிப் பேராற்றல் (அண்ணல் அருளால் அருளும் சிவ ஆகமம்):
இங்கு "அருளால்", "அருளும்" என இருமுறை அருள் என்னும் சொல் மலர்கிறது. இது சாதாரண அடுக்கு அன்று; மிக முக்கியமான தத்துவக் கட்டமைப்பு.
ஆகமத்தின் மூலாதாரம் அருள்; அதன் செயல்பாடும் அருள். அதாவது, ஆகமம் சிவ அருளிலிருந்து வெளிப்படுகிறது; மேலும், அது சாதகனுக்குள் அருளை விழிப்பிக்கிறது. ஆகமம் என்பது வெறும் தகவல் அன்று; அது மனித உணர்வை மாற்றியமைக்கும் அருள் ஓட்டமாகும் (Transforming grace-current).
2. சாஸ்திரப் பெருக்கின் எல்லை (எண் துளி கோடி தொகுத்திடும் ஆயினும்):
“எண் துளி கோடி” என்பது எண்ணற்ற பிரிவுகளையும், முடிவற்ற தத்துவக் கட்டமைப்புகளையும் (Countless classifications / Endless textual systems) குறிக்கும். “தொகுத்திடுதல்” என்பது சேகரித்தல், வகைப்படுத்தல், மனப்பாடம் செய்தல் போன்ற சாஸ்திரப் பாண்டித்தியத்தைக் (Intellectual scholarship) குறிக்கும்.
ஒருவர் எண்ணற்ற ஆகமங்களைப் படித்து, தொகுத்து, விவாதித்தாலும் — “ஆயினும்” என்ற திருப்புமுனை வழியே, வெறும் சாஸ்திரப் பெருக்கு மட்டும் முக்திக்கு போதாது என்பதைத் திருமூலர் நிறுவுகிறார்.
3. சிவ அநுபூதி விழிப்பு (அண்ணல் அறைந்த அறிவு):
இங்கு “அறிவு” என்பது வெறும் தகவலோ, கருத்தோ அல்லது தத்துவ விசாரணையோ (Philosophy) அன்று. இது சிவனே நேரடியாக வெளிப்படுத்திய, உள் சித்தத்தில் தாக்கி விழித்துணர்த்திய நேரடி அனுபவ சிவஞானம் ஆகும் (Direct gnosis / Experiential realization).
உண்மையான ஞானம் புத்தியில் சேமிக்கப்படுவது அல்ல; அது சிவசித்தம் எம்மில் விழிப்படைவதே ஆகும்.
4. உணர்தலின் நிபந்தனை (அறியாவிடின்):
“அறியாவிடின்” என்ற சொல்லால் படித்தல் என்பது அநுபூதியாகாது (Reading is not a Realization), மனப்பாடம் செய்தல் என்பது சித்த மாற்றமாகாது (Memorization is not a Transformation) என்று தெளிவுபடுத்துகிறார்.
அனுபவமில்லாத வெற்று அறிவு முழுமையற்றது என்பதே இதன் தர்க்கமாகும்.
5. நீர் மேல் எழுத்து உவமை (எண் துளி கோடியும் நீர் மேல் எழுத்தே):
இது திருமூலரின் மிக ஆழமான தந்திர உவமைகளில் ஒன்று. நீரில் எழுதப்பட்ட எழுத்து எவ்வாறு உடனே வடிவிழந்து மறைந்துபோகுமோ, அதுபோலச் சுவாசத்தில் சிவம் விழிக்காமல், சித்தத்தில் அமைதி இறங்காமல், அகங்காரம் கரையாமல், சக்தி விழிப்படையாமல் புத்தக அறிவாக மட்டுமே தேங்கும் சாஸ்திர ஞானம் "நீர் மேல் எழுத்து" போல அழிந்துவிடும்.
ஆகமத்தின் இலக்கு ஏட்டறிவு அல்ல; அது சித்தப் பரிணாமம் (Consciousness transformation) ஒன்றே என்பது இறுதித் தீர்ப்பாகும்.

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமான “சாஸ்திர அறிவு -->அனுபவ சித்தம்” என்ற உள் பரிணாமத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:
அருள் ஏற்புத் திறப்பு:
ஆகமம் என்பது வெறும் புத்தகத் தகவல் அன்று, அது உயிருள்ள சிவசக்தி வடிவம். மந்திரம் (Mantra), தந்திரம் (Tantra), நியாசம் (Nyāsa), தியானம் (Dhyāna) ஆகியவற்றை இயந்திரத்தனமான பயிற்சியாக (Mechanical practice) மட்டும் செய்தால் அதன் ஆழம் திறக்காது. யோகத்தின் இதயம் வெறும் முரட்டு முயற்சி மட்டும் அன்று; அது அருளை ஏற்றுக்கொள்ளும் உள்ளார்ந்த திறப்பு (Inward receptivity) ஆகும்.
தகவல் சுமை எச்சரிக்கை:
நூல்களைச் சேகரிப்பதோ, பல மந்திரங்களை அறிவதோ, தத்துவங்களை ஒப்பிட்டு விவாதிப்பதோ ஆன்மீக விழிப்பாகாது (Spiritual information overload will not give Spiritual awakening). அறிவுப் பெருக்கம் சித்த விழிப்பிற்குச் சமமாகாது என்பதே தந்திர ரகசியம்.
உள் சாட்சி எழுச்சி: "அண்ணல் அறைந்த அறிவு" என்பது புத்தி சார்ந்த அறிவு அன்று. அது மந்திரம் தனக்குள் உயிர்பெற்று (Mantra becoming alive), நாதம் விழித்தெழுந்து (Nāda awakening), உள் சாட்சி உணர்வு (Witnessing consciousness) தலைதூக்கும் உன்னத நிலையாகும். உண்மையான ஞானம் வெளியில் படிக்கப்படுவது அன்று; அது உள்ளே விழிப்பது.
பகுத்தறிதலும் உணர்தலும்: குண்டலினி பற்றியும், சக்கரங்கள் பற்றியும் ஆகமங்களை மேற்கோள் காட்டிப் பேசுவது வெறும் பகுத்தறிதல் (Conceptual knowing) மட்டுமே. சுவாசத்தில் சக்தி விழிக்காமல், சித்தம் அமைதியடையாமல், அகங்காரம் கரையவில்லை எனில் அது சிவயோகம் ஆகாது. யோகத்தில் முக்கியமானது விளக்கம் (Explanation) அன்று; அது உருமாற்றம் (Transformation) ஆகும்.
சூட்சும உடலிற் பதிதல்: சித்தத்தில் இறங்காத வெற்று அறிவு சாதகனின் சூட்சும உடலில் பதியாது (Not imprinted in the subtle body). இதனால் தற்காலிக உற்சாகமோ, ஆன்மீகக் கிளர்ச்சியோ (Intellectual stimulation) ஏற்படலாமே தவிர, வாழ்க்கை மாறாது; சுவாசம் நுண்மையடையாது; சிவநினைவு நிலைபெறாது. அனுபவமாக உருகாத யோகம், மனப் பரப்பில் மட்டுமே தற்காலிக மிதப்பாக இருக்கும்.
சாஸ்திரமே சித்தமாதல்: ஆகமத்தின் உண்மையான வாசிப்பு புத்தியால் அன்று; அது சித்தத்தால் நிகழ வேண்டும். மந்திர உச்சரிப்பு மந்திர லயமாகவும், தியானப் பயிற்சி விழிப்பு நிலைத்தன்மையாகவும், சாஸ்திரப் படிப்பு உணர்வுப் பரிணாமமாகவும் மாற வேண்டும். சாஸ்திரம் இறுதியில் சிவசித்தமாக மலர வேண்டும்.

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போது, சாதகனின் சாதனையில் வெளிப்புற அறிவுச் சேகரிப்பிலிருந்து உள் அநுபூதிக்கான ஒரு மாபெரும் நிலைமாற்றம் நிகழ்கிறது:
மென்மையான அருள் ஏற்பு: "
நான் சாதிக்க வேண்டும், நான் சித்தி அடைய வேண்டும்" என்ற ஆன்மீக வேட்கை மற்றும் அகங்கார முயற்சிகள் தளர்ந்து, யோகம் என்பது அருளை ஏற்கும் ஒரு மென்மையான சமர்ப்பணம் (Inward receptivity) என்ற தெளிவு பிறக்கிறது. இதனால் குரு–சிவ அருளின் மீது உன்னதத் திறப்பு உண்டாகிறது.
அமைதியின்மை தொடர்ச்சியான தேடலிலிருந்து விடுதலை: தொடர்ந்து புதிய நுட்பங்களைத் (Techniques) தேடுதல், முடிவற்ற புத்தகச் சேகரிப்பு, அடுத்தடுத்த தீட்சைகள் என்ற மன அலைச்சல்களிலிருந்து (Restlessness) சாதகன் விடுபடுகிறான். ஆழமில்லாத வெளிப்புறப் பெருக்கம் முன்னேற்றமன்று என்பதை உணர்வதால், மனச் சிதறல் குறைந்து ஒரு பாதையில் நிலைத்திருக்கும் ஆற்றல் (Depth) கூடுகிறது.
உள்முக விழிப்புணர்வு: சாஸ்திர விளக்கங்களை விடுத்து உள்முக அநுபூதியை (Inward realization) நோக்கிச் சித்தம் நகர்வதால், ஜபம் இயந்திரத்தனமாக இல்லாமல் உயிர்ப்படத் தொடங்குகிறது; சுவாச விழிப்புணர்வு மிக நுண்மையடைகிறது; மௌனம் அர்த்தமுள்ளதாக மாறி உள் சாட்சி விழிப்பு நிலைபெறுகிறது.
ஆன்மீக நேர்மை (Spiritual Honesty): பிறரிடமிருந்து இரவல் பெற்ற ஆன்மீக அறிவை (Borrowed spirituality) விடுத்து, "நான் உண்மையில் இந்தத் தத்துவத்தை வாழ்கிறேனா?" என்ற ஆழமான சுயவிசாரணை (Self-observation) பிறக்கிறது. இதனால் சாதனையில் ஆன்மீக நேர்மையும் முதிர்ச்சியும் கூடுகின்றன.
உணர்வு நிலைபெறுதல் (Consciousness Stabilization): தற்காலிக ஆன்மீக உற்சாகங்களுக்கும் (Temporary experiences), நிலைபெற்ற உணர்வு நிலைக்கும் (Stabilized consciousness) உள்ள வேறுபாடு புரிகிறது. தியானத்திற்குப் பின் எழும் தற்காலிக அமைதியை மட்டும் அநுபூதி என மயங்காமல், அன்றாட வாழ்க்கையிலும் சிவநினைவைத் தக்கவைக்கும் தினசரி சாதனத் தொடர்ச்சி (Consistency) கூடுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெற்று அறிவுச் சேகரிப்பிலிருந்து சித்தப் பரிணாமத்திற்கும், தற்காலிக ஆன்மீக உற்சாகங்களிலிருந்து உருகி நிலைபெற்ற சிவநினைவு வாழ்க்கையிற்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. ஆகமம் என்பது படிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று அன்று; அது நமக்குள்ளே உயிர்ப்பெற்று நிலைநிற்க வேண்டிய சிவ அருள் என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே அண்ணல்! சிவமே சிவாகமம்! சிவமே நீர்மேல் எழுத்தாகாமல் நிலைநிற்கும் பேரறிவு!

திருச்சிற்றம்பலம்.