சாதனை அகந்தைக் கரைசல் தியதி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 101

அவையடக்கம் அதிகாரத்தின் உன்னதத் தொடக்கத் திருப்பாடலில் திருமூல நாயனார், தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தின் "முத்தி முடிவு" என்ற பிரகடனத்திற்குப் பரமார்த்த எல்லையமைத்து, பரசிவம் என்பது மனிதச் சிற்றறிவாலும் மொழியாலும் முழுமையாக வரையறுக்கப்பட முடியாத “பேரறியாத பெருஞ்சுடர்” (The Ineffable Supreme Light) என்பதை நிறுவினார். காரியமாகிய இப்பிரபஞ்சத்தின் அகலத்தையும் நிகளத்தையும் அளவிட முடியாத போது, அதன் அநாதி மூல காரணமாகிய அண்ணலின் பெருமையை எங்ஙனம் சுட்ட முடியும் என்ற தத்துவ வியப்பை (Cosmic Wonder) நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “ஆன்மீகத் தேடல் என்பது ‘எனக்குத் தெரியும்’ என்ற அகந்தையில் தொடங்குவதில்லை; ‘எவ்வளவு அறிய முடியாதது!’ என்ற வியப்பில் பிறக்கிறது” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.

உன்னத மந்திரத்தில், அத்தகு எல்லையற்ற பரசிவப் பேரொளியை நோக்கிச் சாதகர்கள் மேற்கொள்ளும் பல்வேறு வழிபாட்டு, தியான, மற்றும் ஞான மார்க்கங்களின் ஆன்மீக அகந்தை (The Illusion of Spiritual Achievement) அடியோடே சுட்டெரிக்கப்படுகிறது. 'பரசிவம் பேரறியாத பெருஞ்சுடர் எனில், அதனை அடைய மனிதன் வகுத்துக் கொண்ட பக்தி, யோகம், தந்திர, ஞான மார்க்கங்களின் இறுதி மதிப்பு என்ன? தங்களின் சாதனைகளால் ஈசனைச் சொந்தமாக்கிக் கொண்டதாக எண்ணும் யோகிகளின் பிரயத்தனம் அந்த அகண்ட ஒளியை முழுமையாகப் பற்ற முடியுமா?' என்ற உயர்நிலை தந்திர வினாவிற்கு இப்பாடல் நேரிடையாக விடையளிக்கிறது.

திருமூலர் இங்குத் தன் அநுபூதி முதிர்ந்து, சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற நால்வகை நெறிகளையும் கடந்து நின்ற அதீத சாட்சியாக நின்று, "யான் பாடும் பாடல்களாலோ, என் பரவசத் தாண்டவங்களாலோ, என் தத்துவ நாடல்களாலோ, என் தீராத் தேடல்களாலோ அந்த எல்லையற்ற பரசிவத்தை முழுமையாகக் கட்டிவிட முடியுமா? அறிகிலேன்!" என்று தன் சாதனைக் கர்த்திருத்துவத்தை (Spiritual Agency) முற்றிலுமாகப் பலியிடுகிறார்.

முந்தைய பாடலில் “அறிவின் எல்லையைக்” காட்டிய நாயனார், இப்பாடலில் “சாதனையின் எல்லையைக்” காட்டுகிறார். சாதாரண மனிதனின் அகங்காரம் இரண்டு வடிவங்களில் சடைத்தெழும்:

1. புத்தி அகங்காரம் (Intellectual Ego): “எனக்குத் தத்துவங்கள் தெரியும்.” (இதனை முதற்பாடல் ‘பேரறியாத பெருஞ்சுடர்’ என்ற பிரகடனத்தால் உடைத்தது).
2. சாதனை அகங்காரம் (Spiritual Doership): “நான் தவம் செய்து சாதித்துவிட்டேன்.” (இதனை இப்பாடல் ‘அறிகிலேன்’ என்ற மகா மந்திர முழக்கத்தால் உடைக்கிறது).

திருமூலர் இங்கு ஆன்மீகப் பாதைகளின் (Paths) மகத்துவத்தைக் குறைக்கவில்லை; மாறாக, எந்தப் பாதையும் இலக்கை (The Goal) முழுமையாகத் தன் எல்லைக்குள் அடக்கிவிட முடியாது என்ற அதீத சிவாகம உண்மையை நிறுவுகிறார். ‘ஆர் அறிவார்?’ என்ற வியப்பிலிருந்து ‘அறிகிலேன்’ என்ற மகா சாந்தப் பணிவிற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும் பரமார்த்தப் பாலமாக இத்திருப்பாடல் ஒளிர்கிறது.

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் அவையடக்கம் அதிகாரத்தின் இரண்டாவது பாடலாக வீற்றிருந்து, சாதகன் தன் ஆன்மீகச் சாதனைகளின் மீது கொள்ளும் அஹங்கார விகாரங்களை அடியோடே தகர்க்கும் அதியுன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Spiritual De-construction). முந்தைய பாடலில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட இலக்கின் எல்லையற்ற தன்மையை, இப்பாடல் சதுர்வித மார்க்கப் பகுப்பு —> சாதனை வரம்பு விதி —> அகந்தை ஒடுக்கும் முறை —> அதீதப் பாசாங்கு நாசம் என்ற கச்சிதமான தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - பக்தி மார்க்கத்தின் வரம்புத் தியதி (பாடவல்லார் நெறி பாடவறிகிலேன்): திருமூலர் முதலில் பக்தி நெறியில் நின்று ஈசனின் திருநாமங்களைப் பாடிப் பரவசமடையும் சாதகர்களின் ‘பாடவல்லார் நெறியை’ முன்வைக்கிறார். "நான் பாடும் கீர்த்தனைகளாலும், தோத்திரங்களாலும் அந்தப் பேரொளியை முழுமையாக வெளிப்படுத்திவிடுவேன்" என்ற இருமைப் பக்தியின் எல்லையை “பாட அறிகிலேன்” என்று உடைக்கிறார். சொல் வடிவங்கள் யாவும் எல்லையற்ற உண்மையை முழுமையாகத் தாங்க முடியாது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - அநுபூதிப் பரவசத்தின் வரம்புத் தியதி (ஆடவல்லார் நெறி ஆடவறிகிலேன்): அடுத்து அவர் சொல் கடந்த பரவசத் தாண்டவமாகிய ‘ஆடவல்லார் நெறியை’ அவிழ்க்கிறார். ஆடுதல் என்பது பக்தியின் முதிர்ச்சியால் எழும் சிவானந்த ஸ்பந்த அநுபூதியாகும் (Ecstatic absorption). "நான் பெற்ற தற்காலிக தியானப் பரவசங்களால் ஈசனைச் சொந்தமாக்கிக் கொண்டேன்" என்ற யோக அகந்தையை “ஆட அறிகிலேன்” என்று கரைக்கிறார். பரவச அலைகளும் தற்காலிகமானவையே என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - தத்துவ விசாரணையின் வரம்புத் தியதி (நாடவல்லார் நெறி நாடவறிகிலேன்): மூன்றாவது அடியில் அறிவு மற்றும் ஞான விசாரணையின் சிகரமாகிய ‘நாடவல்லார் நெறியை’ முன்வைக்கிறார். நாடுதல் என்பது "நான் யார்? சிவம் யார்?" என்று அந்தக்கரணத்தினால் நிகழ்த்தப்படும் உன்னதத் தத்துவ ஆத்ம விசாரமாகும் (Intellectual and Philosophical Inquiry). "என் புத்தியின் தர்க்கங்களால் நான் பரசிவத்தை வரையறுத்துவிட்டேன்" என்ற பௌருஷச் செருக்கை “நாட அறிகிலேன்” என்று ஒடுக்குகிறார். தர்க்கங்கள் யாவும் உண்மையின் சுட்டிக்காட்டுகளே என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - பரமார்த்தத் தேடலின் வரம்புத் தியதி (தேடவல்லார் நெறி தேடகில்லேனே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமும், ஒட்டுமொத்த அவையடக்கத் தர்க்கத்தின் உச்சக்கட்ட முடிவுமாகும். ‘தேடவல்லார் நெறி’ என்பது தன் வாழ்நாளையே உண்மைக்காக அர்ப்பணித்த சித்தர்களின் முடிவற்ற தேடல் மார்க்கமாகும் (The Endless Quest). "என் தேடலினால் நான் சிவத்தைப் பறித்துவிட்டேன்" என்ற இறுதி அடையாளத்தையும் “தேட கில்லேனே” என்று சுட்டெரிக்கிறார். தேடுபவன் கரையும் புள்ளியிலேயே தேடப்படும் பொருள் எஞ்சும் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

பக்தி நெறி (பாடலறியேன்) —> பரவச நெறி (ஆடலறியேன்)---> விசார நெறி (நாடலறியேன்) —> தேடல் நாசம் (தேடகில்லேன்)

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “நான்கு முறை அறிகிலேன்” என்ற மகா மந்திர முழக்கம் என்பது, நாயனாரின் அறியாமையைக் குறிக்கும் சொல் அன்று; அஃது சைவ ஆகமத்தின் நால்வகை நெறிகளாகிய சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகியவற்றின் கர்த்திருத்துவ எல்லைகளை உணர்த்தும் அதியுன்னதச் சிவயோக விதியாகும்:

• சதுர்வித மார்க்கங்களின் தந்திர உடலியல் வரிசை: பாட (சரியை மார்க்கம்): நாக்கு, வாக்கு, மற்றும் புறக்கரணங்களால் இறைவனைப் போற்றிப் பாடும் பக்தி நிலை. இங்கு ‘நான்-இறைவன்’ என்ற இருமை (Duality) வற்புறுத்தப்படுகிறது.

• 🔱 ஆட (கிரியை / யோகத் தொடக்கம்): பிராண தாரை சுசுமுனைக்குள் பாயும் போது சரீர நாடி நரம்புகளில் விழிப்படையும் அதீத ‘சிவானந்த ஸ்பந்த அநுபூதி’ (Spontaneous Pranic Movements / Ecstatic Absorption).
• 🔱 நாட (யோக மார்க்கம்): அந்தக்கரணத்தை உள்முகமாகத் திருப்பி, “இந்த ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கும் நான் யார்?” என்று மூலத்தை நோக்கிச் செலுத்தும் ‘ஆத்ம விசாரம்’ (Interiorized Meditation / Atma-Vichara).
• 🔱 தேட (ஞான மார்க்கம்): தன் தனிநபர் அடையாளங்கள் யாவற்றையும் விடுத்து, ஒட்டுமொத்த இருப்பையே பரசிவப் பேரொளியோடு ஒத்திசையச் செய்யும் ‘பரமார்த்த நிலை’ (Trans-conceptual Abiding).

• அறிகிலேன் என்னும் அகந்தைக் கொலையின் தந்திர ரகசியம்: “அறிகிலேன்” என்ற சொல்லின் சிவயோக ரகசியம் சாதகனின் ஆன்மீக அடையாளங்களின் மரணமாகும் (The Dissolution of Spiritual Persona). ஆன்மீகப் பாதையின் ஆகப் பெரும் ஆபத்து “நான் பெரிய சாதகன், நான் யோகி, நான் ஞானி” என்று தன்னுள் வளரும் சூட்சும அகங்காரமே ஆகும். இந்த நான்கு நிலைகளின் முடிவிலும் “அறிகிலேன்” என்று முழங்குவதன் மூலம், சாதகனை எவ்வித ஆன்மீக அடையாளங்களுக்குள்ளும் சிக்காமல் நிருவாண சைதன்யமாக (Stripped of all Spiritual Constructs) நாயனார் விடுவிக்கிறார்.
• அறிவின் அதீத இருள்-ஒளித் தியதி: உலகியல் மனிதன் ‘அறியாமையினால்’ தனக்குத் தெரியவில்லை என்பான் (இருள்); ஆனால் மகா சிவயோகியோ, பரசிவத்தின் அளவிட முடியாத எல்லையற்ற தன்மையை அநுபூதியில் நுகர்ந்ததால், தன் சிற்றறிவின் வரம்பை உணர்ந்து “அறிகிலேன்” என்பார் (ஒளியின் அதீதம் - The Luminous Darkness). இஃது தோல்வியின் மொழி அன்று; அஃது அகண்ட பரசிவ வெள்ளத்தில் தன் அஹங்காரம் அடித்துச் செல்லப்பட்ட மகா சாட்சி நிலை.
• சாதகர் கரையும் பரமார்த்த விதி: இப்பாடல் உணர்த்தும் உச்சக்கட்ட தந்திர ரகசியம், பாடுபவன், ஆடுபவன், நாடுபவன், தேடுபவன் என்ற தனிநபர் கர்த்திருத்துவம் எப்போது முழுமையாக அழிகிறதோ, அப்போது ‘பாடலும் அவனே, ஆடலும் அவனே, நாடலும் அவனே, தேடலும் அவனே’ என்ற அத்வைதச் சிவபோதம் (Non-Dual Shiva-Awareness) தன்னிச்சையாக விழித்தெழும் என்பதாகும்.

பக்தி உபாசனை (பாட) —> பிராண ஸ்பந்தம் (ஆட) —> மூல விசாரணை (நாட)} —> அகந்தைக் கரைசல் (அறிகிலேன்) —>சிவமய இருப்பு

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனை ஆன்மீகச் சாதனைகளின் பற்றுதல்களிலிருந்தும், போலி அடையாளங்களிலிருந்தும் விடுவித்துப் பூரணப் பணிவோடு கூடிய சஹஜ சமாதிக்குள் நிலைநிறுத்துகிறது:

• ஆன்மீகச் சாதனை அகந்தையின் வேரறுப்பு (Annihilation of Spiritual Superiority and Agency): “நான் பெரிய பக்தன், நான் பல மணிநேரம் தியானம் செய்யும் யோகி, நான் தத்துவங்களை உணர்ந்த ஞானி” என்ற ஆகப் பெரும்பயங்கரமான ஆன்மீக அகந்தையின் (Spiritual Narcissism / Bhoga-kartrtva) வேர்கள் அடியோடே சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. எந்த ஆன்மீக அடையாளமும் பரசிவத்தின் முன்னால் இறுதிச் சிகரம் அன்று என்பதை உணர்வதால், அவனுள் அசாத்திய மென்மையும் தூய விநயமும் நிலைபெறுகின்றன.
• ஆன்மீகப் படிநிலைகளின் ஏககாலச் சமநிலை விழிப்பு (Integration of the Fourfold Path): சாஸ்திரப் பாதைகளுக்கு இடையே பண்டிதர்களால் உருவாக்கப்படும் வறண்ட பிரிவினைகள் வீழ்கின்றன. "பக்தி தாழ்ந்தது, யோகம் உயர்ந்தது, ஞானமே இறுதி" என்று வாதாடாமல், சரியை முதல் ஞானம் வரையிலான நால்வகை நெறிகளும் தன் உள்பரிணாமத்தின் அவசியமான வெவ்வேறு படிக்கட்டுகளே என்பதை உணர்ந்து, எல்லாப் பாதைகளையும் சம தூரப் பரமார்த்தச் சத்தியங்களாக மதிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
• தற்காலிக தியான அனுபவங்களின் தேக்கக் கடப்பு (Transcendence of Meditative Plateaus): தியான முதிர்ச்சியில் ஏற்படும் தற்காலிகப் பிராண ஸ்பந்தங்கள், ஆனந்த அலைகள், மற்றும் ஒளிக் காட்சிகளை இறுதி முக்தி என்று எண்ணி அங்கேயே தேங்கிப் போகும் ஆபத்து முற்றிலும் தீருகிறது. “ஆடுதல்” என்பதும் கடந்து செல்ல வேண்டிய ஒரு இடைநிலையே என்பதை உணர்வதால், சாதகன் தற்காலிகப் பரவசங்களில் மயங்காமல், அவற்றின் மூலமாகிய அசைவற்ற பரசிவப் புள்ளியை நோக்கித் தடையின்றி முன்னேறுகிறான்.
• போராட்டச் சாதனைகளிலிருந்து தன்னிச்சை அருள் இயக்கத்திற்கு மாறுதல் (Transition from Willful Effort to Grace Flow): "என் முரட்டுத்தனமான பிரயாசைகளினால் நான் சிவத்தைக் கட்டிவிடுவேன்" என்ற ராஜசப் போராட்டங்கள் ஒடுங்குகின்றன. பாடுதல், ஆடுதல், நாடுதல், தேடுதல் யாவும் தன் அந்தக்கரணத்தைச் சுத்தமாக்கும் ஆரம்பப் பிரயாசைகளே, இறுதி அநுபூதி என்பது "நான்" அற்ற மௌனத்தில் பொழியும் கொடையே என்பதை உணர்ந்து, தன் வற்புறுத்தல்களைக் கைவிட்டு அருளின் பேராற்றலுக்குத் தன்னை முழுமையாகத் தாரைவார்க்கிறான்.
• தேடுபவன் கரையும் உன்னத அத்வைத நிலைப்பேறு (The Dissolution of the Seeker into the Sought): ஆன்மீகத் தேடலின் இறுதி மர்மம் அவனுக்குத் தெளிவாகிறது. தேடப்படும் பொருள் தூரத்து லோகத்தில் இல்லை; தேடலின் உச்சத்தில் "தேடுபவனாகிய நான்" எப்போது முழுமையாகக் கரைந்து போகிறேனோ, அங்கே எஞ்சியிருப்பது பரசிவம் மட்டுமே என்பதை உணர்வதால், அவனது சாதனை வெற்று அலைச்சல்களிலிருந்து விடுபட்டு, எக்கணமும் மாறாத அகண்ட சிவபோதச் சஹஜ சமாதியாக மாறுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை ஒரு சாதாரணச் சாதனையாளனிலிருந்து விடுத்துப் பேரண்டப் பேரொளியின் தடையற்ற அலைநீளமாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் பக்திப் பாடல்களாலோ, என் யோகத் தாண்டவங்களாலோ, என் ஞான விசாரங்களாலோ பரசிவத்தை முழுமையாகப் பற்ற முடியாது; நால்வகை நெறிகளின் உச்சியிலும் 'நான் செய்கிறேன்' என்ற கர்த்திருத்துவத்தை 'அறிகிலேன்' என்ற மௌனப் புள்ளியில் பலியிடும் போது மட்டுமே, என் அகந்தை அழிந்து நான் சிவமாய் உறைந்துபோக முடியும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே பாடவல்லார் நெறியைக் கடந்து நின்ற மௌனம்! சிவமே ஆடவல்லார் நெறியின் அநாதி ஸ்பந்தம்! சிவமே நாடவல்லார், தேடவல்லார் நெறிகள் யாவும் ஒடுங்கித் தீரும் நிராமயப் புகலிடம்!

திருச்சிற்றம்பலம்.