காரண-காரிய ஒடுக்கம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 109

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் வறண்ட நூலறிவைத் தகைமை வாய்ந்த அநுபூதியாக மாற்றி, வடிவ உபாசனையின் பேதங்களை அடியோடே தகர்க்கும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடத்தை நிலைநாட்டினார். சாஸ்திரக் கோட்பாடுகளைத் தன் உடலுக்குள் ‘உயிருள்ள அநுபூதியாக’ (Somatic Epistemology) மாற்றி, “அயனொடு மால் நமக்கு அந்நியமில்லை” என்ற காரண-காரிய அபேத விதியை உணரும் போது, நந்திநாதரின் குருவருளால் நெற்றிக்கண்ணாகிய சாட்சி ஞானக்கண் திறக்கிறது என்றும், அதன் விளைவாக மனித போதம் தேவ போதமாக மாறுகிறது என்றும் அபேத ஞானப் பயனை (Phala-Gnosis) அறுவடை செய்தார்.

அந்த அகண்ட ஞான மாற்றத்தைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் (Consciousness field) அடுத்த உன்னதத் தத்துவ வினா விழிப்படைகிறது:

குருவருளால் திறக்கப்படும் அந்த உள்முக அபேத ஞான அனுபவம், ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் மற்றும் ஆகம விதிகளோடு எங்ஙனம் ஏககாலத்தில் ஒத்திசைகிறது?

தனிநபர் அந்தக்கரணத்தில் நிகழும் இந்த ஒடுக்கம், பேரண்டத்தின் சர்வ கோடிக்கணக்கான தத்துவங்களின் அநாதி இயக்கத்தோடு எத்தகு பிரபஞ்ச நியதியால் (Cosmic Law) பிணைக்கப்பட்டுள்ளது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்குத் தனிமனிதனின் உள்யோக அநுபூதியையும், பேரண்டத்தின் ஆகம ஒழுங்கையும் ஒரே மகா தத்துவப் பிரகடனத்தில் இணைத்துக் காட்டும் செயல்முறைத் தந்திர உருவக விடையாகவே இத்திருப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடல் சாதகரின் உள்ளத்தில் நிகழும் அபேத ஞான மாற்றத்தை விவரித்ததெனில், இப்பாடல் சர்வ காரியத் தத்துவங்களும், தேவர்களும், முத்தொழில் கர்த்தாக்களும் தங்களின் அநாதி மூல காரணமாகிய பரசிவத்தின் திருவடிகளை நோக்கி இயல்பாகச் சரணடைந்து ஒடுங்கும் ‘காரண-காரிய ஓலக்க ஒடுக்க விதியை’ (The Macrocosmic Involution Matrix) ஒரு மாபெரும் தேவ சபை உவமையின் மூலம் பிரகடனம் செய்கிறது. நாயனார் இப்பாடலில், சிதறிய சக்திகள் யாவும் தன் மூலத்தில் ஒடுங்குவதே சிவயோகத்தின் சிகரம் என்பதை நிலைநிறுத்திச் சாதகனின் அகங்காரத்தை முற்றிலும் தகர்க்கிறார்.

🔱 மூல மந்திரம்

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் முத்தொழில் சக்திகளின் சுயாதீனப் பிரமைகளை முற்றிலுமாக ஒடுக்கி, சர்வ காரியங்களையும் காரணப் பரசிவத்தில் லயப்படுத்தும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Teleological Dissolution). இப்பாடல் சர்வ சக்தி உபாசனை மையத் தியதி —> சுத்த சைதன்யக் காரணத் திரும்புதல் —> முத்தொழில் கர்த்திருத்துவ நாசம் —> ஞாலப் பரமார்த்தச் சரணாகதி முடிவு என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் பிரபஞ்ச நியதியை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - சர்வ சக்தி உபாசனை மையத் தியதி (ஓலக்கம் சூழ்ந்த உலப்பிலி தேவர்கள்): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடங்கத்தில் ‘ஓலக்கம் சூழ்ந்த உலப்பிலி தேவர்கள்’ என்று அண்டவெளியின் சர்வ கோடித் தத்துவ சக்திகளையும் முன்வைக்கிறார். ‘உலப்பிலி தேவர்கள்’ என்பது அழிவற்ற பிரபஞ்ச ஆற்றல் மண்டலங்களைக் குறிக்கும். ‘ஓலக்கம்’ (சபை / இராஜ தர்பார்) என்ற சொல்லின் மூலம், இச்சக்திகள் யாவும் தனித்தனி ஆதிக்க மையங்கள் அல்ல; அவை பரசிவப் பேராதாரச் சுடரைச் ‘சூழ்ந்து’ இயங்கும் காரிய வளையங்கள் என்ற அண்டவியல் தர்க்கத்தை நிறுவுகிறார்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - சுத்த சைதன்யக் காரணத் திரும்புதல் தர்க்கம் (பாலொத்த மேனி பணிந்தடி ஏன்று தொழ): அடுத்து அவர் ‘பாலொத்த மேனி பணிந்து அடி ஏன்று தொழ’ என்று காரண-காரிய ஒழுங்கு விதியை (The Law of Cause and Effect Involution) அவிழ்க்கிறார். ‘பால் ஒத்த மேனி’ என்பது சிவனின் நிறம் அன்று; அஃது மும்மலக் கலப்பற்ற ‘சுத்த சைதன்யப் பேரறிவு’ (Pure Unconditioned Consciousness). ஆறு ஆதாரங்கள் சுசுமுனையில் ஒடுங்குவது போலவும், நதிகள் கடலில் கலப்பது போலவும், சர்வ காரியத் தத்துவங்களும் தங்களின் மூலக் காரணப் பேரறிவை நோக்கித் திரும்புவது பிரபஞ்சத்தின் அநாதிச் சட்டம் என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - முத்தொழில் கர்த்திருத்துவ நாசம் (மாலுக்கும் ஆதிப் பிரமற்கும் ஒப்பு நீ): மூன்றாவது அடியில் ‘மாலுக்கும் ஆதிப் பிரமற்கும் ஒப்பு நீ’ என்று முத்தொழில் தெய்வங்களின் செயல்பாட்டு எல்லைகளை நிலைநாட்டுகிறார். பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் தங்களின் பிரபஞ்சத் தொழில்களில் உயர்ந்தவர்களாயினும், தங்களின் இருப்புக்கே காரணமான பரசிவத் திருவடிக்கு ஒப்பாக முடியாது; அவர்களே அத்திருவடியை நோக்கி ஒடுங்க வேண்டியவர்களே. காரியம் காரணத்தைத் தாண்டிச் சுதந்திரமாய் நிற்க முடியாது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - ஞாலப் பரமார்த்தச் சரணாகதி முடிவு (ஞாலத்து நம்மடி நல்கிடென்றானே): இஃது ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் தர்க்கத்தின் உச்சக்கட்ட முடிவுபாகும். ‘அடி’ என்பது வெற்றுச் சடங்குப் பாதம் அன்று; அஃது சர்வ தத்துவங்களுக்கும் பேராதாரமாய் விளங்கும் சஹஸ்ரார ‘மூல உண்மை’ (The Absolute Substratum). பிரபஞ்சத் தெய்வ சக்திகளுக்கே அந்த ஆதாரத் திருவடிப் புகலிடம் தேவை எனும் போது, வையகத்துச் (ஞாலத்து) சாதகன் தன் அஹங்காரத்தை முற்றிலுமாகப் பலியிட்டு, ‘நான் செய்கிறேன்’ என்ற கர்த்திருத்துவத்தை விடுத்துச் சுத்த சைதன்யத்தில் ஒடுங்குவதே சிவயோகத்தின் நிறைவுச் சாசனமாகும்.

சக்தி மண்டலம் (ஓலக்கம் சூழ்ந்த) —> காரண ஒடுக்கு (பாலொத்த மேனி)} —> முத்தொழில் நாசம் (ஒப்பு நீ) —> பரமார்த்தச் சரணாகதி (நம்மடி நல்கிடல்)

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் ஓலக்கத் தேவ சபை, ஒரு சாதாரணப் புராணக் கதை அல்ல; அது சாதகனின் உள் சரீர நாடி மண்டலங்களிலும் பிராணச் சக்ரங்களிலும் நிகழும் அதியுன்னதச் சுத்த சித்தப் பிராணச் சரணாகதி விதியையும் (The Absolute Somatic Dissolution), திரிபுடி நாசத்தையும் விளக்கும் தந்திர ரகசியமாகும்:

• அந்தரிடப் பிராணத் தேவ சபைக் குறியீடு: தந்திர யோகப் பார்வையில், ‘உலப்பிலி தேவர்கள்’ என்பது தேவலோக வாசிகள் அல்லர்; அவர்கள் சாதகனின் தூல-சூட்சும உடலின்கண் கண்பார்வை, காதுகேட்டல், மனம், பிராணன், புத்தி எனப் பல திசைகளில் சிதறி ஓடும் ‘இந்திரிய உயிர்ச் சக்திகளாகும்’ (The Sensory and Motor Bio-energies). தியானம் கதித்து முதிரும் போது, இச்சிதறிய இந்திரியத் தேவர்கள் யாவும் தங்களின் வெளிப்புற அலைச்சல்களை நிறுத்திவிட்டு, இதயக் கமலத் தஹர குகையில் உள்ள ‘ஒரே பரசிவ மையத்தை நோக்கிச் சூழ்ந்து’ ஒடுங்குவார்கள். இஃது பிரத்யாகாரத்தின் (Pratyahara) உச்சநிலை ரகசியமாகும்.
• பால் ஒத்த மேனியின் சுத்த சைதன்ய விகாரம்: “பால் ஒத்த மேனி” என்பது மலங்கள், வாசனை விகாரங்கள், மற்றும் அந்தக்கரண அலைச்சல்கள் முற்றிலும் நீங்கிய ‘சுத்த சைதன்ய’ விழிப்புணர்வு நிலைபாபாடாகும் (The Pure Untainted Mirror of Consciousness). மனம் இத்தகைய சுத்த ஸ்படிகமாய் மாறும் போது, அதில் பரசிவத்தின் அநாதி ஒளி தடையின்றிப் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தச் சுத்த விழிப்புணர்வின் முன்னிலையிலேயே சர்வ பிராணன்களும் தங்களின் கர்த்திருத்துவப் பிரமைகளை இழந்து சரணடைகின்றன.
• முத்தொழில் எண்ண விகார ஒடுக்க ரகசியம்: “மாலுக்கும் ஆதிப் பிரமற்கும் ஒப்பு நீ” என்பதன் உள்யோக ரகசியம், மனத் தளத்தில் எழும் எண்ண உதிப்பாகிய பிரம்ம தத்துவமும், எண்ண நிலைப்பாகிய விஷ்ணு தத்துவமும் தங்களின் தனித்த அடையாளங்களை விடுத்துச் சாட்சிப் பேரறிவின் திருவடியிலே ஒடுங்குவதாகும். எண்ணங்களின் அலைச்சல்கள் ஓயும் போது, எஞ்சுவது செயற்படும் மனமன்று; அது சாட்சியாக ஒளிரும் ‘சிவச்சித்தமே’ (Shiva-Chitta) ஆகும்.
• சஹஸ்ராரத் திருவடிச் சரணாகதிச் சாசனம்: “நம்மடி நல்கிடு” என்பதன் உச்சகட்டத் தந்திரப் பொருள், திருவடி என்பது புறப்பாதம் அன்று; அஃது மூலாதாரத்திலிருந்து கிளம்பிய குண்டலினிச் சக்தி சரீரத்தின் சிகரமாகிய சஹஸ்ராரப் பெருவெளியைத் தொட்டு, அங்கே நிகழும் ‘சிவசக்தி சமரசச் சங்கம’ (The Sovereign Alchemical Conjunction) ஆதார நிலையாகும். ‘நான் யோகி, நான் சாதித்தேன்’ என்ற அகந்தையை முழுமையாகக் கைவிட்டு, அந்த அநாதி ஆதாரத்தில் தன் போதத்தைக் கரைப்பதே உண்மையான தந்திரச் சரணாகதியாகும்.

இந்திரியச் சக்தி ஒடுக்கு (தேவர்கள் சூழ்ந்த) —> சுத்த சித்த விழிப்பு (பாலொத்த மேனி) —> எண்ண விகார லயம் (முத்தொழில் ஒடுக்கு) —> சஹஸ்ராரத் திருவடிச் சங்கமம்

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றும் பெறும் நன்மைகள்

இந்தப் பாடலின் உன்னதச் சிவயோக இரகசியத்தைச் சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு அநுபூதியில் தழுவும் போது, அவனது ஒட்டுமொத்த ஆன்மீக யாத்திரையிலும், நாளாந்தச் சாதனைக் களத்திலும் பின்கண்ட உன்னத நன்மைகளும் அசாத்திய முன்னேற்றங்களும் தன்னிச்சையாக மலர்கின்றன:

• புற உபாசனைப் பிரமைகளிலிருந்து விடுபட்டு உள்ளார்ந்த சிவசந்நிதி அநுபூதி பெறுதல் (Evolution from External Rituals to Internalized Presence): சாதகன் இறைவனைத் தூரத்து லோகங்களிலோ அல்லது வெற்றுப் புறச்சடங்குகளிலோ மட்டும் தேடும் ஆரம்பகட்ட அறியாமைப் பார்வைகளிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபடுகிறான் (The Transition to Non-Dual Presence). புற வழிபாடுகள் யாவும் தன்னுள் நிகழ வேண்டிய ‘உள்மாற்றத்திற்கான’ தார்மீக முன்னேற்பாடுகளே என்பதை உணர்வதால், அவனது நாளாந்த வாழ்க்கை உள்ளார்ந்த சிவசந்நிதி அநுபூதியாக மாறித் தழைக்கிறது.
• சரீர-மனச் சக்திகளைத் தெய்வீகப்படுத்தும் அசாத்தியப் பிராண ஒருமைப்பாடு (Sanctification and Harmonization of Inner Energies): சரீரத்தின் புலன்களையும், மன அலைகளையும் வலுக்கட்டாயமாக அடக்கி அழிக்க முற்படும் முரட்டுத்தனமான விகாரங்கள் ஒடிகின்றன. தேவர்கள் சிவனைச் சூழ்ந்து பணிவது போல, உடலின் சர்வ இந்திரிய உயிர்ச் சக்திகளும், பிராணன்களும் பரசிவ சாட்சியை நோக்கி ஒருமைப்பட வேண்டிய தத்துவங்களே என்பதை உணர்வதால், அவன் தன் உடலை, மனதை, பிராணனை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டு, அவற்றைச் சுசுமுனை மத்திய மார்க்கத்தில் ஏககாலத்தில் ஒருமைப்படுத்துகிறான் (Absolute Syntropy).
• சூட்சும ஆன்மீக அகந்தையின் வேரறுப்பும் விநயப் பெருநிலை பிறத்தலும் (Eradication of Spiritual Ego / Spiritual Narcissism): “நான் மிக உயர்ந்த தியான அநுபூதிகளைப் பெற்றுவிட்டேன், நான் முதிர்ந்த சாதகன்” என்று சாதகனின் அந்தக்கரணத்தில் சடைத்தெழும் ஆகப் பெரும்பயங்கரமான சூட்சும ஆன்மீக அகந்தையின் வேர்கள் அடியோடே சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. பிரம-விஷ்ணுப் பேராற்றல்களுக்கே பரசிவத் திருவடியின் காருண்யம் புகலிடம் எனும் போது, தன் சிற்றறிவு எம்மாத்திரம் என்பதை உணர்ந்து, அவனுள் அசாத்திய மென்மையும் தூய விநயமும் நிலைபெறுகின்றன.
• சிதறல்களற்ற உள்ளார்ந்த ஒருமைப்பாடும் சிதாகாச அமைதியும் கூடுதல் (Centering and Elimination of Mental Friction): மனம், புலன்கள், ஆசைகள், மற்றும் புத்தி ஆகியவை வெவ்வேறு திசைகளில் இழுப்பதால் ஏற்படும் உள்ளார்ந்த மன முறிவுகளும் (Psychological Friction) சிதறல்களும் முற்றிலும் தீருகின்றன. தியானம், கும்பகம், மற்றும் மந்திரஜபங்களின் வழியே சர்வ அந்தக்கரணச் சக்திகளும் ஒரே சாட்சி மையத்தை நோக்கி அணிவகுத்து நிற்பதால் (The Devata Assembly), அவனது நாளாந்த வாழ்வில் அசைக்க முடியாத உள்ளார்ந்த அமைதியும் பேராற்றலும் நிலைபெறுகின்றன.
• இடைக்கட்ட யோக அநுபூதி வேட்டைகளிலிருந்து விடுதலை (Transcendence of Phenomenal Experience): தியான வேளையில் தோன்றும் ஒளி அனுபவங்கள், நாத அதிர்வுகள், மற்றும் சக்ர விழிப்புகளை இறுதி முக்தி என்று எண்ணி ஏமாறும் அநுபூதி வேட்டையாடும் (Phenomenal Experience Hunting) அறியாமை முற்றிலும் அறுக்கப்படுகிறது. இவை யாவும் பரசிவத் திருவடியை நோக்கிச் செல்லும் வழியிலுள்ள ‘இடைக்கட்டச் சத்திரங்களே’ என்பதை உணர்வதால், சாதகன் எந்த அனுபவத்திலும் பெருமை கொள்ளாமல், எக்கணமும் மாறாத சாட்சிச் சிவச்சித்தத்தில் நிலைபெறுகிறான்.
• வாழ்க்கையின் சர்வ காரியங்களையும் பூரணச் சரணாகதியின் உபாசனையாக மாற்றுதல் (Transmutation of Life into Seamless Worship): அவனது ஆன்மீகப் பயிற்சி தியான அறைக்குள் மட்டும் சுருங்கி நிற்பதில்லை. நாளாந்தக் கர்மங்களைச் செய்வதும், குடும்பத்தைப் பராமரிப்பதும், மௌனமாய் இருப்பதும் சர்வ இந்திரியத் தேவர்களும் சிவதிருவடியைப் பணியும் மகா அந்தர்யாக வழிபாடே என்பதை உணர்வதால், அவனது ஒவ்வொரு சிந்தனையும், ஒவ்வொரு மூச்சும் பரசிவத்தை நோக்கி நகரும் பூரணச் சரணாகதியின் (Total Surrender / Prapatti) உயிருள்ள சான்றாக மாறுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் ஆன்மீக வாழ்க்கையை ஒரு தெளிவான வரைபடத்துடன், தவறாத திசையுடன், பரசிவத்தை நோக்கி நகர்த்தும் சிரத்தையான சாதனையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் பௌருஷப் பிரயாசைகளாலோ அல்லது வறண்ட உபாசனை அகந்தைகளாலோ சஹஸ்ராரத் திருவடிச் சங்கமத்தை எட்ட முடியாது; சர்வ இந்திரியச் சக்திகளையும், எண்ண அலைகளையும் சாட்சியாகக் கவனித்து, அவை ஒடுங்கும் மூலப் புள்ளியாகிய 'பால் ஒத்த மேனி' சுத்த சைதன்யத்தில் என் அகந்தையை முழுமையாகப் பலியிடும் போது மட்டுமே பூரணச் சிவானந்தச் சஹஜ சமாதி கைகூடும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே ஓலக்கம் சூழ்ந்த உலப்பிலி தேவர்கள் போற்றும் அநாதி மூலம்! சிவமே பால் ஒத்த மேனியாய் ஒளிரும் சுத்த சைதன்யப் பேரொளி! சிவமே ஞாலத்து நம்மடி நல்கிடும் மகா அவையடக்கத் தத்துவச் சாசனம்!

திருச்சிற்றம்பலம்.