அபரோக்ஷ அநுபூதிப் பயன்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 108

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் பரசிவத்திலிருந்து சர்வ பிரபஞ்சமும் எவ்வாறு படிப்படியாக வெளிப்படுகிறது (Emanation / Sṛṣṭi-krama) என்ற அகண்ட தந்திர வரைபடத்தைக் கட்டவிழ்த்தார். சிவம் முதல் தோன்றும் முத்தொழில் மூவர், பஞ்சபிரம்மங்கள், மற்றும் விந்து-நாத அதிர்வுகள் யாவும் சரீரத்தின் ஆறு ஆதாரச் சக்ரங்களாய் விரிந்துள்ளதையும், இடகலை-பிங்கலை ஒருமையால் அவை சுசுமுனையில் ஒடுங்கிச் சவைமுதற் சங்கரப் பேரொளியில் லயமாகும் மீள்ஒடுக்கு (Involution) செயல்முறையை நிலைநாட்டினார்.

அந்தப் பிரபஞ்சவியல் வரைபடத்தைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் அடுத்த உன்னதத் தர்க்க வினா விழிப்படைகிறது:

இத்தகு அகண்ட ஆகமப் பிரபஞ்சவியல் கோட்பாடு வெறும் பரோக்ஷ ஞானமாக (Theoretical Knowledge) ஏட்டில் மட்டும் இருந்தால் ஆன்மாவின் மலவிருத்திகள் எங்ஙனம் கழலும்?

இப்பேரண்டப் பரிணாம வரிசையை எத்தகு உள்சாதனையின் (Internalized Practice) மூலம் தன்வசமாக்கி, அதன் பரமார்த்த அநுபூதிப் பயனை (The Fruit of Direct Realization) அறுவடை செய்வது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்குத் தத்துவக் கோட்பாடுகளைத் தூய்மையான ‘அபரோக்ஷ அநுபூதியாக’ (Direct Intuitive Experience) மாற்றும் உன்னதச் செயல்முறைத் தந்திர விடையாகவே இத்திருப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடல் பரம்பொருளிலிருந்து பிரபஞ்சம் விரியும் மேலிறங்கு வரிசையை விளக்கியதெனில், இப்பாடல் பிரபஞ்சக் காரிய அனுபவத்திலிருந்து மீண்டும் காரணப் பரசிவத்தைத் தழுவும் சாதகனின் ‘உள்நோக்கிய ஏறுவரிசை’ (The Ascent of Consciousness) யாத்திரையை விளக்குகிறது.

நாயனார் இப்பாடலில், சாஸ்திர அறிவைக் குருவருளின் துணையோடு நிதித்யாசனமாக மாற்றிய சாதகனுக்கு, அயனும் மாலும் அந்நியப் புறநிலைத் தெய்வங்களாகத் தோன்றாமல், அனைத்தும் தன் அகத்தே நிகழும் ஒரே சிவசக்தி ஸ்பந்தனமே என்பதை உணர்த்தும் அபேத ஞானப் பாலத்தை (The Bridge of Non-Dual Gnosis) நிலைநிறுத்துகிறார்.

🔱 மூல மந்திரம்

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

யோக ஆகம தந்திர தர்க்க விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் வறண்ட நூலறிவைத் தகைமை வாய்ந்த அநுபூதியாக மாற்றி, வடிவ உபாசனையின் பேதங்களை அடியோடே தகர்க்கும் அதியுன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Experiential Assimilation). இப்பாடல் நிதித்யாசனப் பிரயோகம் → காரண-காரிய அபேதத் தியதி→ குருவருள் திரினய விழிப்பு → சித்தபோதப் பேராதிக்க முடிவு என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் காரியப் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியத்தை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - நிதித்யாசனப் பிரயோகத் தர்க்கம் (பயன் அறிந்து அவ்வழி எண்ணும் அளவில்): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடங்கத்தில் ‘பயனறிந்து அவ்வழி எண்ணுதல்’ என்ற உன்னதச் செயல்முறை விசாரத்தை முன்வைக்கிறார். சாஸ்திரங்களைக் கேட்டல் (ஸ்ரவணம்), சிந்தித்தல் (மனனம்) ஆகியவற்றைக் கடந்து, நவதந்திரப் பாதையைத் தன் சித்-புலத்தில் ஓயாமல் உறைக்கச் செய்யும் ‘நிதித்யாசனத்தை’ (Deep Contemplative Absorption) வலியுறுத்துகிறார். அறிவு தியானமாக உருகாதவரை முக்தி கைவராது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - காரண-காரிய அபேதத் தியதி (அயனொடு மால் நமக்கு அந்நியம் இல்லை): தியான முதிர்ச்சியில் எழும் ‘காரண-காரிய அபேத’ (Non-difference of Cause and Effect) சித்தாந்தத்தை அவிழ்க்கிறார். பிரபஞ்சக் காரிய வடிவங்களான அயனும் (பிரம்மா) மாலும் (விஷ்ணு) பரசிவக் காரணப் பேரொளியின் விகாரங்களே என்பதை உணர்வதால், அவை சாதகனின் உள்சாட்சிக்கு அந்நியமாகத் தோன்றுவதில்லை. இது வெற்றுச் சமய நல்லிணக்கம் அன்று, அஃது அத்வைத ஞானத்தின் நேரடித் தர்க்க விளைவாகும் என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - குருவருள் திரினய விழிப்புத் தர்க்கம் (நயனங்கள் மூன்றுடை நந்தித் தமராம்): வடிவ பேதங்களை அறுக்கும் உன்னதக் கருவியாக ‘மூன்று நயனங்கள் உடைய நந்தியின்’ குருவருள் சக்திநிபாதத்தை முன்வைக்கிறார். இடா-பிங்கலா நாடிகளின் துருவ ஓட்டங்களைச் சுசுமுனையின் நடுநாடியில் இணைத்து, நெற்றிக்கண்ணாகிய ‘ஆக்ஞா சாட்சி விழிப்புணர்வைத்’ (The Witness Eye / Ajna Activation) திறப்பதே குருவின் கடமையாகும். அந்த நந்திநாதரின் குருமண்டலப் பரம்பரையில் (தமர்) இணைந்தவர்களுக்கே இப்பேரறிவு கைகூடும் என்பது முன்றாம் தர்க்க அடுக்காகும்.

• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - சித்தபோதப் பேராதிக்க முடிவு (வையம் பெறுவீர் அவ் வானவராலே): இஃது ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் உள்சாதனையின் இறுதித் தர்க்க முடிபாகும். ‘வானவர்’ என்பது ஒளியில் நிலைபெற்ற சித்த நிலைகளைக் குறிக்கும். நந்தியின் அருளால் ஞானக்கண் திறக்கப் பெற்று, பிரபஞ்ச வடிவங்களின் அபேதத்தை அகத்தே சாக்ஷாத்காரம் செய்த யோகி, சரீர வரம்புகளைக் கடந்து இப்பேரண்டச் சிவரசப் பேராற்றலையே (வையம்) தன் கைவசப்படுத்துகிறான். மனித போதம் தேவ போதமாக மாறுவதே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

நிதித்யாசனம் (அவ்வழி எண்ணல்)→அபேத அநுபூதி (அந்நியமில்லை)→ திரினய விழிப்பு (நந்தித் தமர்)→ தேவ போத நிலைபேறு

🔱 இந்தப் பாடல் உணர்த்தும் மறைந்த சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “அந்நியமில்லை” என்ற அநுபூதி, ஒரு சாதாரணப் பக்திப் பாசுரம் அன்று; அது சாதகனின் அந்தக்கரணத்திலும் பிராண மண்டலத்திலும் நிகழும் முத்தொழில் அலைகளின் ஏகத்துவத்தை விளக்கும் தந்திர விதியாகும்:

• அந்தக்கரண முத்தொழில் அபேத ரகசியம: தந்திர யோகப் பார்வையில், ‘அயன்’ என்பது சித்தத்தில் தோன்றும் புதிய எண்ண விகாரமும் (சிருஷ்டி), ‘மால்’ என்பது அவ்வெண்ணத்தை நிலைநிறுத்தும் நினைவாற்றலும் (ஸ்திதி) ஆகும். சாதாரண மனிதன் தன் மன ஓட்டங்களைத் தனித்தனி விகாரங்களாகக் கண்டு உழல்வான்; ஆனால் முதிர்ந்த சிவயோகியோ, தோன்றுதல்-நிலைத்தல்-மறைதல் ஆகிய முத்தொழில் அலைகளும் தன் உள்சாட்சிப் பேரறிவாகிய நந்தியின் ஒற்றை இயக்கமே என்பதை நேரடியாகக் காண்பான். அங்கே மனமே சிவமாய் மாறும் ரகசியம் கட்டவிழ்கிறது.
• திரினயச் சாட்சி விழிப்புணர்வின் தந்திர அச்சு: “நயனங்கள் மூன்றுடை நந்தி” என்பது சூட்சும சரீரத்தின் மூன்று உன்னத ஆற்றல் ஓட்டங்களைக் குறிக்கும். வலது கண் (சூரிய நாடி / பிங்கலை), இடது கண் (சந்திர நாடி / இடகலை), மற்றும் நெற்றிக்கண் (அக்னி நாடி / சுசுமுனை). சாதகன் தன் பிராண தாரையைச் சுசுமுனை மத்திய அச்சை நோக்கிச் செலுத்தி ஆக்ஞா சக்ரத்தைத் திறக்கும் போது, காண்பவன்-காணப்படும் பொருள் என்ற திரிபுடி நாசமடைந்து ‘பார்ப்பவனையே பார்க்கும்’ தூய சாட்சி விழிப்புணர்வு (Objectless Awareness) சித்திக்கிறது.
• பரோக்ஷ ஞானத்திலிருந்து அபரோக்ஷ அநுபூதிப் பாய்தல்: சாஸ்திரங்களை ஓதும் பரோக்ஷ ஞானம் (Theoretical Knowledge) ஆன்மாவின் பாசங்களை அறுக்காது. குருநாதரின் அணுக்க அநுகிரஹத்தினால் தன்னுள் நேரடியாக உணரப்படும் அபரோக்ஷ அநுபூதியே (Direct Realization) "பயன்" ஆகும். இப்பாடல் சாதகனை வறண்ட சாஸ்திரப் பேராசைகளிலிருந்து விடுவித்து, அநுபூதிச் செயல்முறையாகிய ‘நிதித்யாசனத்’ தளத்தில் நிலைநிறுத்துகிறது.
• வானவ போதச் சிவதேக ரகசியம: “வானவராலே வையம் பெறுவீர்” என்பதன் உன்னதக் காயகற்ப ரகசியம், மனம் இருளிலிருந்து ஒளியாக மாறும் போது சாதகனின் தூல சரீர அணுக்களும் ஒளிரும் சிவதேகமாக (Divya-deha) மாறுகின்றன என்பதாகும். அவன் பிரபஞ்ச ஆற்றலைத் தன் கைவசப்படுத்தி, சர்வ சராசரங்களையும் தன் உணர்வின் அலைநீளமாய் அநுபவிக்கும் தேவ நிலையை மண்ணிலேயே எட்டுகிறான்.

நாடிச் சுவாச ஒருமை (திரினயம்)→அந்தக்கரண அபேத அநுபூதி→அபரோக்ஷ ஞான விழிப்பு→வானவ போதச் சிவதேகம்

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றும் பெறும் நன்மைகள்

இந்தப் பாடலின் உன்னதச் சிவயோக இரகசியத்தைச் சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு அநுபூதியில் தழுவும் போது, அவனது ஒட்டுமொத்த ஆன்மீக யாத்திரையிலும், நாளாந்தச் சாதனைக் களத்திலும் பின்கண்ட உன்னத நன்மைகளும் அசாத்திய முன்னேற்றங்களும் தன்னிச்சையாக மலர்கின்றன:

• வறண்ட கோட்பாட்டு விவாதங்களிலிருந்து விடுபட்டு அநுபூதிச் சிரத்தை கூடுதல் (Transition from Dogma to Gnostic Experience): சாதகன் சாஸ்திர வரிகளை மனப்பாடம் செய்து பிறரை வெல்வதற்காக வறண்ட தர்க்க விவாதங்களில் (Intellectual Debated / Sectarian Disputes) தன் ஆயுளை வீணடிப்பதைக் கைவிடுகிறான். ஆன்மீகம் என்பது வெறும் ‘கோட்பாடு’ அன்று, அது தன்னுள் சோதித்தறிய வேண்டிய ‘அநுபூதி அறிவியல்’ (Somatic Epistemology) என்பதை உணர்வதால், அவனது நாளாந்த வாழ்க்கை தூய்மையான தியான நிஷ்டையாக மாறி ஆழமடைகிறது.
• உபதேசங்களை அசைபோட்டு நடத்தையாக மாற்றும் பேராற்றல் (Mastery of Nididhyasana / Contemplative Integration): குருநாதர் காட்டிய தியான வழிகளை வெறும் காதால் கேட்டு மறக்காமல், அவற்றுள் தன் சித்தத்தை ஓயாமல் நிலைநிறுத்தும் ‘நிதித்யாசனப்’ பேராற்றலைப் பெறுகிறான் (அவ்வழி எண்ணும் அளவு). இதனால் கற்ற தத்துவங்கள் யாவும் அவனது மூளையின் வறண்ட தகவலாக நிற்காமல், அவனது குணமாக, அன்பாக, கருணையாக, மற்றும் அசைவற்ற மன அமைதியாக அவனது நடத்தையில் தன்னிச்சையாக வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன.
• மன விகாரங்களை எதிரியாகக் கருதாத உன்னதச் சாட்சிப் பாவனை (Establishment of the Flawless Witness State): தியான வேளையில் எண்ணங்கள் அலைபாயும் போது, சாதகன் தன் மனத்தின் மீது கோபப்பட்டுத் தன் தியானத்தைக் கைவிடுவதில்லை. எண்ணங்களின் பிறப்பும் (அயன்), அவற்றின் நிலைப்பும் (மால்) தன் உணர்வின் அலைகளே என்பதை உணர்வதால், அவன் எண்ணங்களுடன் போராடாமல், அவற்றைத் தள்ளிநின்று பார்க்கும் உன்னதச் சாட்சிப் பாவனையைப் (திருஷ்டா நிலை) பெறுகிறான். இஃது அவனது தியானப் போராட்டங்களை முற்றிலும் ஓயச்செய்கிறது.
• புறக்குருவின் வழிகாட்டுதலிலிருந்து உள்குருவின் உள்ளுணர்வாக உயர்தல் (Evolution from External Preceptor to Interiorized Preceptor): ஆரம்பத்தில் வெளிப்புறத் தூல வடிவில் வழிகாட்டிய குருவின் தத்துவம், மெதுவாக அவனது இதயக் கமலத்திற்குள் விழித்தெழுந்து அவனது சொந்த ‘உள்ளுணர்வாகவே’ (Internalized Preceptor / Nandi-Jnana) மாறுகிறது (நந்தித் தமராம் நிலை). இதனால் அவன் ஒவ்வொரு ஆன்மீகத் தடுமாற்றத்தின் போதும் வெளி மனிதர்களை நாடாமல், தன் அகத்தே விழித்தெழும் நந்தியின் ஒளியைக் கொண்டு கச்சிதமான தார்மீக முடிவுகளை எடுக்கிறான்.
• இடைக்கட்ட யோக அநுபூதி மயக்கங்களிலிருந்து பூரண விடுதலை (Immunity to Spiritual Delusions and Ego): தியான முதிர்ச்சியில் சக்ரங்கள் விழிப்படையும் போதோ அல்லது தற்காலிகப் பரவசங்கள் தோன்றும் போதோ, சாதகன் அவற்றில் சிக்கி "நான் அடைந்துவிட்டேன்" என்று அகந்தை கொள்வதில்லை. இவை யாவும் பாதையின் இடைக்கட்டக் ‘கதவுகளே’ என்பதை உணர்வதால், அவன் எவ்வித ஆன்மீக அடையாளங்களுக்குள்ளும் தேங்காமல், மாறாத பரசிவப் பேரொளியை நோக்கித் தடையின்றி முன்னேறுகிறான்.
• மனித போதம் தேவ போதமாக மாறிப் பிரபஞ்சக் கருணை மலர்தல் (Ascent to Divine Consciousness and Universal Compassion): சாதகனின் சித்தம் குறுகிய தனிநபர் அலைச்சல்களிலிருந்து விடுபட்டு, ஒளியில் நிலைபெற்ற சித்தர்களின் ‘வானவ’ போதத்திற்கு உயர்கிறது. பிறரைக் குறை காணும் அறியாமைப் பார்வைகள் கழன்று, சர்வ சராசரங்களின் பின்னாலும் விளங்கும் ஏகத்துவப் பரசிவ அநுகிரஹத்தைக் காணும் பரந்த ஞானப் பார்வை மலர்கிறது. அவனது வாழ்க்கை உலகிற்கு வழிகாட்டும் உன்னதச் சிவயோகச் சான்றாக மாறுகிறது

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் ஆன்மீக வாழ்க்கையை ஒரு தெளிவான வரைபடத்துடன், தவறாத திசையுடன், பரசிவத்தை நோக்கி நகர்த்தும் சிரத்தையான சாதனையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் தன்முனைப்புக் கரணங்களால் நந்திநாதரின் பேரொளியை எட்ட முடியாது; சாஸ்திர வாக்குகளை உள்முகமாய் நிதித்யாசனம் செய்து, என் அகத்தே எழும் முத்தொழில் அலைகளையும் சாட்சியாகக் கவனித்து என் அகந்தையைப் பலியிடும் போது மட்டுமே, நெற்றிக்கண்ணாகிய சாட்சி ஞானக்கண் திறந்து பூரணச் சிவானந்தச் சஹஜ சமாதி கைகூடும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே பயன் அறிந்து அவ்வழி எண்ணும் அளவில் விளங்கும் அபரோக்ஷ அநுபூதி! சிவமே அயனொடு மால் நமக்கு அந்நியமில்லை என்று நிறுவும் அபேதப் பேரொளி! சிவமே நயனங்கள் மூன்றுடை நந்தித் தமராக மாற்றும் மகா அவையடக்கத் தத்துவச் சாசனம்!

திருச்சிற்றம்பலம்.