அதீத பத்திமை யோகம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 103

அவையடக்கம் அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடல்களில் திருமூல நாயனார், அந்தக்கரணங்களின் தர்க்க வரம்புகளையும் (Epistemological Boundaries), பிரபஞ்சப் படைப்பறிவின் எல்லைகளையும் மிகத் துல்லியமான ஆகமத் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் நிலைநாட்டினார்:

• முதலாவது பாடலில் (100): பரசிவம் என்பது மனிதச் சிற்றறிவாலும் மொழியாலும் முழுமையாக வரையறுக்கப்பட முடியாத “பேரறியாத பெருஞ்சுடர்” (The Ineffable Supreme Light) என்றும், பிரபஞ்சக் காரியத்தின் எல்லைகளையே (அகலமும் நிகளமும்) பற்ற முடியாத மனித அறிவு அதன் அநாதி மூலத்தை எங்ஙனம் சுட்ட முடியும் என்ற தத்துவ வியப்பை நிலைநாட்டினார்.
• இரண்டாவது பாடலில் (101): சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகிய நால்வகை நெறிகளைக் கடந்து நின்ற அதீத சாட்சியாக நின்று, “பாடவல்லார், ஆடவல்லார், நாடவல்லார், தேடவல்லார்” என்ற சதுர்வித மார்க்கங்களின் கர்த்திருத்துவ எல்லைகளை “அறிகிலேன்” என்ற மகா மந்திர முழக்கத்தால் கரைத்து, ஆன்மீகச் சாதனை அகந்தையை (Spiritual Ego) வேரறுத்தார்.
• மூன்றாவது பாடலில் (102): "மன்னிய வாய்மொழியாலும் மதித்தவர் இன்னிசையுள்ளே எழுகின்ற ஈசனைப் பின்னை உலகம் படைத்த பிரமனும் முன்னும் அவனை உணரலுமாமே" என்று பிரம போத வரம்பினை (The Limit of Cosmic Mind) வகுத்துக் காட்டி, சாஸ்திர வாக்கு, தத்துவ விசாரணை, மற்றும் அநாஹத நாத அநுபூதி ஆகிய உயர்ந்த அறிவுக் கருவிகளாலும் காரணப் பரசிவத்தைப் பூரணமாகப் பற்ற முடியாது என்று நிறுவினார்.

அதாவது, முந்தைய பாடல்கள் முறையே பனுவலின் எல்லையற்ற தன்மையையும், பாதைகளின் வரம்புகளையும், பிரபஞ்ச அறிவுக் கருவிகளின் எல்லைகளையும் (The Cognitive Constraints) சாதகனுக்குப் பகுத்துக் காட்டின.

ஆனால், அங்கே ஒரு அதீத பரமார்த்தக் கேள்வி சாதகனின் சித்-புலத்தில் (Consciousness field) மிக இயல்பாகக் கட்டவிழ்கிறது:

சாஸ்திர மொழி, தத்துவ விசாரணை, மற்றும் பிரம போதத்தின் உச்சகட்ட அறிவுக் கருவிகளுக்கே பரசிவம் எட்டாத பேரதிசயம் எனில், அதற்கு அடுத்து என்ன?

தத்துவ ஞானத்தின் எல்லையைக் கடந்த பின் சாதகனைப் பரசிவப் பெருவெளியில் ஆழ்த்துவது எது? முதிர்ந்த முனிவர்களும் தேவர்களும் எத்தகு அநுபூதிச் சமநிலையில் பரசிவக் கதவைத் திறக்கிறார்கள்?

இவ்வுயர்தர தத்துவ வினாவிற்குத் தத்துவ ஞானத்தின் எல்லையாகிய "தாழ்வரை" (The Horizon of Intellect) வரை காட்டி, அதற்குப் பின்னால் விழித்தெழும் "பரம பக்திமை" நெறியை (The Transcendental Devotion of Non-Dual Gnosis) பேராதாரமாக நிறுவும் மகா தந்திர விடையாகவே இப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடலில் திருமூலர் பிரபஞ்ச அறிவுக் கருவிகளின் வரம்பை விவரித்தாரெனில், இப்பாடலில் அவற்றுக்கெல்லாம் செயல்வடிவம் தரும் உயிர்-சிவ அபேத உறவு நிலையையும் (The Bhedābheda Ontological Matrix), ஞானத்தின் முதிர்ச்சியாய் மலரும் பக்திமைப் பிரயோகத்தையும் நேரிடையாகப் பிரகடனம் செய்கிறார். இங்குப் பல்லூல்களை ஓதும் பண்டிதர்களின் வறண்ட ஏட்டுக்கல்விச் செருக்கு முற்றிலும் ஒடுக்கப்பட்டு, தத்துவத்தின் எல்லையில் வியப்பாய் மலரும் "மகா துதி" நெறி விரிவடைகிறது.

முந்தைய பாடலின் மையச் சொல் ‘உணரலுமாமே?’ என்பதாக இருந்ததெனில், இப்பாடலின் மையச் சொல் ‘பத்திமை’ (The Non-Dual Devotional Flow) என்பதாக மாறுகிறது. இது மிகவும் நுட்பமான ஆகமத் தர்க்கத் திருப்பமாகும். ஏனெனில் நாயனார் இப்போது, தனிநபர் சாதனைகளைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கடந்து, முத்தி நிலையைத் தழுவிய முனிவர்களையும் தேவர்களையும் (The Liberated Masters and Divinities) உவமையாக்கி, அவர்களின் ஞான முதிர்ச்சி எங்ஙனம் "ஒத்துடன் வேறாய்" உறைந்து துதி செய்யும் மகா பக்தியாய் மாறுகிறது என்பதைத் தந்திர யோக நெறியில் அவிழ்க்கத் தொடங்குகிறார்.

ஆகவே இத்திருப்பாடல், முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட அறிவின் வரம்புகளைக் கடந்து, தத்துவத்தின் எல்லையில் மலரும் பரம பக்திமையின் ரகசியத்தைப் பிரகடனம் செய்யும் அவையடக்கத்தின் உன்னதச் சாசனப் பிரமாணமாக (Sovereign Gnostic Decree) விளங்குகிறது.

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் அவையடக்கம் அதிகாரத்தின் நான்காவது பாடலாக வீற்றிருந்து, சாஸ்திர வாதங்களையும், கரணங்களின் கற்பனைகளையும் அடியோடே தகர்த்து, சாதகனின் உணர்வை அதீத துரியாதீதப் பெருவெளியில் ஆழ்த்தும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Trans-conceptual Realization). முந்தைய பாடலில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட பிரம போத வரம்பை, இப்பாடல் தத்துவ எல்லைக் கோட்பாடு —> முதிர்ந்த சாதகர் சான்றாதாரம் —> 'ஒத்துடன் வேறா'கும் இருமைக் கடப்பு —> பத்திமைப் பயன் அதீதத் தியதி என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - தத்துவ ஞான எல்லைக் கோட்பாடு (தத்துவ ஞான முரைத்தது தாழ்வரை): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடங்கத்தில் ‘தத்துவ ஞானம் உரைத்தது தாழ்வரை’ என்று தத்துவக் கல்வியின் எல்லையை (The Horizon of Intellect) வரையறுக்கிறார். 36 தத்துவங்களையும் பகுத்தறியும் தத்துவ ஞானமானது சாதகனைப் பரசிவ மலையின் "தாழ்வரை" (அடிவாரம்) வரை மட்டுமே அழைத்துச் செல்லும்; அது சிகரமாகிய பரசிவ அநுபூதியை நேரடியாகத் தராது என்ற தர்க்க அடுக்கை நிறுவுகிறார் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - முதிர்ந்த சாதகர் சான்றாதாரத் தியதி (முத்திக் கிருந்த முனிவருந் தேவரும்): அடுத்து அவர், சாதாரண உலகியல் மனிதர்களை விடுத்து, மனதை வென்று முத்திப் பக்குவத்தில் திளைக்கும் ‘முனிவர்களையும் தேவர்களையும்’ (The Self-Realized Sages and Divinities) சான்றாதாரமாக முன்வைக்கிறார். தத்துவங்களின் எல்லையைக் கண்ட அந்த மகா சித்தர்களின் அநுபூதி நிலைப்பாடு எத்தகையது என்பதைக் காட்டுவது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - 'ஒத்துடன் வேறா'கும் இருமைக் கடப்புத் தர்க்கம் (ஒத்துடன் வேறா யிருந்து துதிசெய்யும்): மூன்றாவது அடியில் ‘ஒத்துடன் வேறாய் இருந்து துதிசெய்யும்’ என்ற உன்னதத் தத்துவ அடுக்கைப் பயன்படுத்துகிறார். உயிர் சிவத்தோடு அநாதியாய் இணைந்திருப்பதால் ‘ஒத்து’ (Inseparable Identity); அதே சமயம் சிவத்தின் அகண்ட பூரணத்தை வடிவம் கொண்ட ஜீவன் முழுமையாகத் தன்னுள் அடக்கிவிட முடியாது என்பதால் ‘வேறாய்’ (Ontological Distinction). இந்த அதீத சமரச நிலையின் உதிக்கும் நன்றியுணர்வே "துதி" எனப்படும் மகா வியப்பாகும் என்பது முன்றாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - பத்திமைப் பயன் அதீதத் தியதி (பத்திமை யானிப் பயனறி யாரே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமும், ஒட்டுமொத்த அவையடக்கத் தர்க்கத்தின் உச்சக்கட்ட முடிவுமாகும். ‘பத்திமையான இப் பயன் அறியாரே’—வறண்ட புத்தியின் தர்க்கங்களால் இப்பரம பக்திமையின் இறுதிப் பலனை (The Fruit of Gnostic Devotion) ஒருபோதும் முன்கூட்டியே அளவிட முடியாது என்கிறார். பக்திமையின் இறுதிப் பயன் என்பது பக்தன் முற்றிலும் அழிந்து சிவம் மட்டுமே எஞ்சும் "அகந்தைக் கரைசல்" என்பதால், அதனை அறிவுக் கரணங்களால் பற்ற முடியாது என்பதே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

தத்துவ எல்லை (தாழ்வரை)---> முதிர்ந்த சான்றாதாரம் (முனிவர்-தேவர்) —> அபேத சமரசம் (ஒத்துடன் வேறாய்) —> கரணக் கடப்புப் பயன் (அறியாரே)

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “ஒத்துடன் வேறாய்” என்ற அநுபூதி நிலை, ஒரு சாதாரண இலக்கியக் குறியீடு அன்று; அது சாதகனின் அந்தக்கரணங்கள் முற்றிலும் ஒடுங்கி, புத்தி தன் தர்க்கங்களை இழந்த பின் எஞ்சியிருக்கும் அதியுன்னதச் சஹஜ சமாதி யோக விதியாகும்:

• தத்துவ ஞானத் தாழ்வரை ஒடுக்கு ரகசியம்: “தத்துவ ஞானம் உரைத்தது தாழ்வரை” என்பதன் சிவயோக ரகசியம், 36 தத்துவங்களையும் பிரித்தறியும் விவேகம் (Viveka) சாதகனுக்கு மூலாதாரம் முதல் ஆக்ஞா சக்ரம் வரையிலான பகுதிகளைத் தூய்மைப்படுத்த மட்டுமே உதவும். ஆக்ஞாவைக் கடந்து சஹஸ்ராரப் பெருவெளியில் பாயும் போது புத்தியின் தர்க்கங்கள் யாவும் ஸ்தம்பிக்கப்பட வேண்டும் (Cessation of Mental Fluctuations). தத்துவம் காட்டிய வழியில் தத்துவத்தைக் கடப்பதே தந்திர விதியாகும்.
• 'ஒத்துடன் வேறா'கும் அதீத அத்வைத சமரசம்: “ஒத்துடன் வேறாய்” என்பது சைவ ஆகமங்களின் உன்னத உயிர்-சிவ உறவு நிலைபாடாகும் (The Paradox of Non-Dual Devotion). தியானத்தின் உச்சத்தில் சாதகன் பிராண தாரையைச் சஹஸ்ராரத்தில் ஒடுக்கும் போது, அவன் சிவத்தோடு பிரிக்க முடியாதபடி ஒத்திசைகிறான் (ஒத்து). ஆனால், தன் தனிநபர் கரணங்கள் முற்றிலும் அழியும் வரை, அந்த அகண்ட பேரொளியை வியப்போடு தரிசிக்கும் சாட்சியாகவும் விளங்குகிறான் (வேறாய்). இஃது வறண்ட ஏட்டு வேதாந்தக் கடப்பிற்கு அப்பாற்பட்ட அநுபூதி.
• ஞான முதிர்ச்சிப் பரம பக்திமைத் தந்திரம்: “துதிசெய்யும் பத்திமை” என்பதன் தந்திரப் பொருள், பக்தி என்பது ஆரம்ப நிலைக்கானது மட்டும் அன்று; அது ஞானத்தின் ஆக உன்னத முதிர்ச்சியாகும். அறியாமை கொண்டவன் பயத்தினால் வணங்குவான், ஆனால் முதிர்ந்த ஞானியோ பரசிவத்தின் எல்லையற்ற பேரழகையும் பெருமையையும் தன் அகத்தே அணுக்கமாக நுகர்வதால் ஏற்படும் "அதீத வியப்பினால்" (Trancendental Awe and Wonder) எக்கணமும் உருகித் துதிப்பான்.
• அகந்தைக் கரைசல் 'பயன் அறியா' விதி: இப்பாடல் சாதகனுக்கு உணர்த்தும் பரம ரகசியம், பத்திமையின் இறுதிப் பயன் என்பது ஏதோ ஒரு தற்காலிகச் சித்தியோ அல்லது லோக பிராப்தியோ அன்று; அது "பாடுபவன், ஆடுபவன், நாடுபவன்" என்ற தனிநபர் கர்த்திருத்துவம் முற்றிலும் அழிந்துபோகும் ஞாதா-ஞேய லயமாகும் (Dissolution of the Seeker into the Sought). செய்பவன் அழியும் புள்ளியில் எஞ்சியிருக்கும் பயனைப் புத்தியால் எங்ஙனம் அளவிட முடியும்?

தத்துவ விசாரக் கடப்பு (தாழ்வரை) —> சஹஸ்ராரப் பிராண ஒடுக்கு —> அபேதச் சமரசம் (ஒத்துடன் வேறாய்) —> அதீத வியப்பு (துதி) / அகந்தைக் கரைசல்

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனை வறண்ட கருத்து உலகங்களிலிருந்தும், தற்காலிக அநுபூதிப் பற்றுதல்களிலிருந்தும் விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் மொழியைக் கடந்த அகண்ட பரசிவ மௌனத்தில் ஒடுக்கும் மகா சஹஜ நிஷ்டையாக மாற்றியமைக்கிறது:

• வறண்ட சாஸ்திரக் கல்விச் செருக்கின் முழுமையான வீழ்ச்சி (Annihilation of Intellectual Gnostic Pride): “நான் 36 தத்துவங்களையும் கற்றுவிட்டேன், என் புத்தித் திறமையால் நான் சித்தாந்தங்களை வென்றுவிட்டேன்” என்ற பௌருஷ அகந்தையின் (Epistemic Pride) வேர்கள் அடியோடே சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. தத்துவக் கல்வி என்பது பரசிவ மலையின் "தாழ்வரை" (அடிவாரம்) மட்டுமே என்பதை உணர்வதால், அவனுள் அசாத்திய மென்மையும் தூய விநயமும் நிலைபெறுகின்றன.
• கருத்துச் சேகரிப்புகளிலிருந்து நேரடி அநுபூதி நோக்கிய நகர்வு (Shift from Conceptual Knowledge to Direct Experience): உண்மையைப் பற்றிப் பேசுவதற்கும், உண்மையைக் குடிப்பதற்கும் உள்ள தார்மீக வேறுபாட்டைச் சாதகன் உணர்கிறான் (The Alchemical Shift to Somatic Gnosis). தத்துவ வரிகளை மூளையில் திரட்டுவதை விடுத்து, தன் இதயக் கமலப் பாவகத்திற்குள் உதிக்கும் உள்குருவின் பேரொளியோடு இரண்டறக் கலக்கும் "உயிருள்ள அநுபூதி" யாத்திரையில் நிலைபெறுகிறான்.
• இருமுனைத் தர்க்கப் பிழைகளிலிருந்து அசாத்தியச் சமநிலை விழிப்பு (Transcendence of Ontological Extremes): "நான் இறைவனிலிருந்து முற்றிலும் வேறான ஜடம்" என்ற வறண்ட துவைதப் பிடிவாதங்களிலும், "நானே அகண்ட பிரம்மம்" என்று தன் அகந்தை அழியாமல் பேசும் வறண்ட கேவலாத்வைத மாயைகளிலும் சாதகன் சிக்காமல் தப்புகிறான். ‘ஒத்துடன் வேறாய்’ என்ற தந்திரச் சமநிலையின் (The Middle Path of Tantra) மூலம் உயிர்-சிவ ரகசியத்தைத் தன் தியானத்தில் கச்சிதமாகத் தழுவுகிறான்.
• போலி ஆன்மீக அடையாளங்களிலிருந்து பூரண விடுதலை (Dissolution of Spiritual Personas): “நான் பெரிய யோகி, நான் முத்தி பெற்ற முனிவன்” என்று தன்னுள் வளரும் சூட்சும அகங்காரத்தின் (Spiritual Narcissism) வேர்கள் அடியோடே சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. முதிர்ந்த முனிவர்களுக்கே பயணம் இன்னும் வியப்பாய் நீள்கிறது எனும் போது, தன் சிறிய அநுபூதிகள் எம்மாத்திரம் என்பதை உணர்ந்து, எவ்வித ஆன்மீக அடையாளங்களுக்குள்ளும் சிக்காமல் நிருவாணச் சுத்த சைதன்யமாக விளங்குகிறான்.
• பக்தியும் ஞானமும் ஒன்றிணையும் மகா சமரசப் பெருநிலை (Synthesis of Gnosis and Devotional Melting): "பக்தி தாழ்ந்தது, ஞானமே உயர்ந்தது" என்று பண்டிதர்களால் உருவாக்கப்படும் வறண்ட பிரிவினைகள் முற்றிலும் ஒடிகின்றன. உண்மையான ஞானம் என்பது வறண்ட தர்க்கமன்று, அஃது எல்லையற்ற பரசிவப் பேரொளியின் முன்னால் தன் அகந்தையைக் கரைத்து நன்றியறிதலோடு உருகும் "பரம பக்திமையே" என்பதை உணர்வதால், அவனது சாதனை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுபட்டுத் தூய சிவானந்த வெள்ளமாக மாறுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் தன்முனைப்புக் கரணங்களால் பரசிவத்தை வரையறுக்க முடியாது; தத்துவ ஞானத்தைக் கடந்து, 'ஒத்துடன் வேறாய்' உறைந்து, 'நான் செய்கிறேன்' என்ற அகந்தையைக் குருவருளின் காருண்யத்தில் முழுமையாகப் பலியிடும் போது மட்டுமே, எஞ்சியிருக்கும் அந்தப் பரம பக்திமையின் வாயிலாகப் பரசிவப் பெருவெளி எனக்குள் சஹஜ சமாதியாய் நிலைபெறும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே தத்துவ ஞானம் உரைத்த தாழ்வரைக் கடந்து நின்ற சிகரம்! சிவமே முனிவரும் தேவரும் ஒத்துடன் வேறாய் உறைந்து துதி செய்யும் அநாதிப் பேரொளி! சிவமே பத்திமையான இப் பயனாக விளங்கும் மகா அவையடக்கப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.