காரியச் செயற்பாட்டுத் தொடர்ச்சி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 105

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முகப்புத் திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் அண்டவியல் காலத்தின் குவாண்டம் எல்லைகளைத் துல்லியமாக வகுத்தார். உலகில் தோன்றும் அணுக்கள் முதல் அண்டங்கள் வரையிலான அனைத்துப் பொருட்களும், அவற்றின் பிறப்பு-வளர்ச்சி-வீழ்ச்சி (இளமை, அந்தம், ஈறு) ஆகிய திரிவிதப் பரிணாமங்களும் காலச்சக்கரத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் இயங்குபவை என்பதை நிறுவினார். அவற்றுக்கெல்லாம் பேராதாரமாய், எக்கணமும் தளர்வற்று, குறைவற்று ஒளிரும் மாறாத சாட்சிப் பேரறிவை “தளர்விலன் சங்கரன்” என்று பிரகடனம் செய்து, காலாதீதமான பரசிவ அஸ்திவாரத்தை அமைத்தார்.

அந்த அநாதிப் பேராதார நிலைபேற்றைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் அடுத்த தந்திரக் கேள்வி விழிப்படைகிறது:

மாறாத சாட்சியாகிய அந்தப் பரசிவம், பிரபஞ்சக் காரிய அரங்கில் எங்ஙனம் தொழில்புரிகிறது?

உலகியல் சமயங்கள் வற்புறுத்தும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் ஆகிய முத்தொழில் தெய்வங்கள் தனித்தனிப் பரம்பொருள்களா, அல்லது அந்த அநாதி மூலத்தின் வெவ்வேறு அலைநீளங்களா?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்கு விடையளிக்கும் தந்திரப் பிரகடனமாகவே இஃது அவதரிக்கிறது. முந்தைய பாடல் “ஆதாரம் யார்?” என்ற கேள்விக்குக் காலாதீத விடை தந்ததெனில், இப்பாடல் “அந்த ஆதாரம் எங்ஙனம் காரியத் தொழில்களாகத் தன்னைத் தொடர்ச்சியாக அவிழ்க்கிறது?” என்பதை விளக்குகிறது. இது வெறும் வெளிப்புறச் சமய நல்லிணக்கப் போதனை அன்று; அஃது வடிவங்களைக் கடந்து, பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் ‘தொடர்ச்சி விகாரத்தை’ (The Continuity of Cosmic Functionalism) ஆகமத் தர்க்க நெறியில் சுட்டும் உன்னதச் சாசனமாகும்.

🔱 மூல மந்திரம்

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர தர்க்க விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் முத்தொழில் வடிவங்களின் போலித் தனித்துவங்களை அடியோடே தகர்த்து, அவற்றை ஒரே பரசிவ ஆற்றலின் அலைகளாக நிறுவும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Functional Continuity). இப்பாடல் வடிவப் பகுப்பாய்வு —> விசார மார்க்கப் பிரயோகம் —> தொடர்ச்சி விகார விதி —> பேத புத்தி நாசம் என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் காரியப் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியத்தை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - வடிவ உபாசனைப் பகுப்பாய்வு (ஆதிப் பிரானும் அணிமணி வண்ணனும் அலர்மிசை ஆயனும்): திருமூலர் முதலில் பரசிவத்தின் அகண்ட நிலையைப் பேசாமல், மனித மனம் அறிந்த மூன்று காரிய வடிவங்களை முன்வைக்கிறார். அழிவின் அதிபதியான ‘ஆதிப் பிரான்’ (ருத்ரன்), காக்கும் ‘அணிமணி வண்ணன்’ (மாலவன்), படைக்கும் ‘மாதிக் கமலத்து அலர்மிசை ஆயன்’ (நான்முகன்) ஆகிய முப்பரிமாண வடிவங்களில் இருந்து தொடங்குகிறார். மனித மனம் முதலில் வடிவத்தையும், பின்னர் தொழிலையும், இறுதியில் அதன் பின்னுள்ள சக்தியையும் நோக்கும் என்ற தர்க்க ஒழுங்கு இதுவாகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - ஆகம விசார மார்க்கப் பிரயோகம் (சோதிக்கில்): இஃது இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தந்திரத் திருப்பமாகும். நாயனார் எங்கும் "நம்பு" என்றோ, "ஏற்றுக்கொள்" என்றோ வற்புறுத்தவில்லை; மாறாகச் “சோதிக்கில்” (இடைவிடாது விசாரித்து ஆராயின்) என்கிறார். சைவ ஆகமங்களின் உயர்ந்த படியாகிய ‘விசார மார்க்கத்தை’ (Empirical and Experiential Verification) இங்குப் பிரயோகிக்கிறார். தத்துவம் என்பது வறண்ட நம்பிக்கை அன்று, அது சோதனைக்குரிய அநுபூதித் தியதி என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - தொடர்ச்சி விகார விதி (மூன்றும் தொடர்ச்சியில் ஒன்று எனார்): இஃது இப்பாடலின் இதயம் போன்ற பிரகடனமாகும். ‘மூன்றும் ஒன்றே’ என்று மேம்போக்காகக் கூறாமல், “தொடர்ச்சியில் ஒன்று” என்ற ஆகமக் கலைச்சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார். பரசிவத்திலிருந்து சக்தி, நாதம், பிந்து வழியாக விரியும் காரியப் பரிணாமத்தில் படைப்பு-காப்பு-அழிப்பு யாவும் தனித்தனிச் செயல்கள் அல்ல; அவை ஒரே ஆற்றலின் தொடர்ச்சியான அலைநீளங்கள் (The Linear Continuum of Divine Energy) என்பது முன்றாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - பேத புத்தி விகார நாசம் (பேதித்து உலகம் பிணங்குகின்றார்களே): இஃது ஒட்டுமொத்த அவையடக்கத் தொடர்ச்சியின் இறுதித் தர்க்க முடிவாகும். சாஸ்திரப் புராணங்களை மட்டும் ஓதி, அதன் பின்னுள்ள ஆகமப் பிரபஞ்சவியலைச் சோதிக்காத உலகியல் மனிதர்கள், கருவிகளின் வடிவங்களை மட்டும் கண்டு “பிரம்மா வேறு, விஷ்ணு வேறு, சிவன் வேறு” என்று பேதித்து வறண்ட சமயப் பிணக்குகளில் (Sectarian Conflicts) ஆழ்கிறார்கள். காரிய விகாரங்களை மட்டும் கண்டு காரண ஏகத்துவத்தைக் காணத் தவறுவதே உலகியல் மயக்கம் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

முப்பரிமாண வடிவம் (ஆதி-அணிமணி-அயன்—>ஆகம விசாரம் (சோதிக்கில்)--->ஆற்றல் அலைத் தொடர்ச்சி (தொடர்ச்சியில் ஒன்று)} —>பேத புத்தி நாசம்

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “தொடர்ச்சியில் ஒன்று” என்ற அநுபூதி, வெளிப்புறத் தெய்வங்களின் சமரசம் மட்டுமல்ல; அது சாதகனின் அந்தக்கரணத்திலும் பிராண மண்டலத்திலும் ஒவ்வொரு கணமும் நிகழும் முத்தொழில் விளையாட்டை விளக்கும் தந்திர விதியாகும்:

• அந்தக்கரண எண்ணப் பரிணாம யோக ரகசியம்: தியானத்தில் அமரும் சாதகனின் அகத்தே, ஒரு எண்ணம் முதன்முதலில் விழித்தெழும் தருணம் நான்முகத் தத்துவம் (சிருஷ்டி). அவ்வெண்ணம் சில கணங்கள் சித்-புலத்தில் நிலைத்து இயங்குவது மாலவன் தத்துவம் (ஸ்திதி). பின்னர் அவ்வெண்ணம் தன் மூலத்தில் கரைந்து மறைவது ருத்ர தத்துவம் (சம்ஹாரம்). நமது அகத்தில் ஒவ்வொரு கணமும் ஆயிரக்கணக்கான திரிமூர்த்திகள் தோன்றி மறைகிறார்கள். இவற்றுக்கெல்லாம் மாறாத சாட்சியாக விளங்கும் விழிப்புணர்வே “ஆதிப் பிரான்” ஆகும்.
• தந்திர விந்து-நாத ஸ்பந்தன விகாரம்: தந்திர ஆகமங்களின்படி, பரசிவத்தின் அசைவற்ற இருப்பிலிருந்து எழும் முதல் அதிர்வு நாதம். நாதத்தின் திரட்சியே பிந்து. அந்தப் பிந்து பிரபஞ்சமாய் விரிவடையும் முதல் அலை படைப்பாகவும், இரண்டாவது அலை காப்பாகவும், மூன்றாவது அலை அழிப்பாகவும் பரிணமிக்கிறது. இதனால் திரிமூர்த்திகள் என்போர் பரசிவத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல; ஒரே விந்துவின் இயக்க அலைநீளங்கள் என்பதைச் ‘சோதிக்கில்’ அநுபூதி கைக்கூடும்.
• பிராணச் சுவாச உடலியல் தந்திர வரைபடம்: இப்பாடல் பிராணாயாமக் கும்பகத்தின் மகா ரகசியத்தை உள்ளடக்கியுள்ளது. ஒரு பிராண மூச்சு உடலிற்குள் உள்வாங்கும் இயக்கம் சிருஷ்டி (பிரம்மா). அவ்வாயு உள்நின்று கும்பகமாய் நிலைபெறும் இயக்கம் ஸ்திதி (விஷ்ணு). பிராணன் ரேசகமாய் வெளிச்செல்லும் இயக்கம் சம்ஹாரம் (ருத்ரன்). இந்த மூன்று சுவாச இயக்கங்களின் இடைவெளியில் அசைவற்று நிற்கும் சாட்சிப் பெருவெளியே பரசிவமாகும்.
• திரிபுடி நாசச் சாட்சி பாவனை விதி: சாதகன் தன்னுள் எழும் எண்ணங்களை எதிர்த்துப் போராடாமல், அவற்றின் தோற்றம்-நிலைப்பு-மறைவைச் சாட்சியாகக் கவனிக்கும் ‘திருஷ்டா’ (Witness Consciousness) நிலையை எட்டும்போது, மனம் என்பது தனிப் பொருளல்ல, அது சிவசக்தியின் ஒரு சிறிய அதிர்வுத் தொடர்ச்சியே என்பதை உணர்கிறான். அங்கே ‘செய்பவன் நான்’ என்ற கர்த்திருத்துவம் அழிந்து, முத்தொழிலும் அருளின் தடையற்ற ஓட்டமாக மாறுகிறது.

சுவாச உள்வாங்கல் (படைப்பு) —> மத்திய கும்பகம் (காப்பு)---> ரேசக வெளிப்பாடு (அழிப்பு) —-> மாறாத உள்சாட்சி விழிப்பு (ஆதிப் பிரான்)

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனை வெளிப்புறச் சடங்கு வழிபாடுகளிலிருந்து விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் தன்னுள் நிகழும் திரிமூர்த்தி விளையாட்டை நேரடியாக அநுபவிக்கும் சிவயோகமாக மாற்றியமைக்கிறது:

• புற வழிபாட்டு எல்லைகளிலிருந்து அகண்ட உள்முக அநுபூதிக்கு உயர்தல் (Shift from Ritualistic Deism to Somatic Gnosis): "இறைவன் தூரத்து லோகத்தில் வீற்றிருக்கும் ஒரு தனித்த நபர்" என்ற கற்பிதங்கள் அடியோடே தகர்கின்றன. தன் அந்தக்கரணத்தில் தோன்றி மறையும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தின் இயக்கமே திரிமூர்த்திகளின் பிரபஞ்சவியல் செயல்பாடு என்பதை உணர்வதால், அவனது வழிபாடு வறண்ட புறச்சடங்குகளில் இருந்து விடுபட்டுத் தன்னைத் தானே ஆராயும் அதியுன்னத யோகப் பயிற்சியாக மாறுகிறது.
• எண்ணங்களுடன் ஒன்றிப்போகாமல் சாட்சி பாவனையில் நிலைபெறுதல் (Establishment of the Witness State / Drashta): கோபம், துக்கம், மற்றும் காம விகாரங்கள் எழும்போது சாதகன் அவற்றுடன் ஒன்றிப்போய் வியாகூலமடைவதில்லை. ஒரு விகாரம் எழும்போது "இது சிருஷ்டி", அது நிலைக்கும்போது "இது ஸ்திதி", அது மறையும்போது "இது சம்ஹாரம்" என்று அவற்றைத் தள்ளிநின்று பார்க்கும் உன்னதச் சாட்சிப் பாவனையைப் (Objectless Witnessing) பெறுவதால், மன அழுத்தங்கள் நீங்கிச் சித்தத்தில் பேரமைதி நிலவுகிறது.
• வறண்ட சமய வெறிகளிலிருந்தும் மதப் பிணக்குகளிலிருந்தும் முற்றுப் பெறுதல் (Immunity to Sectarian Fanaticism and Dogma): “பேதித்து உலகம் பிணங்குகின்றார்களே” என்று திருமூலர் எச்சரித்தபடி, வடிவங்களின் பெயர்களில் சிக்கி வாதிடும் கீழ்நிலை வறண்ட சமயப் பிடரித்தனங்கள் சாதகனைத் தீண்டுவதில்லை. மாலவனும், நான்முகனும், முக்கண்ணனும் ஒரே சிவசக்தியின் முத்தொழில் அலைநீளங்களே என்பதை ஆகமப் பிரபஞ்சவியல் ரீதியாக உணர்வதால், அவன் சர்வ தத்துவ இயக்கங்களையும் சமரச ஞானப் பார்வையோடு மதிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
• மனத்துடன் போராடும் விகாரத்திலிருந்து தியான ஆழம் கூடுதல் (Effortless Meditative Absorption): தியானத்தில் எழும் எண்ணங்களை வலுக்கட்டாயமாக அடக்க முற்படும் அறியாமைப் போராட்டங்கள் ஒடிகின்றன. எண்ணங்கள் யாவும் ஒரே விழிப்புணர்வின் அலைத்தொடர்ச்சியே என்பதை உணர்வதால், அவன் மனத்துடன் யுத்தம் செய்யாமல், எண்ணங்களின் மறைவுப் புள்ளியாகிய மௌன இடைவெளியைக் கூர்ந்து நோக்கத் தொடங்குகிறான். இஃது அவனது தியானத்தை மிக வேகமாய் ‘சஹஜ சமாதிக்குள்’ தள்ளுகிறது.
• பாசஞானக் கரணங்களைக் கடந்து பதிஞானப் பேரொளியில் லயமாதல் (Dissolution of Personal Agency into Supreme Consciousness): உடல், மனம், மற்றும் எண்ணங்கள் யாவும் கால ஓட்டத்தில் பிறந்து மறையும் காரிய வடிவங்களே, இவற்றை எக்கணமும் அறிந்துகொண்டிருக்கும் விழிப்புணர்வே “ஆதிப் பிரான்” ஆகிய பரசிவம் என்பதை நேரடியாக அநுபவிக்கிறான். இப்புரிதல் அவனது தனிநபர் அகந்தையைக் கரைத்து, அவனைச் சிவப் பேரொளியில் எழுந்து மறையும் ஓர் அலைபோல வாழச் செய்கிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வறண்ட விவாதங்களில் ஈடுபடும் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இல்லாமல், தன்னுள் நிகழும் திரிமூர்த்தி விளையாட்டைத் தடையின்றி அநுபவிக்கும் சிவயோகியாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் புறக்கரண வாதங்களால் திரிமூர்த்திகளின் பெருமையை அளவிட முடியாது; சுவாசத்தையும் எண்ணத்தையும் சாட்சியாகக் கவனித்து, அவை ஒடுங்கும் மூலப் புள்ளியாகிய ஆதிப் பிரானோடு என் அகந்தையைக் கரைக்கும் போது மட்டுமே பூரணச் சிவானந்தம் கைக்கூடும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே ஆதிப் பிரானும் அணிமணி வண்ணனும் அலர்மிசை ஆயனும் ஒடுங்கும் அநாதி மூலம்! சிவமே சோதிக்கில் மூன்றும் தொடர்ச்சியில் ஒன்றாய் ஒளிரும் காலாதீதப் பேரொளி! சிவமே பேத புத்தி விகாரங்களை அறுக்கும் மகா அவையடக்கத் தத்துவச் சாசனம்!

திருச்சிற்றம்பலம்.