காலாதீதப் பேராதார நிலைபேறு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 104

அவையடக்கம் (Avaiyaṭakkam) அதிகாரத்தின் உன்னதப் பனுவல்களின் வழி திருமூல நாயனார், அந்தக்கரணங்களின் தர்க்க வரம்புகளையும் (Epistemological Boundaries), பௌருஷச் சாதனைகளின் போலி அஹங்காரங்களையும் அடியோடே தகர்த்தார். 36 தத்துவங்களையும் பகுத்தறியும் தத்துவ ஞானமானது சாதகனைப் பரசிவ மலையின் "தாழ்வரை" (அடிவாரம்) வரை மட்டுமே அழைத்துச் செல்லும் என்றும், அதற்குப் பின்னால் "ஒத்துடன் வேறாய்" உறைந்து துதிசெய்யும் பரம பக்திமையே (Transcendental Devotion) அருளின் வாசலாகத் திகழ்கிறது என்றும், அந்தப் பத்திமைப் பயனைப் புத்தியால் முன்கூட்டியே அளவிட முடியாது என்றும் பனுவலின் சொல் வரம்பை நிலைநாட்டினார்.

அந்த எல்லையற்ற தத்துவப் பணிவின் உச்சகட்ட அநுபூதிச் சமநிலையைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் (Consciousness field) ஒரு பிரபஞ்சவியல் தந்திரக் கேள்வி இயல்பாகக் கட்டவிழ்கிறது:

சாஸ்திர மொழி, தத்துவ விசாரணை, மற்றும் பிரம போதத்தைக் கடந்த பின் அகத்தே விழித்தெழும் அந்தப் பரசிவம், பிரபஞ்சக் கால-தேச அண்டவெளியை எங்ஙனம் கடந்து நிற்கிறது?

உலகியல் மதங்கள் வாதாடும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் ஆகிய திரிமூர்த்திகளின் (The Cosmic Triad) இயக்கங்களுக்குப் பேராதாரமாக விளங்கும் அந்த அநாதி மூலம் யாது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்குப் பிரபஞ்சக் காலத்தின் எல்லைகளையும், திரிமூர்த்திகளின் செயல்பாடுகளுக்குப் பேராதாரமாக விளங்கும் பரசிவத்தின் காலாதீதத் தன்மையையும் நிலைநாட்டும் மகா தந்திரப் பிரகடனமாகவே இம் மகா “திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரம் அவதரிக்கிறது.

தொகைச் சிறப்பு மற்றும் அவையடக்க அதிகாரங்களில் நாயனார் முறையே பனுவலின் பெருமையையும், சொல்லின் வரம்பையும் நிறுவினாரெனில், இவ்வதிகாரத்தில் சமய வாதங்கள் மலியும் திரிமூர்த்திப் போட்டிகளைக் கடந்து, ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்ச அண்டவியலின் பேராதாரச் சித்தாந்தத்தை அவிழ்க்கத் தொடங்குகிறார்.

• அவையடக்கம்: மனித அறிவின் எல்லை, தத்துவ ஞானத் தாழ்வரை (The Horizon of Intellect).
• திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை: பிரபஞ்சக் காலத்தின் எல்லை, காலாதீதப் பரசிவ நிலைபேறு (The Horizon of Cosmic Time).

முந்தைய அதிகாரத்தின் இறுதித் திருப்பாடல்களில் “பத்திமையான் இப்பயன் அறியாரே” என்று கரணக் கடப்புக் கதவைத் திறந்த நாயனார், இவ்வதிகாரத்தின் தொடக்கப் பாடலிலேயே உலகக் காலம், மனக் காலம், மற்றும் யோக அனுபவக் காலம் ஆகியவற்றின் எல்லைகளை வகுத்து, அவற்றையெல்லாம் கடந்து நிற்கும் “தளர்விலன் சங்கரன்” என்ற மாறாத சாட்சிப் பேரறிவை (The Unchanging Cosmic Witness) நிலைநிறுத்துகிறார்.

இது உலகியல் சமயவாதிகள் செய்வது போல "என் தெய்வம் பெரியது, உன் தெய்வம் சிறியது" என்று சண்டையிடும் போலிச் சமய அரசியல் (Sectarian Polemics) அன்று; அஃது காலமும் உலகமும் எத்தகைய எல்லைக்குட்பட்டவை என்பதை ஆகமப் பிரபஞ்சவியல் (Agamic Cosmology) தர்க்க நெறியில் விளக்கி, அக்காலாதீதச் சிவத்தை அகத்தே நுகர்ந்த சிவனடியார்களின் மகிமையே அளவற்றது என்று நிலைநாட்டும் உன்னதத் தத்துவப் பிரகடனம் ஆகும்.

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் புதிய அதிகாரத்தின் முகப்பு முத்திரையாக வீற்றிருந்து, பிரபஞ்சக் காலத்தின் எல்லைகளையும், தற்காலிக தியான அநுபூதிப் பிரமைகளையும் அடியோடே தகர்க்கும் அதியுன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Temporal Gradations). முந்தைய அதிகாரத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட புத்தி வரம்பை, இப்பாடல் திரிவிதப் பரிணாம வரம்பு —> உள்கால இயக்கவியல் —> மாறாத சாட்சித் தியதி —> சாக்ஷாத்காரப் பெருமைப் பிரகடனம் என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் விவரிக்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - திரிவிதப் பரிணாம வரம்புக் கோட்பாடு (அளவில் இளமையும் அந்தமும் ஈறும்): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடங்கத்தில் ‘இளமை’, ‘அந்தம்’, ‘ஈறு’ என்ற மூன்று சொற்களை முன்வைக்கிறார். இஃது பிரபஞ்சக் காரிய அரங்கில் தோன்றும் அணுக்கள் முதல் அண்டங்கள் வரையிலான தோற்றம் (Origin), வளர்ச்சி (Evolution), ஒடுக்கம் (Dissolution) என்ற திரிவிதப் பரிணாம வரம்புகளைக் குறிக்கும். பிரபஞ்சத்தில் தோன்றும் எத்தகைய வடிவமும் இந்த மூன்று நிலைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - உள்கால இயக்கவியல் தர்க்கம் (அளவியல் காலமு நாலும் உணரின்): அடுத்து அவர் ‘அளவியல் காலமும் நாலும் உணரின்’ என்று காலத்தின் குவாண்டம் வரைபடத்தை அவிழ்க்கிறார். ‘நாலு’ என்பது உலகியல் புறக்காலம் (Linear Time), அந்தக்கரண மனக்காலம் (Psychological Time), யோகக் குண்டலினி காலம் (Yogic Time), மற்றும் கர்ம வினையியக் காலம் (Karmic Time) ஆகியவற்றைக் குறிக்கும். காலத்தின் இத்தகைய நான்கு அடுக்கு அளவுகளையும் தியானத்தில் பகுத்தறியும் போது, காலமே எல்லைக்குட்பட்ட ஒரு காரியக் கருவி என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - மாறாத சாட்சித் தியதிப் பிரகடனம் (தளர்விலன் சங்கரன்): காலத்தின் எல்லைகளை நிறுவிய பின், அவற்றிற்குப் பேராதாரமாய் விளங்கும் காலாதீதப் புள்ளியை “தளர்விலன் சங்கரன்” என்று அவிழ்க்கிறார். பிரபஞ்சத்தில் சக்ரங்கள், பிராணன்கள், மனம், மற்றும் நட்சத்திரங்கள் யாவும் கால ஓட்டத்தில் தளர்கின்றன (Entropy). ஆனால், இவற்றுக்கெல்லாம் பேராதாரமாய் விளங்கும் பரசிவச் சைதன்யம் எக்கணமும் தளர்வற்று, குறைவற்று, மாறாத சுயம்பிரகாசச் சாட்சியாக (The Immutable Absolute Witness) நிலைத்து நிற்கிறது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - சாக்ஷாத்காரப் பெருமைப் பிரகடனம் (தன்னடியார் சொல் அளவில் பெருமை அறியயற்காமே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமும், ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் தர்க்கத்தின் உச்சக்கட்ட முடிவுமாகும். ‘தன்னடியார்’ என்பது வெற்றுச் சடங்கு பக்தர்களைக் குறிப்பதன்று; தங்களின் அந்தக்கரணத்தை முழுமையாக ஒடுக்கி, தளர்விலன் சங்கரனாகிய உள்சாட்சியை நேரிடையாகச் சாக்ஷாத்காரம் செய்த மகாசித்தர்கள் ஆவார்கள். அந்த அடியார்களின் சொல்லிலும் மௌனத்திலும் வெளிப்படும் அளவிட முடியாத பெருமையை, படைப்புக் கரணங்களை ஆளவல்ல பிரம்மனாலும் (அறியன்) விஷ்ணுவினாலும் (அயன்) கூடத் தங்களின் வறண்ட அறிவுக் கருவிகளால் அளவிட முடியாது என்பதே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

திரிவிதப் பரிணாமம் (தோற்றம்-ஈறு) —> சதுர்வித உள்காலம் (நாலும் உணரின்) —> காலாதீத நிலைபேறு (தளர்விலன்)---> அகண்ட சாக்ஷாத்காரம்

🔱 இந்தப் பாடல் உணர்த்தும் மறைந்த சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “அளவியல் காலமு நாலும் உணரின்” என்ற தத்துவம், ஒரு சாதாரண இலக்கியக் குறியீடு அன்று; அது சாதகனின் சரீர அணுக்களுக்குள் நிகழும் உள்கால இயக்கவியலையும் (Somatic Chronobiology), பிராண ஸ்தம்பன யோக ரகசியத்தையும் விளக்கும் தந்திர விதியாகும்:

• சரீர நாடிச் சமநிலையின் உள்கால ரகசியம்: தந்திர யோகப் பார்வையில், காலத்தை உண்டாக்குவது கடிகாரம் அல்ல; அஃது இடா-பிங்கலா நாடிகளில் மாறி மாறி ஓடும் பிராணச் சுவாசத்தின் அலைச்சல்களே ஆகும். ஒரு நாளைக்கு மனிதன் சுவாசிக்கும் 21,600 சுவாசங்களே அவனது உடலியல் காலத்தை (Biological Time Matrix) நிர்ணயிக்கின்றன. பிராணனைச் சுசுமுனை நடுநாடியில் ஒடுக்கும் போது, அங்கே மன அசைவுகள் ஸ்தம்பிக்கப்பட்டு, சாதகன் காலத்தைக் கடந்த ‘காலாதீதப் பெருவெளியைத்’ தழுவுகிறான்.
• திரிவிதப் பரிணாம அநுபூதிக் கடப்பு: “இளமை, அந்தம், ஈறு” என்பதன் சூட்சும யோக ரகசியம், தியானப் பாதையில் சாதகனுக்குத் தோன்றும் வெவ்வேறு அநுபூதிப் பரிணாமங்களைக் குறிக்கும். தியானத்தின் தொடக்கத்தில் எழும் புதுமைப் பரவசம் (ஆன்மீக இளமை), நடுவில் தோன்றும் சித்துக்களின் உச்சம் (அந்தம்), பின்னர் அவை யாவும் கரைந்துபோகும் ஒடுக்குநிலை (ஈறு). இந்தத் தற்காலிக அநுபூதி அலைகள் யாவும் காலத்திற்குட்பட்டவை, இவற்றிற்குப் பின்னால் ஒளிரும் உள்சாட்சியே சங்கரன் என்பதை உணர்வதே தந்திர யோகமாகும்.
• தளர்விலன் சங்கரனின் சித்-புல விழிப்பமைப்பு: “தளர்விலன்” என்ற சொல்லின் சிவயோக இரகசியம் பிரபஞ்சச் சிதைவு விதியை (Entropy) முறியடிக்கும் மகா நிலைபேறாகும். யோகியின் தசை, நாடி, நரம்பு, மற்றும் அந்தக்கரணங்கள் யாவும் பௌதிகத் தளத்தில் மாற்றமடைந்தாலும், அவற்றுக்கு ஒளியூட்டும் ‘தூய விழிப்புணர்வு’ (Pure Objectless Awareness) ஒருபோதும் தளருவதில்லை. தியானத்தில் தன்னை இந்த மாறாத சாட்சிப் பேரறிவாக நிலைநிறுத்துவதே சிவயோகத்தின் உச்சமாகும்.
• அளவிட முடியாத சித்தப் பெருமைச் சாசனம்: “அடியார் சொல் அளவில் பெருமை” என்பதன் தந்திரப் பொருள் சாதகனின் வாக்குச் சித்தியைக் (Vak-Siddhi) குறிக்கும். தன் அஹங்காரத்தைக் கரைத்துத் தளர்விலன் சங்கரனோடு ஏககாலத்தில் ஒத்திசைந்த மகாசித்தர்களின் வாக்கு என்பது தனிநபர் மனதிலிருந்து வருவதன்று; அஃது சிதாகாசத்தின் அநாதி அதிர்வு (Cosmic Resonance). அதனால்தான் அதன் பெருமையைப் பிரபஞ்சப் படைப்புக் கரணங்களான பிரம-விஷ்ணு போதங்களால் அளவிட முடியாது.

நாடிச் சுவாச ஸ்தம்பனம் (கும்பகம்) —> உள்கால உணர்வுக் கடப்பு —> மாறாத உள்சாட்சி விழிப்பு (தளர்விலன்)---> அதீத வாக்குச் சித்தி (அடியார் சொல்)

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனைத் தற்காலிக யோக மாயைகளிலிருந்தும், கால வியாகூலங்களிலிருந்தும் விடுவித்து அவனது ஒட்டுமொத்த உபாசனையையும் மாறாத உள்சாட்சிப் பேரொளியில் ஒடுக்கும் மகா சஹஜ நிஷ்டையாக மாற்றியமைக்கிறது:

• நிலையாமை வியாகூலங்களிலிருந்து அசாத்தியப் பற்றற்ற சமநிலை (Shift to Absolute Non-Attachment): “உடல் மூப்படைகிறது, உலகம் மாறுகிறது, உறவுகள் வீழ்கின்றன” என்ற உலகியல் நிலையாமைப் பயங்கள் (Existential Dread) அடியோடே அறுக்கப்படுகின்றன. தோற்றம், வளர்ச்சி, ஒடுக்கம் (இளமை, அந்தம், ஈறு) யாவும் பிரபஞ்சக் காரிய நாடகத்தின் இயல்பான அலைகளே என்பதை உணர்வதால், சாதகன் எவ்வித இலாப-நஷ்ட விகாரங்களுமின்றி அசாத்திய ஆன்மீகச் சமநிலையை (Absolute Metaphysical Poise) எட்டுகிறான்.
• தியான அவசரங்களிலிருந்து விடுபட்ட உன்னதப் பொறுமை (Cultivation of Divine Patience / Chronological Balance): "நான் இன்று தியானம் செய்தேன், எனக்கு ஏன் இன்னும் சமாதி அநுபூதி கூடவில்லை" என்ற சாதகனின் அறியாமை அவசரங்கள் முற்றிலும் ஒடிகின்றன. காலம் என்பது கர்ம வினைகள் கனிந்து உதிர்வதற்காக வகுக்கப்பட்ட ஒரு தற்காலிகக் கருவியே (அளவியல் காலம்) என்பதை உணர்வதால், அவனது சாதனை அவசரப் பிரயாசைகளிலிருந்து விடுபட்டு, உன்னதப் பொறுமையோடும் பேரமைதியோடும் கூடிய அகண்ட வழிபாடாய் மாறுகிறது.
• தற்காலிக யோக அநுபூதி மயக்கங்களிலிருந்து விடுதலை (Transcendence of Transient Meditative Phenomena): தியான வேளையில் தோன்றி மறையும் தற்காலிக ஒளிக் காட்சிகளையும், நாத அதிர்வுகளையும், மற்றும் சித்துக்களையும் இறுதி முக்தி என்று எண்ணி ஏமாறும் பிரமைகள் அடியோடே சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. இந்த அநுபூதிகளும் தோன்றி மறையும் ‘இளமை-ஈறு’ விதிகளுக்கு உட்பட்டவையே, இவற்றை அறியும் ‘உள்சாட்சியே’ சங்கரன் என்பதை உணர்வதால் சாதகன் இடைக்கட்டப் பரவசங்களில் தேங்காமல் சிகரம் நோக்கிப் பாய்கிறான்.
• தன்முனைப்புச் சாதனைகளிலிருந்து சாட்சிப் பேரறிவிற்குக் குதித்தல் (Transition from Doing to Being): "என் சொந்த வீரியத்தால் நான் சிவத்தைக் கட்டுப்படுத்துவேன்" என்ற ஆன்மீக அஹங்காரத்தின் கர்த்திருத்துவம் (Agency) முற்றிலும் வீழ்கிறது. சரீரத்தின் அணுவணுவும் கால ஓட்டத்தில் தளரக் கூடியதே, தனக்குள் தளர்வின்றி ஒளிரும் அந்தச் சாட்சிப் பேரறிவே பரசிவம் என்பதை உணர்வதனால், சாதகன் தன்னை உடலாகவோ மனதாகவோ அடையாளப்படுத்தாமல், மாறாத ‘சாட்சிப் பேரறிவாகவே’ (Resting in Pure Awareness) அசைவற்று உறைகிறான்.
• சமய வாதங்களைக் கடந்த உன்னதப் பரமார்த்த விழிப்பு (Immunity to Sectarian Polemics): "சிவன் பெரியவரா, விஷ்ணு உயர்ந்தவரா" என்று உலகியல் மதவாதிகள் நடத்தும் வறண்ட சமயப் போட்டிகளின் (Sectarian Conflicts) போலித்தனம் சாதகனுக்குத் துல்லியமாகத் தெளிவாகிறது. இத்தகைய விவாதங்கள் யாவும் கால-தேச வரம்பிற்குள் இயங்கும் கீழ்நிலை அறிவின் விகாரங்களே, உண்மை என்பது காலாதீதப் பரசிவ அநுபூதியே என்பதை உணர்வதால், அவன் வெற்று வாதங்களை விடுத்துத் தன் சரீரத்தை ஒளியாக்கும் ஆன்மீகச் சாரம் நோக்கி நகர்கிறான்.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் தற்காலிகத் தியான அநுபூதிகளாலோ அல்லது வறண்ட சமய வாதங்களாலோ காலாதீதச் சிவத்தை அளவிட முடியாது; காலத்தை உண்டாக்கும் என் பிராண அலைச்சல்களைச் சுசுமுனையில் ஒடுக்கி, தளர்வின்றி ஒளிரும் என் உள்சாட்சிப் பேரொளியோடு என் அகந்தையைக் கரைக்கும் போது மட்டுமே, என் சரீரமே ஒன்பது தந்திரங்களும் ஒளிரும் மகா சிவவடிவமாய் மாறும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே இளமையும் அந்தமும் ஈறும் கடந்த அநாதி மூலம்! சிவமே அளவியல் காலமும் நாலும் ஒடுங்கும் காலாதீதப் பெருவெளி! சிவமே தளர்வற்று ஒளிரும் சங்கரப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.