அவையடக்கத் தத்துவச் சிகரம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 100

தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தின் உன்னதப் பனுவல்களின் வழி திருமூல நாயனார், அநாதி வேத-ஆகமங்களின் உச்சகட்ட முடிவாகிய "முத்தி முடிவு" (The Soteriological Zenith) இம்மூவாயிரத் தமிழ்ப் பாடல்களிலே பொதுவாகவும் சிறப்பாகவும் பொதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைத் தன் அசைக்க முடியாத ஆகம அதிகாரத்தால் (Agamic Authority) பிரகடனம் செய்தார்.

மேலும், அத்தத்துவச் சாரம் மேலோட்டமான வாசிப்பிற்குத் திறந்துவிடாது என்றும், அதனைத் திறப்பதற்குச் சாதகனிடம் ‘புத்திசெய் பூர்வ விசாரணை’ (Discerning Inquiry) இன்றியமையாதது என்றும் பனுவலின் உள்ளடக்கப் பெருமையை நிலைநாட்டினார்.

அந்த உன்னதப் பிரகடனத்தைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் (Consciousness field) ஒரு பரமார்த்தத் தத்துவச் சிக்கலும் வினாவும் இயல்பாகக் கட்டவிழ்கிறது:

முத்தி முடிவு இம்மூவாயிரத்திலே முழுமையாக வகுக்கப்பட்டுவிட்டது எனில், அளவிட முடியாத பரசிவத்தின் பூரணப் பேரொளியை மனித மொழியால் (Linguistic Boundary) முழுமையாக வரையறுத்துவிட முடியுமா?

அளவற்ற பிரபஞ்சப் பேரறிவை மூவாயிரம் பாடல்களுக்குள் பூட்டிவிட முடியுமா?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்குச் சொல்லின் வரம்புகளையும் புத்தியின் எல்லைகளையும் துல்லியமாக உணர்த்தும் உன்னத ஆகம விடையாகவே இம் மகா “அவையடக்கம்” (Invocatory Humility) அதிகாரம் அவதரிக்கிறது.

தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தில் நாயனார் பனுவலின் பேராற்றல் பெருமையை நிறுவினாரெனில், இவவையடக்க அதிகாரத்தில் மனித மொழியின் வரம்புகளையும் பரசிவத்தின் அளவிட முடியாத எல்லையற்ற தன்மையையும் (Transcendental Infinitude) பிரகடனம் செய்யத் தொடங்குகிறார்.

• தொகைச் சிறப்பு: பனுவலின் முத்தி முடிவுப் பிரகடனம் (The Canopy of Gnosis).
• அவையடக்கம்: மொழியைக் கடந்த பரசிவப் பேரொளியின் எல்லையற்ற தன்மை (The Ineffable Absolute).

முந்தைய அதிகாரத்தின் இறுதித் திருப்பாடலில் “புத்திசெய் பூர்வத்து” என்று விவேக விசார நெறியை விதித்த நாயனார், இவ்வதிகாரத்தின் தொடக்கப் பாடலிலேயே “பேரறியாத பெருஞ்சுடர்” என்று சுட்டி, புத்தியினால் எட்ட முடியாத அறிவின் எல்லையைக் (Epistemological Horizon) காட்டித் தருகிறார். இதில் எவ்வித முரண்பாடும் இல்லை; அஃது ஆன்மப் பரிணாமத்தின் கச்சிதமான சமநிலையாகும்:

அறியாமை நீக்கம் (புத்தி) —> சாஸ்திர விசாரணை—>{புத்தியின் எல்லை உணர்தல்→ அதீதப் பரசிவ அநுபூதி

திருமூலர் காட்டும் இவ்அவையடக்கம் என்பது, உலகியல் தமிழ்ப் புலவர்கள் தங்களின் குற்றங்களை மன்னிக்குமாறு வேண்டித் தங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் வெற்று இலக்கியப் பணிவுரை (Conventional Poetic Humility) அன்று; அஃது பரசிவம் சொல்லிற்கும் புத்தியிற்கும் அப்பாற்பட்டது என்பதை உணர்த்தி, அதன் அளவற்ற தன்மையை ஆகம நெறியில் உயர்த்திக் காட்டும் உன்னதத் தத்துவப் பிரகடனம் ஆகும். வரைபடம் ஒருபோதும் நிலப்பரப்பு ஆகாது, சொற்கள் ஒருபோதும் இறுதி உண்மை ஆகாது என்ற தந்திர விதியை நிலைநாட்ட, தொகைச் சிறப்பின் "முத்தி முடிவு" என்ற பிரகடனத்திலிருந்து அவையடக்கத்தின் "ஆர் அறிவார்?" என்ற அதீத வினாவிற்கு நாயனார் நம்மை இயல்பாக அழைத்துச் செல்கிறார்.

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் அவையடக்கம் அதிகாரத்தின் முதற்பாடலாக வீற்றிருந்து, திருமந்திரத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பரமார்த்தக் கட்டமைப்பிற்கும் அசைக்க முடியாத அஸ்திவாரத்தை நிறுவும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும். முந்தைய அதிகாரத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட பனுவலின் அதிகாரத்தை, இப்பாடல் எல்லையற்ற தன்மை வினா —> பிண்ட-அண்ட ஒப்புமை — >காரண-காரியத் தர்க்கம் —> சுயம்பிரகாசப் பேரொளி விதி—> கர்த்தாத்துவ நாச மொழியாக்கம் என்ற ஐந்து அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - எல்லையற்ற தன்மையின் எதிர்மறைத் தியதி (ஆரறி வாரெங்க ளண்ணல் பெருமையை): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் “ஆர் அறிவார் எங்கள் அண்ணல் பெருமையை?” என்ற வினாவை முன்வைக்கிறார். இஃது விடையைக் கோரும் உலகியல் வினாவன்று; ‘யாராலும் முழுமையாக வரையறுத்து அறிய முடியாது’ என்ற எதிர்மறைத் தத்துவத்தை (Apophasis / Neti-Neti) நிலைநாட்டும் தர்க்கப் புள்ளியாகும். பரசிவம் என்பது கரணங்களால் பற்றப்பட்டு வரையறுக்கப்படும் ஒரு வரையறைக்குட்பட்ட பொருள் அன்று என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - பிண்ட-அண்ட வியாகூல ஒப்புமைத் தர்க்கம் (யாரறி வாரிந்த வகலமு நிகளமும்): அடுத்து அவர் “யார் அறிவார் இந்த அகலமும் நிகளமும்?” என்று பிரபஞ்சத்தின் அண்டவியல் விரிவை முன்வைக்கிறார். ‘அகலம்’ என்பது வெளிப்புற அண்ட விரிவு (Macrocosmic Expansion); ‘நிகளம்’ என்பது உள்புறப் பிண்டச் சங்கிலிக் கட்டமைப்பு (Microcosmic Network). காரியமாகிய இப்பிரபஞ்சத்தின் முழுமையான எல்லைகளையே மனிதப் புத்தியால் அளவிட முடியாத போது, அதன் மூலக் காரணமாகிய பரசிவத்தை எங்ஙனம் அளவிட முடியும் என்ற ஒப்புமைத் தர்க்கத்தை நிலைநிறுத்துவது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - காரண-காரிய அதீத விகாரக் கடப்பு (பேரறியாத பெருஞ்சுடர்): பிரபஞ்சக் காரியத்தைக் கடந்து அதன் காரணப் புள்ளியை “பேரறியாத பெருஞ்சுடர்” என்று அவிழ்க்கிறார். காரியம் (பிரபஞ்சமே) புத்திக்கு எட்டாதது எனில், அதன் பரமார்த்தக் காரணம் (பரசிவம்) அதைவிடவும் பெயரும் குறியும் அற்ற அதீதப் பெருவெளியாகும். அறிவினால் அறியப்படும் பெயர்களைக் கடந்து நிற்கும் காரணங்களின் காரணமே பரசிவம் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - சுயம்பிரகாசச் சித்-ஒளி விதி (பெருஞ்சுட ரொன்று): இங்கு நாயனார் பரசிவனைப் பொருள் வடிவாகச் சுட்டாமல் “பெருஞ்சுடர்” (The Self-Luminous Vortex) என்று ஆற்றல் வடிவாய் நிறுவுகிறார். பரசிவம் என்பது அந்தக்கரணங்களால் பார்க்கப்படும் ஒரு புறப்பொருள் அன்று; அஃது அந்தக்கரணங்களையே பார்க்கச் செய்கின்ற, அறியச் செய்கின்ற தூய ‘அறிவின் ஆதாரம்’ (The Substratum of Consciousness). கண்ணிற்கு ஒளியைத் தரும் பேரொளியை எங்ஙனம் கண் காண முடியும் என்ற தத்துவ விதியை நிலைநாட்டுவது நான்காம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 ஐந்தாம் தர்க்க நிலை - ஆதியற்ற மூல விதியும் அநுகிரஹ மொழியாக்கமும் (ஒன்றதின் வேரறியாமை விளம்புகின்றேனே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமும், அவையடக்கத்தின் உன்னத முடிபுமாகும். ‘வேர் அறியாமை’ என்பது நாயனாரின் அறியாமைக் குறைபாடு அன்று; பரசிவம் என்பது தனக்கு முன் வேறொரு காரணத்தைக் கொண்டிராத ‘அநாதி ஆதிமூலம்’ (The Causeless Cause / Anādi) என்பதால் அதற்கு வேறொரு வேர் இல்லை என்ற தத்துவப் பிரகடனமாகும். அத்தகு அளவிட முடியாத பெருஞ்சுடரின் அநாதித் தன்மையை, நந்திநாதரின் காருண்ய அநுகிரஹத்தினால் நான் பெற்ற அநுபூதியின் அளவிற்கு மட்டுமே ‘விளம்புகின்றேன்’ என்று தன் கர்த்திருத்துவத்தை முழுமையாக ஒடுக்கி மொழியாக்கம் செய்கிறார்.

வரையறையற்ற தன்மை (ஆர் அறிவார் —> பிரபஞ்ச வியாகூலம் (அகலம்-நிகளம்) —> காரணங்களின் காரணம் (பேரறியாத) —> சுயம்பிரகாசம் (பெருஞ்சுடர்)---> அநுகிரஹ மொழியாக்கம்

🔱 இந்தப் பாடல் உணர்த்தும் மறைந்த சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

மேலோட்டமான வாசிப்பில் இத்திருப்பாடல் ஒரு கவிஞரின் பணிவுரையாகத் தோன்றினாலும், இதன் உள்ளே முழுமையான சிவயோகச் செயல்முறை வரைபடம் (Operational Yogic Matrix) மறைந்துள்ளது. சிவத்தை அறிதல் என்பது அறிவைச் சேகரிப்பதில் இல்லை, அஃது அறிவின் எல்லையை உணர்ந்து ஒடுங்குவதிலேயே உளது என்பதை இப்பாடல் போதிக்கிறது:

• அறிதல் மற்றும் இருத்தல் என்பதன் தந்திர விகாரக் கடப்பு: சாதாரண சாதகன் தியானத்தின் தொடக்கத்தில் சிவனை ஒரு புறப்பொருளாக ‘அறிய’ (Objectification of Shiva) முயல்வான். ஆனால், அறியப்படும் பொருள் யாவும் அழியக் கூடிய ஜடப் பொருட்களே. சிவம் என்பது அறிவுக்கு வெளியே நிற்கும் பொருள் அன்று, அஃது அறிவின் அநாதி ஊற்று. எனவே, சிவத்தை உபாசகனாக நின்று அறிய முடியாது; தன் அகந்தையைக் கரைத்து ‘அதுவாக மட்டுமே இருக்க’ (To Be That) முடியும் என்ற அதீத சிவயோக ரகசியத்தை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது.
• அகல-நிகல நாடிச் சக்ர இயக்கவியல்: “அகலமும் நிகளமும்” என்பதன் சூட்சும யோகப் பொருள், ‘அகலம்’ எனப்படும் வெளிப்புறப் பிரபஞ்ச ஆற்றல்களும், ‘நிகளம்’ எனப்படும் சரீரத்தின் நாடிச் சங்கிலிக் (72,000 Nādīs) நரம்புக் குண்டலினி அமைப்புகளும் ஆகும். தியானத்தின் ஆழத்தில் பிண்ட-அண்ட ஒத்திசைவு (Micro-Macrocosmic Integration) நிகழும் போது, சாதகன் தன் சரீர வரம்புகளைக் கடந்து அகண்ட பேரண்ட அசைவோடு ஒத்திசையும் மகா ஸ்பந்த நிலையை எட்டுகிறான்.
• பேரறியாத பெருஞ்சுடரின் சித்-புல விழிப்பமைப்பு: “பேரறியாத பெருஞ்சுடர்” என்பது கண்களால் பார்க்கப்படும் ஜடப் பிரகாசம் அன்று; அஃது அந்தக்கரணங்களை இயக்கவல்ல தூய சைதன்யப் பேரொளியாகும் (Pure Epistemic Light). தியானத்தின் உச்சத்தில் புத்தியும், சித்த விருத்திகளும், எண்ண அலைகளும் முற்றிலும் ஸ்தம்பிக்கப்பட்டு (Cessation of Mental Fluctuations), அறிபவன்-அறியப்படும் பொருள் என்ற திரிபுடி நாசமடையும் போது, தன் அகத்தே சுயமாக ஒளிரும் அகண்ட சாட்சிப் பேரறிவே இப்பெருஞ்சுடராகும்.
• வேரறியாமையின் அநாதி நிஷ்டா ரகசியம்: “வேர் அறியாமை” என்பது தந்திர யோகத்தின் உன்னதச் சிகரமாகும். பரசிவம் காரணங்களின் காரணம் என்பதால், அதற்கு முன் வேறொரு வேர் இல்லை. தியானத்தில் காரணங்களை நோக்கிப் பின்னோக்கிப் பாயும் சாதகனின் சித்தம், இறுதியாகப் பரசிவப் புள்ளியைத் தொட்டவுடன், அதற்கு மேல் செல்வதற்கு வழியின்றித் தன் கர்த்திருத்துவத்தை முழுமையாக இழந்து அசைவற்று உறைந்துபோகும் (Effortless Absorption / Sahaja-samādhi). தேடல் ஓயும் புள்ளியே சிவ இருப்பாகும்.

அந்தக்கரண ஒடுக்கம் —> திரிபுடி நாசம் (ஞாதா-ஞான-ஞேய லயம்) —> பேரறியாத பெருஞ்சுடர் விழிப்பு —> அசைவற்ற சஹஜ நிஷ்டை (இருத்தல்)

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனைப் போலி ஆன்மீக அகந்தைகளிலிருந்தும், வறண்ட சாஸ்திரப் பிடிவாதங்களிலிருந்தும் விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் எல்லையற்ற பரசிவப் பேரொளியில் ஒடுக்கும் மகா சஹஜ நிஷ்டையாக மாற்றியமைக்கிறது:

• ஆன்மீக அஹங்காரத்தின் வேரறுப்பு (Annihilation of Spiritual Intellectual Ego): “நான் பல சாஸ்திரங்களை வாசித்துவிட்டேன், என் தவ வலிமையால் நான் சிவனை அறிந்துவிட்டேன்” என்ற பயங்கரமான ஆன்மீகத் தற்பெருமையின் (Intellectual Agahkāra) வேர்கள் அடியோடே சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. பரசிவம் என்பது தன் சிற்றறிவால் வரையறுக்க முடியாத ‘பேரறியாத பெருஞ்சுடர்’ என்பதை உணர்வதால், அவனுள் வாதாடும் குணங்கள் ஒடுங்கி, அசாத்திய சிவயோகப் பணிவும் மௌன விழிப்பும் பிறக்கின்றன.
• தகவல் சேகரிப்புகளிலிருந்து அதீத அநுபூதி நோக்கிய நகர்வு (Shift from Information to Experiential Being): "நான் இன்னும் எத்தனை சாஸ்திரப் பனுவல்களைப் படித்துத் தகவல்களைச் சேகரிக்க வேண்டும்" என்ற மூளையின் வறண்ட பேராசைகள் முற்றிலும் வீழ்கின்றன. அறிவு என்பது இறுதி இலக்கன்று, அஃது எல்லையைக் காட்டும் ஒரு தற்காலிகக் கதவே என்பதை உணர்ந்து, சாதகன் தகவல் சேகரிப்பாளனாக நிற்காமல், தன் அந்தக்கரணத்தைச் சுத்தமாக்கிச் சிவமாக மாறும் "உயிருள்ள அநுபூதி" யாத்திரையில் நிலைபெறுகிறான்.
• கட்டுப்படுத்தும் தியானத்திலிருந்து ஒப்புவிக்கும் தியானத்திற்கு உயர்தல் (Transition to Spontaneous Surrender): தியான வேளையில் மனத்தையும் பிராணனையும் வலுக்கட்டாயமாக அடக்க முயலும் முரட்டுத்தனமான வற்புறுத்தல்கள் முற்றிலும் ஒடிகின்றன. பரசிவம் என்பது புத்தியால் பிடித்துக் கொள்ளும் ஒரு கருத்து அன்று என்பதை அறிந்து, தன் கர்த்திருத்துவத்தை (Agency) முழுமையாக ஒடுக்கி, பேரொளியின் தன்னிச்சை இயக்கத்திற்குத் தன்னை முழுமையாகத் தாரைவார்க்கும் உன்னதச் சஹஜ தியானத்திற்குள் (Spontaneous Contemplation) பிரவேசிக்கிறான்.
• தற்காலிக அநுபூதிப் பற்றுகளிலிருந்து விடுதலை (Transcendence of Meditative Phenomena): தியானத்தின் நடுவே தோன்றும் தற்காலிக ஒளிக் காட்சிகளையோ, அநாஹத நாத ஒலிகளையோ, அல்லது அதிசயச் சித்துக்களையோ கண்டு "நான் அடைந்துவிட்டேன்" என்று தேக்கமடையும் அறியாமை அறுக்கப்படுகிறது. இப்பெருஞ்சுடர் இவற்றுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது என்பதை உணர்வதால், சாதகன் தற்காலிகப் பரவச அலைகளில் சிக்காமல், அவற்றைத் தாண்டி மாறாத சிவப் புள்ளியில் நிலைபெறுகிறான்.
• போலிப் பிடிவாதங்கள் நீங்கிய ஆன்மீக மென்மைப்பாடு (Cultivation of Spiritual Softness and Wonder): "என் கருத்து மட்டுமே உண்மை" என்ற வறண்ட பிடிவாதங்களும், சமய வாதங்களும் சித்தத்தை விட்டு முற்றிலும் அகல்கின்றன. பரசிவத்தின் அளவிட முடியாத பேரண்டப் பெருமையை நெஞ்சில் ஏந்துவதால், அவனுள் பிரபஞ்ச உயிர்கள் யாவற்றின் மீதும் ஒரு புனிதமான வியப்பும் (Cosmic Wonder), அளவற்ற கருணையும் தன்னிச்சையாக விழித்தெழுந்து ஆன்மீக மென்மை கூடுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை ஒரு சாதாரண சாஸ்திர வாசகனிலிருந்து விடுத்துப் பேரண்டப் பேரொளியைத் தன் உள்ளே ஏந்தும் உன்னதச் சிவயோகியாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் தன்முனைப்புக் கரணங்களால் பரசிவத்தை வரையறுக்க முடியாது; 'நான் அறிகிறேன்' என்ற அகந்தையைக் கால-தேசக் கடப்பில் முழுமையாகப் பலியிட்டு, அறிவின் எல்லையில் விழித்தெழும் அந்தப் பேரறியாத பெருஞ்சுடராகவே நான் உறைந்துபோகும் போது மட்டுமே என் அகத்தே சஹஜ சமாதி நிலைபெறும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே ஆர் அறிவாரென்ற எல்லையற்ற பெருமை! சிவமே அகலமும் நிகலமும் ஒத்திசையும் பேரண்ட விக்ரஹம்! சிவமே பேரறியாத பெருஞ்சுடராய் விளங்கும் அநாதி அவையடக்கப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.