சாஸ்திர வாத இருமைகளைக் கடந்து 'புத்திசெய் பூர்வ' விவேக விசாரத்தால் மூவாயிரப் பொதுச் சாரத்தைத் திறக்கும் சஹஜ சிவயோகம்
📜
பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு - 99
தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தின் உன்னதத் தொடக்கத் திருப்பாடலில் திருமூல நாயனார், ஆதிகுரு நந்திநாதரின் மகா காருண்ய சக்திநிபாதத்தினால் (Śaktipāta) வடிக்கப்பட்ட ‘மூவாயிரந் தமிழ்’ உன்னதப் பனுவலின் அநாதி மூலத்தையும், உலக உயிர்கள் உய்யும் பொருட்டு அஃது அவதரித்த லோகோபகாரப் (Lōkasaṅgraha) பின்னணியையும் விவரித்தார். பிரம்ம முகூர்த்தக் காலத்தின் நாடிச் சமநிலையில், பனுவலின் உள்ளார்ந்த தத்துவச் சாரத்தைத் ‘கருத்தறிந்து’ நெஞ்சில் ஏந்தி ஓதும் போது, அஃது வெறும் சடங்குப் பாராயணமாக நிற்காமல், சாதகனின் அந்தக்கரணத்தை (Antahkarana) மறுவடிவமைப்பு செய்து நேரடிச் சிவப்பிராப்தியை (Ultimate Union with Shiva) நல்கும் என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “திருமந்திரப் பனுவல் என்பது குருமண்டலச் சைதன்யத்தின் உயிருள்ள அருள்வடிவம்” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.
இந்த உன்னத மந்திரத்தில், அக்குருவருள் வடிவமாய் இறங்கிய மூவாயிரந் தமிழ்ப் பனுவலின் உள்ளார்ந்த உள்ளடக்கப் பெருமையும் பரமார்த்த இலக்கும் (Metaphysical Teleology) முற்றிலும் கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது. 'மூலன் உரை செய்த இந்த மூவாயிரம் தமிழின் உள்ளடக்க விசேடம் என்ன? சாதகன் ஏன் இதனை வெறும் பக்தியோடு நிறுத்தாமல் விவேக பூர்வமாக ஆராய வேண்டும்?' என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு இப்பாடல் நேரிடையாக விடையளிக்கிறது.
திருமூலர் இங்கு நூலின் புறத் தோற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவதை முற்றிலுமாக ஒடுக்கிவிட்டு, பனுவலின் அநாதி இலக்காகிய "முத்தி முடிவு" நோக்கிய உன்னத தர்க்கப் பாய்தலை நிகழ்த்துகிறார். உலகின்கண் நிலவும் "வகைவகை நன்னூல்கள்" தேடி நிற்கும் இறுதிப் பரமார்த்தச் சாரம் இந்த மூவாயிரத்திலும் பொதுவாகவும் சிறப்பாகவும் பொதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ளது என்று பிரகடனம் செய்கிறார். முந்தைய பாடலில் "கருத்தறிந்து ஓதுதல்" என்ற வாசிப்பு நெறியைக் கற்பித்த நாயனார், இப்பாடலில் "புத்திசெய் பூர்வத்து" என்ற மகா விசாரணை நெறியைக் (The Method of Intellectual Inquiry) கட்டவிழ்க்கிறார்.
ஆகவே, முந்தைய பாடல் “திருமந்திரப் பனுவலின் அநாதித் தோற்ற மூலத்தை” விவரித்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்த நூலின் உள்ளே பொதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ள முத்தி முடிவின் தத்துவச் சாரத்தையும், அதனைத் திறக்கும் விவேக விசார முறையையும்” வெளிப்படுத்தும் உன்னதச் சிவாகம–பரமார்த்தப் பாடலாக விளங்குகிறது.
மூவாயிரத் தந்திரங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் முத்தி முடிவைத் திறக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
வைத்த பரிசே வகைவகை நன்னூலின் முத்தி முடிவிது மூவாயி ரத்திலே புத்திசெய் பூர்வத்து மூவாயி ரம்பொது வைத்த சிறப்பு தருமிவை தானே. (99)
தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:
வைத்த பரிசே, வகை வகை நன்னூலின் முத்தி முடிவு இது மூவாயிரத்திலே; புத்தி செய் பூர்வத்து மூவாயிரம் பொதுவாக வைத்த சிறப்பு தரும் இவை தானே.
🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை
இத்திருப்பாடல் தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தின் இரண்டாவது பாடலாக வீற்றிருந்து, திருமந்திரப் பனுவலை வெறும் பக்திப் பாடல்களின் தொகுப்பாகப் பார்க்கும் மேலோட்டமான பார்வைகளை அடியோடே தகர்க்கும் அதியுன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Soteriological Synthesis). முந்தைய பாடலில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மூவாயிரந் தமிழின் தார்மீகப் பிரயோகத்தை, இப்பாடல் நூல் பன்மை அங்கீகாரம் —> இலக்கு ஏகத்துவத் தியதி —> சாரம் பொதிந்த பிரகடனம் —> விவேக விசாரணை விதி —> சர்வவியாபக நிலைபேறு என்ற கச்சிதமான தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:
🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - சாஸ்திரப் பன்மைத்துவத்தின் அதீத அங்கீகாரம் (வகைவகை நன்னூலின் வைத்த பரிசே): திருமூலர் முதலில் பிரபஞ்ச அரங்கில் நிலவும் ‘வகைவகை நன்னூல்கள்’—வேதங்கள், உபநிடதங்கள், ஆகமங்கள், தந்திரங்கள் போன்ற எண்ணற்ற அநாதி சாஸ்திரப் பாதைகளின் இருப்பை அப்படியே அங்கீகரிக்கிறார். அவர் எதனையும் போலித் தர்க்கவாதியைப் போல் புறக்கணிக்கவில்லை; அவை யாவும் ஆன்மாக்களின் பக்குவ வேறுபாட்டிற்கு ஏற்ப ஈசனால் ‘வைத்த பரிசே’ (வகுக்கப்பட்ட நெறிமுறைகளே) என்று நிறுவுகிறார் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - பரமார்த்த இலக்கு ஏகத்துவத் தியதி (முத்தி முடிவு): அடுத்து அவர், சாஸ்திர வடிவங்கள் புறத்தே பன்முகத் தன்மையோடு விளங்கினாலும், அவை யாவும் எதனை நோக்கிச் செல்கின்றன என்ற ‘மகா அநாதி இலக்கை’ அவிழ்க்கிறார். அதுவே ‘முத்தி முடிவு’—ஆன்மா தன் பாசக் கட்டுகளை அறுத்துச் சிவ சுபாவத்தைப் பெறும் உன்னத மோக்ஷ நிலையாகும். வழிகள் பலவாக இருந்தாலும் இறுதி இலக்கு ஒன்றே என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - தத்துவச் சாரப் பொதிவுப் பிரகடனம் (இது மூவாயிரத்திலே): இஃது இப்பாடலின் அதியுன்னத ஆகமப் பிரகடனமாகும் (Sovereign Epistemic Declaration). வகைவகையான நன்னூல்கள் தேடி நிற்கும் அந்த இறுதி முத்திச் சாரம், இந்த ‘மூவாயிரத்திலே’ கச்சிதமாகத் தொகுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளது என்கிறார். இஃது வெற்று நூல் புகழ்ச்சி அன்று; பிரபஞ்சத்தின் ஒட்டுமொத்த ஆன்மீக உடலியல் ரகசியங்களும் இத்திருமந்திரப் பனுவலுக்குள் குவியப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - விவேக பூர்வ விசாரணை விதி (புத்திசெய் பூர்வத்து): இஃது இப்பாடலின் உன்னதத் தந்திரத் திருப்புமுனையாகும். திருமந்திரத்தின் மர்மங்கள் எவருக்கும் மேலோட்டமாகத் திறந்துவிடாது; அதனைத் திறப்பதற்குச் சாதகனிடம் ‘புத்திசெய் பூர்வ விசாரணை’ (Intellectual and Discerning Discrimination) அவசியம் என்கிறார். இங்குப் புத்தி என்பது உலகியல் வாதமன்று; அஃது உண்மையையும் இன்மையையும் பிரித்தறியும் ‘விவேகம்’ (Viveka) ஆகும். விவேக விசாரணையே ஞானத்தின் சாவி என்பது நான்காம் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஐந்தாம் தர்க்க நிலை - சர்வவியாபகப் பொது-சிறப்பு நிலைபேறு (மூவாயிரம்பொது வைத்த சிறப்பு தருமிவைதானே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமாகும். முத்தி ரகசியம் என்பது ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட அதிகாரத்திலோ அல்லது ஒரு தனிப்பாடலிலோ மட்டும் ஒடுங்கிக் கிடக்கவில்லை; அஃது ‘மூவாயிரத்திலும் பொதுவாகவும் சிறப்பாகவும்’ சர்வவியாபகமாய் ஊடாடி நிற்கிறது. முழுப் பனுவலையும் ஏககாலத்தில் துடிக்கும் ஒரே உயிருள்ள மகா மந்திர விக்ரஹமாகப் பார்ப்பதே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.
🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “முத்தி முடிவு” என்பது வெறும் மதக் கோட்பாடோ அல்லது மரணத்தின் பின் அடையும் தூரத்து லோகமோ அன்று; அது சாதகனின் அந்தக்கரணத்தில் நிகழும் அதியுன்னதச் சஹஜ சமாதி யோக விதியாகும்:
முத்தி முடிவின் சஹஜ சமாதி ரகசியம்: சாதாரண ஆன்மீக வாழ்க்கையில் மனிதன் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் போன்ற பல பாதைகளைப் (Paths) பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டு வாதாடுவான். ஆனால் நாயனாரோ, பாதைகளில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், ‘முத்தி முடிவு’ எனப்படும் இறுதிப் பரமார்த்த இலக்காகிய சிவச் சாக்ஷாத்காரத்தையே (Direct Self-Realization) எக்கணமும் சித்-புலத்தில் தழுவ வேண்டும் என்கிறார். பார்ப்பவன்-பார்க்கப்படும் பொருள் என்ற இருமைகள் முற்றிலும் கழன்ற நிலையே இஃதாகும்.
புத்திசெய் பூர்வ விவேக விசார தந்திரம்: “புத்திசெய் பூர்வத்து” என்பதன் சிவயோக ரகசியம், யோகம் என்பது குருட்டு நம்பிக்கையின் பாற்பட்டதன்று; அது அதீத விழிப்புணர்வுடன் கூடிய உள்விசாரணையாகும் (Somatic Mindfulness / Self-Inquiry). அந்தக்கரணத்தில் தோன்றும் ஒவ்வொரு சித்த விருத்தியையும், தியானத்தில் தோன்றும் ஒவ்வொரு தற்காலிக அநுபூதியையும் விவேகக் கண்ணால் ஆராய்ந்து, மாயா விகாரங்களை அடியோடே அறுத்துச் சுத்த சைதன்யத்தை நிலைநிறுத்தும் மகா தந்திர விதியாகும் இஃது.
மூவாயிரப் பிரணவ சர்வவியாபக விக்ரஹம்: “மூவாயிரம்பொது வைத்த” என்ற சொல்லின் யோக ரகசியம் மிக ஆழமானது. மனித உடலின் ஒரு குறிப்பிட்ட உறுப்பில் மட்டும் உயிர் உறைவதில்லை, அஃது உடல் முழுவதும் வியாபித்துள்ளது. அதேபோல், முத்திச் சாரம் முழுப் பனுவலின் அணுவணுவாகிய மூவாயிரம் பாடல்களிலும் ஸ்பந்த அதிர்வாக (Vibratory Resonance) ஊடாடி நிற்கிறது. முழு நூலையும் ஒரே மகா பிரணவ விக்ரஹமாகப் பார்ப்பதே உயிருள்ள உபாசனையாகும்.
மறைபொருளைத் திறக்கும் திறவுகோல் விதி: இப்பாடல் சாதகனுக்கு உணர்த்தும் அதீத தந்திர ரகசியம், திருமந்திரம் என்பது வாசிக்கப்படும் நூல் அல்ல, அஃது தன்னுள் திறக்கப்பட வேண்டிய மகா மர்ம வரைபடமாகும் (The Esoteric Map of Consciousness). சாதகன் தன் புத்தியை விவேக விசாரணையாக்கி உள்கதவைத் திறக்கும் போது, திருமந்திரத்தின் சொற்கள் யாவும் அவனது சரீர அணுக்களை ஒளியாக்கவல்ல மகா சக்தி அதிர்வுகளாக மாறுகின்றன.
🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?
இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனை வெற்று நூல் வாசிப்புகளிலிருந்தும், தற்காலிக அநுபூதிப் பற்றுதல்களிலிருந்தும் விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உபாசனையையும் விவேக விசாரத்தால் முத்தி முடிவில் ஒடுக்கும் மகா சஹஜ நிஷ்டையாக மாற்றியமைக்கிறது:
வெற்று நூல் வாசிப்புகளிலிருந்து விவேக விசாரத்திற்கு உயர்தல் (Shift from Rote Reading to Radical Inquiry): "நான் திருமந்திரத்தின் பல்லாயிரக்கணக்கான தத்துவ வரிகளை மூளையில் சேமித்துவிட்டேன்" என்ற பண்டிதப் பேராசைகள் முற்றிலும் ஒடிகின்றன. திருமூலரின் “புத்திசெய் பூர்வத்து” என்ற மகா சாசனத்தின் படி, ஒவ்வொரு பாடலின் உள்ளுறை தந்திரப் பொருளையும், தன் தியானத்தில் தோன்றும் அநுபூதி நிலைகளையும் விவேகக் கண்ணால் ஆராய்ந்து தெளிவடையும் உன்னத விசார மார்க்கத்தில் (The Path of Discerning Inquiry) நிலைபெறுகிறான்.
சமய-கோட்பாட்டுப் பிரிவினைக் கடப்புச் சமநிலை (Transcendence of Intellectual Schisms): "என் மரபு சிறந்தது, என் சாஸ்திரமே உயர்ந்தது" என்று புத்தியினாலே வாதாடப்படும் குறுகிய சமயப் பிரிவினைகளும், பற்றுதல்களும் சாதகனின் சித்தத்தை விட்டு முற்றிலும் அகல்கின்றன. ‘வகைவகை நன்னூலின்’ இறுதி இலக்கு ஒரே முத்தி முடிவுதான் என்பதை உணர்வதால், அவனது அந்தக்கரணம் எவ்விதக் கோட்பாட்டு வாதங்களுமின்றி அசாத்திய சமநிலையை (Absolute Metaphysical Poise) அடைகிறது.
தற்காலிக அநுபூதிப் பிரமைகளிலிருந்து விடுதலை (Transcendence of Transient Phenomena): தியான வேளையில் எப்போதாவது தோன்றி மறையும் தற்காலிக ஒளிக் காட்சிகளையும், நாதங்களையும், சித்துக்களையும் இறுதி முக்தி என்று எண்ணி ஏமாறும் மயக்கங்கள் அறுக்கப்படுகின்றன. இவை யாவும் பாதையின் இடைக்கட்ட அலைகளே, ‘முத்தி முடிவு’ எனப்படும் சிவ போத நிலைபாடே இறுதிச் சிகரம் என்பதை உணர்வதால், சாதகன் தற்காலிகப் பரவசங்களில் சிக்காமல் இலக்கை நோக்கி நேராக முன்னேறுகிறான்.
உடலையும் பிராணனையும் முழுமையாகப் புனிதப்படுத்துதல் (Somatic Integration of Gnosis): முத்தி ரகசியம் என்பது முழுப் பனுவலின் ‘மூவாயிரத்திலும் பொதுவாகப்’ பரவியுள்ளது என்பதை உணர்வதால், அவனது சாதனை உடலின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி சார்ந்த பயிற்சியாக நிற்காமல், அவனது ஒட்டுமொத்த தேகத்தின் அணுவணுவையும், நாடி நரம்புகளையும் தூய்மைப்படுத்தி ஒளியாக்கும் உன்னதக் காயகற்பச் சிவயோகமாக மலர்கிறது.
பனுவலை உள்குருவாக ஏற்கும் மகா தீக்ஷா விழிப்பு (The Text as the Internalized Preceptor): திருமந்திரத்தைப் பௌதிகப் புத்தகமாகப் பார்க்கும் மேலோட்டமான எல்லைகள் உடைகின்றன. இஃது தன் அந்தக்கரணத்தின் நடுவே, தன் உள்ளே மறைந்திருக்கும் முத்தி உள்கதவைத் திறக்கும் பேராற்றல் வாய்ந்த ‘மகா தந்திரச் சாவி’ என்பதை உணர்வதால், அவனது உபாசனை போலிச் சடங்குகளிலிருந்து விடுபட்டு, எக்கணமும் மாறாது நிலைபெறும் அகண்ட சிவ சன்னதி அநுபூதியாக மாறுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் தன்முனைப்பு கலந்த வறண்ட வாசிப்புகளால் முத்தி முடிவைத் திறக்க முடியாது; சாஸ்திர வாதங்களை விடுத்து, என் புத்தியை விவேக விசாரணையாக்கி, மூவாயிரத்திலும் பொதுவாக உறைந்திருக்கும் முத்திச் சாரத்தைத் தியானிக்கும் போது மட்டுமே என் உள்ளே மறைந்திருக்கும் பரசிவக் கதவு தன்னிச்சையாகத் திறக்கும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.
திருமூலர் படிக்கட்டு - 99
தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தின் உன்னதத் தொடக்கத் திருப்பாடலில் திருமூல நாயனார், ஆதிகுரு நந்திநாதரின் மகா காருண்ய சக்திநிபாதத்தினால் (Śaktipāta) வடிக்கப்பட்ட ‘மூவாயிரந் தமிழ்’ உன்னதப் பனுவலின் அநாதி மூலத்தையும், உலக உயிர்கள் உய்யும் பொருட்டு அஃது அவதரித்த லோகோபகாரப் (Lōkasaṅgraha) பின்னணியையும் விவரித்தார். பிரம்ம முகூர்த்தக் காலத்தின் நாடிச் சமநிலையில், பனுவலின் உள்ளார்ந்த தத்துவச் சாரத்தைத் ‘கருத்தறிந்து’ நெஞ்சில் ஏந்தி ஓதும் போது, அஃது வெறும் சடங்குப் பாராயணமாக நிற்காமல், சாதகனின் அந்தக்கரணத்தை (Antahkarana) மறுவடிவமைப்பு செய்து நேரடிச் சிவப்பிராப்தியை (Ultimate Union with Shiva) நல்கும் என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “திருமந்திரப் பனுவல் என்பது குருமண்டலச் சைதன்யத்தின் உயிருள்ள அருள்வடிவம்” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.
இந்த உன்னத மந்திரத்தில், அக்குருவருள் வடிவமாய் இறங்கிய மூவாயிரந் தமிழ்ப் பனுவலின் உள்ளார்ந்த உள்ளடக்கப் பெருமையும் பரமார்த்த இலக்கும் (Metaphysical Teleology) முற்றிலும் கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது. 'மூலன் உரை செய்த இந்த மூவாயிரம் தமிழின் உள்ளடக்க விசேடம் என்ன? சாதகன் ஏன் இதனை வெறும் பக்தியோடு நிறுத்தாமல் விவேக பூர்வமாக ஆராய வேண்டும்?' என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு இப்பாடல் நேரிடையாக விடையளிக்கிறது.
திருமூலர் இங்கு நூலின் புறத் தோற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவதை முற்றிலுமாக ஒடுக்கிவிட்டு, பனுவலின் அநாதி இலக்காகிய "முத்தி முடிவு" நோக்கிய உன்னத தர்க்கப் பாய்தலை நிகழ்த்துகிறார். உலகின்கண் நிலவும் "வகைவகை நன்னூல்கள்" தேடி நிற்கும் இறுதிப் பரமார்த்தச் சாரம் இந்த மூவாயிரத்திலும் பொதுவாகவும் சிறப்பாகவும் பொதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ளது என்று பிரகடனம் செய்கிறார். முந்தைய பாடலில் "கருத்தறிந்து ஓதுதல்" என்ற வாசிப்பு நெறியைக் கற்பித்த நாயனார், இப்பாடலில் "புத்திசெய் பூர்வத்து" என்ற மகா விசாரணை நெறியைக் (The Method of Intellectual Inquiry) கட்டவிழ்க்கிறார்.
ஆகவே, முந்தைய பாடல் “திருமந்திரப் பனுவலின் அநாதித் தோற்ற மூலத்தை” விவரித்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்த நூலின் உள்ளே பொதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ள முத்தி முடிவின் தத்துவச் சாரத்தையும், அதனைத் திறக்கும் விவேக விசார முறையையும்” வெளிப்படுத்தும் உன்னதச் சிவாகம–பரமார்த்தப் பாடலாக விளங்குகிறது.
மூவாயிரத் தந்திரங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் முத்தி முடிவைத் திறக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:
🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
வைத்த பரிசே வகைவகை நன்னூலின்
முத்தி முடிவிது மூவாயி ரத்திலே
புத்திசெய் பூர்வத்து மூவாயி ரம்பொது
வைத்த சிறப்பு தருமிவை தானே. (99)
தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:
வைத்த பரிசே, வகை வகை நன்னூலின்
முத்தி முடிவு இது மூவாயிரத்திலே;
புத்தி செய் பூர்வத்து மூவாயிரம் பொதுவாக
வைத்த சிறப்பு தரும் இவை தானே.
🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை
இத்திருப்பாடல் தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தின் இரண்டாவது பாடலாக வீற்றிருந்து, திருமந்திரப் பனுவலை வெறும் பக்திப் பாடல்களின் தொகுப்பாகப் பார்க்கும் மேலோட்டமான பார்வைகளை அடியோடே தகர்க்கும் அதியுன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Soteriological Synthesis). முந்தைய பாடலில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மூவாயிரந் தமிழின் தார்மீகப் பிரயோகத்தை, இப்பாடல் நூல் பன்மை அங்கீகாரம் —> இலக்கு ஏகத்துவத் தியதி —> சாரம் பொதிந்த பிரகடனம் —> விவேக விசாரணை விதி —> சர்வவியாபக நிலைபேறு என்ற கச்சிதமான தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:
சாஸ்திரப் பன்மை (வகைவகை நன்னூல்)---> இலக்கு ஏகத்துவம் (முத்தி முடிவு)---> பனுவல் பொதிவு (மூவாயிரத்திலே) —> விவேக விசாரண—> பொது-சிறப்பு நிலைபேறு
🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “முத்தி முடிவு” என்பது வெறும் மதக் கோட்பாடோ அல்லது மரணத்தின் பின் அடையும் தூரத்து லோகமோ அன்று; அது சாதகனின் அந்தக்கரணத்தில் நிகழும் அதியுன்னதச் சஹஜ சமாதி யோக விதியாகும்:
சாஸ்திரப் பன்மைத்துவக் கடப்பு —> விவேக விசாரணை (புத்திசெய் பூர்வத்து)---> முழுப் பனுவல் ஒருமை (மூவாயிரப் பொது)--->உள்முத்தி விழிப்பு
🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?
இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனை வெற்று நூல் வாசிப்புகளிலிருந்தும், தற்காலிக அநுபூதிப் பற்றுதல்களிலிருந்தும் விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உபாசனையையும் விவேக விசாரத்தால் முத்தி முடிவில் ஒடுக்கும் மகா சஹஜ நிஷ்டையாக மாற்றியமைக்கிறது:
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் தன்முனைப்பு கலந்த வறண்ட வாசிப்புகளால் முத்தி முடிவைத் திறக்க முடியாது; சாஸ்திர வாதங்களை விடுத்து, என் புத்தியை விவேக விசாரணையாக்கி, மூவாயிரத்திலும் பொதுவாக உறைந்திருக்கும் முத்திச் சாரத்தைத் தியானிக்கும் போது மட்டுமே என் உள்ளே மறைந்திருக்கும் பரசிவக் கதவு தன்னிச்சையாகத் திறக்கும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.
சிவமே வகைவகை நன்னூலின் முத்தி முடிவு! சிவமே புத்திசெய் பூர்வ விசாரப் பேரொளி! சிவமே மூவாயிரத்திலும் பொதுவாகவும் சிறப்பாகவும் உறைந்த அநாதி அநுபூதிப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.