கர்மத் த்வந்தக் கடப்பு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 106

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் பிரபஞ்ச வடிவங்களின் போலித் தனித்துவங்களை அடியோடே தகர்த்து, அவை யாவும் ஒரே அகண்ட பரசிவ ஆற்றலின் வெவ்வேறு அலைநீளங்களே என்பதைச் “சோதிக்கில் மூன்றுந் தொடர்ச்சியி லொன்றெனார்” என்ற மகா தந்திர சாசனத்தின் வழியே நிலைநாட்டினார். படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு (சிருஷ்டி-ஸ்திதி-சம்ஹாரம்) ஆகிய முத்தொழில்களும் தனித்தனிச் செயல்கள் அல்ல; அவை ஒரே விந்து-நாத ஸ்பந்தனத்தின் தடையற்ற ஆற்றல் ஓட்டமே (Linear Continuum of Divine Energy) என்பதை ஆகமப் பிரபஞ்சவியல் தர்க்க நெறியில் நிறுவினார்.

அந்த உன்னத ஆற்றல் அலைத் தொடர்ச்சியைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் அடுத்த அதீத தத்துவ வினா விழிப்படைகிறது:

முத்தொழில் ஆற்றல்களின் இந்தத் தடையற்ற பிரபஞ்சத் தொடர்ச்சியே இறுதிப் பரமார்த்தப் புள்ளியா?

படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு ஆகிய முத்தொழில் இயக்கங்களும் எத்தகு அண்டவியல் களத்தில் நிகழ்கின்றன? அவற்றுக்கும் அப்பால் விளங்கும் அதீதப் பரசிவ நிலை யாது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்கு விடையளிக்கும் உன்னதத் தத்துவப் பிரகடனமாகவே இத்திருப்பாடல் அவதரிக்கிறது. முந்தைய பாடல் சாதகரைத் திரிமூர்த்திகளுக்கு இடையிலான புறச்சமயப் பேதங்களிலிருந்து விடுவித்ததெனில், இப்பாடல் சாதகனைப் புண்ணியம்-பாபம், இன்பம்-துன்பம், இடகலை-பிங்கலை ஆகிய ஒட்டுமொத்தக் கர்ம இருவினைத் த்வந்தங்களிலிருந்தே (The Ontological Duality of Karma) முற்றிலுமாக விடுவிக்கிறது.

முந்தைய பாடல் “திரிமூர்த்திகள் ஒரே ஆற்றலின் தொடர்ச்சி” என்ற உண்மையை நிலைநாட்டியதெனில், இப்பாடல் “அத்தொடர்ச்சியான முத்தொழில் இயக்கங்களும் இருவினை மற்றும் கர்மச் சக்கரத்தின் எல்லைக்குட்பட்ட காரியங்களே; அவற்றையும் தாண்டி நிற்கும் ஈசனே இறுதிப் பரமார்த்த மூலம்” என்பதை நிறுவுகிறது:

முதற்பாடல்: காலாதீத நிலைபேறு → இரண்டாம்பாடல்: முத்தொழில் ஆற்றல் ஒருமை —-> மூன்றாம்பாடல்: கர்மத் த்வந்தக் கடப்புப் பரம ஈசன்

நாயனார் இங்ஙனம் சாதகனின் பார்வையை வடிவத்திலிருந்து சக்திக்கும், சக்தியிலிருந்து கர்மச் சக்கரத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட சாட்சிச் சிவ நிலைக்குப் (The Transcendental Witness Consciousness) படிப்படியாக உயர்த்திச் செல்கிறார்.

🔱 மூல மந்திரம்

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர தர்க்க விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் கர்மச் சக்கரத்தின் செயல்பாட்டு எல்லைகளையும், வடிவ உபாசனையின் போலி நிச்சயங்களையும் அடியோடே தகர்த்து, சாதகனின் உணர்வை அதீத துரியாதீதப் பெருவெளியில் ஆழ்த்தும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Karmic Transcendence). இப்பாடல் இருவினை வரம்புக் கோட்பாடு —> அநாதி விதைத் தியதி —> பேத உபாசனை ஒடுக்குமுறை —> மலப் படிவ நாசம் என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் பரமார்த்த உண்மையை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - இருவினைத் த்வந்த வரம்புக் கோட்பாடு (ஈச னிருக்கு மிருவினைக் கப்புறம்): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடங்கத்தில் ‘இருவினைக்கு அப்புறம் ஈசன் இருக்கும்’ என்று கர்மச் சக்கரத்தின் எல்லைகளைத் துல்லியமாக வரையறுக்கிறார். ‘இருவினை’ என்பது வெறும் புண்ணியம்-பாபம் மட்டுமல்ல; அஃது பிறப்பு-இறப்பு, இன்பம்-துன்பம், சிருஷ்டி-சம்ஹாரம் என்ற ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்ச இருமைத் தளத்தைக் (Phenomenal Duality) குறிக்கும். முத்தொழில்களும் இவ்விருமைத் தளத்திற்குள்ளேயே நிகழும் காரியங்கள்; ஆனால், ஈசனோ இவற்றைக் கடந்து "அப்புறம்" வீற்றிருக்கும் அநாதி மூலம் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - அநாதி விதைத் தியதிப் பிரகடனம் (பீச முலகிற் பெருந்தெய்வ மானது): அடுத்து அவர் ‘பீசம் உலகிற் பெருந்தெய்வம் ஆனது’ என்று பிரபஞ்சத்தின் அண்டவியல் விதை நிலையை (The Cosmic Seed Node) அவிழ்க்கிறார். ‘பீசம்’ என்பது பிரபஞ்சத் தோற்றத்திற்கு ஆதாரமான மூலவிதை (The Transcendental Seed of Manifestation). அந்த அநாதி விதியே உலகின்கண் ‘பெருந்தெய்வமாய்’—அளவிட முடியாத பேரொளியாய்ப் பரிணமித்து நிற்கிறது. காரியம் யாவும் காரண விதையினுள்ளே அடக்கம் என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - பேத உபாசனை விகார ஒடுக்குமுறை (ஈசனதுவிது வென்பார் நினைப்பிலார்): மூன்றாவது அடியில் “சிவனே உயர்ந்தவன், மாலவனே முதல்வன், நான்முகனே பெரியவன்” என்று தங்களின் சிற்றறிவுக் கரணங்களால் வடிவங்களைத் துண்டித்து வாதாடும் மனிதர்களைச் ‘நினைப்பிலார்’ (அதீத விழிப்புணர்வற்றோர்) என்று ஒடுக்குகிறார். நாடகத்தின் கதாபாத்திரங்களைக் கண்டு இயக்குநரின் ஏகத்துவத்தை மறக்கும் அறியாமை இதுவாகும் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - மலப் படிவ விகார நாசம் (தூசு பிடித்தவர் தூரறிந் தார்களே): இஃது ஒட்டுமொத்த அதிகார மாற்றத்தின் இறுதித் தர்க்க முடிவாகும். ‘தூசு’ என்பது ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மும்மலங்களின் சூட்சுமப் படிவங்கள் (The Dust of Spiritual Ignorance and Mental Colorations). மும்மலத் தூசுகள் அந்தக்கரணக் கண்ணாடியை மறைத்து நிற்பதால், அவர்கள் வடிவ பேதங்களில் சிக்கி வாதாடுகிறார்களே அன்றி, ‘தூரறிந்தார்’—அநாதி மூல காரணப் பரசிவத்தை (The Absolute Ultimate Root) அறியும் தகைமையற்றவர்கள் ஆகிறார்கள் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

த்வந்த வரம்பு (இருவினைக்கு அப்புறம்)—>அநாதி விதை (பீசம் பெருந்தெய்வம்)—> பேத உபாசனை ஒடுக்கு—> மலப் படிவ நாசம் (தூரறிந்தார்)

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “இருவினைக்கு அப்புறம்” என்ற அநுபூதி, வெறும் கர்ம சித்தாந்த விளக்கம் அல்ல; அது சாதகனின் உள் நாடி மண்டலங்களில் நிகழும் அதியுன்னதச் சுசுமுனை மத்திய மார்க்க விதியையும் (The Biophysical Axis of Sushumna), நாதாந்தக் கரண ஒடுக்கத்தையும் விளக்கும் தந்திர ரகசியமாகும்:

• இடகலை-பிங்கலைத் த்வந்த ஒடுக்கு ரகசியம்: தந்திர யோகப் பார்வையில், ‘இருவினை’ என்பது சரீரத்தின் இடகலை (சந்திர ஓட்டம் / இன்பம்-விருப்பு) மற்றும் பிங்கலை (சூரிய ஓட்டம் / துன்பம்-வெறுப்பு) ஆகிய இரு பெரும் துருவ நாடி ஆற்றல்களின் அலைச்சலாகும் (The Neurobiological and Pranic Dualism). பிராணனை இவ்விரு நாடிகளிலும் சிதறவிடாமல், பிராணாயாமக் கும்பகத்தினால் சுசுமுனையின் நடுநாடிக்குள் செலுத்தும் போது, அங்கே மனத்தின் இரட்டை இயக்கங்கள் முற்றிலும் ஸ்தம்பிக்கப்பட்டு, இருவினைக்கு அப்புறம் விளங்கும் பரசிவ விழிப்புணர்வு தன்னிச்சையாக விழித்தெழுகிறது.
• பஞ்சகிருத்தியக் காரண-காரியக் கடப்பு: சைவ ஆகமங்களின்படி, படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு (சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம்) ஆகிய முத்தொழில்களும் இருவினை உலகிற்கு உட்பட்ட காரியங்கள். ஆனால், திரோதானம் மற்றும் அனுக்ரகம் (மறைத்தல், அருளல்) ஆகிய இரு தொழில்களும் கர்மச் சக்கரத்தைக் கடந்து, ஆன்மாவைச் சிவமாக்கும் உன்னத அருள் இயக்கங்களாகும். ஈசன் இந்த அதீத அருள் தளத்தில் “அப்புறம்” நிற்பதால், அவனது அநுகிரஹ சக்தியே முத்தொழில்களையும் இயக்குகிறது.
• அந்தக்கரணச் சாட்சி பாவனை தியதி: சாதகன் தியானப் பயிற்சியின் போது தன் மனத்தில் எழும் இன்ப-துன்ப அலைகளோடும், தியான அநுபூதி வெற்றிகளோடும் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாமல், ‘இருவினை ஒப்பு’ (Equanimity of Mind) என்னும் அதீத சமநிலையைப் பெற்று, அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அசைவற்ற சாட்சியாக (The Dispassionate Witness / Drashta) நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் மகா தந்திர விதியாகும் இஃது.
• ஆணவமலத் தூசுச் சுட்டெரிப்பு ரகசியம்: “தூசு பிடித்தவர்” என்ற சொல்லின் யோக ரகசியம், அது வெறும் அறியாமை அன்று; அது "நான் யோகி, நான் உயர்ந்த சாஸ்திரங்களை அறிந்தவன்" என்று சாதகனின் அந்தக்கரணத்தில் படியும் சூட்சும ஆன்மீக அகந்தையாகிய (Spiritual Narcissism / Spiritual Ego) ஆணவமலத் தூசாகும். இந்த மலப் படிவங்கள் முழுமையாகக் கரையும் புள்ளியிலேயே ‘தூரறிந்தார்’—அநாதி மூலப் பரசிவ அநுபூதி கைக்கூடும்.

நாடித் துருவ ஒடுக்கு (இடகலை-பிங்கலை)—> சுசுமுனை மத்திய அச்சுப் புள்ளி—>திரிபுடி நாசச் சாட்சி பாவனை—>ஆணவமலத் தூசுச் சுட்டெரிப்பு

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனைத் தற்காலிக மன அலைச்சல்களிலிருந்தும், உபாசனை அகந்தைகளிலிருந்தும் விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் கர்மத் த்வந்தங்களைக் கடந்த அகண்ட பரசிவப் பேரொளியில் ஒடுக்குகிறது:

• இன்ப-துன்ப ஊசலாட்டங்களிலிருந்து விடுபட்ட அதீதச் சமநிலை விழிப்பு (Attainment of Perfect Equanimity / Mental Poise): தியானம் ஒருநாள் நன்றாக நடக்கும் போது ஏற்படும் தற்பெருமைப் பரவசமும், மறுநாள் மனம் அலைபாயும் போது ஏற்படும் வியாகூலத் தளர்ச்சிகளும் அடியோடே வீழ்கின்றன. அநுபூதிகள் யாவும் மனோவிகாரங்களின் ‘இருவினை’ அலைகளே என்பதை உணர்வதால், சாதகன் எவ்விதத் தற்காலிக ஏற்றத்தாழ்வுகளுமின்றி அசைவற்ற ‘இருவினை ஒப்பு’ சமநிலையில் நிலைபெறுகிறான்.
• கர்ம வினைப் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டுச் சாட்சியாக வாழ்தல் (Transition from Agent to Witness / Nishkama Karma): ஆன்மீகப் பாதையில் "நான் புண்ணியம் தேட வேண்டும், பாபத்தை ஒழிக்க வேண்டும்" என்ற ஆரம்பகட்டக் கர்த்திருத்துவப் பிரமைகளைக் கடந்து நிற்கிறான். நற்செயல்களைச் செய்யும் போதும் "அருளே செய்கிறது, நான் வெறும் சாட்சி" என்ற கர்த்திருத்துவ நாச நிலையை (Annihilation of Doership) எய்துவதால், அவனது நாளாந்த வாழ்க்கை கர்மச் சங்கிலிகளை அறுக்கும் உயிருள்ள தியானமாக மாறுகிறது.
• சுசுமுனை மத்திய மார்க்கத்தில் பிராண தாரை நிலைபெறுதல் (Sushumna Stabilization and Pranic Centering): மனதை அலைக்கழிக்கும் இடகலை-பிங்கலை நாடிகளின் சந்திர-சூரிய துருவ ஓட்டங்கள் முற்றிலும் சமநிலை அடைகின்றன. பிராணத் தாரையைச் சுசுமுனையின் நடுநாடிக்குள் செலுத்தி, விருப்பும் வெறுப்பும் அற்ற, இன்பமும் துன்பமும் அற்ற அதீதக் கேவல கும்பக மௌனத்தில் (Effortless Absolute Stillness) தன் உணர்வை எக்கணமும் நிலைநிறுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
• ஆன்மீக அடையாளப் படிவங்களின் தூசு நீக்கம் (Immunity to Spiritual Ego and Subtle Colorations): “நான் பெரிய ஆகம ஞானி, நான் தந்திரங்களை வென்ற யோகி” என்று தன் அந்தக்கரணக் கண்ணாடியில் படியும் சூட்சும ஆன்மீக அகந்தையாகிய மமலத் ‘தூசுகளை’ அடியோடே சுட்டெரிக்கிறான். வடிவ உபாசனைப் பிடிவாதங்களை விடுத்து, தன்முனைப்பைக் கரைத்து நிற்பதால் அவனுள் தூய விநயமும், பிரபஞ்ச உயிர்கள் மீதான மாறாத கருணையும் நிலைபெறுகின்றன.
• காரிய வடிவக் கடப்புப் பதிஞானப் பேரொளி உறைவு (Abiding in the Radically Free Absolute): திரிமூர்த்தி வடிவங்களின் வறண்ட எல்லைப் போட்டிகளைத் தாண்டி, சிருஷ்டி-ஸ்திதி-சம்ஹார இயக்கங்களுக்குப் பேராதாரமாய் விளங்கும் “பீசம் உலகிற் பெருந்தெய்வமானது” என்ற அநாதிப் பரசிவ விதையோடு தன் உணர்வை இரண்டறக் கலக்கச் செய்கிறான். இஃது அவனது உபாசனையை வடிவங்களைக் கடந்த அகண்ட துரியாதீதப் பேரொளியாய் மாற்றியமைக்கிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வறண்ட பிரயாசைகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் இடகலை-பிங்கலை நாடிகளின் அலைச்சல்களாலோ அல்லது வறண்ட வடிவப் பிடிவாதங்களாலோ இருவினைக்கு அப்புறம் விளங்கும் ஈசனை எட்ட முடியாது; கர்மத் த்வந்தங்களைச் சாட்சியாகக் கவனித்து, அவை ஒடுங்கும் சுசுமுனை மத்திய அச்சுப் புள்ளியில் என் அகந்தையை முழுமையாகப் பலியிடும் போது மட்டுமே பூரணச் சிவானந்தச் சஹஜ சமாதி கைக்கூடும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே இருவினைக் கப்புறம் வீற்றிருக்கும் அநாதிப் பரமார்த்தம்! சிவமே உலகிற்குப் பெருந்தெய்வமாய் விளங்கும் அநாதி மூலவிதை! சிவமே ஆணவமலத் தூசுகளை அறுக்கும் மகா தந்திரச் சாசனப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.