நாதாந்தக் கரண ஒடுக்கம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 102

அவையடக்கம் அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடல்களில் திருமூல நாயனார், அந்தக்கரணங்களின் தர்க்க வரம்புகளையும் (Epistemological Boundaries), பௌருஷச் சாதனைகளின் போலி அகந்தைகளையும் அடியோடே தகர்த்தார்.

• முதலாவது பாடலில் (100): பரசிவம் என்பது மனிதச் சிற்றறிவாலும் மொழியாலும் முழுமையாக வரையறுக்கப்பட முடியாத “பேரறியாத பெருஞ்சுடர்” (The Ineffable Supreme Light) என்றும், பிரபஞ்சக் காரியத்தின் எல்லைகளையே (அகலமும் நிகளமும்) பற்ற முடியாத மனித அறிவு அதன் அநாதி மூலத்தை எங்ஙனம் சுட்ட முடியும் என்ற தத்துவ வியப்பை நிலைநாட்டினார்.
• இரண்டாவது பாடலில் (101): சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகிய நால்வகை நெறிகளைக் கடந்து நின்ற அதீத சாட்சியாக நின்று, “பாடவல்லார், ஆடவல்லார், நாடவல்லார், தேடவல்லார்” என்ற சதுர்வித மார்க்கங்களின் கர்த்திருத்துவ எல்லைகளை “அறிகிலேன்” என்ற மகா மந்திர முழக்கத்தால் கரைத்து, ஆன்மீகச் சாதனை அகந்தையை (Spiritual Ego) வேரறுத்தார்.

அதாவது, முந்தைய இரு பாடல்களும் முறையே பரசிவத்தின் எல்லையற்ற தத்துவப் பெருமையையும் (The Substance), அதனை நோக்கி மனிதன் வகுத்துக் கொண்ட ஆன்மீகப் பாதைகளின் வரம்புகளையும் (The Path) சாதகனுக்குப் பகுத்துக் காட்டின.

ஆனால், அங்கே ஒரு மிக நுட்பமான தந்திரக் கேள்வி சாதகனின் சித்-புலத்தில் (Consciousness field) விழிப்படைகிறது:

இப்பாதைகள் எதன் அடிப்படையில் உருவாகின்றன? மனிதன் சாஸ்திரங்களை ஓதுவதற்கும், தியானிப்பதற்கும், நாத ஒலிகளைக் கேட்பதற்கும் பயன்படுத்தும் அவனது ‘அறிவுக் கருவிகளின்’ (Cognitive Instruments) வரம்பு யாது?

வேதவாக்கு, தத்துவ விசாரணை, அநாஹத நாத அனுபவம், மற்றும் பிரபஞ்சப் படைப்பறிவு ஆகியவற்றின் இறுதி எல்லை என்ன?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்கு மனிதன் பயன்படுத்தும் ஒட்டுமொத்தக் கரணங்களின் எல்லைகளையும், பிரபஞ்சப் படைப்பின் அதிபதியாகிய பிரமனின் (The Cosmic Architect) போத வரம்பையும் நிலைநாட்டும் மகா தத்துவப் பிரகடனமாகவே இப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடலில் திருமூலர் ஆன்மீகப் பாதைகளின் வரம்பை விவரித்தாரெனில், இப்பாடலில் அப்பாதைகளுக்கு ஆதாரமாக இருக்கும் மொழி, சிந்தனை, நாத அநுபூதி, மற்றும் பிரபஞ்சப் படைப்பறிவு ஆகியவற்றின் எல்லைகளை (Limitation of Higher Consciousness Tools) நேரிடையாகப் பட்டியலிடுகிறார்.

முந்தைய பாடலின் மையச் சொல் ‘அறிகிலேன்’ என்பதாக இருந்ததெனில், இப்பாடலின் மையச் சொல் ‘உணரலுமாமே?’ (அளவிட முடியுமோ?) என்பதாக மாறுகிறது. இது மிகவும் நுட்பமான ஆகமத் தர்க்கத் திருப்பமாகும். ஏனெனில் நாயனார் இப்போது, தனிநபர் அறியாமையைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கடந்து, பிரபஞ்சப் படைப்பின் உச்சகட்ட அறிவின் சின்னமான பிரம்மாவை (The Principle of Cosmic Intelligence) உவமையாக்கி, பிரம போதத்திற்கே பரசிவம் எட்டாத பேரதிசயம் என்பதைத் தந்திர யோக நெறியில் நிறுவுகிறார்.

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் அவையடக்கம் அதிகாரத்தின் மூன்றாவது பாடலாக வீற்றிருந்து, சாஸ்திர வாக்குகள், தத்துவ விசாரணைகள், மற்றும் நாத யோகச் சித்துக்கள் மீது சாதகன் கொள்ளும் அதீத அநுபூதி அகந்தையை அடியோடே தகர்க்கும் ஆகச்சிறந்த ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Cognitive Limitations). முந்தைய பாடலில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மீகப் பாதைகளின் வரம்பை, இப்பாடல் சாஸ்திர வாக்கு அங்கீகாரம் —> விசார மார்க்கத் தியதி → நாத அநுபூதி விழிப்பமைப்பு → பிரம போத வரம்பு → காரணக் கடப்புப் பரமார்த்த முடிவு என்ற ஐந்து அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - சாஸ்திர வாக்கியப் பிரமாண அங்கீகாரம் (மன்னிய வாய்மொழியாலும்): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடங்கத்தில் ‘மன்னிய வாய்மொழி’ என்று வேத-ஆகமங்களின் அநாதி வாக்கு பிரமாணங்களை (Scriptural Revelations) அங்கீகரிக்கிறார். ஆன்மீகப் பயணத்தின் ஆரம்பத் திசைமாற்றத்திற்குச் சாஸ்திர மொழிகள் இன்றியமையாதவை என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறார். மொழி என்பது வரைபடம் என்ற தூலப் பிரமாணத்தை நிறுவுவது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - விவேக பூர்வ விசாரத் தியதி (மதித்தவர்): அடுத்து அவர் ‘மதித்தவர்’ என்ற சொல்லின் மூலம், வெறும் ஏட்டு வாசிப்பைக் கடந்து, அவ்வாகமச் சொற்களைத் தன் அந்தக்கரணத்தில் மனனம் செய்து பகுத்தாராயும் உன்னத விசார மார்க்கத்தை (Analytical Discernment / Reflection) அவிழ்க்கிறார். கேட்டல் சிந்தனையாக, விசாரணையாக மாறும் போது ஆன்மாவின் பக்குவம் முதிர்கிறது என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - அநாஹத நாத அநுபூதி விழிப்பமைப்பு (இன்னிசையுள்ளே எழுகின்ற ஈசனை): மூன்றாவது அடியில் ‘இன்னிசை’ என்ற சொல்லின் மூலம் தத்துவ விசாரணையையும் கடந்து, இதயக் கமலத்தில் விழித்தெழும் அதீத நாத யோக அநுபூதியை (Internal Sonic Resonance) முன்வைக்கிறார். மொழி வெளியிலிருந்து வரும், சிந்தனை மனதில் நடக்கும், ஆனால் இன்னிசையாகிய நாதம் உள்ளிருந்து சுயம்பிரகாசமாய் எழும் சிவசக்தி ஸ்பந்தமாகும் என்பது முன்றாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - பிரபஞ்சப் படைப்பறிவு வரம்புத் தியதி (பின்னை உலகம் படைத்த பிரமனும் முன்னும்): இஃது இப்பாடலின் உன்னதத் தந்திரத் திருப்புமுனையாகும். நாத அநுபூதியையும் கடந்து, இப்பிரபஞ்சத்தின் சிருஷ்டி கர்த்தாவாகிய, ஒட்டுமொத்தப் பேரண்ட அறிவின் சின்னமான ‘உலகம் படைத்த பிரமனை’ (Macrocosmic Creative Intelligence) உவமையாக்குகிறார். பிரபஞ்சக் காரியங்களை ஆளவல்ல அந்தப் பிரம போதமும் (Cosmic Mind) பரசிவனை நோக்கி ‘முன்னும்’ (தியானிக்கும்) ஒரு உபாசகப் புள்ளியே அன்றி, அது பரசிவத்தின் பூரணம் அன்று என்பது நான்காம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 ஐந்தாம் தர்க்க நிலை - காரணக் கடப்புப் பரமார்த்த முடிவு (அவனை உணரலுமாமே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமும், ஒட்டுமொத்தக் கரண ஒடுக்கத்தின் இறுதித் தர்க்க முடிவுமாகும். ‘அவனை உணரலுமாமே?’ (அவனைக் கரணங்களால் அளவிட முடியுமோ?) என்ற வினாவின் மூலம், காரியப் பிரபஞ்சத்தை (Macrocosm) அறிந்த பிரம போதத்தாலும், அதன் பரமார்த்தக் காரணமாகிய (Transcendental Cause) பரசிவத்தை முழுமையாகப் பற்றிக்கொள்ள முடியாது என்று பிரகடனம் செய்கிறார். காரணங்களின் காரணமாக விளங்கும் பரசிவம், பிரபஞ்ச அறிவுக் கருவிகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட பேரொளி என்பதே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

சாஸ்திர வாக்கு (மன்னிய வாய்மொழி) —-> தத்துவ விசாரணை (மதித்தல்) —> நாத அநுபூதி (இன்னிசை) —> பிரம போத வரம்பு —--> காரணக் கடப்பு

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “உணரலுமாமே?” என்ற வினா, ஒரு சாதாரண இலக்கியக் கேள்வி அன்று; அது சாதகனின் உள் நாடி மண்டலங்களில் நிகழும் அதியுன்னத நாத யோகப் பரிணாமத்தையும், நாதாந்தக் (Nādānta) கரண ஒடுக்க விதியையும் விளக்கும் தந்திர ரகசியமாகும்:

• நாத யோக அநாஹத ஒலி வெளிப்பாட்டு ரகசியம்: “இன்னிசையுள்ளே எழும் ஈசன்” என்பது வெளிப்புற உலகியல் சங்கீதம் அன்று; அஃது இரு பொருள்கள் மோதாமல் இதயக் கமலத் தஹர குகையில் தன்னிச்சையாக விழித்தெழும் அநாஹத நாத ஒலியாகும் (The Unstruck Cosmic Sound / Anāhata Nāda). மணி ஓசை, சங்க நாதம், வீணை ஒலி எனப் படிப்படியாகப் பிராண ஓட்டம் சுசுமுனையில் ஏறும் போது தோன்றும் இந்த இன்னிசை அதிர்வுகளின் உள்ளே, சிவம் தன் சைதன்ய வடிவமாய் வெளிப்படுகிறது.
• நாத-பிந்து-சிவ தந்திரப் பரிணாமக் கடப்பு: தந்திர ஆகமங்களின்படி, நாதம் என்பது பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டின் தொடக்க அலைநீளம் (Sonic Emanation). பல யோகிகள் இந்த நாத அநுபூதியையே இறுதி முக்தி என்று எண்ணி அங்கேயே தங்களின் பயணத்தை நிறுத்திக் கொள்வர். ஆனால் நாயனாரோ, நாதமும் இன்னும் ஒரு காரிய வெளிப்பாடே (Manifestation) அன்றி, அது பரசிவத்தின் அநாதி மூலம் அன்று என்று எச்சரிக்கிறார். நாதம் பிந்துவில் ஒடுங்கி, பிந்து சிவதத்துவத்தில் கரைய வேண்டும்.
• பிரம போதக் கரண வரம்பு வரைபடம்: “உலகம் படைத்த பிரமன்” என்பது தந்திர யோகத்தில் மனித மனத்தின் ‘சிருஷ்டி களம்’ (The Creative and Projective Mind) ஆகும். தியானத்தில் உலக எண்ணங்களை ஒடுக்கி, எண்ணங்கள் எங்ஙனம் உருவாகின்றன என்ற சிருஷ்டி ரகசியத்தையே காணவல்ல மகா பிரபஞ்சப் போத நிலை அது. அத்தகு பேராற்றல் வாய்ந்த பிரம போதத்தினாலும், சிருஷ்டிக்கு முன்தோன்றிய அநாதிப் பரசிவத்தை (The Pre-Cosmic Absolute) முழுமையாகப் பற்ற முடியாது.
• அறிவின் ஐந்து அடுக்கற்ற துரிய ஒடுக்க விதி: இப்பாடலில் திருமூலர் சாதகனின் உள்பயணத்தை ஐந்து துல்லியமான தந்திரக் கரண அடுக்குகளாக வரிசைப்படுத்துகிறார்:

வாய்மொழி (கேட்டல்) —> மதித்தல் (சிந்தனை) —> இன்னிசை (நாத அநுபூதி) —> பிரமன் (படைப்பறிவு) —> பரசிவம் (அதீத இருப்பு)

இவை யாவும் கடந்து செல்ல வேண்டிய கதவுகளே அன்றி, தேங்கி நிற்கும் புகலிடங்கள் அல்ல.

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனை வறண்ட சாஸ்திரப் பற்றுகளிலிருந்தும், இடைக்கட்ட யோக அநுபூதிகளிலிருந்தும் விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் நாதத்தைக் கடந்த பரசிவ மௌனத்தில் ஒடுக்கும் மகா சஹஜ நிஷ்டையாக மாற்றியமைக்கிறது:

• நூல் பற்றுகளிலிருந்து அநுபூதிச் செயல்முறைக்கு உயர்தல் (Transition from Textual Attachment to Direct Experience): "நான் சாஸ்திர வரிகளைச் சேகரித்துவிட்டேன்" என்ற வறண்ட ஏட்டுப் பற்றுகள் முற்றிலும் ஒடிகின்றன. ‘வாய்மொழி’ என்பது இலக்கைக் காட்டும் வரைபடம் மட்டுமே, உண்மை அதற்கு அப்பால் உளது என்பதை உணர்வதால், அவன் பனுவல்களைப் புத்திசார்ந்த வறண்ட விவாதங்களுக்காகப் பயன்படுத்தாமல், தன் நாடி மண்டலங்களைத் தியானத்தில் ஒடுக்கும் உன்னதக் கருவிகளாக மாற்றுகிறான்.
• வறண்ட தத்துவ விவாதத் தேக்கக் கடப்பு (Transcendence of Intellectual Schisms): “மதித்தல்” எனப்படும் தத்துவ விசாரணையின் அவசியத்தை உணரும் அதே வேளையில், அதன் எல்லையையும் சாதகன் துல்லியமாக அறிகிறான். சிந்தனை என்பது எப்போதும் இருமைத் தளத்திலேயே (Duality) இயங்கும் என்பதால், வாதாடும் போலி ஆன்மீக அகந்தையைக் கைவிட்டு, வாதங்கள் யாவும் ஒடுங்கும் மௌனப் பேரொளி நோக்கிய உள்முக உபாசனையில் நிலைபெறுகிறான்.
• இடைக்கட்ட நாத அநுபூதிகளில் சிக்காமை (Transcendence of Internal Sonic Phenomena): தியான ஆழத்தில் புரூவமத்தியில் கேட்கும் அநாஹத மணி ஓசைகள், சங்க நாதங்கள், மற்றும் பிராண அதிர்வுகளில் சிக்கி "நான் முக்தியடைந்துவிட்டேன்" என்று தேக்கமடையும் ஆகப்பெரும் ஆபத்து (Spiritual Plateau) முற்றிலும் அறுக்கப்படுகிறது. இன்னிசை என்பது கடந்து செல்ல வேண்டிய ஒரு உன்னதக் கதவே என்பதை உணர்வதால், சாதகன் அந்த நாத அலைகளில் மயங்காமல் அதன் மூலப் புள்ளியை நோக்கி முன்னேறுகிறான்.
• சித்திகள் மற்றும் பிரபஞ்சப் பேராற்றல் மயக்கக் கடப்பு (Immunity to Occult Powers and Spiritual Delusions): தியான முதிர்ச்சியினால் ஏற்படும் உள்ளுணர்வு ஆற்றல்கள், சிருஷ்டி ரகசியங்களின் விழிப்புகள் (பிரம நிலை) போன்ற அதீத சித்திகளினால் சாதகனின் சித்தம் ஒருபோதும் வழிதவறிப் போவதில்லை. பிரபஞ்சப் படைப்பின் அதிபதியான பிரம போதத்திற்கே பரசிவம் எட்டாத பேரதிசயம் எனும் போது, தன் சிறிய சித்திகள் எம்மாத்திரம் என்பதை உணர்ந்து ஆன்மீகத் தற்பெருமையிலிருந்து (Spiritual Narcissism) தன்னை முழுமையாகப் பாதுகாக்கிறான்.
• நாதாந்த மௌனப் பரசிவ இருப்பு நிலைப்பேறு (Abiding in Nādānta Stillness): ஆன்மீக இலக்கைப் பற்றிய குழப்பங்கள் அடியோடே தீருகின்றன. சொல்லைத் தாண்டி, சிந்தனையைக் கடந்து, அநாஹத நாத அதிர்வுகளையும் ஒடுக்கி, நவதந்திர உள்ளுறையோடு ஒத்திசையும் போது, நாதாந்தப் பெருவெளியில் (Beyond Sound Resonance) தன் கர்த்திருத்துவம் முழுமையாக அழியப் பெற்று, எக்கணமும் மாறாது நிலைபெறும் அகண்ட பரசிவச் சஹஜ சமாதியைத் தன் அகத்தே சாக்ஷாத்காரம் செய்கிறான்.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் சாஸ்திர ஓதுதல்களாலோ, என் தத்துவ விசாரங்களாலோ, என் அநாஹத நாதக் கேட்புகளாலோ பரசிவத்தின் பூரணத்தை அடக்கிவிட முடியாது; பிரம போத வரம்புகளையும் நவதந்திரச் சக்ரப் படிகளில் கடந்து, நாதத்தின் அநாதி மூலமாய் விளங்கும் அந்த மௌனப் பெருவெளியில் என் அகந்தையைக் கரைக்கும் போது மட்டுமே, பரசிவம் தன் சுயம்பிரகாச வடிவமாய் எனக்குள் தானாக வெளிப்படும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே மன்னிய வாய்மொழியும் மதித்தலும் கடந்த மௌனம்! சிவமே இன்னிசையுள்ளே எழுகின்ற அநாதிச் சைதன்யம்! சிவமே பிரம போத வரம்புகளைக் கடந்து ஒளிரும் அதீத அவையடக்கப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.