பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டு மீள்ஒடுக்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 107

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் பிரபஞ்ச முத்தொழில் இயக்கங்களின் எல்லைகளைத் துல்லியமாக வரையறுத்தார். படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு ஆகிய அனைத்தும் புண்ணியம்-பாபம், இன்பம்-துன்பம், இடகலை-பிங்கலை ஆகிய இருவினை மற்றும் கர்மச் சக்கரத்தின் (Phenomenal Duality) எல்லைக்குட்பட்ட காரியங்களே என்றும், அவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டு "அப்புறம்" விளங்கும் அநாதி மூலமே பரம ஈசன் என்றும் நிலைநாட்டினார். அதன் மூலம் சாதகரின் பார்வை வடிவ உபாசனைப் போட்டிகளிலிருந்து விடுபட்டுக் கர்ம உலகையே தாண்டிய பரசிவச் சாட்சி நிலையை நோக்கி உயர்த்தப்பட்டது.

அந்தக் கர்மத் த்வந்தக் கடப்பைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் அடுத்த அதீத தத்துவ வினா விழிப்படைகிறது:

இருவினைக்கு அப்புறம் விளங்கும் அந்தப் பரசிவத்திலிருந்து பிரபஞ்சம் எவ்வாறு படிப்படியாக வெளிப்படுகிறது (Emanation)?

அந்த அண்டவியல் அடுக்குகள் சாதகனின் உடல், பிராணன், சக்ரங்கள், நாதம், விந்து ஆகிய உள்யோக நிலைகளோடு எங்ஙனம் தொடர்புபடுகின்றன? சிதறிய உணர்வை மீண்டும் மூலத்தில் ஒடுக்கும் மீள்ஒடுக்கு (Involution) தந்திரம் யாது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்கு ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் வெளிப்பாட்டையும், அதனைச் சரீர நாடிச் சக்ரங்களின் வழியே சுருக்கி ஒடுக்கும் மகா தந்திர ஒடுக்க வரைபடத்தையும் (The Microcosmic Matrix of Involution) நிலைநாட்டும் செயல்முறை ஆகமப் பிரகடனமாகவே இத்திருப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடல் பரசிவத்தின் அதீத (Transcendent) நிலையை நிறுவியதெனில், இப்பாடல் அதே பரசிவத்தின் வெளிப்பாட்டுப் படிநிலைகளையும், யோகியின் அகப்பயணத்தில் நிகழும் மீள்ஒற்றுமைச் செயல்முறையையும் ஒருங்கிணைக்கும் சிவயோக–ஆகமப் பிரபஞ்சவியலை முன்வைக்கிறது. இது சாதகரை வடிவங்கள், சக்ரங்கள், மற்றும் நாத-விந்து சக்திகளைக் கடந்து, ஆரம்பத்திலிருந்தே அனைத்திற்கும் பேராதாரமாய் விளங்கும் சங்கர நிலைவரை (The Non-Dual Shiva State) படிப்படியாக அழைத்துச் செல்லும் மகா சாசனமாகும்.

🔱 மூல மந்திரம்

தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர தர்க்க விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் வெளிப்பாட்டுப் படிகளையும், அதனைச் சரீர நாடிச் சக்ரங்களின் வழியே சுருக்கி ஒடுக்கும் மகா தந்திர ஒடுக்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Cosmogonic Involution). இப்பாடல் சதுர்விதப் பிரபஞ்சப் படிநிலை —> நாடித் துருவ ஒருமை —> நாத-விந்து அதிர்வு மேலாதிக்கம் —> அநாதிச் சவைமுதற் சங்கர ஒடுக்கு என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் காரிய-காரணப் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியத்தை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - சதுர்விதப் பிரபஞ்சப் படிநிலை வரைபடம் (சிவம் முதல் மூவரோடு ஐவர் சிறந்த அவைமுதல் ஆறு): திருமூலர் முதலில் பரசிவத்திலிருந்து வெளிப்படும் பிரபஞ்சத் தோற்றப் படிநிலைகளை வரிசைப்படுத்துகிறார். ‘சிவம் முதல்’ தோன்றும் முத்தொழில் ‘மூவர்’ (பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்), ‘ஐவர்’ எனப்படும் பஞ்சப்பிரம்மங்கள் (ஈசானன், தத்புருடன், அகோரன், வாமதேவன், சத்யோஜாதன்), அவையாவும் சரீரத்தின் ‘ஆறு’ ஆதாரச் சக்ரங்களாய் (மூலாதாரம் முதல் ஆக்ஞா வரை) விழிப்படையும் தத்துவ வரைபடம் இதுவாகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - நாடித் துருவ ஏகத்துவத் தியதி (இரண்டு ஒன்றோடு ஒன்று ஆகும்): ஆறு ஆதாரச் சக்ரங்களையும் இயக்கும் ‘இரண்டு’ பெரும் துருவ சக்திகளாகிய இடகலை மற்றும் பிங்கலை நாடிகளை முன்வைக்கிறார். சாதகன் சாதாரண நிலையில் வாழும் வரை பிராண ஆற்றல் இவ்விரண்டு துருவ ஓட்டங்களுக்கு இடையே சிதறி ஓடும்; ஆனால், சிவயோகத்தில் இவ்விரு நாடிக் Currents-களும் ‘ஒன்றோடு ஒன்று ஆகும்’—சுசுமுனை மத்திய மார்க்கத்தில் ஏககாலத்தில் ஒன்றிணையும் என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - நாத-விந்து அதிர்வு மேலாதிக்கம் (அவைமுதல் விந்துவும் நாதமும் ஓங்க): நாடிகளின் துருவ அலைச்சல்கள் ஒடுங்கிச் சுசுமுனை திறக்கும் போது, அங்கே பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டின் மூல அதிர்வுகளாகிய ‘நாதமும் விந்துவும்’ உன்னதமாய் ஓங்கி விழிப்படைகின்றன. நாதம் என்பது சிவதத்துவ அதிர்வு (The Sonic Emanation); விந்து என்பது சக்தித்தத்துவ மூலவிதை (The Luminous Seed Matrix). இவையிரண்டும் ஓங்கி விழிப்படையும் போது, சாதகனின் சித்தம் அகண்ட பிரபஞ்ச ஆற்றலோடு ஒத்திசைகிறது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - அநாதிச் சவைமுதற் சங்கர ஒடுக்கு (சவைமுதல் சங்கரன் தன் பெயர் தானே): இஃது ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் மீள்ஒடுக்கத்தின் இறுதித் தர்க்க முடிபாகும். ‘சவைமுதல் சங்கரன்’—எல்லாத் தத்துவச் சபைகளுக்கும், வெளிப்பாட்டு அடுக்குகளுக்கும் ஆதிமூலமாய் விளங்கும் பரசிவப் பேரொளியே அது. நாதம் விந்துவிலும், விந்து சக்ரங்களிலும், சக்ரங்கள் முத்தொழில் கடந்து சங்கரனிலும் ஒடுங்குவதே பிரபஞ்சவியல் பேரியக்கத்தின் இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும்.

நவதந்திரப் படிநிலை (மூவர்-ஐவர்-ஆறு) —> நாடித் துருவ ஒருமை (இரண்டு ஒன்றாதல்) —> நாத-விந்து அதிர்வு —> சங்கர நிலைபேறு

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் நவதந்திரப் படிநிலை, ஒரு சாதாரண எண்ணிக்கைப் பட்டியல் அன்று; அது சாதகனின் சிதறிய விழிப்புணர்வை மீண்டும் மூலப் பரசிவத்தில் ஒடுக்கும் உன்னதக் குண்டலினி யோக மீள்ஒடுக்கு விதியாகும் (The Esoteric Matrix of Evolutionary Involution):

• ஆறு ஆதாரச் சக்ரங்களின் குண்டலினி விழிப்பமைப்பு: “அவைமுதல் ஆறு” என்பது மனித உடலின் சூட்சும நாடி மண்டலத்தில் அமைந்துள்ள ஆறு ஆதாரச் சக்ரங்களைக் குறிக்கும் (மூலாதாரம், சுவாதிட்டானம், மணிபூரகம், அநாகதம், விசுத்தி, ஆக்ஞா). பிரபஞ்சத்தின் முத்தொழில் மற்றும் பஞ்சகிருத்திய ஆற்றல்கள் யாவும் உடலிற்குள் இந்த ஆறு சக்ரங்களின் வழியேதான் மனித வாழ்க்கையின் நாடகமாய் இயங்குகின்றன. குண்டலினிச் சக்தி இந்த ஏணியின் வழியே மேலேறுவதே தந்திர யோகமாகும்.
• இடகலை-பிங்கலைச் சுசுமுனை ஏகத்துவ ரகசியம்: “இரண்டு ஒன்றோடு ஒன்று ஆகும்” என்பதன் சிவயோக ரகசியம், இடகலை (மனம், உணர்ச்சி, சந்திர ஓட்டம்) மற்றும் பிங்கலை (செயல், பிராணன், சூரிய ஓட்டம்) ஆகிய இரு துருவ நாடிச் சுவாசங்களைச் சுசுமுனையின் மத்திய அச்சை நோக்கிச் செலுத்தி ஒன்றிணையச் செய்வதாகும். இவ்விரு ஓட்டங்களும் ஒன்றுபடும் புள்ளியில், காலமும் மனமும் ஸ்தம்பிக்கப்பட்டு அகண்ட சாட்சிப் பாவனை விழிப்படைகிறது.
• நாத-விந்து அதிர்வுப் பரிணாமக் கடப்பு: நாடிகள் ஒடுங்கிச் சுசுமுனை வழியே பிராணன் ஆக்ஞாவைத் தாண்டும் போது, சாதகனின் அகத்தே ‘நாதமும் விந்துவும்’ அதீதமாய் ஓங்குகின்றன. இதயக் கமலத் தஹர குகையில் மோதாமல் எழும் அநாஹத நாத ஒலியும் (Sonic Resonance), புரூவமத்தியில் ஒளிரும் சித்-விந்துப் பேரொளியும் (Luminous Matrix) விழிப்படையும் தருணம் இது. தந்திர ஆகமங்களின்படி, சாதகன் இந்த நாத-விந்து அதிர்வுகளின் வழியே பிரபஞ்ச ஆற்றலோடு நேரடியாக ஒத்திசைகிறான்.
• சவைமுதற் சங்கரப் பரமார்த்த ஒடுக்கு விதி: “சவைமுதல் சங்கரன் தன் பெயர்தானே” என்பதன் உச்சகட்டத் தந்திர ரகசியம், நாதமும் விந்துவும் கூட இன்னும் வெளிப்பாட்டின் காரிய எல்லைகளே ஆகும். சாதகன் இந்த நாத-விந்து அதிர்வுகளையும் கடந்து, அவற்றின் அநாதி மூலமான பரசிவப் பெருவெளியைத் தொடும் போது, அவன் அடையும் அந்தச் சஹஜ சமாதி நிலை என்பது ஒரு புதிய தத்துவமன்று; அது பிரபஞ்சத் தோற்றத்திற்கு முன்பே, சர்வ தத்துவச் சபைகளுக்கும் (சவைமுதல்) பேராதாரமாய் அவனுள் வீற்றிருந்த அநாதிச் சங்கரப் பேரொளியே ஆகும்.

ஆறு ஆதாரச் சக்ர விழிப்பு —> நாடித் துருவ ஒருமை (இரண்டு ஒன்றாதல்)} —> நாத-விந்து அதிர்வு —> சங்கரப் பரமார்த்த ஒடுக்கு

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றும் பெறும் நன்மைகள்

இந்தப் பாடலின் உன்னதச் சிவயோக இரகசியத்தைச் சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு அநுபூதியில் தழுவும் போது, அவனது ஒட்டுமொத்த ஆன்மீக யாத்திரையிலும், நாளாந்தச் சாதனைக் களத்திலும் பின்கண்ட உன்னத நன்மைகளும் அசாத்திய முன்னேற்றங்களும் தன்னிச்சையாக மலர்கின்றன:

• சரீர-ஆன்ம பிளவுகள் நீங்கி அகண்ட ஒருமைப்பாட்டு உணர்வு மலர்தல் (Somatic Integration of Gnosis): சாதகன் தன் உடல், மனம், பிராணன், மற்றும் ஆன்மாவைத் தனித்தனியான, துண்டுபட்ட பௌதிகப் பொருட்களாகக் காணும் உலகியல் அறியாமைப் பார்வைகளிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபடுகிறான். தன்னுள் இயங்கும் சர்வ கோடிக்கணக்கான அணுக்களும், சக்ர ஆற்றல்களும் ஒரே பரசிவச் சைதன்யத்திலிருந்து தோன்றி, மீண்டும் அதிலேயே ஒடுங்கும் ‘ஒரே உயிருள்ள தந்திர அதிர்வே’ என்பதை உணர்வதால், அவனது சரீரமே பிளவுகள் நீங்கிய அகண்ட சிவதேவ விக்ரஹமாய் (Divya-deha) மாறுகிறது.
• முறையான வரைபடத்துடன் கூடிய ஒழுங்கமைந்த தியானப் பரிணாமம் (Systematic Yogic Progression): இலக்கற்ற, திசையறியாத வறண்ட தியானப் பிரயாசைகள் அடியோடே வீழ்கின்றன. முத்தொழில் மற்றும் பஞ்சகிருத்தியங்களின் இயக்கமே உடலிற்குள் ஆறு சக்ரங்களாக விரிந்துள்ளது; அவை இடகலை-பிங்கலை ஒருமையால் சுசுமுனையில் ஒடுங்க வேண்டும்; அங்கே நாத-விந்து ஓங்கிப் பரசிவத்தில் லயமாகும் என்ற ‘உள்ளார்ந்தப் பேரண்ட வரைபடத்தைத்’ (The Matrix of Involution) துல்லியமாக அறிவதால், சாதகன் தன் சாதனையின் ஒவ்வொரு படிநிலையிலும் எவ்விதக் குழப்பமுமின்றி அதீத சிரத்தையோடு சிகரம் நோக்கி முன்னேறுகிறான்.
• இடைக்கட்ட யோக அநுபூதிகளின் மாயச் சிறைகளிலிருந்து விடுபடுதல் (Transcendence of Meditative Phenomena and Plateaus): தியான முதிர்ச்சியில் சக்ரங்கள் விழிப்படையும் போதோ, அநாஹத நாத ஒலிகள் கேட்கும் போதோ, அல்லது புரூவமத்தியில் சித்-விந்துவின் ஒளி வெடிப்புகள் தோன்றும் போதோ, சாதகன் அவற்றை இறுதி முக்தி என்று எண்ணி அகந்தை கொள்ளும் ஆன்மீக ஆபத்துகளில் (Spiritual Plateaus) சிக்காமல் தப்புகிறான். நாதமும் விந்துவும் கூடச் சங்கரனின் காரிய வெளிப்பாடுகளே என்பதை உணர்வதால், அவற்றுள் பற்றுக் கொள்ளாமல் அவற்றின் மூலப் புள்ளியாகிய ‘சங்கரப் பேரொளியை’ நோக்கித் தடையின்றிப் பாய்கிறான்.
• சரீரத்தை வெறுக்காத உன்னதக் காயகற்பச் சிவயோக நிலைபேறு (Sanctification of the Physical Vessel): உடம்பை வறண்ட மாயாபந்தமாகவும், ஆன்மீகத்திற்குத் தடையாகவும் கருதும் போலித் துறவுப் பார்வைகள் அழிகின்றன. சரீரத்தின் ஆறு ஆதாரங்களும், இடகலை-பிங்கலை சுவாச ஓட்டங்களும் பரசிவத்தின் பிரபஞ்சவியல் நாடகத்தை நடத்தும் உன்னதக் கருவிகள் என்பதை உணர்வதால், சாதகன் தன் உடலை அதீதத் தார்மீகச் சமநிலையோடு பேணுகிறான். அவனது பிராணாயாமமும், ஆசனங்களும் சரீர அணுக்களையே தூய்மைப்படுத்தும் உன்னத அந்தர்யாக வழிபாடாய் மலர்கின்றன.
• சமயப் பிணக்குகளும் கோட்பாட்டு வாதங்களும் அற்ற அகண்ட ஞானப் பார்வை (Immunity to Dogmatic Sectarianism): “சிவன் பெரியவரா, மாலவன் உயர்ந்தவரா, விந்து-நாத தந்திரமே இறுதியா” என்று உலகியல் மனிதர்கள் நடத்தும் கீழ்நிலைச் சமய வாதங்களின் போலித்தனம் அடியோடே அறுக்கப்படுகிறது. பிரம்மா, விஷ்ணு, பஞ்சபிரம்மங்கள், நாதம், விந்து யாவும் ஒரே சங்கரப் பேரொளியின் வெவ்வேறு அலைநீளங்களே என்பதை ஆகமப் பிரபஞ்சவியல் ரீதியாக உணர்வதால், அவன் சர்வ வழிபாட்டு முறைகளின் பின்னாலும் விளங்கும் ஏகத்துவப் பரசிவ அநுபூதியைக் கண்டு பரந்த கருணைச் சமநிலையை எய்துகிறான்.
• நேர்மையான அநுபூதி மதிப்பீடும் உன்னதக் கர்த்திருத்துவ நாசமும் (Objective Self-Evaluation and Annihilation of Agency): சாதகன் தன் ஆன்மீக உயர்வை உலகியல் கற்பனைகளைக் கொண்டு அளவிடாமல், தன் அகத்தே நாடி மண்டலங்கள் சமமடைந்துள்ளனவா, அந்தக்கரணத்தில் விருப்பும் வெறுப்பும் அற்ற ‘சாட்சிப் பாவனை’ நிலைபெற்றுள்ளதா என்ற தார்மீகக் கேள்விகளைத் தன்னுள் கேட்கும் அதீத விழிப்புணர்வைப் பெறுகிறான். அவனது சாதனை வெளிப்புற வெற்றிகளைத் தேடும் அலைச்சலாக நிற்காமல், தன் ஆதிமூலமாகிய ‘தளர்விலன் சங்கரனை’ மீண்டும் கண்டடையும் பரிசுத்தமான பரமார்த்த யாத்திரையாக மாறி முற்றுப் பெறுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் ஆன்மீக வாழ்க்கையை ஒரு தெளிவான வரைபடத்துடன், தவறாத திசையுடன், பரசிவத்தை நோக்கி நகர்த்தும் சிரத்தையான சாதனையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் புறக்கரண வாதங்களால் சவைமுதற் சங்கரனை எட்ட முடியாது; நவதந்திரப் படிநிலைகளைச் சரீர நாடிச் சக்ரங்களின் வழியே சுருக்கி, நாத-விந்து அதிர்வுகளையும் கடந்து என் அகந்தையை அநாதி மூலத்தில் பலியிடும் போது மட்டுமே பூரணச் சிவானந்தச் சஹஜ சமாதி கைகூடும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே மூவரோடு ஐவர் சிறந்த அவைமுதல் ஆறாய் விரிந்த அநாதி மூலம்! சிவமே இரண்டு ஒன்றோடு ஒன்றாகும் சுசுமுனை மத்தியப் பேரொளி! சிவமே விந்துவும் நாதமும் ஓங்கி ஒடுங்கும் சவைமுதற் சங்கரப் பரமார்த்த அநுபூதி!

திருச்சிற்றம்பலம்.